(บนเกาะแมนแฮตทัน)
(มีตํารวจสืบสวนสองหน่วย ที่ทําคดีฆาตกรรมโดยเฉพาะ)
(แมนแฮตทันเหนือและแมนแฮตทันใต้)
(พวกเขาสืบสวนคดีฆาตกรรม ที่โหดร้ายและยากต่อการสืบที่สุด)
(นี่คือเรื่องราวของพวกเขา)
(ปี 2009)
(วันที่ 7 กรกฎาคม ปี 2009)
(ถนนเรกเตอร์)
แม่ฉันทํางานเป็นแม่บ้าน ที่ตึกเลขที่ 2 ถนนเร็กเตอร์
กะของแม่คือช่วงห้าโมงเย็นถึงห้าทุ่ม
วันที่ 7 กรกฎาคม ประมาณสี่ทุ่มครึ่ง
ฉันได้รับสายจากโรซ่า เพื่อนร่วมงานแม่
ถามว่าแม่ฉันอยู่บ้านหรือเปล่า
ฉันก็ถาม "หมายความว่าไง แม่ไม่อยู่บ้านหรอก
แม่ไม่อยู่ที่ทํางานเหรอ แม่ควรจะอยู่ที่ทํางานนะ"
เธอก็บอกว่า "ไม่"
แม่บ้านมีพักกินข้าวประมาณหนึ่งทุ่ม
เธอสงสัยที่แม่ปิดโทรศัพท์
ตอนนั้นโทรไปก็เข้าฝากข้อความ
ฉันโทรหาป้า หาลุง
เราตกลงกันว่า จะไปที่ทํางานแม่ ไปลองตามหาแม่ดู
ตอนกลางวัน ผมเป็นยามที่ตึกนั้น
ผมก็เลยขึ้นไปชั้นที่เธอทํางาน
ผมเดินตะโกนเรียกเธอทั่วทั้งชั้น ตลอดทางเดิน
ลงไปถึงหลังห้องชั้นใต้ดิน
ผมพยายามฟังเสียงตอบรับ
เธออาจจะบาดเจ็บ
เธออาจจะอยู่ในที่ที่ไม่มีคนได้ยิน
แน่นอนว่ามีคนเห็นเธอเข้าไปในตึก
แต่ไม่ได้เห็นเธอออกมา
เราคุยกับยามที่เข้ากะตอนนั้น
เขาบอกว่าเขาไม่เห็นแม่ฉันออกมาจากตึก
เราก็เลยแจ้งตํารวจ
เราตามหาแม่ไม่เจอ
ทุกคดีทําลายจิตวิญญาณของเราทีละน้อย
คุณทํางานนี้ไม่ได้ ถ้าไม่ได้ใส่ใจจริงๆ
เราอยากสืบหาความจริง
นั่นคือหน้าที่ของตํารวจสืบสวน
ผมชอบเสมอที่ได้แอบดูหลังฉาก
จริงๆ เกิดอะไรขึ้นกันแน่
สิ่งสําคัญมากๆ ของครอบครัว คือได้รู้ว่าใครฆ่าญาติของพวกเขา
นั่นคืองานของฉัน
ในนิวยอร์กซิตี กรมตํารวจนิวยอร์ก
หน่วยนี้เท่านั้น
(Homicide: เจาะลึกคดีฆาตกรรม นิวยอร์ก)
เวลาผมขับรถไปทํางานทุกวัน ตอนขาเข้าเมือง
ผมจะเห็นทั้งเส้นขอบฟ้า
ผมจะบอกตัวเองเสมอว่า
"ว้าว ผมเป็นตํารวจสืบสวนฆาตกรรม ในกรมตํารวจนิวยอร์ก นิวยอร์กซิตี"
ผมโตมาในย่านที่โหดร้าย ย่านเซาท์จาเมกาในควีนส์
มียาเสพติด
มีการค้าประเวณี มีพวกแก๊ง
มันเป็นเรื่องที่ผมต้องตัดสินใจในท้ายที่สุด
แล้วผมก็เลือกการศึกษา ไม่เลือกชีวิตข้างถนน
แล้วมาเป็นตํารวจ
(วันที่ 8 กรกฎาคม ปี 2009 เอริดาเนียหายตัวไปสิบชั่วโมงแล้ว)
วันที่ 8 กรกฎาคม ปี 2009 เรามาถึงที่ทํางานตอนแปดโมงเช้า
โทรศัพท์ดังจนสายไหม้ เราได้รับสายจากโรงพักเขตหนึ่ง
เราได้รับสายจากศูนย์บัญชาการนิวยอร์ก
เราได้รับสายจากหัวหน้าหน่วยสืบสวน
ทุกคนพูดเรื่อง
แม่บ้านหายตัวไปในย่านการเงิน
(เลขที่ 2 ถนนเร็กเตอร์)
ผมคิดว่าสาธารณชนถูกครอบงํา
ด้วยเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงเปิดตลาดหุ้นในย่านนั้น
ว่าเกิดอะไรขึ้น มันมีความเร็ว
ของการโอนย้ายทรัพย์สิน มีเรื่องต่างๆ
นั่นคือจุดที่น่าหลงใหล แต่เราก็มีคนที่ทํางานเบื้องหลัง
หลังจากคนทํางานออฟฟิศกลับไป ก็จะเหลือคนทําความสะอาด
มีคนที่ถูพื้น มีช่างมาทํางานซ่อม
คนที่มีครอบครัว ที่ต้องทํางานหนักมากเพื่อหาเลี้ยงชีพ
สายสืบรีบไปที่เลขที่ 2 ถนนเร็กเตอร์
ตอนแรกเราไม่มีข้อมูลอะไรเลย
เรารู้แค่ว่ามีคนไม่กลับบ้าน
ภายนอกตึก ผู้บริหารคนหนึ่งเรียกรวมตัวทุกคน
แล้วก็แจ้งเหตุเราคร่าวๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น
เราได้ทราบว่าผู้หญิงที่หายไปชื่อเอริดาเนีย
อายุ 46 ปี
เธอทํางานตั้งแต่ห้าโมงเย็นถึงห้าทุ่ม
ช่วงหนึ่งระหว่างกะ เธอหายตัวไป
(ถนนเร็กเตอร์)
เรื่องหนึ่งที่ผมเห็นชัดตอนเข้าไปในตึก
คือครอบครัวของผู้หญิงคนนี้อยู่ที่นั่น
ภายในไม่กี่ชั่วโมงที่ติดต่อเธอไม่ได้
เราไม่ค่อยเห็นแบบนี้ในนิวยอร์กซิตี เราดูออกเลยว่าครอบครัวนี้แน่นแฟ้น
พี่สาวผมโตกว่าผม 17 ปี
เธอพึ่งพาได้เสมอ เธอช่วยดูแลผม
เธอเป็นพี่สาวที่ดี เป็นแม่ที่ดี
เธอไม่มีทางทิ้งครอบครัว มันเป็นไปไม่ได้
ครอบครัวเธอแย้งว่าหลังจากเลิกงาน
เธอจะกลับบ้านทันที
มันเลยผิดวิสัยเธอมากๆ
ที่จะออกจากที่ทํางานโดยไม่บอกใคร
โดยเฉพาะเพื่อนร่วมงาน
เรื่องพวกนี้เป็นสัญญาณอันตรายสําหรับทุกคน
มันผิดวิสัยเธอมากๆ ที่จะหายตัวไปเฉยๆ
ไม่รับโทรศัพท์
ผมก็กังวล
ผมทํางานที่นั่นปีครึ่งแล้ว พี่สาวผมทําได้ประมาณหกเดือน
ผมรู้จักตึกนั้นเป็นอย่างดี
คืนวันนั้นที่เธอหายไป เราค้นทั่วทั้งตึก
ทีละชั้น
ผมลงไปถึงชั้นใต้ดิน
แล้วเงยหน้าขึ้น ตะโกนเรียกชื่อเธอ
แต่มันเงียบมากๆ
(เอริดาเนียหายตัวไป 12 ชั่วโมงแล้ว)
ทําเลที่เธอหายตัวไป
อยู่ใจกลางย่านการเงิน
ตามปกติ กรมตํารวจจะจริงจังมากๆ
ทุกคดีในแมนแฮตทันใต้
ทุกอย่างที่อยู่ทางใต้ของถนน 59
ดูจะเป็นข่าวใหญ่เสมอ
ผมรู้เลยว่าคดีนี้ จะได้รับความสนใจจากสื่อมากมาย
เพื่อนร่วมงานบอกว่า เธอกินมื้อค่ํากับพวกเขาระหว่างเข้ากะทุกวัน
แต่ได้เจอเธอครั้งสุดท้ายประมาณสองทุ่ม
แล้วก็ไม่มีใครพบเห็นเธออีกเลย
หลักๆ คือเราต้องค้นทุกชั้น
แล้วก็ต้องอพยพคนออกจากตึก
ทุกคน พนักงานทุกคน
ผู้บริหาร ทีมทําความสะอาด ผู้ดูแลลิฟต์
ทุกคนที่อยู่ในนั้นต้องออกไปจากตึก
ณ ตอนที่ทําการค้นหา
อาจจะมีศพอยู่ในตึกโดยที่เราไม่รู้ก็ได้
มันก็น่ากลัวนิดๆ ครับ
หนึ่งในสิ่งที่ทําให้ตึกเลขที่ 2 ถนนเร็กเตอร์
ไม่เหมือนทําเลอื่นในคดีคนหาย
คือมันเป็นสภาพแวดล้อมในตัวของมันเอง
ทางออกมีอยู่ไม่กี่ทาง ทางเข้าก็มีไม่มาก
ที่เหลือคือขึ้นชั้นบนอย่างเดียว
แน่นอนว่าการค้นอาคารหลังนั้นเป็นงานยาก
ไม่ว่าจะหาใครหรืออะไร เพราะมันสูงตั้ง 26 ชั้น
ทุกคนต้องช่วยกัน
หน่วยสืบสวนจากโรงพักอื่นก็ถูกเรียกมาช่วย
ไม่ใช่แค่หน่วยสืบสวนฆาตกรรม กับหน่วยสืบสวนของโรงพักเขตหนึ่ง
แต่ยังมีหน่วยสืบสวน จากมิดทาวน์ใต้ มิดทาวน์เหนือ
ทุกหน่วยเข้ามาหมด
แต่นอกเหนือจากนั้น ก็ยังมีเฮลิคอปเตอร์บนฟ้า
นี่คือการค้นอย่างละเอียด ทั่วทั้งตึกตั้งแต่ชั้นบนลงล่าง
ทุกซอกทุกมุม
ตอนเปิดล็อกเกอร์ของเธอ เราก็พบว่ากระเป๋าของเธอยังอยู่
ผมมีแม่กับพี่น้องหญิงสี่คน พวกเธอไม่ไปไหนโดยไม่มีกระเป๋า
มันแทบจะเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย
แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องที่น่าตกใจ
แล้วเราก็เจอรถเข็นกับกิ๊บติดผมของเธอที่ชั้นแปด
ทําไมมันถึงตกอยู่ที่พื้น
มีการต่อสู้หรือเปล่า
อาจจะมีการล่วงละเมิดทางเพศเกิดขึ้น
แล้วคนร้ายก็จับเธอเป็นตัวประกัน
(ตํารวจ ห้ามผ่าน)
เราต้องสอบปากคําหลายๆ คน
เราต้องไปคุยกับพนักงานของตึก ที่ทํางานให้กับฝ่ายบริหารตึก
ใครอยู่ที่นั่นบ้างในช่วงกะของเอริดาเนีย
คนที่ทํางานอยู่ในตึกตอนนั้น
ผมจะจัดว่าทุกคนเป็นพยาน
หรือบุคคลเฝ้าระวังก็ได้
มีหลายความคิดเกิดขึ้นในหัวเรา
แต่เรารู้ว่าเวลาเป็นสิ่งสําคัญ
ยิ่งเราหาเธอเจอช้า แนวโน้มที่เธอจะยังมีชีวิตก็ยิ่งน้อยลง
(เอริดาเนียหายตัวไป 14 ชั่วโมงแล้ว)
เรารู้ว่าถ้าเธอออกจากตึก
กล้องหนึ่งในหลายตัวจะจับภาพเธอได้ที่ทางเข้า
ในตึกนี้มีกล้อง 32 ตัว
ภาพที่เราต้องทวนก็มี คลิปแปดชั่วโมงจากกล้อง 32 ตัว
ต้องดูให้ครบ มันเป็นงานที่เหนื่อยมาก
เราก็เลยส่งมือดีของเรามา
ไบรอัน แมคคลาวด์ ฉายา "เทพวิดีโอ"
เขาเป็นสายสืบชั้นยอด
ไบรอันเป็นคนที่เร็วมากๆ
นี่คืองานสําคัญ
ไม่ใช่ทุกคนที่ทําได้ ไม่ใช่ทุกคนที่รับงานหนักได้เหมือนเรา
ผมบอกเลยว่าถ้าเป็นแมลงวัน ผมก็จะตีให้โดน
ไบรอันจริงจังกับงาน
เวลาเขาตั้งสมาธิ เขาชอบใส่หูฟัง
แล้วเขาก็จะฟังเพลงเฮฟวีเมทัล
เฮดแบงเกอร์เหรอ
ครับ ตอนหนุ่มๆ ผมก็ไว้ผมมัลเล็ต ก็...
ผมเปิดเพลงเฮฟวีเมทัลในที่ทํางานทั้งวันประจํา
เขามีความอดทนกับความจดจ่อ
ที่จะอยู่ตรงนั้น จ้องจอได้เป็นชั่วโมงๆ
เรารู้ว่าถ้าเธอออกจากตึก
เขาจะหาเธอเจอ หรือจะเจออะไรก็ตามที่ดูน่าสงสัย
เราไม่อยากพลาดอะไรไป
พลาดไปแค่เฟรมเดียว ก็อาจมีบางอย่างหลุดรอดไปได้
ตบได้แล้ว
(เลขที่ 2 ถนนเร็กเตอร์)
มันน่าเบื่อ
มันเสียเวลา
มันทําให้สายตาล้า
แต่ผมมีความอดทนที่จะทําได้
มีภาพเอริดาเนียขึ้นลิฟต์
ขึ้นไปเริ่มทํางานที่ชั้นบนๆ
น่าจะประมาณ 17.12 น.
แต่ก็ไม่เห็นอีกเลย กล้องจับภาพเธอไม่ได้อีกเลย
เธอไม่ได้ออกจากลิฟต์ ณ เวลาไหนเลย
ไม่มีใครเห็นเธอออกจากอาคาร
เธออยู่ที่ไหน
(เอริดาเนียหายตัวไป 19 ชั่วโมงแล้ว)
เพื่อให้เข้าใจเธอมากขึ้น
เราต้องตรวจประวัติโดยละเอียด สืบหาความสัมพันธ์ของเธอ
สืบว่ามีปัญหาเรื่องเงินไหม
ทุกอย่างที่สืบได้เกี่ยวกับผู้สูญหาย
(เอริดาเนีย โรดริเกซ)
เราทราบจากครอบครัว ว่าเอริดาเนียมาจากสาธารณรัฐโดมินิกัน
แม่ฉันเกิดที่ซานโต โดมิงโก
ย้ายมาสหรัฐฯ เมื่อปี 1973
แม่แต่งงานกับพ่อ เฮโรนิโม ฟิเกรัว
แล้วก็มีลูกสามคน
แม่ลาออกจากโรงเรียนเพื่อเลี้ยงเรา
เธอคือหัวหน้าครอบครัว
เธอทําอาหารอร่อยไม่มีใครเทียบ
ผมตั้งตารอกินเสมอ ทั้งวันขอบคุณพระเจ้า ปีใหม่ คริสต์มาส
ไม่สนว่าเทศกาลอะไร เธออยากให้ครอบครัวอยู่ด้วยกันเสมอ
คดีนี้ทําให้ผมนึกถึงแม่
แม่ผมก็เป็นผู้อพยพจากปานามา
มาหางานเล็กๆ ทําจนตั้งตัวได้
เพื่อหาเลี้ยงครอบครัว จนแน่ใจว่าเรามีทุกอย่างที่จําเป็น
ผมนึกภาพออก ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับแม่ผม
ผมจะต้องรับมือกับมันยังไง
มันทําให้คดีนี้สําคัญกับผมมากๆ
ฉันคิดอะไรไม่ค่อยออก
ตอนนั้นฉันหดหู่ แตกตื่น
ฉันภาวนากับพระเจ้าให้แม่เดินเข้ามาสักที
เรื่องเอริดาเนีย เราสืบทราบว่าเธอหย่าแล้ว
แล้วกลับไปคบกับอดีตสามีอีกครั้ง
เราได้สอบปากคําครอบครัว
สามีเธอไม่อยู่ที่ตึกเลขที่ 2 ถนนเร็กเตอร์
ในใจผมก็แอบคิดนะ "ทําไมเขาไม่มา
ลูกสาวเขามากันหมด น้องชายเธอก็มา"
เขาคือผู้ต้องสงสัยคนแรกของเรา
เราต้องสอบปากคําเขา ถามว่าเขารู้อะไรบ้าง
นอกจากสามีเธอแล้ว คนในครอบครัวบอกว่าหลายวันก่อนหน้า
เอริดาเนียถูก...
เธอคิดว่าถูกคนที่ทํางานในตึกคอยแอบตาม
พี่สาวผมบอกว่าเธอสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี
พี่บอกว่ามีผู้ชายคนหนึ่งมอง
ตอนที่เธอขึ้นลิฟต์ไปชั้นที่จะทําความสะอาด
นักข่าวมาสัมภาษณ์เราที่ตึก
พวกลูกสาวบอกว่าแม่กังวลเรื่องผู้ชายคนหนึ่ง
ที่ทํางานในอาคารสํานักงาน เดียวกันบนถนนเร็กเตอร์
ที่เธอเชื่อว่าคอยแอบตามเธอ
เขาชอบมองเธอ ด้วยสายตาแปลกๆ แล้วเธอก็กังวล
(อายุ 15 ปี)
ตอนแม่ทําความสะอาด เขาเคยมองแม่
เธอบอกว่ามีคนทําให้แม่กลัว คอยตามแม่
ชายคนนั้นทําแบบนั้นสองครั้ง
แต่ลูกสาวของเอริดาเนียบอกว่า
สองสามวันก่อนที่เธอจะหายตัวไป
เขาพยายามมาคุยกับเธออีก
แน่นอนว่าทางครอบครัว ตกใจกลัวกับสถานการณ์นี้มากๆ
เธอตกใจแล้วก็กังวลกับสถานการณ์นี้มากๆ
จนเอาไปเล่าให้ครอบครัวฟัง
ผมบอกเธอว่า "ขอเวลาผมหางานใหม่ให้พี่นะ"
เธอก็บอกว่า "โอเค"
ถ้าอีกหนึ่งอาทิตย์ไม่ได้งาน เธอก็จะลาออกเลย
นี่เป็นเรื่องที่เธออยากลาออกจากงาน เพราะเธอรู้สึกไม่ปลอดภัย
การที่เรื่องนี้เกิดขึ้นหลายครั้ง
เขาจะทําร้าย ฉุด หรือลักพาตัวเธอไหม
ผู้ชายคนนี้พร้อมจะทําขนาดไหน
เพราะรู้ว่าคนที่แอบตามเธอ รู้จักแผนผังของอาคาร
รู้ทางออกและทางเข้าอาคาร
นี่คือคนที่ไปที่ตึกนั้นทุกวัน
รู้ว่าใครไปไหนในเวลาไหน
ตึกปิดเวลาไหน เปิดเวลาไหน
ใครอยู่ที่ไหน เมื่อไหร่
เรื่องสําคัญมากๆ
คือการระบุตัวชายคนนี้โดยเร็วที่สุด
ระหว่างที่เราตามหาชายคนนั้น สายสืบก็ออกปฏิบัติการ
สอบปากคําสามีของเอริดาเนีย ยืนยันที่อยู่ของเขา
เรื่องเล่าของเขาคือ เขาทํางานคืนนั้นจนถึงสองทุ่ม
แล้วเขาก็กลับไปที่อะพาร์ตเมนต์ของครอบครัว
พ่อเป็นคนเดียวที่อยู่บ้านรอเผื่อแม่จะกลับมา
สายสืบยืนยันที่อยู่ของเขาได้ แล้วเลิกสงสัยเขา
ณ ตอนนี้ เรามั่นใจแล้ว
ว่าเขาไม่มีส่วนกับการหายตัวไปของเอริดาเนีย
ขณะเดียวกัน เราก็ติดต่อคนที่คอยตามเธอได้
เราพาเขาขึ้นชั้นบนมาหาหน่วย ส่งเขาเข้าห้องสอบปากคํา
เขาอ้างว่าเขาเล่นปิงปองอยู่กับเพื่อน
คืนนั้นตอนเอริดาเนียไปทํางาน
คนที่เขาบอกว่าร่วมเล่นกับเขาด้วย
คนที่อยู่กับเขาก็ถูกสอบปากคําโดยละเอียดเช่นกัน
แล้วตํารวจก็ตัดเขาออก จากการเป็นผู้ต้องสงสัยได้
(วันที่ 9 กรกฎาคม 2009 เอริดาเนียหายตัวไปสองวันแล้ว)
เราต้องเพิ่มกําลังการสืบสวน พยายามตามหาเอริดาเนียให้เจอ
สืบอย่างพิถีพิถันด้วยสุนัขตํารวจ
ทุกคนรู้ว่าพอตํารวจพาสุนัขมา
ถ้ามีอะไรอยู่ที่นั่น มันจะหาเจอ
สุนัขตํารวจ ตอนขึ้นไปชั้น 14
มันเจอกลิ่นสองจุดในห้องอุปกรณ์
ซึ่งเป็นห้องระบบเครื่องปรับอากาศ กับเครื่องทําความร้อนภายในตึก
ตํารวจส่งหน่วยฉุกเฉินเข้ามา
ทุกคนที่พอจะนึกออก ตอนนี้ไปสนใจที่ชั้นนั้น
เรากําลังรอแจ้งเตือนว่าทางนั้นเจอบางสิ่ง
สิ่งที่จะเป็นประโยชน์
สิ่งที่จะบอกอะไรได้มากกว่าที่เรารู้อยู่แล้ว
หน่วยสุนัขตํารวจตามกลิ่นไม่เจอ
มันน่าหงุดหงิดมาก
แล้วเราก็สงสารครอบครัว เพราะเรารู้ว่าพวกเขา...
ทุกวันที่ผ่านไป ทุกชั่วโมงที่ผ่านไป
ความหวังของพวกเขายิ่งลดลง
ทุกวินาทีที่ผ่านไป ทุกนาที
ครอบครัวเริ่มจะรับไม่ไหว
ทุกคนกลัว ไม่มีใครกินลง
แบบ...
ทุกคนกลัวจะเกิดเรื่องร้าย
(สถานีตํารวจเขตหนึ่ง กรมตํารวจ)
กล้องมีหลายตัวมาก วิดีโอรวมความยาวหลายร้อยชั่วโมง
ผมใช้เวลาชั่วโมงทํางาน
ไปกับการดูภาพวงจรปิดซ้ําแล้วซ้ําเล่า
เพื่อให้แน่ใจสุดๆ ว่าไม่ได้พลาดอะไรไป
ผมมองหาหลักฐาน มองหาทุกอย่างที่น่าสงสัย
และบุคคลเดียวที่...
พฤติกรรมแปลกนิดหน่อยก็คือช่างซ่อมบํารุง
เราเห็นเขาซ่อมลิฟต์ขนของ แล้วก็เห็นเขาที่ชั้นใต้ดิน
เห็นเขาเดินมาที่ห้องซ่อมบํารุง
ซึ่งเป็นห้องล็อกเกอร์ของเขาด้วย
ผมตามกล้องทุกตัวที่จับภาพเขาได้
ระหว่างที่เขาอยู่ในตึก
เขาหายตัวไปหลายนาที
น่าจะประมาณ 45 นาทีได้
แล้วอยู่ดีๆ ประมาณสองทุ่มเศษๆ
เขาก็โผล่มาที่ชั้นใต้ดิน
แต่เขาไม่อยู่ในกล้องที่ถ่ายมาจากทางลิฟต์
ทั้งที่ชั้นใต้ดินหรือล็อบบี้เลย
ทางเดียวที่เขาจะลงไปได้ก็คือบันได
พฤติกรรมของเขาในกล้อง เหมือนว่า "เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย"
เราสงสัยว่าจะมีบางอย่าง
เรารู้สึกว่าจําเป็นต้องสอบปากคําเขา
ตอนนี้เขากลายเป็นผู้ต้องสงสัย ที่อาจจะรู้ว่าเอริดาเนียอยู่ที่ไหน
คนนั้นคือโจเซฟ พาบอน
(โจเซฟ พาบอน)
ผมโทรหาเขา เขาบอกว่าตกลง เขาจะมาให้ปากคํา
ที่ผมอยากทําคือกลับไปที่โรงพัก
เราจะได้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ควบคุมได้มากขึ้น
พอโจเซฟ พาบอนเข้ามา
เขาบอกว่าเขาซ่อมลิฟต์ขนของ
แล้วเขาก็รับกลุ่มแม่บ้านขึ้นลิฟต์
ไปส่งแต่ละคนที่ชั้นที่ตัวเองมีเวรทําความสะอาด
เขาอธิบายว่าเธอลงที่ชั้นแปด
ซึ่งเป็นจุดที่เราพบรถเข็นกับกิ๊บติดผม
นั่นคือครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นเธอ
ตอนนั้นเดือนกรกฎาคม
อยู่บ้านเอสกิโมก็เหงื่อออกได้ มันร้อนมาก
ผมต้องใส่สูท เพราะผมเป็นตํารวจสืบสวนของนิวยอร์ก
ถ้าผมใส่รองเท้าแตะกับชุดว่ายน้ําได้
ผมจะชอบมาก
แต่เขาใส่เสื้อแขนยาวกันหนาว แล้วใส่เสื้อยืดทับ
ผมก็คิดว่า "เด็กนี่บ้าไปแล้ว
เขาแต่งตัวไปปาหิมะ แต่นี่เดือนกรกฎาคม"
ผมข้องใจอยู่ตลอดเวลาที่คุยกับเขา
แล้วผมก็บอกว่า "ถอดเสื้อซิ" เราสั่งให้เขาถอดเสื้อออก
เขามีรอยข่วนที่ไหล่ด้านหลัง
ที่คอ กับอีกหลายจุดทั่วลําตัว
ผมถามเขาว่า "คุณจะอธิบายแผลยังไง"
เขาบอกว่าคืนวันอังคาร ที่ได้รับแจ้งความว่าเอริดาเนียหายตัวไป
เขามีหน้าที่ดูแลลิฟต์ขนของ
เพื่อพาทีมก่อสร้างขึ้นลง
เขาอ้างว่าช่วยทีมนั้น ขนรถเข็น ขนเหล็กเส้น ขนเหล็กโครง
ผมเลยถามว่า "คุณอยู่กลุ่ม 32 บีเจ คุณเป็นคนของสหภาพแรงงานใช่ไหม"
เขาก็บอกว่า "ใช่ครับ"
เท่าที่ผมรู้ ในฐานะที่มาจากครอบครัวที่...
เป็นสมาชิกสหภาพ มีญาติอยู่หลายสหภาพ
ผมรู้ว่าถ้าคุณมีงานตัวเอง แล้วไปทํางานอื่น มันต้องมีปัญหาแล้ว
เขาจะไม่แตะต้องอะไร นอกจากคันโยกลิฟต์หรือกดปุ่มเลือกชั้น
ผมถามว่า "คุณเนี่ยนะ ไปช่วยเขาเข็นเหล็กเส้นขึ้นลงรถเข็น"
สําหรับผม ผมไม่เข้าใจเลย ผมไม่เชื่อเรื่องนั้นเลยสักนิด
ผมพยายามกล่อมเขา
"ถ้าคุณทําอะไรเธอ หรือเธออยู่ที่ไหนสักแห่งในตึก
บอกเรามาซะ เราจะได้ไปรับเธอ
เราอาจจะได้พาเธอกลับไปคืนครอบครัว"
แล้วเขาก็ยังยืนกรานว่าเขาไม่ได้ทํา
ตอนนั้นเราสอบปากคําเขา 14 ชั่วโมงได้
เราถามเขาว่า "เราขอตัวอย่างดีเอ็นเอได้ไหม"
เขาตกลงให้ดีเอ็นเอกับเรา
เขาเก็บตัวอย่างตัวเอง
เขาไม่ได้ยอมรับเลย ว่าก่อความผิดอาญาหรือทําอะไร
เราก็เลยต้องปล่อยเขาไป
เราไม่มีศพให้ตั้งข้อหา
แต่ผมก็แจ้งกับหัวหน้าไปว่าเราเชื่อว่า
ผู้ชายคนนี้ ตอนนี้คือผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่ง
ณ ตอนนั้น เราก็เริ่มติดตามโจเซฟ พาบอน
คอยดูว่าเขาไปไหน
เพราะเขาอาจจะซ่อนเธอไว้ที่ไหนสักแห่ง
เขาอาจจะซ่อนไว้ที่บ้านก็ได้
เขาอาจจะซ่อนเธอไว้ที่ตึกอื่น หรือไซต์งานอื่น
เราส่งสายสืบสองคนไปตามดูเขา
คอยดูว่าเขาไปไหนบ้าง
เราอยากเฝ้าสังเกตการณ์พาบอน 24 ชั่วโมง
เราก็เลยจัดกะไว้
ถ้าเขาเลี้ยวขวา ผมก็เลี้ยวขวา ถ้าเขาเลี้ยวซ้าย ผมก็เลี้ยวซ้าย
เวลาเขาเข้าร้านอาหาร ถ้าเขาอยู่ในนั้นนานเกิน
เราก็ส่งคนเข้าไปดูว่าเขายังอยู่ไหม
เราไม่ได้พยายามแอบซ่อนเลย
เราไม่มีปัญหาถ้าเขาจะรู้ว่าเราคอยตาม
มันเป็นเหมือนเกมแมวจับหนู เราไล่จับเขา
เราไม่ยอมแพ้หรอก
เราตามหาเธอมาสองสามวันแล้ว
เราหาเธอไม่เจอในภาพวิดีโอ
เราไม่เห็นว่าเธอออกจากอาคาร
เราค้นทุกซอกทุกมุมของตึก ตั้งแต่ชั้นบนยันชั้นล่าง
แล้วก็หาเธอไม่เจอ
ณ จุดนี้มันไม่น่าเป็นไปได้แล้ว
เราไม่ใช่แค่รู้สึกเสียศูนย์
แต่มันทําให้งานของเรายากขึ้นมากด้วย
นั่นแปลว่าจากแค่ตึกเลขที่ 2 ถนนเร็กเตอร์
ขอบเขตการสืบสวนทั้งหมดที่จะเกิดขึ้น
กลับกลายเป็นทั่วเมืองนิวยอร์กซิตี
ขอบเขตมันใหญ่กว่าเดิม
แปลว่าต้องใช้ทรัพยากรมากขึ้น ทําการสืบสวนในวงกว้างขึ้น
เพราะเธออาจอยู่ที่ไหนก็ได้
เราตัดสินใจขยายขอบเขต การตรวจภาพกล้องวงจรปิด
เราเห็นเธอไปตามถนนทรินิตีไหม
เราเห็นเธอเดินบนถนนกรีนิชไหม
เราเห็นเธอเดินไปตามถนนเร็กเตอร์ ทางตะวันออกหรือตะวันตก
แต่มันก็ไม่เจออะไร
เราหาเธอไม่เจอ
ทําไมผมถึงหาเธอไม่เจอ ผมพลาดอะไรไป
เราพลาดอะไรไปในฐานะองค์รวม
เพราะหลายหน่วยช่วยกันทําคดีนี้
(สถานีวอลสตรีต)
ระหว่างการค้นหา เลยถนนเร็กเตอร์ไปทางเหนือมีร้านหนึ่ง
เราพบภาพวิดีโอโจเซฟ พาบอน เมื่อวันอังคารตอนที่เอริดาเนียหายตัวไป
เราได้สําเนาใบเสร็จจากร้านนั้นมา
พบว่าโจเซฟ พาบอนได้ซื้อเหล้าภายในร้านนั้น
เอริดาเนียอาจจะบังเอิญเจอเขากําลังดื่ม
แล้วก็เกิดมีปากเสียงกัน แล้วเขาก็ลงมือ
ผมอยากเรียกว่าเป็นจังหวะ "ซวยแล้ว"
แบบว่า "ทีนี้ผมต้องกลบเกลื่อน" มันเป็นการตอบโต้
แต่เราก็ยังไม่มีเหตุอันควรจะจับกุมเขา
เรายังไม่เจอศพ
เรายังไม่มีข้อหาทางอาญา
เราก็แค่คอยตามเขาต่อไปเหมือนเดิม
(วันที่ 10 กรกฎาคม ปี 2009 เอริดาเนียหายตัวไปสามวันแล้ว)
ตอนนี้เรากําลังสํารวจพื้นที่ที่อาจจะเป็นจุดทิ้งศพ
แทนที่จะเป็นจุดที่เหยื่อหนีไปหลบซ่อน
เราคิดว่าเธออาจจะถูกหมกศพไว้ในถังขยะ
ที่บริษัทสุขาภิบาลเอกชนจะมารับไป
เราส่งสายสืบไปเพนซิลเวเนีย
เพื่อไปขุดคุ้ยลานที่พวกเขาฝังกลบขยะ
ครอบครัวผู้สูญหาย ต้องพบเจอทุกอารมณ์ในสัปดาห์นี้
ก่อนหน้านี้มีการค้นหาอย่างละเอียด เมื่อตํารวจส่งกําลังไปค้นลานฝังกลบขยะ
ในเพนซิลเวเนีย ซึ่งเป็นลานฝังกลบขยะจากอาคารนี้
ฉันไม่อยากเชื่อ
แม่ฉันไม่ใช่ขยะนะ
ฉันคิดว่า "พระเจ้า แม่จะอยู่ในนั้นได้เหรอ"
มันเลวร้ายมาก
ถ้ามีคนทําแบบนั้นกับแม่ได้
สุดท้าย เราก็ไม่เจอเอริดาเนีย โรดริเกซ
แล้วก็ไม่เจอหลักฐานเพิ่มเติม
ที่เราจะใช้ตามหาเอริดาเนีย โรดริเกซได้
พอตํารวจบอกว่าไม่เจอศพที่นั่น ฉันก็มีความหวังเล็กๆ ขึ้นมาอีกครั้ง
ยังไม่พบเอริดาเนีย โรดริเกซวัย 46 ปี
ตํารวจเชื่อว่าเธอน่าจะเสียชีวิตแล้ว
ตอนนี้ครอบครัวก็ทําใจรอ เรากําลังรอคําตอบ
มันกลายเป็นข่าวใหญ่
เวลามีข่าวใหญ่ เราก็จะเจอสื่อมาถาม
ที่กรมตํารวจว่า "เกิดอะไรขึ้น"
หลายฝ่ายหงุดหงิดมาก แบบ "เธออยู่ไหนกันแน่วะ" ประมาณนั้น
ความกดดันเริ่มเข้ามา
ทรัพยากรถูกทุ่มให้คดีนี้เยอะมาก
ซึ่งมันไม่สามารถรักษาระดับในระยะยาวได้
ตํารวจสืบสวนหน่วยอื่น ก็ต้องกลับไปสืบคดีของตัวเอง
ตํารวจต้องลาดตระเวนตามถนน
กรมตํารวจจะเริ่มถอนทรัพยากรจากคดีนี้
เพื่อไปทําอย่างอื่น
เราไม่ใช่แค่ไขคดีไม่ได้
แต่มันเสียภาพลักษณ์กรมตํารวจนิวยอร์กด้วย
แล้วเราก็เริ่มโดนหัวหน้าจี้
เราก็แบบ "ให้ตายสิ"
หัวหน้ามาตารัซโซ ที่เป็นหัวหน้าหน่วยสืบสวนแมนแฮตทัน
เรียกทุกคนไปประชุม
จุดหนึ่ง หัวหน้ามาตารัซโซหันมาหาผม ถามว่า
"นี่ จอห์น มันเกิดอะไรขึ้น"
แบบ "นายคิดว่าไง เธออยู่ไหน"
ผมก็หันไปหาเขาแล้วตอบว่า "เธอต้องยังอยู่ในตึกนี่แหละ"
เขาก็บอก "งั้นก็ไปค้นตึกอีกรอบ"
เอาอีกแล้ว เราไปค้นตึกกันใหม่
เธอไม่ได้ออกจากตึก
"เข้าไปค้น หาให้เจอว่าเธอไปไหน"
กรมตํารวจส่งจ่าสิบนาย กับเจ้าหน้าที่อีกร้อยนายมา
เพื่อค้นทุกซอกทุกมุมของตึกนั้น
ทีละชั้น
ทุกคนทุ่มเทมาก
เราใช้เวลาอยู่กับครอบครัวผู้สูญหายตลอดคดีนี้
เราทุกคนอยากได้ผลลัพธ์ที่ดี
น่าเสียดาย นั่นไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้น
ผมได้รับสายจากสายสืบที่โรงพักเขตเก้า
เขาบอกว่า "จอห์น ผมอยู่ชั้น 12 เพิ่งออกจากลิฟต์
คุณอยากขึ้นมาบนนี้แน่"
ชั้น 12 เป็นชั้นที่อยู่ระหว่างก่อสร้าง
ผนังเปลือย มีแค่คอนกรีต ไม่มีแผ่นผนัง ไม่มีเฟอร์นิเจอร์
ตอนผมออกจากลิฟต์
กลิ่นบนชั้นนั้นคือกลิ่นศพเน่า
แล้วสายสืบก็บอกว่า "ดูข้างในสิ"
แล้วผมก็เห็นเลือด
กับสิ่งตกค้างจากท่อแอร์
เราเรียกหน่วยฉุกเฉินกับหน่วยพิสูจน์หลักฐานมา
แล้วเราก็เปิดช่องแอร์
เธออยู่ในนั้น
เรารู้แน่ชัดแล้วว่าเป็นคดีฆาตกรรม
ในการค้นครั้งแรก
สุนัขตามกลิ่นไปแล้วไม่เจอ
เพราะแอร์เป่าลมขึ้นไปชั้นบน
ในการค้นรอบสอง ช่องแอร์ถูกปิด
อากาศก็เลยอยู่กับที่ ตรงที่พบศพเอริดาเนียบนชั้น 12
น่าเสียดายที่ศพเริ่มเน่าเปื่อย
ทําให้ระบุตัวตนด้วยหลักฐานกายภาพไม่ได้
แต่เราก็สันนิษฐานได้ตอนนั้นว่าเป็นเอริดาเนีย
เธอถูกมัด มัดมือเท้า มือไพล่หลัง ปากถูกปิดด้วยเทป
เทปนั่น ผมจําได้ ไม่ใช่เทปทั่วไป
มันเหมือนเทปกั้นเขตอันตราย เป็นสีเหลืองดํา
ที่แปลกคือเอริดาเนีย มีสร้อยไม้กางเขนคล้องคอไว้
เธออมมันไว้ในปาก
หลายคนตั้งทฤษฎีว่า
อาจจะถูกยัดปากเพื่อเป็นการทําพิธีบางอย่าง
ลองคิดดูว่ามีคนทําแบบนั้นกับคนอื่น แล้ว...
ให้ตายสิ เขายัดศพเธอไว้ในช่องแอร์
ใครจะคิดวิธีได้สุดโต่งขนาดนั้น
แบบ "นี่แหละวิธีซ่อนศพ"
เจ้าหน้าที่จากฝ่ายชันสูตรเพิ่งจะมารับศพไป
ตํารวจอยู่ที่นี่ทั้งวัน
เรากําลังรอฟังว่าพบศพใคร
(วิกเตอร์ มาร์ติเนซ น้องชายเอริดาเนีย)
หลายคนยังหวังว่าจะไม่ใช่เธอ แต่ผมสังหรณ์ใจไม่ดีเลย
(เลขที่ 2 ถนนเร็กเตอร์)
เจอแม่ฉันแล้ว
แม่ถูกพบในช่องแอร์
ถูกมัดเหมือนสัตว์
ผมทุบโต๊ะในครัวเลย
พี่น้องพยายามห้ามผมไว้
ผมร้องไห้ไม่หยุดเลย
ทําไมถึงมีคนทําแบบนี้
กับคนที่มีแต่คอยช่วยคนอื่นเสมอได้ลงคอ
แม่ใจดีมาก รักคนอื่นมากๆ
สร้างความสุขให้ทุกคนเสมอ
แม่ทําอะไรถึงสมควรโดนแบบนี้
ฉันนึกภาพว่าแม่กรีดร้อง
พยายามร้องให้คนช่วย
แต่ในตึกนั้น อยากร้องก็ร้องไปเถอะ
ไม่มีใครได้ยินหรอก
ผมบอกว่า "เราจะทวงความยุติธรรมให้แม่คุณให้ได้
เพราะเอริดาเนียไม่สมควร จะมาเจอเรื่องที่เกิดขึ้น"
(สํานักงานแพทย์ชันสูตร)
ผมได้รับมอบหมายให้ดูแลการชันสูตร
ผมรู้ว่าทุกอย่างที่เจอจะช่วยไขคดีได้
เริ่มจากสาเหตุการตาย แล้วก็ข้อมูลทางนิติเวช
ไม่พบการล่วงละเมิดทางเพศ
ไม่มีร่องรอยถูกตีด้วยของแข็ง ไม่มีแผลถูกแทง ไม่มีแผลถูกยิง
กะโหลกไม่มีรอยแตก
กระดูกไฮออยด์ก็ไม่เสียหาย
แปลว่าไม่ได้เสียชีวิต จากการถูกรัดคอหรืออะไรแนวนั้น
เพราะลักษณะการถูกพันธนาการของเอริดาเนีย
โดนมัดตัว
ศีรษะเธอชะโงกมาข้างหน้า แล้วคอก็ก้ม
เธอถูกเทปปิดปาก ก็เลยไม่ค่อยมีอากาศหายใจ
ก็เลยสรุปสาเหตุการตาย ว่าถูกฆ่าโดยทําให้ขาดอากาศหายใจ
เธออาจจะยังมีชีวิตอยู่ตอนโดนมัด
แล้วอุ้มขึ้นจากพื้น
แล้วจับยัดช่องแอร์ ปิดฝา
ผม...
ครับ มัน...
ครับ ผมใจหายวาบเลย เพราะตอนผมไปที่ห้องนั้น
ผมมองขึ้นไปนะ ผมมองบนช่องแอร์
แล้วผมก็ตะโกนเรียกเธอ ผมพยายามฟังเสียง
แน่นอน ถ้าเธอยังไม่ตาย เธอก็ไม่...
ตะโกนตอบไม่ได้ เรียกชื่อผมไม่ได้
ขอความช่วยเหลือก็ไม่ได้ เพราะว่า...
เทปกั้นเขตปิดปากเธออยู่
หลายคนบอกว่า "ไม่ใช่ความผิดคุณหรอก อย่าไปคิดอย่างนั้น"
แต่ลองมาเป็นผมดูสิ
ครั้งสุดท้ายที่คุยกับพี่สาว
เธอรู้สึกสังหรณ์แปลกๆ
ผมบอกเธอว่าขอเวลาไม่กี่วัน จะหางานที่อื่นให้
แล้วมาเกิดเรื่องนี้ขึ้น
ผมว่าเรื่องนี้ผมก็พลาดเหมือนกัน
ผมไม่ให้เธอลาออก
แล้วก็ไม่ได้ค้นส่วนที่ร้างตรงชั้น 12
โชคดีสําหรับเรา เรายังมีผู้ต้องสงสัย
โจเซฟ พาบอนไม่มีพยานที่อยู่
เขาอยู่ในตึกเลขที่ 2 ถนนเร็กเตอร์ เขาทํางาน
ช่วงที่เอริดาเนียก็ทํางาน
โจเซฟ พาบอนเป็นคนเดียว
ที่มีแผลถลอกที่อธิบายได้ฟังไม่ขึ้น
ระหว่างชันสูตร ก็มีการเก็บตัวอย่างดีเอ็นเอ
หมอจะตัดเล็บออกมา
เพื่อดูว่ามีดีเอ็นเอที่ไม่ใช่ของผู้ตายหรือไม่
ปัญหาเดียวของคดีนี้คือ
มันไม่เหมือนผลตรวจโควิดที่จะรู้ได้ใน 15 นาที
เราต้องรอผลตรวจ แล้วเราก็มีความหวัง
ว่าเราจะโยงโจเซฟ พาบอน
กับตัวอย่างดีเอ็นเอที่ได้จากเอริดาเนียได้
พอสืบประวัติโจเซฟ พาบอนลึกลงไป
เราก็เจอคดี ความรุนแรงในครอบครัวต่อผู้หญิงหลายคดี
มีคดีหนึ่ง หลังจากมีปากเสียงกับแฟนเก่า
เขาเอาลูกโบว์ลิ่งไปทุบกระจกรถเธอ
นั่นทําให้เรายิ่งรู้สึกมั่นใจ
ว่าเป็นไปได้ที่ชายคนนี้ จะมีอาการคลุ้มคลั่งหรือปัญหาบางอย่าง
ที่ทําให้เขาสติหลุดกับเอริดาเนีย
เราเริ่มติดตามเขาตั้งแต่หลังสอบปากคําแล้ว
เราจะได้รู้ตลอดเวลาว่าเขาอยู่ที่ไหน
ตอนนี้เราต้องติดตามเขา จนกว่าผลดีเอ็นเอจะออก
ที่จะทําให้เราสิ้นสงสัยว่าใช่เขา
คงเป็นหายนะครั้งใหญ่ ถ้าเราคลาดสายตากับเขาไป
แล้วผลตรวจดีเอ็นเอออกมา เรากลับจับเขาไม่ได้
นี่คือผู้ชายที่อาจจะก่อคดีโหดร้าย
มัดตัวผู้หญิงจนขาดอากาศหายใจตาย
แต่เขาก็ยังใช้ชีวิตปกติ เหมือนไม่ได้ทําอะไรผิด
แต่อีกอย่างที่น่ากังวลก็คือ
ถ้าเขามีประวัติใช้ความรุนแรงในครอบครัว เขาอาจจะทําร้ายแฟนใหม่ก็ได้
(วันที่ 17 กรกฎาคม ปี 2009 สิบวันหลังเอริดาเนีย โรดริเกซถูกฆาตกรรม)
วันที่ 17 กรกฎาคม ผมได้รับโทรศัพท์ว่าผลดีเอ็นเอออกแล้ว
มีโอกาสสองพันล้านต่อหนึ่ง ว่าจะใช่โจเซฟ พาบอน
พอได้รับหมายจับ เราก็โทรแจ้งอัล ไททัส
บอกเขาว่า "ลงมือได้ ได้เวลาจับกุมแล้ว"
(ย่านการเงิน)
เขาอยู่ที่สตาเทนไอแลนด์
เขาขับออกจากถนนใหญ่ เข้าไปในซอย
เราก็ล้อมเขาไว้
แล้วชักปืนเดินลงจากรถ
บอกให้เขาจอดรถ
ตอนเราลากตัวพาบอนออกมาแล้วจับกุมเขา
แฟนเขาก็อยู่ในรถด้วย
ตอนนั้นเธออาจจะยังไม่รู้
แต่ถึงจุดหนึ่ง เธอคงรู้ตัวได้ว่า
"ว้าว นี่ฉันอยู่กับฆาตกรเหรอเนี่ย"
เราอาจจะช่วยเธอไว้ไม่ให้เป็นเหยื่อรายต่อไป
นี่คือข้อสรุปที่ดีของคดีที่ยืดเยื้อยาวนาน
ที่ทําให้เราจับคนร้ายได้ ซึ่งเป็นเรื่องดี
กําจัดพาบอนออกไปจากสังคม
ตอนที่เราได้ข่าว
บอกว่าจับกุมโจเซฟ พาบอน ในข้อหาฆาตกรรมได้แล้ว
ทุกคนก็กรีดร้องดีใจ ร้องไห้ออกมา
ผมแค่...
ผมก็ดีใจ แต่...
ตอนเราวางสายจากสายสืบ
เราก็ถามว่า "เขาทําแบบนั้นทําไม"
ผมทํางานกับผู้ชายคนนี้มาปีครึ่ง
คุยกันประจํา เขาทักทายผมตอนเช้าทุกวัน
เขาคุยกับผมที่โต๊ะแผนกต้อนรับ เขาทํางานของตัวเองเสมอ
ผมไม่เคยมีปัญหากับเขา
ผมไม่เคยทําอะไรเขา
ที่จะทําให้เขามาทําร้ายพี่สาวผม
ผมไม่ได้คิดว่าเขาเป็นศัตรู เขาเป็นเพื่อนร่วมงาน
เขาถูกนําตัวมา
ฝากขังไว้กับหน่วยสืบสวนโรงพักเขตหนึ่ง
ทุกคนกระเหี้ยนกระหือรือมาก
ผมก็เครื่องร้อนไปด้วย ผมอยากสอบปากคําเขาอีกรอบ
ผมอยากให้เขายอมรับสิ่งที่เขาทํา
มันกลายเป็นแค้นส่วนตัวของผมแล้ว
เสียดายที่เขาใช้สิทธิ์ขอทนาย
เราเลยไม่ได้มีโอกาส
แต่ในชั้นไต่สวน โจเซฟ พาบอน ก็ถูกตัดสินว่ามีความผิด
พร้อมรับโทษจําคุก 25 ปีถึงตลอดชีวิต และ...
นั่นคือชะตาที่เขาคู่ควรแน่นอน
ตอนที่อ่านคําตัดสินว่าเขามีความผิด
ฉันเก็บอาการไม่อยู่
ทุกคนเก็บอาการไม่อยู่
เขาไม่ได้เสียใจเลย
เขาหัวเราะตอนหันมาหาเรา
ฉันใจสลายเลยจริงๆ
ผมต้องแข็งใจสุดแรงเกิด
สุดแรงทุกอณูในตัวจริงๆ เพื่อไม่ให้พุ่งเข้าไปหาเขา
ผมอยากต่อยเขาที่ท้ายทอย
ผมอยากรัดคอเขา
พาบอนไม่เคยตอบว่าเขาทําลงไปทําไม
ถึงวันนี้ เราก็ยังรอคําตอบนั้นอยู่
เขามีจุดประสงค์อะไร แม่ฉันไปทําอะไรให้เขาเหรอ
แม่พูดอะไรที่ทําให้เขาไม่พอใจเหรอ
ทําไม
ผมคิดว่าเขาสติขาดผึงไป
ผมคิดว่าเขาบันดาลโทสะ
เหมือนที่เขาเคยก่อเหตุอื่นๆ ก่อนหน้านั้นกับผู้หญิง
เธอสู้เพื่อเอาชีวิตรอด ผมรู้ว่าเธอสู้
ในช่วงวาระสุดท้าย ผมรู้ว่าเธอกลัวมาก
แต่เธอจากไปแล้ว
เธอไม่กลับมาแล้ว
ชีวิตผมยังไม่ก้าวข้ามจุดนั้น
ผมยังรู้สึกเศร้าอยู่ลึกๆ
ถึงทุกวันนี้ ผมก็ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาเปลี่ยนชีวิตครอบครัวผมไปตลอดกาล
การได้สืบคดีนี้ ได้เจอครอบครัวผู้ตาย เห็นการไว้อาลัย และ...
งานทุกอย่างที่เราทําจนหาตัวคนร้ายเจอในที่สุด
มันจะ...
ผมจะไม่มีวันลืมเลย
ผมจําได้ว่าตอนเด็กๆ คิดว่ากรมตํารวจนิวยอร์ก
เป็นแก๊งใหญ่ที่สุดในนิวยอร์กซิตี
แต่หลังจากทํางานในกรมมาหลายปี
ผมก็ได้รู้ว่ามันเหมือนครอบครัวมากกว่า
คนยังเข้าใจสิ่งที่ตํารวจทําได้ไม่พอ
ตํารวจไม่ใช่กองกําลังที่เข้ายึดครอง
แล้วชุมชนก็ไม่ใช่กลุ่มคนป่าเถื่อน
ที่ตํารวจเราต้องไปปราบ
(การศึกษาเพื่อความยุติธรรม)
สองสามปีหลังจบการไต่สวน
ผมก็เกษียณด้วยเป้าหมาย ว่าจะทําเต็มที่เพื่อช่วยผสานตํารวจกับชุมชน
ผมเปลี่ยนจากสายสืบไททัสไปเป็นด็อกเตอร์ไททัส
สอนอยู่ที่วิทยาลัย กระบวนการยุติธรรมทางอาญาจอห์น เจย์
การจับกุมคือการตัดอิสรภาพ
ผมทํางานกับผู้บังคับใช้กฎหมายในอนาคต
ต้องรับฟังข้อเท็จจริงและหลักฐานทุกอย่าง
แล้วค่อยตัดสินว่าบุคคลใดมีความผิดหรือไม่
ไม่ใช่ดูแค่หน้าตา หรืออคติเหมารวมว่า...
เป้าหมายของผมคือทําให้คุณเข้าใจ
ว่ายังมีมุมมองอื่นๆ อีกหลายแบบ
บางแบบก็คล้ายกับคุณ บางแบบก็ต่างจากคุณมากๆ
ถ้าคุณเข้าไปเป็นผู้รักษากฎหมาย คุณต้องยอมรับในจุดนี้
คุณจะปฏิบัติต่อใครต่างกัน เพราะมาจากต่างที่กันไม่ได้
นักศึกษาจะได้เข้าใจ ว่านี่คือโลกที่พวกเขาจะออกไปเจอ
นั่นคือสิ่งสําคัญสําหรับผม
ทํางานเพื่อประโยชน์ส่วนรวมของทุกคน
เพื่อให้โลกน่าอยู่และปลอดภัยขึ้น
(ปี 2013)
(ตอนต่อไป)
ผมคิดว่าความรู้สึกผิด เพราะรอดจากเหตุการณ์ 11 กันยายน
คือแรงกระตุ้นที่ทําให้ผมไปตะวันออกกลาง
ผมเป็นทหารสัญญาจ้างของนาวิกโยธิน
ตอนออกรบรอบสุดท้ายที่อัฟกานิสถาน
ผมได้รับโทรศัพท์แจ้งว่า จะเปิดคดีฮาเวิร์ด พิลมาร์ขึ้นมาสืบสวนใหม่
(ฮาเวิร์ด พิลมาร์)
เขาถูกฆ่าตายในห้องทํางาน
ผมไม่รู้จักใครเลยที่จะอยากให้เขาตาย
ที่จะอยากให้เขาถูกฆ่าแบบนั้น
มีน้อยคดีมากๆ ที่ผมยังคิดถึงเพราะมันยังไขไม่ได้
แต่คดีพิลมาร์ หลายปีแล้วผมยังคิดถึง
เราเกือบจะทําสําเร็จแล้ว
ผมคิดว่าสายสืบทุกคน มีคดีที่หลุดมือไปเพราะเหตุผลบางอย่าง
มันกลายเป็น "โมบี้ดิค" ในอาชีพของเขา
ฮาเวิร์ดถูกฆ่าเหมือนหมูในเล้า
เหมือนสัตว์เดรัจฉาน
คําบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา