Lasy Indii…
zdają się podobne pięknym, tropikalnym lasom z innych zakątków.
Są jednak zupełnie inne.
Charakteryzuje je wyjątkowa magia.
Dusza indyjskiego lasu zaklęta jest w najwspanialszym zwierzęciu.
Niczym duch,
jest on wszędzie…
i nigdzie.
W równym stopniu otoczony czcią, jak i strachem.
Odgłosy o pobliskim niebezpieczeństwie towarzyszą tygrysowi, który się ujawnił.
Wszelkie stworzenie leśne łączy siły przeciwko niemu.
Dla Ambar, trzyletniej tygrysicy,
wzbudzanie strachu oznacza samotność.
Lecz Ambar już nie jest sama.
Ambar ma swój sekret.
Tygrysiątka, zaledwie kilkutygodniowe.
Dwa…
nie, trzy…
cztery młode.
Zaskakująco duży miot, zwłaszcza dla matki rodzącej pierwszy raz.
Aż trudno uwierzyć, że takie maleństwa mogą kiedyś rządzić dżunglą.
Ukryta w wyschniętym korycie rzecznym
Ambar przez kolejne cztery miesiące będzie karmiła młode tylko mlekiem.
Maluchy ważą ledwo parę kilogramów,
sto razy mniej niż ona,
przez co są podatne na zranienia.
Dzięki mleku szybko urosną i staną się silne.
A nawet przerażające.
Jednak Ambar musi teraz zdobywać dwa razy więcej pożywienia niż zwykle.
Ambar znów poczuła głód.
Karmienie czwórki młodych wyczerpuje.
Niewielkie są szanse, że wszystkie tygrysiątka dorosną,
ale Ambar zrobi wszystko, by tak było.
TYGRYS
Ambar ruszyła na łowy. Bez matki młode harcują.
Dopiero niedawno otworzyły oczy.
Ruchy wciąż pozostają w fazie rozwoju.
Równowaga zaś…
niedługo będzie lepsza.
Pasy na futrze są unikatowe niczym kod kreskowy…
tak samo jak ich osobowość, którą już teraz można zauważyć.
Oto Ivy.
Lubi się wspinać niczym bluszcz.
Jeszcze jeden zdaje się żądny przygód.
To jest Ravi.
Spokojnie, tygrysku.
Najmniejszą jest Charm.
Jest bardziej nieśmiała. Woli nie zbliżać się do tych brutali.
Ostatni jest Golu.
Nieco nieporadny
i lepszy w schodzeniu po zboczach, niż we wspinaniu się.
Zawsze jest ktoś taki.
Ich przyszłość zależy od mamy.
Od tego, czy da radę zapewnić im mleko.
Gdzieś wśród traw Ambar poluje.
Musi pozostać ukryta przed celem.
Jak również przed każdym innym zwierzęciem,
które mogłoby ogłosić alarm.
Jelenie, na które poluje, nie widzą koloru pomarańczowego.
Pasy utrudniają dostrzeżenie jej zarysu.
Nawet w otwartej przestrzeni pozostaje niemal niewidoczna dla ofiary.
Niemal.
Dziewiętnaście z 20 prób kończy się porażką.
Gdy wyszła już z cienia,
musi odejść dalej, by spróbować po raz kolejny.
Przez to jeszcze bardziej oddali się od młodych.
Tymczasem w korycie rzeki
młode Ambar robią to, co młode tygryski robią najlepiej…
Drzemią po zabawie.
Co za rozkosz.
Pyton tygrysi.
W pełnym rozwinięciu wąż ten osiąga długość sześciu metrów.
Dla wielu tygrysiątek jest ostatnim, co widzą za życia.
W przeciwieństwie do Ambar, pyton może przeżyć miesiące bez jedzenia.
Ten jednak jest bardzo głodny.
Taka okazja jak te młode rzadko się nadarza.
Pyton ma słaby wzrok,
ale wywęszył zapach młodych oraz czuje ich ciepłotę.
Nic trudnego.
Ravi zbudził się!
Nie czuje strachu.
Choć raz system ostrzegawczy lasu stał się przyjacielem tygrysa.
Niezły ryk, Ravi.
Wszystkie bezpieczne…
nawet Charm, która przespała całe zajście.
Aby nakarmić młode, Ambar musi je zostawić i ruszyć na łowy.
Nie ma trudniejszego wyboru dla matki.
Teraz, gdy odkryto, gdzie są młode,
musi je przenieść w bezpieczne miejsce.
Musi to zrobić jak najszybciej.
Shankar jest nowym władcą na tym terenie.
Niedawno wygnał ojca młodych Ambar
i został niekwestionowanym królem dżungli.
Samce tygrysa są największymi kotami świata.
On waży 270 kilogramów, więc jest znacznie większy od Ambar.
Nowe królestwo Shankara obejmuje 130 kilometrów kwadratowych.
W tym terytoria czterech samic, między innymi Ambar.
Jeśli on odkryje młode, będzie wiedział, że nie są jego.
Może chcieć je zabić.
Nowe legowisko Ambar jest dobrze ukryte.
Młode pozostaną bezpieczne, gdy ona ruszy na łowy.
Ostatnio trudniej o udane łowy.
Jednak Ambar wciąż ma trochę mleka dla młodych.
Miesiąc po porodzie młode zdają się odważniejsze.
Oczy mają szeroko otwarte
i nieco pewniej stawiają kroki.
Ivy nadal uwielbia wspinaczkę, ale upada już trochę rzadziej.
Charm pozostaje samotniczką.
Jest cichsza od reszty.
Ambar nie ma ulubionego dziecka. Kocha je wszystkie,
nawet Raviego…
który pakuje się w kłopoty częściej, niż pozostali razem wzięci.
W tej chwili trudno stwierdzić, czyja osobowość
okaże się najlepiej dostosowana do życia w lasach Indii.
Choć Golu musi odnaleźć równowagę, jeśli chce spróbować.
Instynkty młodych zapewniają im dobry start w życie.
Muszą się jednak wiele nauczyć,
żeby wieść udany żywot w samotności, która jest im pisana.
Ambar stwierdziła, że młode są gotowe, by zwiedzić okolicę.
Nie pójdą daleko. Krótkie okrążenie legowiska.
To pierwszy dzień szkoły dżungli.
Chyba wiesz, że cię widzą?
Ciebie też.
Ravi prowadzi.
Wiewiórko, miej się na baczności.
Cóż, może za miesiąc albo dwa.
Wargacz leniwy także zabrał młodą na wycieczkę.
Pewnego dnia malec odziedziczy pazury i temperament po mamie.
Unikanie wargaczy to podstawa w szkole dżungli.
Dla tygrysiątek wszystko jest nowe.
Póki nie poznają świata…
lepiej przyglądać się mu z daleka.
Wystraszone kotki.
Jest jednak coś, czego powinny się bać.
Shankar przyzwyczaja się do nowego królestwa.
Powoli, tak jak lubi. Nie zamierza się męczyć w upale.
Wielkie samce tygrysa odstraszają inne drapieżniki.
Tak więc niektóre zwierzaki uznają Shankara za bezpieczne schronienie.
Poza tym przyciąga on pożywienie.
Do tygrysa należy jednak podchodzić z rozwagą.
Kiedy mucha siada, żabę czeka uczta.
Futrzasta wyspa dla żab nie pozostanie w bezruchu na zawsze.
Czy zdążą zjeść coś jeszcze, nim Shankar ruszy na obchód?
Czas już czmychać.
Rozłożyste łąki nie są łatwym miejscem na polowanie dla Ambar.
Trudno zaczaić się na ofiarę.
Co ciekawe, jelenie nie uciekają zbyt daleko.
Wolą mieć Ambar na oku.
Jako drapieżnik atakujący z przyczajenia, jest groźniejsza w ukryciu.
Jelenie śledzą jej każdy ruch.
Teraz znalazła nowe stado jeleni z opuszczonymi głowami.
To mogą być jej ofiary.
O ile żadne inne zwierzę jej nie zauważy i nie uruchomi alarmu.
Czujny wzrok jest wszędzie.
Czasami nawet z tyłu głowy.
Długo nie utrzyma takiej prędkości…
jednak usłyszała coś skrytego w trawie.
Wreszcie. Wielki samiec jelenia. Wystarczy jedzenia na tydzień.
Zabierze posiłek do legowiska, by zjeść tam w spokoju.
Ależ wygłodniała.
Trudno zjeść wystarczająco dużo, gdy młode domagają się mleka.
Gdy dziatwa zacznie chodzić sama, życie stanie się łatwiejsze.
Ambar ma przerwę…
od młodych.
Ojej, czkawka.
Pracująca mama nie zazna spokoju.
Młode czeka nauka, że tygrysa nie da się złapać za ogon.
Spokoju nie ma, ale teraz przynajmniej będzie mleko.
Shankar.
Do legowiska Ambar doprowadził go wyjątkowy zapach.
Jedzenie czy młode?
Nie jest pewien, ale dla niego nie ma różnicy.
Ambar wie, że to potencjalne zagrożenie.
Nie może pozwolić, by znalazł młode.
Trudno mu zidentyfikować ten zapach.
Jest on jednak silny.
Młode chowają się.
Tak je nauczyła mama.
Shankar rozpylił wiadomość dla innych.
To jego terytorium.
Ambar wie, dokąd go zaprowadzić.
Złapał przynętę.
Jeleń jest cenny dla Ambar.
Jeśli jednak Shankar zajmie się jedzeniem,
może nie przejąć się innymi zapachami.
Tymi, które doprowadziłyby go do jej cennych tygrysiątek.
Zagrożenie minęło.
Sprytny ruch Ambar dał im trochę czasu.
Jednak Shankar oznaczył teren.
Wróci tu.
Skradzione jedzenie to ulubiony pokarm Shankara.
Król woli, by pracę wykonywali poddani.
Zwłaszcza teraz, gdy dni coraz gorętsze.
Ogarnia go senność z powodu upału i pełnego żołądka.
Jednak niełatwo ułożyć się tak, by było wygodnie.
Jakie zwierzę może wejść do jamy tygrysa
i wyjść żywe?
Tygrys.
Ktoś tu się nie wyspał.
Miesiąc później szkoła dżungli rusza w las.
Ambar sądzi, że młode są gotowe, by przemierzyć jej terytorium.
Dwadzieścia kilometrów kwadratowych.
Ambar przechadzała się tędy od lat,
więc zna każdy centymetr.
To piękny, zalesiony teren bogaty w potencjalne ofiary.
Oraz mniejsze drapieżniki, które wiedzą, by nie wchodzić w drogę.
Znajdą się punkty, skąd można wyskoczyć na ofiarę.
Są też rozległe łąki,
gdzie młode Ambar zdadzą egzamin z polowania na nilgau.
Czas wreszcie na ostatni przystanek…
Leśny basen.
Ravi dołącza do wodopoju obok mniejszej siostry, Charm.
Ivy i Golu zajęli się czymś innym.
Czy ona nadaje się do picia?
Zielona zupa?
Gdy młode poczują chłód, wracają do sił.
Dobra chwila, by Charm zrobiła sobie przerwę.
Ravi powinien zmierzyć się z kimś swoich rozmiarów.
Biedna Charm.
Kto mówił, że koty nie lubią wody?
Ambar cieszy się chwilą spokoju, nim przejdzie do kąpieli.
Zabawa była zbyt ostra dla Charm.
Nic, czego nie da się załatać matczyną miłością.
Shankar patroluje rubieże swego królestwa.
To ważne, by odstraszyć inne samce.
Temperatury sięgają niemal 38 stopni Celsjusza,
więc porusza się on głównie nocą…
zaś dni spędza na chłodzeniu swego wielkiego ciała.
Odosobniona jaskinia, wyrzeźbiona przez monsuny, stanowi idealną kryjówkę.
Rzadko można tak zajrzeć do tajnego świata samego króla.
Do jego chwili w samotności…
z dala od wzroku dżungli.
Dwa miesiące później legowisko pozostaje zwykle opustoszałe,
gdyż młode spędzają więcej czasu na obserwowaniu, jak Ambar poluje.
Mogłaby zabić jelenia od razu, jednak ma wobec niego inne plany.
Młode muszą nabrać doświadczenia.
By spożyć ten posiłek, potrzeba pazurów ostrych jak brzytwa,
ogromnych kłów i języka z kolcami.
Cała reszta opiera się na instynkcie oraz praktyce.
Młode Ambar mają niewiele czasu, by przyswoić te nauki.
Za około rok opuszczą dom.
Będą musiały walczyć z innymi tygrysami o miejsce do życia
i zdobywać pożywienie.
Nauka polowania nie miała najlepszego początku.
Ten ptak dostarczy niewiele mięsa, Golu.
Tygrysy nie jedzą warzyw, Charm.
Ambar wciąż musi z nimi popracować.
Czas ucieka.
A co z Ivy?
Małpi ogon jest tak kuszący jak zwisający sznurek dla kociaka.
Tygrysy często łapią małpy. Gdy te są na ziemi.
Ale złapanie takiego hulmana na drzewie?
Ten wyczyn zostawmy lampartom.
Ambitnie.
Hulman na wszelki wypadek wchodzi wyżej.
Nie zamierza wzniecać alarmu. Dość obraźliwe zachowanie.
Małpa chce nawet zejść, by się przyjrzeć.
Koniec tego eksperymentu.
Widać wyraźnie, że żadne z młodych nie jest gotowe do samotnego polowania.
Sześć miesięcy później młode Ambar są już o wiele większe.
Dostatecznie duże, by towarzyszyć jej w drodze do jeziora na rubieżach terenu.
Wodopoje w lesie wyschły.
Ambar wie, że nad jeziorem znajdzie ofiary.
Jednak tutaj tygrysy nie rządzą.
Aby dotrzeć na łowisko, muszą stąpać ostrożnie.
Tygrysy rządzą na lądzie.
W wodzie jednak krokodyle błotne mają inne zdanie co do hierarchii.
Zimnokrwiste krokodyle są szybsze, gdy ogrzewa je słońce.
Młode wciąż polegają na pożywieniu od Ambar.
Jeśli krokodyl ją pożre, umrą z głodu.
Brak śladu zagrożenia.
Ambar jednak wie, że ogromne krokodyle mogą skryć się nawet w płytkiej wodzie.
W upale kwitnie rdestnica, przyciągając dziesiątki sambarów.
Ambar miała rację.
Jezioro to raj dla jej ofiar.
Ogromny dylemat.
Postanowione.
Poczeka, aż jelenie same wyjdą.
Albo… może złapie jakiegoś, nim ten dotrze do wody.
Nie poddaje się.
Dalsze zanurzenie jest bardzo kuszące.
Jednak doświadczenie każe jej się zatrzymać.
Ambar mogła popełnić śmiertelny błąd.
Cenna lekcja dla młodych.
Wargacz leniwy pokazuje swoim młodym, jak bezpiecznie szukać pożywienia.
Wykopywanie termitów raczej nie stanowi zagrożenia.
Kto jednak ukradnie pożywienie mamy,
ten spotka się z odwetem.
Młody niedźwiadek bawi się czymkolwiek.
Gałązka pasuje.
Uważaj, bo sobie oko wydłubiesz.
Po drugiej stronie lasu szkoła dżungli zakończyła lekcje.
Młode tygrysy mają już dość siły, by powalić większość zwierząt.
Poza niedźwiedziami.
Wciąż muszą poćwiczyć ruchy.
Służy do tego plac zabaw.
Nawet Charm wyszła z ukrycia.
Coraz bardziej lubi przebywać z innymi.
Ambar czeka na młode.
A one zainteresowały się zapachem innego tygrysa.
To nie zapach matki.
Jest on też bardzo silny.
Shankar jest zbyt daleko, by dostrzec rodzinę.
Ambar jednak rozpoznaje ten ryk.
Musi do niego dojść, nim zauważy on jej młode.
Charm jest z dala od reszty. Pozostaje w ukryciu.
Tymczasem Ambar próbuje przegonić Shankara.
Shankar wyczuwa, że Ambar coś ukrywa.
Shankar mógłby zabić Ambar, ale nie ma tego w planach.
Chce spłodzić z nią młode i nie ustanie w swych próbach.
Ambar dłużej nie da rady go zwodzić.
Musi działać…
i to szybko.
Choć młode bardzo szybko rosną, wciąż grozi im śmierć.
Ambar ma jednak plan.
Znalazła zapach Shankara i zostawiła dla niego zaproszenie.
Wciąż wychowuje młode,
więc nie jest płodna.
Lecz Shankar o tym nie wie.
Został zaproszony do godów,
tak jakby Ambar chciała młode mieć z nim i nie miała żadnych własnych.
Tym ruchem Ambar zapewni młodym bezpieczeństwo do czasu opuszczenia domu.
Jeśli plan Ambar ma się powieść, Shankar musi sądzić, że jest ona sama.
By podstęp się udał,
Ambar musi pozostać z Shankarem, z dala od młodych, przez kilka dni.
Rzadka okazja szansa na towarzystwo.
Ambar wraca do młodych, gdy tylko może.
Najpierw spotyka Raviego.
Ivy też tu jest.
Jednak ani śladu Golu i Charm.
Młode mogły się zgubić w wielkim i rozległym lesie.
Nie wie, dokąd młode się udały.
Ambar ma spory teren do przeszukania.
Sprawdza wszystkie miejsca, które z nimi odwiedziła.
W końcu dociera na szczyt skarpy, z której dostrzeże całe swoje terytorium.
Sępy.
Najmniej pożądany widok, gdy jej młode zaginęły.
Pozostała matką jedynie dwóch młodych.
Wychowanie dwójki będzie łatwiejsze,
lecz Ambar nie goni za łatwym życiem.
Synchronicznie migoczące świetliki rozświetlają niebo, nawołując do godów.
W dżungli rozlegają się nieznane dźwięki.
Czas dla nowych gatunków zwierząt.
Charm, zagubiona i samotna, ale żyje.
Nie podzieliła losu Golu.
Noce w Indiach bywają groźne dla tygrysa.
Musi uważać.
Sama i z dala od domu.
Niezbadany teren dla Charm. W każdym tego słowa znaczeniu.
Musi sięgnąć wstecz pamięcią
i przypomnieć sobie wszystko, czego Ambar ją nauczyła,
jeśli chce przeżyć.
Jednak zbliża się najgorszy czas, by być z dala od rodziny.
Co roku, gdy wilgotne wiatry napotykają przeszkodę w postaci Himalajów,
chmury monsunowe spowijają Indie.
Większość corocznego deszczu spada w Indiach w ciągu trzech miesięcy.
Nastała nowa pora,
więc Ambar i jej dwójka młodych muszą ruszać…
i zapomnieć o Golu oraz Charm.
Po kilku dniach krajobraz mieni się odcieniami zieleni,
a suche koryta rzeczne stają się rwącymi potokami,
które uniemożliwiają tygrysom podróże.
Im więcej wody, tym lepiej dla żab.
Czas najwyższy rozpocząć zaloty.
Atrakcyjność danego osobnika
zależy od głośności jego rechotania.
Innych zalotników można pokonać,
korzystając raczej z siły własnych nóg.
Przeciągamy się…
oceniamy przeciwników…
i wtedy rywalizację czas zacząć.
Żadne zasady nie obowiązują.
Wody w końcu opadły na tyle, by Charm mogła znów ruszyć w las.
Udało jej się przetrwać samej.
Być może polowała na mniejsze ofiary albo szukała resztek.
Po kilku dniach widać już znane miejsca.
A na rogu jeziora znajduje to, czego tak szukała…
rodzinę.
Charm przybrała na sile i stała się niemal tak duża jak pozostali.
Nabrała też pewności siebie.
Teraz już nie stchórzy przed Ravim.
Powrót Charm na nowo obudził u Ambar
głębokie poczucie więzi, które musiała stłumić.
Jej córkę wciąż czeka nauka,
zaś Ambar dostała drugą szansę, by młodą przygotować.
Po ponownym spotkaniu, wracają zajęcia w szkole dżungli.
Młode każdego dnia ćwiczą polowanie.
Ostrożnie.
Powolutku.
Innym razem, Charm.
Ambar jest zmotywowana.
Czas na Ivy.
Poważnie?
Młode… w końcu się nauczą.
Shankar wyszedł na patrol
i dostrzegł młode Ambar po raz pierwszy.
Skupił się na Ravim.
Jako duży, młody samiec, stanowi on największe zagrożenie.
Ambar obserwuje z góry, jak Shankar zmierza do jej syna.
Ambar schodzi, by odciągnąć Shankara od Raviego.
Shankar zwraca teraz uwagę na Ambar.
Jednak ryk Raviego znów go przyciąga.
Powinien się wycofać.
Ambar jest tuż obok.
Odciąga Shankara od Raviego i sama mierzy się z ogromnym samcem.
Ambar studzi zapędy.
Musi chronić młode,
ale i budować porozumienie z Shankarem.
Możliwe, że będzie tu rządzić przez wiele lat.
Jedno pozostaje pewne.
Młode Ambar nie są już tajemnicą.
Ryk Raviego niemalże okazał się zgubny.
Ambar dłużej nie ochroni młodych.
Czas na zmianę planów.
Na klifach powyżej terytorium Ambar gerezy oddają się zabawom.
Wzmacniają rodzinne więzi.
Tymczasem w tygrysiej rodzinie więzi zostaną poddane próbie.
Naszedł czas zmian.
Ravi oraz Ivy sądzą, że jest dzień jak co dzień.
Podchodzą do Ambar, licząc, że dostaną kawałek jelenia.
Zamiast tego nauczą się lekcji, która odmieni całe ich życie.
Młode odkryły, że matka musi być okrutna, aby pozostać życzliwa.
By lekcja się udała,
muszą uwierzyć, że Ambar je zabije,
jeśli się zbliżą.
Charm szybko zrozumiała, że to daremne.
Po raz pierwszy w życiu matka ich nie nakarmi.
Dostrzegą teraz, jak będzie wyglądać życie w samotności.
Każda komórka ciała Ambar jest przeciw takiemu zachowaniu,
ale wie ona, że tylko przeganiając młode,
dopilnuje, by Shankar im nie zagroził.
Na początku nie rozumieją.
Ambar daje Raviemu jasno do wiadomości.
Więcej lekcji nie będzie.
Charm jako pierwsza odchodzi od Ambar.
Ma półtora roku.
Może sama polować
i nie otrzymuje już jedzenia od matki.
Charm była najmniejszym, najbardziej nieśmiałym tygrysiątkiem.
Odkryła jednak swoją siłę, gdy zaginęła na czas monsunu.
Przygotowuje się, by ruszyć w nieznane. Podobnie jak jej rodzeństwo.
Ravi, a za nim Ivy…
zaś Charm na przedzie.
Kto by pomyślał?
Najmniejsze dziecko Ambar prowadzi.
Pierwsze młode mamy ukończyły szkołę dżungli.
Ale co czeka ją teraz?
Odejście młodych otwiera dla Ambar nowy rozdział.
Ona nigdy nie ustaje.
Sama dba o swoją przyszłość.
Zauważyła Shankara na obchodzie przy jeziorze.
Śledzi on innego wielkiego samca.
Wargacza leniwego.
Niedźwiedź pozostaje niewzruszony. Wargacze mają do tego prawo.
Lecz Shankar także niczego się nie boi.
Zdaje się planować coś niewyobrażalnego.
Pazury niedźwiedzia mogą poharatać tygrysa,
co czyni wargacze jednymi z najniebezpieczniejszych zwierząt Indii.
Shankar nie boi się jednak niczego.
Zaciąga swoją ogromną ofiarę w miejsce, gdzie posili się w spokoju.
Ambar widziała wszystko, a i tak nie opuszcza zabójcy niedźwiedzia.
Kiedyś ukryłaby się przed Shankarem.
Teraz zaś podchodzi.
Zamiast uciekać przed królem, Ambar kładzie się, pewna siebie.
Shankar zdaje się gotów bronić posiłku.
Ambar wykazuje potulne nastawienie.
Shankar czyni coś niezwykłego.
Przynosi niedźwiedzia do Ambar.
Z trudem zdobytą ofiarę.
Najniebezpieczniejsze stworzenie, które mógł zabić.
Zostawił go jej.
Król tej dżungli ma też inne oblicze.
Ambar przez pół życia unikała Shankara,
a teraz do niego dołączyła.
Do tej współpracy motywuje ją coś zupełnie innego.
Jest już gotowa, by rodzić i zacząć nową rodzinę.
Shankar będzie chronił swoje młode i Ambar tak długo, jak długo rządzi.
Dwa lata później…
Monsuny były i minęły.
Ravi ma się świetnie.
Ravi zdobył swój własny raj nad jeziorem.
Oczywiście z dala od Ambar. Shankar inaczej by nie pozwolił.
Buduje podwaliny nowego królestwa.
Ivy z kolei jest w swoim świecie…
na drzewie.
Już lepiej umie na nich polować.
Małpy powinny mieć się na baczności.
Życie Charm, cóż, także uległo zmianie.
Jej pierwsze tygrysiątko…
urodziło się miesiąc temu.
Ten mały chłopiec…
ma też siostrę.
Nowi rekruci szkoły dżungli pobierają nauki u pani Charm.
Przekaże ona dalej wszystko, czego nauczyła ją Ambar.
Młode tygrysy wiele muszą się nauczyć o magicznych lasach Indii.
Jak unikać pytonów, krokodyli czy innych samców tygrysa…
a także jak zdobywać ofiary w lesie, który jednoczy się przeciw tygrysom.
Pochodzą jednak od Ambar,
mają więc dużą szansę na czerwony pasek
i założenie własnych rodzin.
W Indiach żyje 70% światowej populacji dzikich tygrysów.
Populacja przez lata spadała, teraz jednak podwoiła się w ciągu 15 lat.
Obecnie tygrysów jest ponad 3600.
Film ten dedykowany jest pracownikom z parków narodowych Indii,
których nieustanne poświęcenie doprowadziło do tego wzrostu.
Napisy: Cezary Kucharski