[ปลูกรักพักใจ ใต้ต้นมะกอกขาว]
[ตอนที่ 28]
[เรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมติ หากมีความคล้ายคลึงเป็นเพียงเรื่องบังเอิญเท่านั้น]
ได้เห็นพี่น้องคู่นี้แล้ว
ทำให้ฉันนึกถึงเซียกับโซโลอีกครั้ง
ถึงแม้ว่าเสิ่นเป้ยจะบอกฉันว่า
จัดหาที่ทางให้เซียอย่างดีแล้ว
แต่ทุกครั้งที่เห็นเด็กพวกนี้
ก็กลัวว่าในตอนที่เขาเงยหน้าขึ้น
จะเห็นใบหน้าของเซีย
นี่เป็นครั้งที่สามแล้ว
ที่ฉันได้ก้าวเข้ามาในประเทศตงกั๋ว
สำหรับฉากแบบนี้
ก็ไม่แปลกตาอีกต่อไป
แต่ฉันก็ยังทำใจให้ไม่รู้สึกอะไร
ไม่หวั่นไหวอะไรไม่ได้
ฉันหวังจากใจจริงว่า
พวกเขาจะดีขึ้น
ซ่ง
ซ่าซิน
ใช่คุณจริง ๆ ด้วย
เมื่อกี้มีทหารคนหนึ่งบอกผมว่า
มีนักข่าวชื่อซงมาหาผม
ผมไม่กล้าเชื่อเลยว่ามันเป็นเรื่องจริง
โตขึ้นแล้วนะ
ไม่สิ
เป็นผู้ใหญ่แล้วนะ
แก่แล้วต่างหาก
คุณไม่เปลี่ยนไปเลย
ยังสวยเหมือนเดิม
พูดเก่งขึ้นด้วย
เรียนมาจากเบนจามินใช่ไหม
ช่างเถอะ
จะเรียนรู้อะไรดี ๆ จากเขาได้
ไปเถอะ
เข้าไปนั่งก่อน
มา
ขอบคุณ
คุณไม่ได้บอกล่วงหน้า
เบนกับอาจ้านไม่อยู่กันทั้งคู่
พวกเขาสองคนพอมีเวลาว่าง ก็ไปโรงพยาบาลทันที
เหมือนเป็นบ้าเลย
ไม่เป็นไร
ฉันไม่ได้จะไปพรุ่งนี้สักหน่อย
ครั้งหน้าค่อยมาเยี่ยมเบนก็ได้
หลี่จ้าน
พวกเราก็ถือว่าเคยเจอกันแล้ว
ไม่ต้องเจอกันบ่อย ๆ หรอก
ซ่ง
คุณกับอาจ้าน
ทะเลาะกันเหรอ
พวกเรา
ไม่ใช่แค่เรื่องทะเลาะกันหรอก
ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด
ผมไม่ได้จะละลาบละล้วง
ผมแค่รู้สึกว่าอาจ้าน
เขากลับมาที่ตงกั๋วครั้งนี้
เปลี่ยนไปไม่น้อยเลย
เงียบมากขึ้นกว่าเดิมอีก
งั้นเหรอ
แต่ผมคิดว่า
ไม่ว่าคุณกับอาจ้านจะทะเลาะกันหรือเปล่า
หรือว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
เขาก็ยังคิดถึงคุณอยู่
คุณรู้ได้ยังไง
เขาไม่มีทางพูดถึงเรื่องพวกนี้หรอก
แน่นอนว่าเขาไม่ได้พูด
แต่เขาทำ
เขาทำอะไรเหรอ
หลายวันก่อน
พวกเราไปปฏิบัติภารกิจที่นอกเมืองออเลีย
หลังจากภารกิจเสร็จสิ้น
อาจ้านวิ่งขึ้นไปบนตึกเล็ก ๆ
เหม่อลอยอยู่นานมาก
ดวงตาก็มองไปที่ถนนข้างนอกอาคารเล็ก ๆ
บอกว่าเคยช่วยผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่น
ผมเดาว่าที่นั่น
เป็นที่ที่อาจ้านช่วยคุณเป็นครั้งแรก
ดูสิ
ที่นี่เหรอ
ใช่
ที่นี่แหละ
เมื่อกี้คุณไปมาแล้วเหรอ
คุณไปแล้วจริง ๆ ด้วย
ผมก็ว่าสองสามวันนี้
ทำไมอาจ้านถึงเปลี่ยนถุงมือคู่ใหม่
ที่แท้ของเก่าก็ถูกคุณเก็บไปแล้ว
คุณดูสิ
นี่ก็พิสูจน์ได้แล้วใช่ไหมว่า
อาจ้านยังคิดถึงคุณอยู่
จริงสิ
นี่น่าจะเป็นพรหมลิขิตที่พวกคุณพูดถึงนะ
ผมจำได้ว่าเหมือนจะมีคำพูดว่า
คนที่มีวาสนาต่อกันไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน
จะเปลี่ยนสถานะเป็นอะไร
ก็จะได้พบกันอีกครั้ง
หนีก็หนีไม่พ้น
ประโยคนั้นพูดว่าอะไรนะ
เรียกว่า
สานต่อพรหมลิขิตในอดีต
ใช่
คุณจะไปแล้วเหรอ
ฉันจะไปโรงพยาบาลน่ะ
มาเล่นเกมด้วยกัน
ยืนอยู่ด้านหลังเส้นนี้
ถ้าใครสามารถโยนหินลงไปในขวดได้
ก็จะได้รับรางวัล
ผมอยากลองดู
ฉันจะสาธิตก่อนนะ
เยี่ยมมาก
ผมอยากลองดู
ผมก่อน ๆ
ผมอยากลองดู
ฉันถ่ายงานอยู่น่ะ
มาเล่นด้วยกันสิ
ถึงตานายแล้ว
พี่มาเล่นกับพวกเราเถอะ
ระยะห่างนี้น่าจะไม่ยากนะ
- เธอจะโยนลงไหม - ฉันไม่รู้
น่าเสียดายจัง
ใช่ เกือบแล้ว
มา ฉันสอนเธอนะ
ค่ะ
มา
ต้องใช้ตาสองข้าง
ใช้ตาข้างเดียวไม่ได้
การใช้สายตา
ประเมินพื้นที่และระยะทางให้แม่นยำ
ต้องใช้ดวงตาทั้งสองข้าง
ลองอีกครั้งนะ
โยนโดนขวดแล้ว
ดูสิ
แต่ฉันก็ยังทำใจให้ไม่รู้สึกอะไร
ไม่หวั่นไหวอะไรไม่ได้
ฉันหวังจากใจจริงว่า
พวกเขาจะดีขึ้นได้
ดูสิ
สวยมากใช่ไหม
ฉันหิวมากจริง ๆ
พวกเธอเป็นยังไงบ้าง
ไม่เป็นไร
จูเลีย
นี่ก็คือเด็กสองคนนั้น
ไม่เป็นไร
ไม่ต้องกังวล
อาจ้าน
เซีย
เธอสูงขึ้นนะ
ตามฉันมา ฉันจะดูแลพวกเธอเอง
อาจ้าน รอหนูก่อนนะ
เซีย
ฉันมีของขวัญให้เธอด้วย
แบบนี้โซโลก็จะอยู่กับเธอตลอดไป
แล้วเธอก็จะไม่มีวันลืมโซโล
ผู้กอง
ผู้กอง คุณหาผมมีธุระเหรอ
วันนี้ฉันเจอซ่งด้วย
เธออยู่หน้าโรงพยาบาล
นายเจอซ่งแล้วเหรอ
ผมเจอแล้ว
นายให้ซ่งไปหาอาจ้านที่รพ.เหรอ
ที่แท้ก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
ผมไม่ได้ให้ซ่งไป
ผมแค่บอกเธอว่า
คุณกับอาจ้านไม่มีเรื่องอะไรก็จะไปที่รพ.
ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านนักนะ
งั้น
เธอกับอาจ้านเป็นยังไงบ้าง
ฉันไม่รู้
ฉันเห็นแค่ซ่งคนเดียว
แต่การเจอกันครั้งนี้
มันไม่ใช่อย่างที่นายต้องการแน่นอน
ทำไมล่ะ
บอกแล้วว่านายน่ะเด็ก นายไม่เข้าใจหรอก
อาจ้านกับซ่งไม่เหมือนกับนาย
ที่แสดงทางสีหน้าหมด
ซ่อนเอาไว้ไม่อยู่
ใครซ่อนไม่อยู่กัน
คุณขโมยดาวของผม
ผมยังไม่ให้คุณคืนผมเลย
ใครขโมยดาวของนาย
แล้วนี่คืออะไร
ยังอยู่ที่แขนของนายไม่ใช่เหรอ
ถ้าผู้กองไม่มีอะไร ผมจะกลับแล้วนะ
ไปนอน
ไปเถอะ
ภารกิจของพวกเราในวันพรุ่งนี้
ไม่รู้ว่านักข่าวซ่งสนใจจะมาสัมภาษณ์ไหม
อาจ้านก็น่าจะไปด้วย
คุณก็ยุ่งเรื่องชาวบ้านเหมือนกันนั่นแหละ
มอร์แกน
นักข่าวซ่ง สวัสดี ไม่เจอกันนานเลยนะ
ซ่าซินให้ฉันมาสัมภาษณ์
ตามผมมาเลยครับ
โอเค
ผู้กอง
นักข่าวซ่งมาถึงแล้ว
ซ่ง ไม่เจอกันนานเลยนะ
ผมเกือบคิดว่า
คุณลืมพวกเราไปแล้ว
จะเป็นไปได้ยังไง
ฉันคิดถึงพวกคุณมากเลยนะ
ตอนนี้ไม่ควรเรียกเบนจามินแล้ว
ต้องเรียกผู้กองต่างหาก
ล้อเล่นอะไรกัน
เรียกผมว่าเบนเถอะ
คุณมาได้เวลาพอดี
อาจ้านกับซ่าซินใกล้จะฝังระเบิดเสร็จแล้ว
อีกเดี๋ยวคุณจะได้เห็นผลงานของอาจ้าน
พวกคุณจะระเบิดตึกนี้เหรอ
ใช่
ตอนนี้คนพวกนั้น
ไม่กล้าขัดแย้งกับพวกเราตรง ๆ
ก็เลยแยกกัน
ซ่อนตัวอยู่ในตึกร้าง
นอกเมืองที่ไม่มีใครอยู่พวกนี้
หาโอกาสลอบโจมตี
น่าปวดหัวจริง ๆ
แต่ก็ยังดี
อาจ้านมาแล้ว
เขาใช้ระเบิดจำนวนน้อย
ระเบิดตึกให้สำเร็จได้
พวกเราก็เลย
ให้อาจ้าน
ระเบิดตึกที่น่าจะเป็นอันตรายพวกนี้
ให้เกลี้ยงไปเลย
พวกเราจะได้ไม่ต้องกังวลอีกต่อไป
ยังไงต่อไปถ้าชนะ
ตึกพวกนี้ก็ต้องรื้อแล้วสร้างใหม่อยู่ดี
คิดไม่ถึงว่าทักษะของเขา
จะมีประโยชน์กับที่นี่แบบนี้
ซ่ง
นักข่าวซ่ง
มาแล้วเหรอ
มา นักข่าวซ่ง คุณยืนตรงนี้
อาจ้าน ระเบิดได้หรือยัง
รอเดี๋ยว
เสร็จแล้ว
นายทำเถอะ
ซ่ง
ถ้าคุณไม่มา
ผมคงไม่มีโอกาสได้ทำแน่
ทุกครั้งเบนจะเป็นคนติดตั้งระเบิด
คนที่ระเบิดคืออาจ้าน
ผมทำได้แค่นั่งดู
วันนี้ผมอาศัยบารมีคุณแล้วนะ
ต้องทำตามลำดับ
อย่าทำผิดล่ะ
ทุกคนระวัง
รับทราบ
นั่งลง
สาม สอง หนึ่ง
ทุกคนระวัง
สำเร็จแล้ว
อาจ้าน
พวกเรารักคุณ
งั้นตอนนี้จะจัดการกับทุ่นระเบิดนี้ยังไงคะ
แค่นี้แหละ
แค่นี้เหรอ
มันจะไม่ระเบิดเหรอ
หัวเราะฉันเหรอ
ยืนข้างหลังผมนะ
ทุกคนระวัง
ทุกอย่างเหมือนจะไม่เปลี่ยนไป
แต่ก็ดูเหมือนว่าทุกอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว
ไปเคลียร์สถานที่รอบ ๆ
ดูว่ามีระเบิดอีกไหม
เข้าใจไหม
อาจ้าน
นายดูแลซ่งนะ
ซ่ง
คุณรอพวกเราอยู่ที่นี่นะ
ได้
เมื่อกี้ได้ถ่ายหรือยัง
ลืมไปเลย
ไม่เป็นไร
ต่อไปยังมีโอกาส
งั้นเหรอ
ยังมีโอกาสอยู่ไหม
เมื่อวาน
จากนั้นโยนหินลงไหม
ไม่ลง
แค่โยนโดนคอขวด
ไม่เป็นไร
เล่นเยอะ ๆ เดี๋ยวก็เป็น
ฉันไม่ใช่เด็กสักหน่อย
จะเล่นของนั่นทำไม
แม่ของคุณ
เธอหายดีหรือยัง
ดีขึ้นเยอะแล้ว
ออกจากโรงพยาบาลหรือยัง
ออกจากโรงพยาบาลแล้ว
ตอนนี้ไปทำงานแล้ว
งั้นก็ดี
ครูฝึกหลี่
มานี่หน่อย ที่นี่มีระเบิด
พวกเราไม่เคยเห็นมาก่อน
โอเค
จะไปเดี๋ยวนี้
ที่นี่ไม่ปลอดภัย
อย่าเดินมั่วซั่วล่ะ
แม่ ๆ
แม่ หนูไม่อยากไป
แม่
หนูไม่อยากไป
แม่ ๆ
ผมไม่ใช่คนเลวนะ
ระวัง
ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าที่นี่อันตรายมาก
อย่าเดินมั่วซั่วน่ะ
ฉันไม่ได้จะเดินมั่วซั่ว
ฉันแค่เห็นทางนั้น
ขอร้องละ หนูไม่อยากไป
แม่
หยุดตะโกนได้แล้ว
ขอร้องละ หนูไม่อยากไป
แม่
เมื่อกี้ต้องจุดระเบิดลูกหนึ่งทันที
ที่ที่คุณอยู่มันไม่ปลอดภัย
ผมมาเรียกคุณ
แต่ไม่เห็นคุณ
ก็เลยร้อนใจนิดหน่อย
ขอโทษนะ หรานหร่าน
ขอโทษนะ นักข่าวซ่ง
ฉันผิดเอง
ฉันจะไปหมู่บ้านเจ้าสาว
เดี๋ยวไปบอกซ่าซินก่อน
ตอนนี้ฉันไปได้หรือยัง
เดี๋ยวผมไปบอกให้
คุณรอผมอยู่ที่นี่
ทางไปหมู่บ้านเจ้าสาวไม่ปลอดภัย
ผมจะไปส่งคุณเอง
คุณไม่ต้องไปส่ง
ฉันไม่รอคุณหรอก
มานี่
ฉันมีรถ
รถของคุณช้าเกินไป
ฉันว่าไม่ช้านะ
ทำไมเหรอ
สายรัดไม่แน่น
นั่งดีหรือยัง
นั่งดีแล้ว
นายหน้ามาแล้ว
เร็ว
รีบมาเร็ว
เร็วเข้า
พวกเขามาแล้ว
เหมือนจะไม่ใช่นายหน้านะ
รอเก้ออีกแล้ว
กลับไปเถอะ
ไปเถอะ
ถักผมเปียสวย ๆ
ก็จะได้แต่งงานกับคนดี ๆ
แต่งงานกับคนดี ๆ
หนูให้พี่นะ
ไม่ต้องมาให้ฉัน
หนูไม่ใส่ หนูไม่อยากแต่งงาน
แกต้องเชื่อฟังนะ
แกต้องแต่งงานถึงจะมีชีวิตที่ดี
รีบใส่ซะ
อย่างมากฉันจ่ายได้แค่สองร้อยตงหยวน
ถ้าไม่ได้ฉันจะไปดูที่อื่น
เดี๋ยวก่อน
เพิ่มอีกหน่อยไม่ได้เหรอ
ฉันมีลูกสาวแค่คนเดียว
ขอร้องละ
ไม่ได้แน่นอน
ยังต้องใช้เงินก้อนใหญ่ เพื่อส่งเธอออกจากชายแดน
ไม่เป็นไรนะคะแม่
ไม่เป็นไร
ฉันขอร้องละ
เอาอย่างนี้แล้วกันเพิ่มให้คุณอีกสามร้อย
สามร้อย
ไปกันเถอะ
ไอ้โลกเฮงซวยนี่
ดูท่าทางเขาแล้ว
น่าจะเคยเป็นทหารนะ
ปกป้องผู้หญิงและเด็กของประเทศตัวเองไม่ได้
ไม่มีอะไรน่าเศร้าไปกว่านี้แล้ว
ฉันไม่อยากถ่ายแล้ว
พวกเราไปกันเถอะ
ได้
ไม่สบายใจเหรอ
จู่ ๆ ฉันก็ไม่รู้ว่า
ที่ฉันทำเรื่องพวกนี้มันมีความหมายอะไร
ทำไมถึงพูดแบบนี้ล่ะ
นักข่าว
เป็นอาชีพที่
อาศัยอยู่บนความทุกข์ยากของคนอื่นหรือเปล่า
ถ้าไม่ใช่
ทำไมพวกเรามักจะมองเห็นแต่ความทุกข์ยาก
แต่กลับหยุดยั้งอะไรไม่ได้เลย
ก็เหมือนกับที่ฉันไม่อาจหยุดยั้ง ไม่ให้ผู้หญิงคนนั้นถูกขายได้
และไม่อาจหยุดสงครามนี้ได้
บนโลกนี้มีอาชีพอะไร
ที่หยุดสงครามได้ด้วยเหรอ
แม้แต่ทหารก็ทำไม่ได้
แล้วอาชีพทหาร
อาศัยอยู่บนความทุกข์ยากของคนอื่นหรือเปล่า
เกี่ยวกับนักข่าว
ผมเคยได้ยินมาประโยคหนึ่ง
ถ้าคุณหยุดสงครามไม่ได้
งั้นก็บอกความจริงของสงคราม
กับโลกภายนอก
ผมคิดว่า
นี่คือสิ่งที่คุณควรทำ
และเป็นเรื่องที่คุณทำมาตลอด
แต่ความจริงก็คือ
จะต้องมีคนที่ทุกข์ทรมานอยู่เสมอ
จะต้องมีคนตายอยู่เสมอ
บางครั้งคิดไปแล้ว
พวกเขาได้รับบาดเจ็บ
พวกเขาตายไป
แต่บนโลกนี้จะมีใครสนใจล่ะ
ใช่
สักวันหนึ่ง
พวกเราก็ต้องตาย
และทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่นี่
จะกลายเป็นประวัติศาสตร์
มองข้ามความยากลำบากในชีวิตของแต่ละคน
และคงอยู่ต่อไป
ส่วนประวัติศาสตร์ต้องถูกบันทึกไว้
ขอแค่ถูกบันทึกไว้
ทั้งโลกก็จะมองเห็น
เมื่อถูกมองเห็น
ก็มีความเป็นไปได้ที่จะเปลี่ยนแปลง
บางที
นี่ก็คือความหมาย
อาจ้าน
คุณยังคงเป็นคนที่อ่อนโยนและมีสติคนนั้น
คนที่ฉันเชื่อใจที่สุดคนนั้น
ขอบคุณค่ะ
ไปเถอะ
คุณดูเหมือนจะแน่วแน่อยู่เสมอ
เมื่อก่อนก็เป็นแบบนี้
ก็แค่พูดตามความจริง
ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก
คุณก็มีช่วงเวลาที่สับสนเหมือนกันหรือเปล่า
เคยตัดสินใจผิดบ้างไหม
♫มีเมืองที่แสนไกล♫
♫มีวันเวลาที่สีซีดจางของฉันอยู่♫
มีปมในใจที่แก้ไม่ได้บ้างหรือเปล่า
♫คนคนนั้นที่เธอเคยรัก♫
♫ไม่ใช่ฉันในตอนนี้แล้ว♫
♫ใครก็เคยเป็นคนโง่♫
♫เขียนกลอนให้เธอ♫
♫ฉันเดาว่าเธอคงจำ♫
♫หน้าตาของฉันไม่ได้♫
♫เมื่อก่อนไม่เข้าใจความหมายของการลาจาก♫
♫บนชายทะเลเหลือไว้เพียง♫
♫รอยเท้าของคนคนหนึ่ง♫
♫ฉันเดาว่า เคยเดินเข้าไป♫
♫ในปราสาทที่เธอสร้างให้ฉันกับมือหรือเปล่า♫
♫พอฟ้าสางก็หายไปแล้ว♫
ผ้าม่านของโรงแรมฉันพังน่ะ
โอเค
เดี๋ยวผมไปซื้อเป็นเพื่อนคุณ
ขอบคุณครับ
เถ้าแก่เจาะรูบน
ผ้าปูโต๊ะนี่แล้ว
คุณเอากลับไปแขวน
ก็จะเป็นผ้าม่านแล้ว
คุณแขวนเองได้ไหม
ฉันทำได้
เมื่อกี้
คุณรู้ได้ยังไงว่าขนาดผ้าปูโต๊ะนี้พอดี
หน้าต่างโรงแรมที่คุณพัก
ก็น่าจะใหญ่ประมาณนี้แหละ
ในโพสต์ที่คุณลงเมื่อกี้มีโลเคชันอยู่
เขารู้ว่าฉันมาออเลียเหรอ
วันนี้ขอบคุณนะ
ไม่เป็นไร
โรงแรมที่คุณพักปลอดภัยมาก
ผมส่งคุณแค่นี้ก็แล้วกัน
โอเคค่ะ
โรค PTSD ซับซ้อนมาก
คุณมาครั้งแรก
เขาไม่ให้คุณเข้าใกล้ก็เป็นเรื่องปกติ
ต่อให้เป็นหลี่จ้าน
ก็ใช่ว่าจะเข้าใกล้เขาได้ทุกครั้ง
วันหลังฉันจะมาเยี่ยมเขาอีกได้ไหมคะ
คุณยังอยากมาอีกเหรอ
คุณไม่กลัวอันตรายเหรอ
คุณไม่รู้สึกอึดอัดเหรอ
เขาอาจจะไม่ตอบสนองอะไรกับคุณก็ได้
ฉันไม่ต้องการให้เขาตอบสนอง
ฉันแค่อยากให้เขารู้ว่า
มีหลี่จ้านคอยเป็นห่วงเขา
แล้วก็ยังมีฉันที่เป็นห่วงเขา
บางที
เขาอาจจะยืนหยัดต่อไปได้
ดังนั้นฉันถึงบอกว่า
มีแค่คุณกับหลี่จ้านที่เป็นคนประเภทเดียวกัน
งั้นเหรอ
อาจ้าน
คุณเคยผ่านอะไรมา
ที่ไม่อยากบอกฉันงั้นเหรอ
ตอนนี้คุณไม่อยากพูด ไม่เป็นไร
ฉันรอได้
พรุ่งนี้ฉัน
อยากไปถ่ายภาพที่สุสานป้อมมอสโทมัส
ได้ยินว่าที่นั่นเข้าไปยากมาก
คุณพาฉันไปได้ไหม