Jest pan oszustem.
Nie wiem, o czym pani mówi.
Jeśli to wszystko, przepraszam.
Harrison Yamanaka.
Przystał pan do Yamanaki i został oszustem.
A teraz planujecie kolejny przekręt.
Dlaczego pan to robi? Z powodu oszustwa stracił pan rodzinę.
Po co zostawać oszustem gruntowym i robić to samo?
Dla zemsty?
Myśli pan, że w ten sposób znajdzie pan sprawcę
i się zemści?
Byłam u pańskiego ojca.
Poprosił mnie,
bym powstrzymała jego syna, jeśli jest w coś zamieszany.
Błagał mnie, płacząc.
On chce mnie powstrzymać!
Niech pan zaczeka!
Panie Tsujimoto,
jeszcze może się pan wycofać.
Brnąc w to dalej,
tym razem to pan zgotuje komuś piekło.
Cześć, już jestem.
Przepraszam za spóźnienie.
Coś się stało?
Nie uwierzysz.
Co?
Reiko, wyjaśnij.
Przykro mi, Takumi.
Mamy kłopoty.
O co chodzi?
O naszą impostorkę, Taniguchi.
Nie da rady.
To znaczy?
Z powodu syna.
Zmarł dziś rano.
Ale to znaczy…
Że nie przyjdzie.
Nie ma takiej opcji.
Cholera. Co zrobimy? To już jutro!
Nie krzycz na mnie.
Znajdź kogoś innego! Nie masz listy?
Nie zdążę, idioto!
To co zrobisz? Zabiję cię!
- Tak? Spróbuj! - Co powiedziałaś?
Przestańcie!
Na razie…
pomyślmy, co dalej.
TOKIJSCY OSZUŚCI
Oszuści kradną duże sumy pieniędzy, udając właścicieli nieruchomości.
Chcą sprzedać ziemię przy użyciu podrobionych dokumentów.
W grupie takich oszustów jest lider,
negocjator, informator,
prawnik, fałszerz dokumentów
i koordynator castingów dla impostorów.
Aby ukraść miliardy jenów,
potrzeba precyzji i zaawansowanych technik kryminalnych.
Reiko,
czy wykorzystanie innej kobiety z listy będzie zbyt trudne?
To będzie niemożliwe.
Musiałaby ogolić głowę, zapamiętać profil Kawai…
Tak myślałem.
Poproście Sekiyo o inny termin, mówiąc, że jest chora.
Drugi raz nie możemy tego zrobić.
No i tym razem musi być z nami.
Trzeba potwierdzić jej tożsamość.
Nie ma gwarancji, że kogoś znajdę na inny termin…
Więc sama to zrób! Bo cię zabiję!
Już mówiłam, tylko spróbuj!
- Tak? - Przestańcie wreszcie!
Masz rację.
To jedyne wyjście.
Reiko,
będziesz impostorką Natsumi Kawai.
Co? Nie ma mowy, żebym…
Dasz radę.
Masz profil Natsumi Kawai,
znasz przewidywane pytania i odpowiedzi.
Nie ma mowy. A jej twarz?
Nie wyglądam jak na zdjęciu.
Takumi, co myślisz?
Jest pewne podobieństwo, zwłaszcza wokół oczu.
Masz rację.
Może bardziej bez makijażu.
Wyglądam aż tak żałośnie? A co z włosami?
Ogolisz.
Nie. Wykluczone!
Włosy odrosną. Co za problem?
Jeśli się zorientują, że to oszustwo, mnie pierwszą aresztują!
Impostor jest jak ofiara.
Żartujesz sobie? Zabiję cię!
Zabijesz?
Często to powtarzasz.
„Zabiję cię”.
„Zabij mnie”.
Zawsze, kiedy to słyszę,
twój brak wyobraźni przyprawia mnie o mdłości.
Reiko,
czy kiedykolwiek kogoś zabiłaś?
Jeśli to zrobisz,
dam ci 100 milionów jenów premii.
Co ty na to?
Ale jeśli tego nie zrobisz…
Dobra.
Zrobię to.
Pozwól mi to zrobić.
No dobrze.
Liczę jutro na was.
Bardzo dziękuję.
Będziemy za pół godziny.
- Znajomy golarz się podejmie. - Można mu zaufać?
Gwarantuję, że dochowa tajemnicy. Był w yakuzie.
Fachu uczył się w więzieniu.
To wcale nie jest pocieszające.
Pospieszmy się.
20 LISTOPADA POTWIERDZENIE TOŻSAMOŚCI WŁAŚCICIELKI
INSPEKCJA NIERUCHOMOŚCI UMOWA ZAKUPU
GODZINA 5.45 ŚWIĄTYNIA KOUAN-JI, TAKANAWA
Takumi, mniszka opuściła świątynię.
Rozumiem.
Co powiedział?
Właśnie wyszła ze świątyni.
Jasne.
Musi być szczęśliwa. W końcu będzie uprawiać seks z mężczyzną, którego kocha.
Ależ musi być mokra.
Mógłbyś nie być taki ordynarny z samego rana?
O rety.
Jaka seksowna mniszka. Aż się cały spociłem.
Zabiję cię.
Do twarzy ci.
Wielkie dzięki.
Ktoś od Takeshity jest na lotnisku?
Tak. Podobno zatrudnił kogoś w Okinawie, kto będzie ich obserwował.
A jak się miewa Takeshita? Dawno go nie widziałam.
Do czasu transferu pieniędzy niewiele ma do roboty.
Pewnie się gdzieś ukrywa.
Oby nie eksperymentował z narkotykami.
Możemy mu zaufać w kwestii wyprania pieniędzy?
Tak. Inaczej Harrison by go o to nie prosił.
A co robi Harrison?
Pewnie czeka w pokoju. Jak zawsze.
Reiko,
przećwiczmy to jeszcze raz.
Dobrze.
Kaede.
- Hej! - Spóźniłam się.
- Skąd. - Co?
- Świetnie wyglądasz. - Dzięki.
- Idziemy? - Tak.
Dziękuję.
CERTYFIKAT ZAREJESTROWANEJ PIECZĘCI
UPRAWNIENIA BIZNESOWE
DYREKTOR HISAO ABEKAWA
TAKASHI AOYAGI
Zróbmy to jeszcze raz.
Jak się nazywasz?
Natsumi Kawai.
Proszę, podaj datę urodzenia.
Trzeci lipca, roku Showa 51.
A według kalendarza zachodniego?
Rok 1976.
- Znak zodiaku? - Smok.
Adres?
Mieszkam w Takanawie, 5-22-6 Minato.
Zameldowanie?
Tam, gdzie mieszkam.
Od czego zaczniemy?
Poprosiłem kogoś o załatwienie samochodu i pokoju w hotelu.
Powinni po nas przyjechać.
- Ty jesteś Kaede? - Tak.
Bardzo mi miło. Mam się wami zająć.
Dziękuję. Miło cię poznać.
Samochód już czeka. Proszę za mną.
- Naprawdę? - Tak.
Byłbym zapomniał. Mam wiadomość z Tokio.
- Tak? - Tak.
Mam ci coś dać w miejscu, gdzie nikt cię nie zobaczy.
- Serio? - Tak.
Natsumi, idę do toalety. Poczekasz?
Toalety… są tam.
Dziękuję.
Jedźmy.
- Tak jest. - Tak.
Dobra.
Co to jest?
Przechowałem je dla ciebie.
Pieniądze.
Pewnie na twoje wydatki podczas pobytu tutaj.
Rozumiem.
Przy okazji. Ciągle tu tak gorąco?
Chyba tak.
Pewnie już ci powiedziano, ale nie znam tego miasta.
Nie patrz na mnie. Posłuchaj.
Posłuchaj.
Twój chłopak nie żyje.
Nie patrz na mnie.
Jeśli nie chcesz skończyć jak on, posłuchaj mnie uważnie.
Weź to i wracaj do Tokio.
TOKIO/HANEDA
Samolot startuje za 20 minut. Masz mało czasu.
Pospiesz się.
Tak…
O co chodzi?
Czy Kaede…
Czy on…
Widzisz?
Już cię nie zadowoli.
Jeśli się nie pospieszysz, skończysz jak on.
Do którego supermarketu chodzisz?
Peacock na Isaragozaka albo Queens Isetan na stacji Shinagawa.
W którym roku zainaugurowano Kouan-ji?
Zainaugurowano?
Kiedy zbudowano świątynię.
Nie wiem.
Nie miałam tego na liście pytań.
Musisz to zapamiętać.
Mogą zapytać w luźnej rozmowie.
Kiepska jestem z historii.
Wybudowano ją w 1636, roku Kan’ei 13.
Kiedy to? W okresie Sengoku?
- To było… - To był okres Edo.
Wtedy też wprowadzono monetę Kan’ei Tsuho, poprzedniczkę obecnych.
Skąd mam to wiedzieć? Jeśli zapytają o coś nieoczekiwanego, lepiej mi pomóż.
Zapamiętaj też to.
Jeszcze coś?
Co?
Posągi Buddy?
Tak.
Poważnie?
Tak, poważnie. Zwłaszcza te z tyłu.
- Halo? - Takumi?
Tak.
Mamy nieprzewidziane kłopoty.
O co chodzi?
Natsumi Kawai wraca z Okinawy do Tokio.
Co takiego?
Co masz na myśli?
Nie mam czasu na wyjaśnienia.
O 10.05 wylatuje z Naha, na Hanedzie powinna lądować o 12.10.
Jeśli wróci prosto do Kouan-ji, będzie tam za 40 minut.
Wtedy akurat będziemy w świątyni.
Dopilnuj, żebyście nie wpadli na Kawai.
Dlaczego to się dzieje?
Nie czas na wyjaśnienia.
W każdym razie
przed 12.45 zakończcie potwierdzenie tożsamości z Sekiyo
i inspekcję posiadłości.
Dobrze, ale jak?
Improwizuj.
Rozumiem.
O co chodzi? Co się stało?
Natsumi Kawai wraca do Tokio.
- Co? - Co?
Dopiero doleciała!
Nie wiem dlaczego, ale jeśli przyjedzie prosto z Hanedy, spotkamy się w Kouan-ji.
To niemożliwe!
A jak nie pójdę do świątyni? Tożsamość możemy potwierdzić tutaj.
Po potwierdzeniu ma być inspekcja i zwiedzanie świątyni.
Takie są warunki kontraktu z Sekiyo.
Przyspiesz spotkanie.
Na tym etapie podejrzane zachowanie byłoby zbyt ryzykowne.
To co robimy?
Spotkamy się o czasie.
Dobra.
Ale dlaczego Kawai nagle wraca?
Pospiesz się i mnie zabij.
Tak.
To oczywiste.
Ale zanim to zrobię, muszę cię o coś spytać.
O co?
Ciężko pracowaliśmy, by wejść na górę, szczyt jest w zasięgu wzroku.
Dlaczego nagle postanowiłeś przeciąć liny swoich przyjaciół?
Ty też już bezpiecznie nie zejdziesz.
„Przyjaciół”?
Nigdy nie uważałeś nas za przyjaciół.
To nieprawda.
Jesteście dla mnie cennymi przyjaciółmi.
Sam nigdy nie wspiąłbym się na taką górę.
Wiem.
Po otrzymaniu przelewu od Sekiyo chciałeś mnie zabić, prawda?
To dlatego miałem wyprać pieniądze i zgodziłeś się na moje warunki.
W ogóle nie zamierzałeś mi płacić.
Dlatego chciałem pokrzyżować twoje plany
i zabić cię, zanim ty zabijesz mnie.
Ale jestem pod wrażeniem.
Przewidziałeś to i cały czas mnie śledziłeś.
Mogę umrzeć na tyle różnych sposobów.
Mógłbyś podać mi metę i upozorować przedawkowanie.
Coś w tym stylu, prawda?
I pewnie to nagrasz, żeby potem podniecać się przy drogiej whisky,
ty cholerny zboczeńcu!
Mylisz się.
Tak, w czasie naszej wspinaczki uznałem, że musisz opuścić górę,
ale potrzebowałem cię do samego końca, więc czekałem na odpowiednią chwilę.
Nie przewidziałem jednak, że zabijesz tego hosta,
więc ta chwila właśnie nadeszła.
Czyli się nie myliłem.
Przedawkowanie?
Nie przystoi ci zginąć w tak pospolity sposób.
Nie zrekompensuje to też twojej zdrady.
Użyję najbardziej fizycznego,
najbardziej prymitywnego
i najbardziej podniecającego sposobu.
Nie rozumiem, o czym mówisz…
Ruszajmy.
Trudno się w tym chodzi. Wyglądam wiarygodnie?
Będzie dobrze.
Co się dzieje z prawdziwą Kawai?
Wysłałem Orochiego na lotnisko Haneda.
Orochiego? Tego od Takeshity?
Tak. Będzie śledził Kawai po przylocie, a w najgorszym wypadku ją zatrzyma.
Plan zadziała, jeśli ona się nie pojawi.
Nie chcę żadnych poważnych akcji.
Tędy, proszę.
- To złowieszcze. - Co?
Tu brałem ślub.
Co? Naprawdę?
Dla mnie to był początek piekła.
Już tu są.
PONIEDZIAŁEK, 20 LISTOPADA
Halo?
Tu Kubota. Jak pani idzie?
Znalazłem tego oszusta, Saekiego, który uciekł na Filipiny.
Co?
I dowiedziałem się czegoś ciekawego.
Nie wiem, czemu Tatsu sam o to nie poprosił.
O czym pan mówi?
Co?
Pani Kawai,
bardzo dziękujemy, że znalazła pani czas w swoim napiętym grafiku,
- aby się z nami spotkać. - Dziękujemy.
Taka okazja…
Hej!
Skończmy z tymi formalnościami.
Pani Kawai od rana źle się czuje.
Dawno nie przebywała wśród tylu osób,
a przecież potem jedziemy jeszcze do świątyni.
Racja…
Proszę kontynuować.
Przedstawię się. Jestem Kodama, sekretarz sądowy.
Pani Kawai, przejdźmy do rzeczy.
Czy mogę potwierdzić pani tożsamość?
Tak.
Dziękuję.
- Proszę sprawdzić. - Dziękuję.
W porządku?
Tylko spojrzę.
Pani Kawai, zimno pani?
Nie, ale dziękuję.
Czy pani jest Natsumi Kawai?
Tak.
Pozwoli pani, że zadam kilka pytań.
Proszę podać datę urodzenia.
Trzeci lipca, roku Showa 51.
Znak zodiaku?
Rok smoka.
Proszę podać adres.
5-22-6 Takanawa, Minato City, Tokio.
OROCHI
Adres zameldowania?
Taki jak aktualny.
Proszę wybaczyć.
Dziękuję.
Przejdźmy do następnego pytania.
Prawo jazdy…
Słucham?
Kawai wysiadła z samolotu.
Co? To za wcześnie.
Samolot wylądował przed czasem. Co mam robić?
Porwać ją?
W Tokio.
Dziękuję.
I kolejne pytanie.
Zrób to.
Jasne.
- Proszę opowiedzieć o rodzinie. - Mieszkam sama.
- Rodzeństwo? - Przepraszam.
Nie, nie mam.
Przejście!
Ruszać się!
Stoicie mi na drodze!
Zróbcie przejście! Hej!
Z drogi!
Jazda!
Hej! Ruszaj się!
Proszę jechać.
Hej!
Cholera!
Proszę jeszcze raz podać nazwę świątyni, w której pani służy.
Świątynia Kouan-ji.
Jak to się pisze w kanji?
Kou jak „światło”, „buddyjska chata” i „świątynia”.
Którą już rezydentką jest tam pani?
Dwudziestą…
Tak, słucham?
- Uciekła! - Dwudziestą…
- Pojadę za nią taksówką! - OK.
Przepuść mnie! Z drogi!
Za tym samochodem!
- Co? - Szybciej!
Oczywiście.
Coś nie tak?
Jestem 21. rezydentką.
Przepraszam.
To będzie ostatnie pytanie.
Dotyczy świątyni, w której służy pani jako mniszka.
W którym roku zainaugurowano Kouan-ji?
Słucham?
Pani Kawai,
w którym roku ją zbudowano?
Och…
Tak.
To było w okresie Edo…
Seng…
To nie wystarczy?
Nawet mniszka rezydentka nie zapamięta dokładnej daty.
Tak, ale musimy potwierdzić…
A panowie?
Pamiętacie, kiedy powstała ta kancelaria prawna?
Raczej nie, co?
Panów też zapytam.
Czy wiecie, kiedy założono Sekiyo House?
No cóż…
Ona i bez tego źle się czuje.
Poza tym
przepytują ją ludzie, których widzi po raz pierwszy.
Denerwuje się i nie odpowiada, choć zna odpowiedź.
Panie Aoyagi, nie wystarczy?
W październiku 1963 roku.
Co?
To wtedy firma Sekiyo Juken, poprzedniczka obecnego Sekiyo House,
zmieniła nazwę biznesową.
Rozumiem.
Pani Kawai,
proszę wybaczyć nieuprzejmość.
Bardzo przepraszam, jeśli panią uraziliśmy.
Ale takie pytania to formalność.
Nie mieliśmy zamiaru…
Rok Kan’ei 13.
Kouan-ji została zainaugurowana…
w 1636 roku.
To był rok Kan’ei 13.
Skończymy na tym?
Oczywiście. W porządku.
Dziękuję.
To kończy potwierdzenie tożsamości.
Musi pani być zmęczona. Bardzo dziękuję.
INAUGURACJA KOUAN-JI 1636 (KAN’EI 13)
Serio myślałam, że już po mnie.
Powinnaś była się bardziej przyłożyć.
Prawie powiedziałaś „Sengoku”, co?
Okres Sengoku w okresie Edo? To bez sensu.
Zamknij się.
Dziękuję, Takumi.
Załatwmy szybko inspekcję nieruchomości
i idźmy do świątyni.
Gdzie jesteś?
No…
Hej! Gdzie jesteśmy?
W pobliżu Showajimy.
W Showajimie.
Stoimy w korku.
A samochód Kawai?
Z pięć aut przed nami.
Raczej szybko się nie ruszymy.
Rozumiem. Jedź za nią.
Tak jest.
Wreszcie wszystko idzie po naszej myśli.
Inaczej będą kłopoty.
Goto, są tutaj.
O kurczę.
Od pierwszego do trzeciego piętra będą restauracje,
i od czwartego do 13. – biura.
Powyżej, na piętrach od 14. do 21., planujemy hotel.
To będzie duży budynek.
Tak. Jest dość blisko bram Tokio…
Jakie to męczące.
Liczymy, że będzie to lubiany obiekt.
To wspaniałe.
Halo?
Takumi, jest źle! Zjechaliśmy z autostrady!
Tu nie ma korków!
O nie, uciekają nam.
Pospiesz się!
- Nie mogę. - Jedź!
- Co pan robi?! - Szybciej!
Napisy: Anetta Radolińska-Czwaczka