Kropka.
I Bańka.
No cześć, Lindy.
Cudny dziś dzień.
A ty wyglądasz super, słońce!
Bardzo jesteś miła, Cooper.
To cała ja.
Miłego kolejnego dnia.
Nie zalegaj w łóżku, Lindy.
Raz-raz! Na zewnątrz jest cieplusio.
Mnie już ten dzień zmęczył. Ledwo ciągnę, dziewczyno.
Lucien się odezwał. Skruszony.
Przyznaje, że popełnił błąd, a ta kobieta to była jej siostra!
Ale się uśmiałem!
A gdzie Jimbo?
Zawsze budzi się pierwszy.
Jimbo? Jimbo Fennell? Jim?
NIEAKTYWNY
Obudź się, Jimbo.
A co z Mabel i Neve?
GOTYCKI PAUL
Zapadły się pod ziemię.
Nie mogę się z nimi połączyć.
Lindy, jak zaraz nie wstaniesz, odleżyn się nabawisz.
Sio stamtąd!
Wstań.
Obrót w lewo. Prosto.
Prosto.
Obrót w lewo.
Prosto.
Obrót w prawo.
Prosto.
Stop.
Muszę zrobić siku?
Zawartość moczu wynosi zero trzeci dzień z rzędu. Brawo, Lindy.
Pamiętaj: dzień bez toalety to dłuższy dzień.
- O rajusiu, widziałaś? Dodał nowy post. - Ja nie mogę. Jest cudowny!
Ricky September jest boski. Gdyby tak go spotkać...
- Umarłabym szczęśliwa. - Mnie wybrał. To miłość!
O kurczę.
Graj: Ricky September.
O ja cię.
OBCY KONTAKT
Jestem Doktor. Nie znasz mnie,
ale tu chodzi o twoje życie.
W prawdziwym świecie kryją się potwory,
które już po ciebie idą.
Lindy, nie...
Zablokowano.
DOKTOR WHO
KROPKA I BAŃKA
Wiadomości Finetime, wyłącznie dobre informacje.
Na tę planetę smutki wstępu nie mają.
Meteorolodzy zapowiadają kolejny wspaniały dzień w Finetime...
teoretycznie.
Powiem otwarcie: mamy drobny problem z satelitą pogodowym.
Naprawimy go najszybciej jak to możliwe.
Finetime – twój dobrostan.
To skarpetki z materiału bawełnopodobnego. I postarzane buty.
- Uwielbiam je. - Prosto.
T-shirt to klasyczny fason z okresu Pięciorocza.
- Jestem fanką. - Prosto.
Olśniewasz, Lindy!
Włókno jest odnawialne,
więc nie zużywam surowców Finetime. To ważne.
Pożycz mi swój wygląd.
Mam też wersje zielone: morską i liliową. Sama miękkość.
Zamawiam. Od razu 100 sztuk.
Może nie powinnam tak mówić, ale wyglądam ślicznie.
- Wszystko, co promujesz, biorę! - Obrót w prawo.
Obrót w lewo.
Prosto.
Cześć wam.
Nie wiem, czy widzieliście moją nową stylówkę, ale jest prześliczna.
- To super. - No nie?
To niesprawiedliwe, że musimy pracować.
Finetime nie ostrzegał, że to takie nudne.
- Nudziarstwo. - A ja to nawet lubię.
Zawsze jesteś taki porządny, Alan.
Nie.
Tworzymy w Finetime największy ośrodek sortowania danych.
Dobra, koniec żartów.
Nuda!
Cała ta praca wysusza mi dłonie na wiór.
Zabawne określenie, prawda?
Ja cię proszę, jeszcze jak!
Uwielbiam je!
- Na wiór! - Aż wióry lecą.
Ja mówię serio. Zackary przepadł bez śladu.
Roostera też nie mogę złapać...
Przynudzasz.
Cześć, Lindy.
Przeprowadzam kontrolę systemu w imieniu firmy.
Mogę zadać ci kilka pytań?
A kim ty jesteś?
Nazywam się Ruby Sunday. Hej!
- Nie mam cię w znajomych. - Ślicznie proszę. Wszyscy mnie blokują.
Bombowa koszulka.
Dobrze. Co chcesz wiedzieć?
Dziękuję.
Powiesz mi, co teraz robisz?
Rany, jakaś ty głupia.
Uznajmy, że jestem głupia.
I że nic nie wiem.
To co robisz?
- Jestem w pracy. - Na czym ona polega?
O święta naiwności.
Sortuję pod-dane.
Porządkujemy informacje i wysyłamy do Macierzy.
Może być?
Brzmi świetnie. Wszyscy to robią? Całe miasto?
To już szczyt głupoty. Wszyscy pracujemy przez dwie długie godziny dziennie.
Potem odpoczywamy. Rozrysować ci?
- Po sześć osób w biurze? - Zgadza się.
- Kto oprócz ciebie? - Daj spokój.
Danny i Vista Jay – to rodzeństwo –
Molly Champion, Sandy Brook, Bertie Lester.
I gdzie oni są?
W pracy.
Teraz pracujemy.
- Więc są z tobą w pokoju? - Tak.
Danny i Vista Jay siedzą z przodu, w drugim rzędzie – Molly i Sandy,
a z tyłu – ja i Bertie.
- Są tam teraz? - Tam, czyli gdzie?
- Przy biurkach? - Skąd mam wiedzieć?
Jesteś obok nich.
I co? Mam się obrócić?
No... tak.
Nie bądź śmieszna.
Chcesz rozmawiać z Dannym Jayem, to rozmawiaj. Danny?
NIEAKTYWNY
Danny. Jesteś tam?
To gdzie on jest?
Danny Jay? Halo?
Jesteście w jednym pomieszczeniu. Siedzi dwa rzędy przed tobą, prawda?
Powinien.
Możesz po prostu tam spojrzeć.
Wystarczy opuścić Bańkę.
Opuścić?
W sensie, wyłączyć?
- Na sekundę. - W Finetime tak nie robimy.
Jesteś taka męcząca.
Nie żartuję.
Olive zniknęła. Kipper też. Alannah się nie odzywa.
Odsunęłam cię!
Dam ci spokój, obiecuję, tylko zerknij na te cztery biurka.
Nie opuszczę mojej Bańki.
Dobrze, spójrz w takim razie przez Bańkę. Możesz to zrobić?
Mogę robić, co chcę.
Spróbujesz?
Co widzisz?
Nikogo tam nie ma.
Okej! W porządku. Dziękuję.
Gdzie oni są?
Dlatego pytałam.
Nie może ich tu nie być. Musimy pracować. Tak to działa.
Żeby potem się bawić.
Posłuchaj, to nie będzie łatwe, ale jestem z tobą, Lindy.
Zgodnie z rozpiską
Bertie Lester siedzi po twojej prawej.
- Około trzy metry od ciebie. - Tak.
- Jest tam? - Co za różnica!
Proszę cię, żebyś teraz ostrożnie obróciła się w prawo.
Chcę wrócić do pracy.
Co widziałaś?
Muszę pracować.
Lindy, co tam jest?
Ja... nie wiem.
Utknęłam poza Finetime i tam nie zajrzę.
Opuść, proszę, Bańkę, wyłącz Kropkę i spójrz.
Przez krótką chwilę.
I od razu wróć, żeby mi powiedzieć.
Chciałabym wrócić do pracy.
Wiem i przepraszam cię, ale musimy wiedzieć, co tam jest.
Bańka, Kropka, wyłącz.
Kropka, Bańka.
Lindy, już w porządku, jestem.
Powiesz mi, co widziałaś?
Twoje parcie na mocz gwałtownie wzrosło.
Taka propozycja:
po pracy podłączamy się do Aqua Mariny?
Co to za dźwięk?
Graj: Ricky September.
Lindy.
Przykro mi, ale jeśli mam rację, to chyba widziałaś jednego z nich.
Mój przyjaciel wie, co trzeba zrobić.
Oto i on.
Nie możecie mnie zostawić?
To się robi coraz bardziej bzdurne.
Tak, wiem, ale kiciu, musimy cię stamtąd wyciągnąć.
To coś obok... to wasze?
Nie. Próbuję zrozumieć, co to jest,
ale przede wszystkim cię uratować.
Tak? Wstań teraz i wyjdź stamtąd,
ale bez Bańki.
Nie mogę.
Musisz opuścić Bańkę, bo jest ich więcej.
- Więcej? - Tak sądzę.
Nie tylko w biurze. Twój system chyba ich nie widzi.
Chodząc według tych strzałek, wpadniesz im w łapy i zjedzą cię żywcem.
- Doktorze. - Taka prawda.
Lindy, musisz mu zaufać.
Tak jak ja kiedyś. Wiele razy uratowało mi to życie.
Bańka w dół. Kropka precz. Wychodzisz.
Dasz radę.
Bańka w dół.
Bańka, w dół.
Kropka, wyłącz.
Boże, jaka ze mnie idiotka.
Kropka, Bańka.
Udało się? Wyszłaś?
- Nie wiem jak. - Jak to?
Nie umiem chodzić bez strzałek.
- Nie umiesz chodzić? - Bez strzałek.
Bez strzałek nie umiesz?
Przecież mówię.
Zamknijcie się już! Nienawidzę was!
- Do wyjścia, proszę. - Prosto.
Obrót w prawo.
Prosto.
Obrót w lewo.
Prosto.
Obrót w lewo.
Prosto.
Stop.
Winda, na parter.
- Widzicie? Strzałki działają. - Okej.
CZEKAJ
Świetnie ci idzie.
Jak niebo kocham, naprawdę rewelacja.
Dzięki, tato.
Prosto.
- Lindy! Stój! Nie. - Prosto.
- Uciekaj! Nie idź tam! - Prosto.
- Nie prosto! - Zawróć!
- Nie słuchaj strzałek! - Odsuń się!
Zignoruj strzałki.
- On tam jest! - Do tyłu!
Cofaj się!
- Nie do przodu! - Prosto.
Do tyłu!
Potwór jest przed tobą.
- Nie! - Prosto.
Nie słuchaj strzałek!
Prosto.
- Zignorował cię. - Prosto.
Dlaczego? Co zrobiłaś?
To już drugi cię przepuszcza.
Wejdź do windy!
- Prosto. - Tak, tak, do windy.
Prosto.
Stop i obrót.
Lindy, zastanów się. Czym się wyróżniasz?
Może to perfumy, grupa krwi
albo masz coś, czego nie miał Bertie Lester.
Policja.
Wszystkie linie są zajęte. Chwilowo nie możemy pomóc.
Ale to pilne.
Wszystkie linie są zajęte. Chwilowo nie możemy pomóc.
Ktoś musi mi pomóc!
Popełniono morderstwo.
Trzy metry w prawo ode mnie.
Wszystkie linie są zajęte.
Może ktoś coś zrobić?
Po to tu jesteśmy. Wydostaniemy cię. Słowo.
Hol.
Ostrożnie.
Co teraz?
Wyjdź na ulicę.
W porządku?
Małymi kroczkami.
Prosto.
Obrót w prawo.
Prosto.
Obrót w lewo.
Prosto.
Możesz się teraz zatrzymać?
Lindy,
wiem, że nie lubisz opuszczać Bańki.
Naprawdę to rozumiem.
Ale musimy wiedzieć, co się dzieje na zewnątrz, dookoła,
i tylko ty możesz to sprawdzić.
- Mogłabyś opuścić Bańkę na małą chwilkę? - Nie mam pięciu lat.
Przepraszam, wybacz!
To co, dasz radę?
Bańka, Kropka, wyłącz.
Wszystko dobrze.
Uważaj!
Pomocy!
Ratunku!
Kropka, Bańka.
- Chcę się ukryć. - Obrót w lewo.
Hej.
Się masz.
Przykro mi.
Wiem, to okropne.
Wierz mi, trochę ostatnio widziałam.
Ale nie możemy do ciebie dotrzeć.
Chociaż próbujemy.
I możliwe, że czas nam się kończy.
Powiesz nam, jak wygląda sytuacja na ulicach?
Co tam widziałaś?
Są wszędzie. Te stwory.
Jedną dziewczynę zignorowały, chociaż przeszła obok.
A inną zjadły żywcem.
Niektórych zjadają, a innych nie.
Może to coś w diecie albo wzrost, a może kwestia DNA.
Dlaczego Kropka ich nie widzi?
- Pewnie są z Puszczy. - Z czego?
Na wstępie powiedzieli nam: „Trzymajcie się z dala od Puszczy”.
Całe Finetime jest otoczone takim leśnym obszarem.
Takim całkiem naturalnym.
Ale mamy pola siłowe.
Jesteśmy odcięci. Jak się tu dostały?
Mnie wasze zabezpieczenia skutecznie zatrzymały poza miastem.
Więc jak się tu przekradły te wielkie robale?
Mogę cię spytać, czym tak właściwie jest Finetime?
Jak to działa?
Ale ty jesteś niekumata.
Przylecieliśmy tu z Macierzy. Bez zgredów.
Mamy od 17 do 27 lat.
Nie każdego tu wpuszczają. Nas na to stać.
Bogate dzieciaki?
Wiadomo.
A pracujecie w biurze.
Ale w sumie dwie godziny dziennie.
A przez resztę czasu...
Imprezujemy.
Wyspa miłości, edycja planetarna.
Mama za wszystko płaci.
Bardzo tęsknimy, skarbie.
Ale kupiłabym ci choćby i księżyc, byleś była szczęśliwa.
Pomachaj nam czasami ze swojej planety.
Baw się dobrze, Lindziu.
I pamiętaj, że dzięki Bańce jesteśmy blisko.
Kto to?
Mówiłam. Moja mamcia.
Skądś ją znam.
To twarz z karetki na Kastarion 3.
Gdzieś indziej ją widziałam.
Jesteście w jednym pokoju?
- Nie. - Nie.
Ale o tym później.
Jesteście w tym samym pomieszczeniu. Razem.
A niech tam. Tak.
Okłamaliście mnie.
To jakiś spisek. Kim wy jesteście?
Chcemy tylko pomóc.
Przecież cię zablokowałam.
Prawda? Wiedziałam.
To byłeś ty, a nie ktoś podobny. Jak to zrobiłeś?
Odblokowanie, kiciu.
Nie da się odblokować. To wbrew zasadom.
Kurza melodia, po co ja z wami w ogóle rozmawiam?
Z przestępcami.
Ja mam normalnych znajomych. Hej, wszyscy.
Bliscy znajomi, Tryb Pilny. Włącz czat grupowy!
Tylko nie Tryb Pilny.
- Mało zabawne. - Dostaniesz za to reprymendę.
Dadzą nam nadgodziny.
- Dobrze zrobiłaś. - Wycisz!
Słuchajcie! Nie przepraszam, bo to naprawdę ważne.
Mam dowód.
Spójrzcie, jak opustoszała moja lista Bliskich Znajomych.
Jimbo i Bobbie.
O Boże. Gdzie Cooper Mercy?
Była tu pięć minut temu.
Cooper? Słyszysz mnie?
NIEAKTYWNA
Była moją przyjaciółką.
A Valerie? Też zniknęła?
Rozmowa: Valerie Nook!
Zwróć głos Gotyckiemu Paulowi.
Właśnie miałem wam mówić, że ludzie tu znikają.
Kiedy ostatnio widziałaś Stewiego Blooma?
A Rooster Jacket? Joseph, Lucy?
- Kirstie Bibliotekara milczy już tydzień. - Dziwne, że tylko niektórych zjadają.
- Przepraszam, co robią? - Zjadają.
O czym ty mówisz?
Zjadają żywcem!
W prawdziwym świecie żyją jakieś stwory
i, słowo daję, pożerają nas.
Kurdemol, Lindy. Nie wygłupiaj się.
Nawet ja bym czegoś takiego nie wymyślił. Pewnie po prostu...
Wycisz!
Przepraszam.
Nie, nie, nie.
Mówiłam wam!
Dlaczego nie słuchaliście? Mówiłam!
Lindy, spokojnie. Chyba wiem, jak was wydostać.
- Wyciszyłam cię. - Mam na to sposób.
Jak ja was nienawidzę.
Muszę coś wszystkim powiedzieć. Pozwól, że się wproszę.
- Nie możesz tak. - A jednak.
Proszę o uwagę.
Słuchajcie, wiem, że tak nie wolno,
i nie mogę się doczekać, aż dostanie reprymendę,
ale dajcie mu szansę, okej?
- Nie jest tak całkiem głupi. - Nie musicie mnie lubić.
Tylko mnie wysłuchajcie, bo wiem, jak was wydostać.
Mam dostęp do map miasta.
Płynie pod nim podziemna rzeka.
Rzeka to pomoc, bezpieczeństwo, ucieczka.
Przez miasto przebiegają pionowe tunele.
Kiedyś rzeka generowała elektryczność,
a tunele się zachowały.
Przesyłam wam ich rozkład.
Mieszkacie niecały kilometr od tunelu. Znajdźcie go.
Tunele są zamknięte. Dotrzyjcie tam, a prześlę wam kod.
Ale bądźcie ostrożni,
bo po ulicach chodzą te stwory.
Przykro mi, ale to prawda.
Wciąż nie wiemy, dlaczego nie wszystkich zjadają.
Czy coś was wszystkich łączy?
Może jest coś, co wszyscy pijecie.
Albo coś, czego nie pijecie.
Albo dotknęliście czegoś, a Gotycki Paul nie? Ani Cooper.
- Dlaczego ich zjadły? - Niska moc.
- Nie teraz. - Zasil swoją Kropkę.
- Co się dzieje? - Nie mam mocy.
- Chyba żartujesz! - Nadal korzystacie z baterii?!
Ładują się, kiedy pracujemy, a przez was nie pracuję!
Odciągnęliście mnie od biurka! To wasza wina!
Dobra, już. Uwaga.
Każdy udaje się do swojego tunelu. Pokieruję was. Ruszajcie!
Lindy, posłuchaj.
Swój tunel znajdziesz na Plaza 55.
Wejście jest w budynku 7...Z.
Co? W którym?
Którędy mam iść?
Plaza ile? Pięćdziesiąt pięć?
Jak tam dojść?
O Boż... Myśl, Lindy. Dobra.
Uda się, Lindy. Musisz iść tędy.
Tak. Nie. Tak.
Prosto.
Lindy!
Prosto.
Do Plaza 55 prosto.
Prosto.
O nie, nie!
Prosto.
Nie, nie!
O Boże!
Jestem tak głupia!
- Obrót w lewo. Dwa kroki prosto. - Co?
Obrót w lewo. Dwa kroki prosto.
Kto mówi?
Idź za moim głosem.
Obrót w lewo i dwa kroki prosto.
Stop! Obrót w prawo.
Czy ja widzę to, co widzę?
Tak, to naprawdę ja.
Idź prosto. Wyobraź sobie, że mój głos to strzałki.
Ale...
To nie ekran. Jestem tutaj.
Wyglądasz jak Ricky September.
To właśnie ja.
Ja cię sunę.
Musimy się stąd zwijać. Miasto oszalało.
- Posłuchaj mnie teraz. Jak masz na imię? - Lindy Pepper-Bean.
- Obserwujesz mnie. - Skąd wiesz?
Wszyscy mnie obserwują.
Idź za moim głosem.
Prosto.
Prosto. Dobrze.
Brawo, Lindy. Udało ci się.
Przepraszam.
Nigdy wcześniej tego nie robiłam.
Taki mały slalom między potworami.
Mam na myśli przytulenie.
- Pierwsze w życiu? - No.
- Mogłem spytać. - Nie!
To ja chciałam. Moja wina, nie powinnam.
Ale było miło.
Było ekstra.
- Jesteś Ricky September. - Ten sam. Ale musimy lecieć.
Chciałem was ostrzec, ale moje nagrania znikały.
To dziwne, ale nie wszystkich zjadają.
Boję się, że nas zostawiają na deser.
Wiem, ale jest droga ucieczki z miasta.
To jakiś tunel na Plaza 55.
Budynek 7Z2.
Bez kitu. Skąd wiesz?
Chodź, zaraz włączą noc. Mamy dziesięć minut do wylogowania słońca.
- Mogę? - Proszę.
Dobry jesteś w chodzeniu.
Nie mów nikomu, ale otwieram Bańkę, wrzucam piosenki i...
wyłączam Kropkę na resztę dnia.
- Kurza twarz, szalejesz. - Wiem.
Zostaję w mieszkaniu i czytam. Takie tam.
Wariat jesteś.
Tak dowiedziałem się o tunelach.
Czytam o historii.
Podczas Wielkiej Abrogacji odgrodzono całe miasto,
ale pod nim płynie rzeka i wydaje mi się...
Chwila, stop. Nie patrz na to.
Na mnie patrz.
Nie tam, tyko tu.
Lindy Pepper-Bean, zabiorę cię stąd. Obiecuję.
Może najgorszy dzień w moim życiu okaże się najlepszy.
Nadal tysiące ludzi są zjadane żywcem.
Mimo wszystko...
- Mogę się podładować! Hip, hip! - Z planetofonu zadzwonię do domu.
- Wezwiesz pomoc? - Będzie dym.
Gdzieś tam, na pewnej planecie, masa rodziców ostro się wpieni.
Przybędą z odsieczą w swoich rakietach. Zabiorą ze sobą miotacze ognia
i środki chwastobójcze.
Naprzykrzał nam się jeden facet. Mówił, że ma jakiś kod.
Okropny gość. A do tego buc.
LUDNOŚĆ MACIERZY: ZERO.
Ten kod jest do tunelu.
Tak?
Połączyłeś się? Odpowiedzieli?
Mogę pogadać z mamcią?
Zajęte.
Pewnie mają milion połączeń, ale są już w drodze.
Może im to chwilę zająć.
Znajdźmy ten tunel.
Poczekamy tam.
W bezpiecznym miejscu.
Gotowe.
Dobra, naładowana.
Minuta do włączenia nocy.
- Chodźmy. - No to idziemy.
Tędy!
Uwaga na głowę!
Tutaj!
Dalej na dół.
O rajuniu.
Jakie to wszystko niezautomatyzowane.
W dawnych czasach ludzie tak pracowali.
Za pieniądze.
Czytałem o tym.
To była ciężka praca.
Tak jak moja. Dłonie mi się przesuszają.
To chyba tutaj.
Tunel do rzeki.
- Masz ten kod? - No raczej.
Kropka, Bańka.
- Lindy! - Jesteś.
- Żyjesz! Rewelka. - Znalazła się.
Już się tak nie dziwcie. Jestem przy tunelu.
Teraz uważajcie. Jest tu Ricky September.
- Co? Ten piosenkarz? - Ten sam.
- Nieźle. - Przystojniak.
Nie dla ciebie!
Cześć wam, można prosić ten kod?
Ach, jasne. Cześć, Ricky.
Cześć.
Drzwi mają zamek mono.
Zamknęli je podczas dezynfekcji.
Będę wysyłał wam pojedynczo liczby pulsacyjne.
Będziecie mieć pięć sekund. Musicie wprowadzić ciąg bardzo szybko.
Nie pomińcie żadnej ze stu cyfr. Aktywne są przez pięć sekund.
Spokojnie. Wiem, jak to działa. Uczyłem się o kodach pulsacyjnych.
I do tego bystrzak.
Skup się, łamaczu serc.
Przesyłam wam liczby.
Trzydzieści trzy.
- Moi znajomi żyją? - Czterdzieści pięć.
Tak, ale... Przykro mi, nadal są przy swoich biurkach.
Mówiłam im. Widzieli, jak to coś pożera Gotyckiego Paula.
Jedno z nich uciekło. Dziewczyna z trąbką?
- Hoochy Pie. - Nie możemy jej namierzyć, ale żyje.
Na szczęście żadne z nich nie zostało zjedzone.
- Tylko czemu? - Ricky mówi...
Mój znajomy, Ricky September, mówi, że zostawiają nas na deser.
Może smakujemy najlepiej.
- Ricky na pewno. - Opanuj się.
Gdyby to było takie proste. To by oznaczało, że mają jakąś listę.
- Nie. - Zero, dwa.
Nie.
- Chwila. - Co jest?
- Nie może być. - Ale co?
Niemożliwe. Nie, nie, nie.
Doktorze, mów wreszcie.
Ten twój znajomy, Gotycki Paul...
„Gotycki” to pseudonim, a „Paul” – nazwisko?
Nazywa się Alexander Paul.
Przydomek „Gotycki”.
- To by znaczyło... Nie, nie. - Trzydzieści trzy.
Serio?
Przed nim zjadły Valerie Nook.
Wcześniej Cooper Mercy, Bertiego Lestera.
Rozumiecie?
O Kirstie Bibliotekarze słuch zaginął tydzień temu.
No nie gadaj!
Nie rozumiem.
Moi biedni znajomi.
No wiem, ale zobacz.
Co się zmieniło?
Posegregowałem alfabetycznie.
- No i? - Są w kolejności alfabetycznej.
Widzę. I co z tego?
- Dziewięćdziesiąt osiem. - Ginęli według alfabetu.
Nie rozumiem.
A ja tego nie widziałem!
One zjadają wszystkich w mieście, kierując się alfabetem.
To niemożliwe.
Lindy Pepper-Bean. Jesteś na „P” czy na „B”?
Na „P”, po Gotyckim Paulu, ale wciąż mnie nie zjadły.
Minęliśmy je i nawet na mnie nie spojrzały.
Na „P” jest dużo nazwisk.
Może wciąż jeszcze jedzą tych przed tobą.
Jeden, osiem.
Paulów już nie ma.
- Alison Partner, martwa. - 64.
Pattersonowie – a było ich 25 – zjedzeni.
Pavilionowie i Pavingsowie również.
O mój Boże.
Zbliżają się do mnie.
Peach nie żyje.
Tak samo jako Pebble i Pelican.
Zaraz, stop. Jest ktoś jeszcze. Suzie Pentecost.
Żyje. Tutaj jest!
Hej, Lindy. Wyglądasz na fajną osobę. Miłego dnia!
Hej, Suzie.
Chyba przyda mi się nowa znajoma. Jakoś cicho się zrobiło.
Ogłosili jakieś święto czy coś?
W każdym razie miło cię poznać!
Jesteś taka ładna i...
NIEAKTYWNA
Jestem następna! Teraz „Pepper”!
- Szybciej z tymi liczbami. - Zjedzą mnie!
O Boże. Już po mnie idą!
- Bez paniki. Słuchaj! - Pożrą mnie!
Lindy!
Nie pożrą. Posłuchaj mnie.
Może i jesteś następna, ale tutaj nic nam nie grozi.
Czterdzieści pięć.
Ich tutaj nie ma.
I są powolne. Nie złapią cię.
A jak tylko wstukam ostatnie 30 liczb,
zmywamy się stąd.
Mamy to.
Lindy, wyciągnę cię stąd.
- Sześćdziesiąt pięć. - Ricky, kocie.
Trzymałabym się go.
Rany koguta. Co za ulga.
Ja to jednak mam szczęście, nie?
- Jedna kwestia. - Dziewięćdziesiąt osiem.
Jeśli one jedzą według alfabetu,
to nie pochodzą z zewnątrz. Ktoś je stworzył.
Wyhodował. Zaprojektował.
I raz jeszcze: dlaczego Kropka ich nie widzi?
- Bo? - A jeśli widzi?
Co, jeśli was do nich prowadzi?
Niby po co?
Wyobraź sobie. Jeśli Kropka osiągnęła świadomość
i całymi dniami musi słuchać waszego szczebiotu,
to wybacz, ale może was znienawidziła.
- Sześćdziesiąt cztery. - Wyłącz ją!
- To tylko Kropka. - Wyłącz ją, już!
To potężny antygrawitacyjny psychokombinator.
Sam może cię zabić.
- Kropka: wyłącz! - Kropka: wyłącz!
Bańka, Kropka, wyłącz.
Mówię „Kropka, wyłącz”!
Lindy, co ona robi?
Masz mnie słuchać! Kropka, wyłącz!
Lindy, ty wpisuj!
Zastąp mnie!
Dokończ wpisywać!
Pomocy!
Zero, cztery.
- Siedemdziesiąt trzy. - Nowa liczba co pięć sekund.
Czterdzieści pięć.
Pięćdziesiąt siedem.
Zajmę ją. Ty wpisuj.
Pięćdziesiąt sześć.
No chodź.
Siedemdziesiąt.
- Dawaj. - Czterdzieści pięć.
Dwadzieścia jeden.
- Otwarto. - Już!
Idź! O mnie się nie martw!
Lindy.
Uważaj.
Ma na nazwisko Coombes!
Richard Coombes – tak się nazywa. Wiem o nim wszystko.
Występuje jako Ricky September, odkąd osiągnął 50 000 fanów...
Sprawdźcie sobie. Nazywa się Coombes.
„C” jest wcześniej niż „P”!
Lindy.
Niech każdy się upewni, że ma zapasy na podróż.
BUDKA POLICYJNA
Hoochy Pie!
Powitać, serduszko!
To teraz tak robimy?
Przytulamy się.
Nauczył mnie tego pewien wspaniały człowiek.
A gdzie Ricky? Jest tu z tobą?
Wrócił tam.
Chciał uratować pozostałych. Nie dałam rady go zatrzymać.
Był taki odważny.
I...
No cóż.
Spotykamy się. Dziwne to wszystko.
Chyba powinnam wam podziękować.
W porządku.
Nie musisz.
To było... miłe z waszej strony.
Jesteś w samą porę.
Wyjeżdżamy, Lindy.
- Dokąd? - Na zewnątrz.
W wielką dal. Do świata poza Finetime.
Lindy Pepper-Bean. Dużo o tobie słyszałem.
Brewster Cavendish. Dopiero nas przydzielą,
ale jakby co, zgłaszam się na szefa.
- Co to za „wielka dal”? - Dzika Puszcza.
I jeszcze dalej. Rzeka prowadzi do morza.
Cały świat przed nami. Nieujarzmiony.
Ale myślałam, że Macierz nas ocali.
Ciężka sprawa, słonko.
Nikt nie przyleci. Jesteśmy zdani na siebie.
A moja mamcia?
Jej tam nie ma, pączusiu.
W sensie...
Odeszła? Do nieba?
Zgadza się.
- To jej się poszczęściło. - To samo powiedziałam.
Możemy teraz ruszyć w głąb planety. Ujarzmimy ją i zajmiemy.
Będziemy pionierami.
Jak nasi przodkowie.
Możecie też pójść z nami.
Co takiego?
Chodźcie z nami.
W końcu pomogliśmy wam uciec, co nie?
Możemy was stąd zabrać.
W mgnieniu oka.
Mam statek.
Nazywa się TARDIS. To ta budka.
Używa technologii, dzięki której wewnątrz jest dużo większa.
Wszyscy się zmieścicie.
Zabiorę was do gwiazd.
Znajdę wam dom, w którym będzie bezpiecznie,
czysto i niczego wam nie zabraknie.
Ale... nie możemy się z wami zabrać.
Dlaczego nie?
Bo pan, proszę pana, nie jest jednym z nas.
Owszem, ładnie pan postąpił.
Choć był to pański obowiązek, rzecz jasna.
Kontakt wirtualny w ostateczności jest dopuszczalny, ale osobisty?
To wykluczone.
Magiczna budka, tak?
- Poważnie? - Większa w środku?
Pan wybaczy, ale dla mnie to voodoo.
Nieważne, gdzie się osiedlimy.
Wolą Boga jest, byśmy kultywowali standardy Finetime.
Po kres czasu.
Dziękujemy więc.
I żegnamy.
Nie mam słów...
Nie obchodzi mnie, co sobie myślicie.
Mówcie, co chcecie.
Możecie wierzyć, w co wam się żywnie podoba.
Zrobię wszystko...
jeśli tylko pozwolicie mi
ocalić wam życie.
Chodźcie już, dziewczyny, zanim was skazi.
Wszyscy umrzecie!
Zginiecie tam! A ja mogę was uratować!
Pozwólcie mi!
BUDKA POLICYJNA
W NASTĘPNYM ODCINKU
- Jak w Bridgertonach. - Zbliża się lord Barton.
Lodołamacz serc.
Na tej planecie grasuje chuldur, a mnie dobrze za ciebie zapłacą.
A czy istnieje lepsze zakończenie niż ślub?
Napisy: Kamil Rogula