(บนเกาะแมนแฮตทัน)
(มีตํารวจสืบสวนสองหน่วย ที่ทําคดีฆาตกรรมโดยเฉพาะ)
(แมนแฮตทันเหนือและแมนแฮตทันใต้)
(พวกเขาสืบสวนคดีฆาตกรรม ที่โหดร้ายและยากต่อการสืบที่สุด)
(นี่คือเรื่องราวของพวกเขา)
ฉันได้งานกับครอบครัวพิลมาร์ เมื่อเดือนมกราคม ปี 1995
ฮาเวิร์ดกับรอส พิลมาร์ ต้องการคนช่วยดูแลลูกชาย ฟิลิป
หลังจากที่ทํางานให้พวกเขาได้ปีกว่า
ฉันไปทํางาน แล้วก็เดินเข้าไปในห้องของฟิลิป
เขาใส่ชุดนักเรียน
อยู่บนที่นอนที่เก็บแล้ว มองบนเพดาน
แล้วเขาก็บอกว่า "เมื่อคืนพ่อไม่ได้กลับบ้าน"
ฉันดูออกว่าเขาตกใจ
หลังจากนั้น ฉันยืนอยู่ตรงห้องโถง
แล้วรอสก็เดินเข้ามาพร้อมสีหน้าช็อก
ฉันดูออกเลยว่าเธอร้องไห้มา
เธอยืนอยู่เฉยๆ แบมือออก แล้วบอกว่า
"ฮาเวิร์ดเสียแล้ว"
ฉันจําความคิดตอนนั้นได้
"ไม่จริงหรอก"
ในยุค 1990 อัตราการฆาตกรรมพุ่งสูงในนิวยอร์กซิตี
แต่การที่นักธุรกิจถูกฆ่า ในที่ทํางานของตัวเองที่มิดทาวน์ แมนแฮตทัน
นั่นเป็นเหตุการณ์ที่หายาก
(สิบสี่)
ฮาเวิร์ด พิลมาร์ถูกแทง 20 30 40 แผล
ทุกคนตั้งทฤษฎี แต่ไม่มีใครมีคําตอบ
เราไขคดีไม่ได้ แต่เราจะไม่ปิดคดีฆาตกรรมโดยที่ไขไม่ได้
ทุกคดีทําลายจิตวิญญาณของเราทีละน้อย
คุณทํางานนี้ไม่ได้ ถ้าไม่ได้ใส่ใจจริงๆ
เราอยากสืบหาความจริง
นั่นคือหน้าที่ของตํารวจสืบสวน
ผมชอบเสมอที่ได้แอบดูหลังฉาก
จริงๆ เกิดอะไรขึ้นกันแน่
สิ่งสําคัญมากๆ ของครอบครัว คือได้รู้ว่าใครฆ่าญาติของพวกเขา
นั่นคืองานของฉัน
ในนิวยอร์กซิตี กรมตํารวจนิวยอร์ก
หน่วยนี้เท่านั้น
(Homicide: เจาะลึกคดีฆาตกรรม นิวยอร์ก)
(ปี 1996)
(22 มีนาคม ปี 1996 7.00 น.)
ปี 1996 ผมเป็นผู้บังคับบัญชา หน่วยสืบสวนมิดทาวน์ใต้
ซึ่งเป็นหน่วยสืบสวนที่งานยุ่งที่สุดในเมืองนิวยอร์ก
ปีละ 2,000 กว่าคดี
ผมได้รับสายเช้าวันนั้นก่อนเข้างาน
แจ้งว่ามีฆาตกรรมในอาคารสํานักงานที่มิดทาวน์
วันนั้นวันศุกร์ ผมเดินไปทํางาน วันเงินเดือนออก
ผมอารมณ์ดีมากๆ
ทํายอดขายได้สวยๆ เลย
ที่บริษัทคิงออฟฟิศซัพพลายอินคอร์เปอเรต
ผมไปถึงประมาณ 8.20 น. ผมเข้างานเร็วเสมอ
ข้างนอกตึก ตรงทางเข้าฝั่งถนน 33
ก็มีพนักงานคนหนึ่งที่ไม่เคยออกมาข้างนอกเลย
เขาอยู่แต่ในออฟฟิศเสมอ
วันนั้นเขาออกมา
ผมเลยถามเขา "เอ็ด ออกมายืนข้างนอกทําไม"
เขาก็หันมาบอกว่า "ฮาเวิร์ดเสียแล้ว"
ฝ่ายควบคุมการเงินของคิงมาถึงตอนตีห้าครึ่ง
แล้วก็พบศพฮาเวิร์ด
เขารีบลงมาข้างล่างแล้วแจ้ง 911
ผมได้รู้ตอนที่ไปถึงที่เกิดเหตุ
ว่าคิงเป็นบริษัทเครื่องใช้สํานักงานรายใหญ่
มีหน้าร้านอยู่ชั้นล่าง
แล้วก็มีออฟฟิศพนักงานอยู่ชั้นสี่
ศพเขาถูกพบอยู่นอกลิฟต์
บริเวณแผนกต้อนรับที่ชั้นสี่
(ศพฮาเวิร์ด คิงออฟฟิศซัพพลาย ชั้นสี่)
เราพบผู้ตายถูกแทง
เลือดออกเยอะมาก
ไปตามทางเดินก็เจออ่างล้างมือที่เปื้อนเลือด
ทําให้เราคิดว่ามีคนล้างมือ
หรือล้างอาวุธฆาตกรรม
ผมจําได้...
ถึงความช็อกตอนนั้น
ผมจําได้ว่าแหกปากว่า "ไม่นะ"
แล้วตอนนั้น ศพก็ถูกขนออกมาพอดี
ศพฮาเวิร์ด
พอผมรู้ว่าศพฮาเวิร์ดถูกพบในออฟฟิศ
ผมก็แทบล้มทั้งยืนเลย
ผมคงรู้สึกเหมือนพ่อแม่ทุกคน
ที่ได้ยินว่าลูกเสีย โดยเฉพาะจากการฆาตกรรม
วันนี้ผมยังอธิบายความรู้สึกไม่ได้เลย
ฮาเวิร์ดกับพ่อทํางานด้วยกันทุกวัน
ทั้งคู่สนิทกันมาก
ฮาเวิร์ดเพิ่งจะอายุครบ 40
พวกเขาหน้าเหมือนกัน
มีนิสัยรักสนุกเหมือนกัน
ชอบเข้าสังคม น่าคบหามากๆ
ใครๆ ก็ชอบพวกเขา
ฮาเวิร์ดน่าจะอายุสี่ห้าขวบ
ตอนที่เขามาร้านครั้งแรก
เขาอยากทํางานบริษัทผมมาตลอด
ผมกับหุ้นส่วนก่อตั้งธุรกิจเครื่องเขียน เมื่อวันที่ 1 มีนาคม ปี 1958
เครื่องใช้สํานักงาน
พวกงานพิมพ์พาณิชย์ทั้งหลาย
ของอะไรพวกนั้น
ผมยกธุรกิจให้เขา
ห้าหกเดือนก่อนเขาถูกฆ่า
แฟรงก์สะเทือนใจกับฆาตกรรมครั้งนี้
มันผิดธรรมชาติ ถ้าพ่อแม่ต้องฝังศพลูก
ผมนึกภาพการใช้ชีวิตที่ไม่ได้เป็นพ่อคนไม่ออก
ไม่ได้เห็นลูกประสบความสําเร็จ ได้มีพัฒนาการ ได้ทําสิ่งที่ทํา
ผมไม่ยอมแลกกับอะไรทั้งนั้น ผมคิดว่าการเป็นพ่อน่าจะเป็น...
ตําแหน่งที่สําคัญที่สุดในชีวิตผมแล้ว
พระอาทิตย์มีขึ้นก็มีตก
ในสายตาผม ฮาเวิร์ด
คือทั้งชีวิตของผม
เราพยายามหาคําตอบว่าเกิดอะไรขึ้น
เราต้องไปคุยกับใคร ดูกล้องที่ไหน
เราสอบถามพยานหลายคน เราสอบพยานเบื้องต้นวันนั้น
เราตามหาอาวุธ ถังขยะ ปล่องลิฟต์
เขายังมีเงินติดตัว ของส่วนตัวครบ
มันบ่งชี้ว่านี่ไม่ใช่การปล้นไม่เลือกหน้า
ฮาเวิร์ดถูกฆ่าตายในออฟฟิศ
ตํารวจอยู่ที่นั่น
แค่อยู่ตรงนั้นมันก็สะเทือนขวัญมากแล้ว
สายสืบขอให้ผมหาประวัติพนักงาน
ที่อาจประสงค์ร้ายกับเขา
อาจจะเกลียดเขา หรือมีข้อขัดแย้งกับเขา
แล้วผมก็เจอแค่คนเดียว ที่ลาออกไปหลายเดือนก่อน
เขาทํางานในห้องถ่ายสําเนาของร้าน
เป็นงานระดับล่าง
มันเป็นเบาะแส
ตํารวจก็ตามสืบ
ตํารวจสอบปากคําพนักงานคนอื่น เรื่องคนคนนี้ แล้วไปสอบปากคําเจ้าตัว
แต่ก็ไม่เห็นว่าจะมีความสําคัญอะไร
(ฮาเวิร์ด พิลมาร์)
สําหรับผม ฮาเวิร์ดเป็นเจ้านายที่ดีมาก
เวลาเขาเข้าห้องมา เราจะสังเกต
เขาผูกพันกับเราทุกคน ฮาเวิร์ดทําให้เรารู้สึกเหมือนเป็นครอบครัว
เขาอยู่ในยุครุ่งเรือง
ในจุดสูงสุดของชีวิตเขาเลย
สุขภาพดี ประสบความสําเร็จ ชอบเข้าสังคม
เป็นผู้ชายที่ดีมาก
แต่มาถูกฆ่า พระเจ้าช่วย
ผมเข้าไปตอนชั่วโมงสุดท้าย ของการชันสูตรฮาเวิร์ด
เขาถูกแทง 40 กว่าแผล
ไม่ใช่ทุกแผลที่แทงทะลุ
มีห้าแผลที่น่าจะทําให้ถึงตายได้
โดยไม่ต้องนับแผลอื่น
แล้วก็มีแผลถูกแทงหลังตาย
ซึ่งก็คือหลังจากหัวใจหยุดเต้นแล้ว
หลังจากเขาตายจริงไปแล้ว เขาก็ยังถูกแทงต่ออีก
นี่คือการทําร้ายฮาเวิร์ด อย่างรุนแรงด้วยความแค้นส่วนตัว
เราไปงานศพเขา
เรามีสายสืบที่ไปแบบไม่ต้องปลอมตัว
เราแสดงความสนับสนุน ต่อครอบครัวโดยการไปร่วมงาน
แต่ที่เราทําไปพร้อมกัน คือมองหาปฏิสัมพันธ์แปลกๆ
ระหว่างใครก็ได้
อาจจะเป็นเรื่องง่ายๆ แค่ผู้หญิงที่ไม่ใช่ภรรยาเขาอาละวาด
หรือใครสองคนทะเลาะกัน
นอกจากนั้น เราก็มีคนอยู่นอกงาน
คอยถ่ายวิดีโอว่าใครเข้าออกงานบ้าง
เผื่อถ้ามีอะไรขึ้นมา เราจะได้กลับไปดูฟิล์มได้
คนมาร่วมงานศพมากกว่า 1,000 คน
มันก็น่ากลัวนิดๆ
ตามศาสนายิว หลังจากจบงานศพ
แขกจะมาเยี่ยมบ้านคนตาย
เพื่อมาเคารพศพ
เรียกว่า "ชิวา"
รอส ภรรยาฮาเวิร์ดขอจัดพิธีชิวาที่บ้านเรา
เพราะถ้าจัดที่อะพาร์ตเมนต์ มันจะสะเทือนใจฟิลิป
แน่นอน เราก็ยอม
ฟิลิปรักพ่อ พ่อก็รักเขา
ฟิลิปเพิ่งแปดขวบ
เขาฉลาดมากสําหรับเด็กแปดขวบ
เขาเป็นเด็กช่างพูดมากๆ มีความสุข แล้วก็มีพลังเหลือล้น
การได้เห็นฟิลิปเปลี่ยนไปหลังจากเสียพ่อ...
ความสดใสของเขาหายไป
ความช่างพูดของเขาหายไป
ความมั่นใจของเขาก็เปลี่ยนไป
ทุกอย่างที่ฉันเคยเห็นในตัวเขา ในฐานะเด็กน้อยที่กล้าหาญ
มันถูกพรากไปหมด ทุกอย่างถูกช่วงชิงไปจากเขา
พอไม่มีพ่อ เขาก็เหงา
หลังจบชิวา รอสก็มาที่ออฟฟิศ
เธอพาผู้ชายสองคนมาด้วย มาจากตัวแทนขายสินค้าสํานักงานรายใหญ่
เธอทําข้อตกลงขายธุรกิจให้พวกเขา
เธอบริหารธุรกิจไม่ได้
เธอไม่รู้จักธุรกิจเครื่องเขียนเลย
ทุกคนสับสนกันหมด
"เธอจะขายธุรกิจเหรอ ไม่นะ มันจะมีผลยังไง"
ตอนนั้นเราทํายอดได้เดือนละเกือบล้านดอลลาร์
เรามีพนักงานขายประมาณ 15 คน
ถ้าไม่มีพวกเรา ก็ไม่มีธุรกิจ ไม่มีลูกค้า
เราบอกเขาไปเลย "ถ้าคุณซื้อกิจการ พวกเราลาออกหมดนะ"
นี่คือวิธีที่เราซื้อธุรกิจจากเธอ
แฟรงก์อธิบายลักษณะของธุรกิจ กับตัวหลักๆ ในบริษัท
เพราะนั่นคือส่วนหนึ่งที่เราต้องทํา เราต้องเข้าใจว่าเขาทําธุรกิจยังไง
ใครรับผิดชอบอะไรบ้าง
เราสอบปากคําทุกคนที่เคยทํางานให้ฮาเวิร์ด
เราสอบปากคําพนักงานไป 50-60 คนได้
ผมพนันเลยว่าทุกคน โดนสอบปากคําสองสามครั้งทั้งนั้น
รวมสอบปากคํา 180 ครั้งได้
สายสืบ ด้วยความขยันขันแข็ง
มาสอบปากคําเราทุกคนสองรอบ
ครั้งแรกเป็นแค่คร่าวๆ
ครั้งที่สอง รู้สึกเขาจะถามว่า
"คุณได้ยินเขาทะเลาะกับใครไหม"
ผมบังเอิญได้ยินเมื่อตอนห้าโมงครึ่ง วันก่อนที่เราจะพบศพฮาเวิร์ด
ฮาเวิร์ดแสดงด้านที่รุนแรง โหดร้ายออกมา
ตอนทะเลาะกับรอส
เขาขึ้นเสียง แหกปาก
ฮาเวิร์ดขึ้นเสียงใส่โทรศัพท์
"นังแพศยา"
ผมก็พูดคนเดียวออกมา
"ด่าเมียแบบนั้นดีกันยากนะ"
รอสเป็นผู้หญิงคนแรกที่ฮาเวิร์ดเคยคบ
ถ้าคุณเข้าใจนะ
เขาเรียนมัธยมปลายด้วยกัน แล้วก็ย้ายมาอยู่ด้วยกัน
ยังไม่ทันไรก็แต่งงานกันแล้ว
ตอนนั้นจัดงานแต่งใหญ่แบบยิว
เราจัดงานเลี้ยงหรูๆ
ฮาเวิร์ดมีความสุขมากๆ
ผมไม่เคยสงสัยเลยว่าเขาจะมีปัญหาชีวิตคู่
ไม่ว่าสถานการณ์ไหน เราก็ต้องการพยานเพิ่ม
ไปคุยกับเพื่อน ครอบครัว แล้วสิ่งที่เห็นได้ชัด
ก็คือชีวิตคู่ไม่ค่อยราบรื่น
เราคิดว่าอาจจะมีการคบชู้
มันก็จะเป็นแรงจูงใจได้
ไม่แน่ ฮาเวิร์ด พิลมาร์อาจจะมีเมียน้อย
แล้วเขาก็บอกว่า "ฟังนะ ผมพอแล้ว มันจบแล้ว
ผมแต่งงานแล้ว คุณจะไม่ได้เงินผมไป"
หรืออะไรก็แล้วแต่
แล้วผู้หญิงก็อาจจะ บันดาลโทสะแทงเขา เราไม่มีทางรู้
เราถึงต้องวาดวงกลมรอบตัวผู้ตาย
สืบหาว่าชีวิตเขาตอนนั้นมีเรื่องอะไรบ้าง
เพื่อที่จะตัดความเป็นไปได้ว่านั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น
มีผู้หญิงจํานวนหนึ่ง
ที่เราเจอระหว่างสืบสวน ว่ามีความสัมพันธ์สนิทสนมกับฮาเวิร์ด
ผมไม่รู้ว่ามีเรื่องชู้สาวหรือไม่
แต่พวกเธอสนิทกับเขามากกว่าแค่ทักทายกัน
ผมได้ยินข่าวลือแบบเดียวกันมาบ้าง
ผมไม่เคยเห็นฮาเวิร์ดอยู่กับผู้หญิงอื่น
ฮาเวิร์ดไม่เคยพูดว่าคบผู้หญิงอื่น
ตลอดแปดปีที่ผมอยู่ที่นั่น ไม่มีใครเคยเล่าว่า "ผมเห็นฮาเวิร์ดกับ..."
มันเป็นข่าวลือ
เราสอบปากคําผู้หญิง แล้วก็ได้พบว่าเขาเป็นผู้ชายขี้อ่อย
แต่ก็ไม่เจออะไร
บางคนก็ท้อแท้กับการตามเบาะแส
ที่ไม่ได้ผลลัพธ์อะไร ที่ถูกตัดออกจากการสืบ
แต่จริงๆ มันเป็นเรื่องที่ดีมากๆ
เพราะเราไม่ต้องย้อนไปสืบเรื่องนั้น มันจะไม่กลับมาหลอกหลอนทีหลัง
ตอนสืบสวนการตายของฮาเวิร์ด
เราได้พบว่าฮาเวิร์ดเป็นคนที่มีแรงขับสูงมาก
แฟรงก์ยกย่องฮาเวิร์ดมากๆ
ที่ยกระดับธุรกิจได้
ฮาเวิร์ดเป็นคนมีวิสัยทัศน์
เขาเปิดร้านกาแฟในร้านขายเครื่องใช้สํานักงาน
ก่อนมีสตาร์บัคส์ เรามีฟิลิปส์ ก่อนร้านกาแฟทุกร้าน เรามีฟิลิปส์
มีคนต่อแถวรอถึงนอกประตู
รอซื้อลาเต้ คาปูชิโน เอสเปรสโซ
การเปิดร้านกาแฟข้างใน เป็นการเปิดตลาดผู้ซื้อกลุ่มใหม่
มันประสบความสําเร็จมากๆ จนเขาเปิดอีกสาขาที่คาร์เนกีฮอลล์
ผมบอกว่า "คุณไม่มีทางได้เห็นคนในนิวยอร์ก
เดินดื่มกาแฟตามถนนหรอก"
ผมนึกภาพไม่ออกเลยนะ
แต่เรื่องนี้แสดงให้เห็น ความรู้ของผมกับความรู้ของฮาเวิร์ด
ฮาเวิร์ดตั้งชื่อร้านกาแฟตามชื่อลูกชาย ฟิลิป
มันกลายเป็น "ฟิลิปส์คอฟฟีบาร์"
มันเป็นธุรกิจครอบครัว
ฉันเคยทํางานกับรอสลิน ภรรยาเขา
ที่แยกถนน 56 ตะวันตกตัดคาร์เนกีฮอลล์
เอแวน น้องชายของรอสก็ทํางาน ที่ฟิลิปส์คอฟฟีสาขาถนน 33
เราได้รู้ว่าฮาเวิร์ด ไม่ค่อยชอบเอแวน น้องชายของรอลสิน
เอแวนทํางานที่ฟิลิปส์คอฟฟี
ที่อยู่ในร้านคิงออฟฟิศซัพพลาย
ฮาเวิร์ดจ้างเอแวนที่ตกงาน เพื่อเป็นการช่วยเหลือรอส
รอสกับเอแวนบริหารร้านกาแฟ
ฉันเริ่มงานที่ฟิลิปส์คอฟฟีเมื่อปี 94
เขามาเริ่มงานทีหลังฉันไม่นาน
ฉันคิดว่าฮาเวิร์ดคงไม่อยาก ให้เอแวนบริหารร้านกาแฟ
เพราะว่า...
มันเป็นร้านของฮาเวิร์ด
ฉันคิดว่าเอแวนยึดการควบคุมไป
แบบ "นี่ร้านผม" แต่มันไม่ใช่
ช่วงที่ฉันเริ่มทํางานให้บ้านพิลมาร์
ฟิลิปชวนฉันว่า "ไปร้านกาแฟกัน"
พอเราไปถึง รอสก็อธิบายกับเอแวน
ว่าฮาเวิร์ดอยากให้เรียงขนมในตู้ยังไง
เอแวนโมโห แล้วก็กระชากเปิดตู้
ดึงถาดออกมาโยนทิ้ง แล้วบอกว่า
"ผมไม่สนว่าฮาเวิร์ดอยากได้แบบไหน"
มันน่าตกใจมากเลยนะ
โดยเฉพาะที่เขาทําแบบนั้นต่อหน้าหลาน
ต่อหน้าลูกค้า
มันเป็นความประทับใจแรกที่ลืมยากเลย
(ตํารวจ กรมตํารวจนิวยอร์ก)
(สถานีตํารวจมิดทาวน์ใต้)
หลังจบพิธีชิวา เราก็เรียกตัว รอสลินกับเอแวนมาให้ปากคํา
เราอยากรู้ไทม์ไลน์ของรอส
กับไทม์ไลน์ของเอแวนในคืนเกิดเหตุ
พวกเขาบอกว่าวันนั้น ฮาเวิร์ดกับเอแวนไปฟิตเนสด้วยกัน
เพื่อคุยเรื่องเลื่อนตําแหน่งให้เอแวนในบริษัท
เอแวนอยากเลื่อนขั้นจากร้านกาแฟ
ไปเป็นพนักงานขายให้บริษัทกระดาษ
เพราะพนักงานขายช่วงนั้นทําเงินได้เยอะ
สําหรับผมนะ เอแวนเป็นคนคุยด้วยยากมาก
ถ้าคุณไปคุยกับเขา เขาจะทําเสียงไม่พอใจ
เขาจะพูด "สวัสดี" หรือ "ไปก่อนนะ" แบบไม่พอใจ
เขาดูจะไม่มีอนาคตในธุรกิจนี้
แล้วหลังจากนัดคุยกันที่ฟิตเนส
ฮาเวิร์ดกับเอแวนก็มาเจอรอสลินที่ออฟฟิศ
เพราะระบบรักษาความปลอดภัยที่นั่นซับซ้อนมาก
รอสก็เลยไม่รู้วิธีล็อกบริษัท
ฮาเวิร์ดเลยกลับมาล็อกให้
เอแวนกับรอสกลับก่อน ทิ้งให้ฮาเวิร์ดทํางานต่อ
พวกเขาเป็นสองคนสุดท้ายที่ได้เจอผู้ตาย
ถ้าภรรยากับน้องเขย แยกกับเขาตอนสองทุ่ม แล้วเขาปลอดภัยดี
แต่มาพบศพเขาตอนตีห้า
ใครเข้าตึกระหว่างช่วงสองทุ่มถึงตีห้าไปฆ่าเขา
อย่าลืมว่านี่คือยุคที่ เราไม่ได้มีกล้องวิดีโอทั่วทุกแห่ง
เราไม่ได้มีกล้องวงจรปิดในออฟฟิศ
เราเก็บอาวุธฆาตกรรมไม่ได้
แต่เจ้าหน้าที่ตํารวจในที่เกิดเหตุ เจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบ
ก็เขียนบันทึกไว้ว่าเอแวนมีแผลที่มือซ้าย
แล้วเขาก็ถนัดซ้าย
เวลาคนถูกแทงหลายๆ แผลแบบฮาเวิร์ด พิลมาร์
เลือดจะเหมือนน้ํามัน มันจะติดด้ามมีด
แทบจะทุกคดี ผู้ก่อเหตุจะบาดเจ็บ
เพราะจับด้ามมีดไม่อยู่
เพราะมันลื่นเกินไป
เอแวนบอกว่าเขาเก็บจานแตกเมื่อคืนสองคืนก่อน
รอยแผลไม่สอดคล้องกับเรื่องเล่าของเขา
แต่เราต้องการหลักฐานมากกว่านั้น
สิ่งที่เราหวังจะพบคือเลือดสักหยด
ที่ไม่ใช่เลือดฮาเวิร์ด
ผมจําได้ว่าคุยกับแพทย์ชันสูตรที่ดูแลห้องแล็บ
เขาจะบอกว่า
"จะตรวจดีเอ็นเอก็ได้ แต่หลังตรวจเสร็จ ตัวอย่างก็ใช้ต่อไม่ได้
คุณควรเก็บตัวอย่างนี้ไว้ก่อน
เพราะผมคิดว่าเทคโนโลยีจะพัฒนาขึ้น
แล้วเราจะเก็บตัวอย่างได้ดีกว่านี้ในอนาคต"
(พฤษภาคม ปี 1996 สองเดือนหลังฮาเวิร์ด พิลมาร์ถูกฆาตกรรม)
เริ่มการสืบสวนไปได้ประมาณสองเดือน
เราก็ได้พบว่าฟิลิปส์คอฟฟี ค้างชําระภาษี 14,500 ดอลลาร์
เงิน 14,000 ดอลลาร์มันก็ไม่พอ
ที่จะเป็นแรงจูงใจสําหรับคนส่วนใหญ่ได้
แต่มันก็เป็นเรื่องที่ต้องรู้ไว้
ว่ามีปัญหาการเงินเข้ามาเกี่ยวด้วย
แล้วเราก็ได้รู้เรื่องเจ้านายเก่าของรอส
จากปี 1991-95
เธอยักยอกเช็คจากเขารวม 160,000 ดอลลาร์
รอสเป็นนักทันตานามัย
แล้วเธอก็ดูแลบัญชีให้เขาด้วย
พอได้รู้ว่าชีวิตคู่ไม่ราบรื่น
ได้รู้ว่าเธอค้างภาษี 14,500
กับร้านหมอฟันอีก 160,000
ผมก็เริ่มมองอะไรๆ เปลี่ยนไปแล้ว
และผลกระทบอย่างที่สอง
พอเราไปถามเรื่องเงินก้อนนี้
เรื่องสําคัญที่สุดที่เธอพูดก็คือ
"อย่าบอกฮาเวิร์ดนะ เขาทิ้งฉันแน่ เขาจะพรากฟิลิปไปจากฉันด้วย"
เธอได้เงินประกันชีวิต 1.2 ล้านดอลลาร์
เธอได้รับมรดกบริษัทคิง ร้านกาแฟฟิลิปส์
กับอะพาร์ตเมนต์ของพวกเขา ที่ถนนสาย 72 ตะวันออก
บ้านพักตากอากาศในมิลเลอร์ตัน นิวยอร์ก
หุ้นกิจการบ้านพักสกีในเวอร์มอนต์ และได้ตัวฟิลิป
เรื่องนี้ทําให้เราเปลี่ยนโฟกัสเล็กน้อย
แล้วเราก็ได้รู้อีกว่าฮาเวิร์ดอาจกําลังเตรียมหย่า
การที่มีหลายแหล่งข่าว
บอกเราว่าเขาอาจจะต้องการหย่า
ทําให้เรื่องนี้น่าสนใจมากๆ
ถ้าเกิดการหย่าขึ้น
รอสคงไม่อยากยกฟิลิปให้เขา
ฮาเวิร์ดก็ไม่ยอมยกฟิลิปให้แน่ๆ เพราะฟิลิปคือทุกอย่างสําหรับฮาเวิร์ด
พอเวลาผ่านไป ผมก็มั่นใจว่าฟิลิปคือเหตุผลที่เขาถูกฆาตกรรม
ต้องใช่รอสแน่
ผมคิดถึงคนอื่นที่มีแรงจูงใจไม่ออก
รอสบอกฉันว่าเธอกับเอแวนยังถูกสอบปากคําอยู่
แล้วแฟรงก์ก็โวยวายยกใหญ่
เธอบอกว่า "แฟรงก์ไม่อยากคุยกับฉันเลย
เขาโกรธ เขาคิดว่าฉันทํา"
ฉันจําความคิดตอนนั้นได้
ว่ามันแปลกที่ปู่โกรธเธอ
ฉันเชื่อว่าเอแวนมีส่วนกับการตายของฮาเวิร์ด
ฉันไม่ได้คิดเลยสักนิดว่าเธอจะมีส่วนด้วย
ฉันจําได้ว่าได้คุยกับเธอ
รอสบอกว่าฉันต้องเลือก ระหว่างเธอกับฟิลิป กับพ่อแม่ฉัน
ตอนนั้นฉันอายุ 24 ฉันเลือกพ่อแม่อยู่แล้ว
ตอนนั้นฉันก็ไม่เข้าใจ "ทําไมฉันต้องเลือกด้วย"
แต่หลังจากคุยกันครั้งนั้น เราก็ไม่เคยเจอเธอกับฟิลิปอีกเลย
พ่อฉันเสียลูกไป แล้วก็เสียหลานไปอีกคน
การที่เราไม่ได้เจอ คนที่เรารู้ว่ายังมีชีวิตอยู่ มันก็ทําใจยาก
ฟิลิปไม่ได้เลือกเองด้วย
แม่เลือกแทนเขา
ไม่กี่เดือนหลังฮาเวิร์ดถูกฆ่า
รอสก็ตัดการสื่อสาร ระหว่างผมกับฟิลิป กับทางบ้านเรา
เรื่องมันยิ่งกว่าเศร้าซะอีก
ทั้งครอบครัวแตกแยกไปหมด
ผมคิดว่าความปวดใจที่ต้องขาดการติดต่อกับหลาน
ที่หน้าเหมือนและท่าทางคล้ายฮาเวิร์ดมากๆ
มันต้องเจ็บลึกมากแน่ๆ
ผมนึกภาพไม่ออกเลย ว่าครอบครัวเขาเครียดแค่ไหน
ผม...
ผมกับฮาเวิร์ดและฟิลิปเคยไปกินมื้อเช้าด้วยกัน
ก่อนเข้าโรงเรียนอาทิตย์ละครั้ง
เราเคยไปดูเรนเจอร์กับแยงกี้ทุกนัด
ผมคิดถึงเรื่องนั้นบ่อยๆ
ไม่มีใครรู้ว่าผมรู้สึกยังไงที่ไม่ได้เจอหลาน
เพราะเขาคือลูกของลูกคนแรก
ลูกของลูกชายคนเดียว
จากหลักฐานแวดล้อม ผมเชื่อว่าเอแวนกับรอสลินมีส่วน
แต่ผมรู้ว่าต้องใช้มากกว่านั้น
เราเลยสืบต่อจนหนึ่งปีต่อมา
วันครบรอบเกิดเหตุ เราไปติดโปสเตอร์
ณ จุดเกิดเหตุ และร้านกาแฟที่ถนน 56
(คาร์เนกีฮอลล์ ทาวเวอร์)
บ่อยครั้งมากๆ ฆาตกรจะกลับมาทบทวนจินตนาการใหม่
หรือมาเคารพบูชา
หรือรําลึกผลงานตัวเองในปีต่อมา
โปสเตอร์ของเราถูกฉีกออกไป
เราเห็นชัดเลยว่านี่เป็นโอกาส
เราเอาโปสเตอร์กลับไปติด
แล้วเราก็คอยสังเกตแถวนั้น
ใครเป็นคนฉีก
ตํารวจเอารถติดกล้องไปถ่าย แล้วก็พบว่า...
พี่สาวของรอส กับน้องชาย เอแวนเป็นคนฉีกโปสเตอร์
ผมว่าคงไม่มีใครอยากเห็นโปสเตอร์ติดไว้
โดยที่ตัวเองเป็นคนที่ตํารวจตามหา คุณคือฆาตกร
เหตุผลที่พวกเขาแจ้งคือมันกระทบต่อธุรกิจ
ซึ่งเราก็ตกใจมาก
ผมเคยโทรหาตํารวจทุกวัน
บางวันก็สองครั้งหรือมากกว่านั้น
มีครั้งหนึ่ง โรเจอร์ พาร์ริโนบอกว่า "แฟรงก์ ฟังนี่นะ
ไว้เจอทางตันแล้วเราจะบอกเอง"
อัยการเขตไม่อยากส่งฟ้อง
เขามีหลักฐานไม่พอ มันเป็นหลักฐานแวดล้อม
สามปีหลังฮาเวิร์ด พิลมาร์ถูกฆ่า
การสืบสวนก็ยังดําเนินต่อ
ฉันคิดว่าตํารวจคงรู้สึกว่ามันไม่คืบหน้า
แต่ถึงแม้เราจะสงสัยรอสในคดีฆาตกรรม
แต่เธอก็ยักยอกทรัพย์
ตํารวจเลยจับเธอด้วยข้อหานั้น
ตํารวจอาจหวังจะกดดันเธอ
เพื่อให้เธอซัดทอดเอแวน หรือยอมรับอะไรบางอย่าง แต่เธอก็ไม่ยอม
ทนายของเธอกะเวลาได้ดีมาก เธอได้เลื่อนการตัดสินโทษหนึ่งครั้ง
ก่อนถึงเวลาตัดสินโทษ เธอเอาเงินไปจ่ายคืนหมดแล้ว
เธอก็เลยโดนแค่คุมประพฤติ
เธอจ่ายเงิน เธอมีเงินอยู่แล้ว เพราะได้เงินประกันมา
กับทุกอย่างที่เธอได้สืบทอดไป เพราะสามีถูกฆาตกรรม
สามปีหลังฮาเวิร์ดถูกฆาตกรรม
ก็มีความก้าวหน้าด้านเทคโนโลยีกับดีเอ็นเอ
มีเลือดหยดหนึ่งอยู่ระหว่าง อ่างล้างมือกับจุดที่พบศพ
เลือดหยดนั้น ผลตรวจว่าเป็นเลือดเอแวน
นั่นเป็นข้อมูลน่าสนใจมากที่เราสืบเจอ
น่าเสียดายที่มันก็มีปัญหา
เพราะเลือดหยดนั้น อาจจะอยู่มาตั้งแต่ก่อนเกิดเหตุ
เขาเข้าถึงพื้นที่นั้นได้
นี่คือเหตุผลที่คดี ความรุนแรงในครอบครัวมันสืบยากมากๆ
เพราะหลายๆ ครั้ง
ฆาตกรก็เข้าถึงตัวผู้ตายกับที่เกิดเหตุได้ ก่อนเกิดเหตุตั้งนานแล้ว
หลักฐานทุกอย่างชี้ไปที่ รอสลิน พิลมาร์กับเอแวน น้องชาย
เราไม่เจอเบาะแสอื่นที่จะบ่งชี้ไปทางอื่นเลย
ไม่มีสักอย่าง
ท่านผู้ชมอาจจะเชื่อว่านี่คือคดีง่ายๆ
ถ้าฟังจากหลักฐานที่ได้ยิน
แต่มันไม่ง่ายเลย ในแง่ของกฎหมาย
ซึ่งก็สมควรแล้ว
เราต้องพิสูจน์เรื่องนี้ให้ได้จนสิ้นสงสัย
เราไม่อยากจับกุมใครโดยไม่พร้อมขึ้นศาล
ชั้นไต่สวน ต่อคณะลูกขุนใหญ่
เราเห็นชัดเจนว่าต้องมีมากกว่านั้น
วันหนึ่ง พาร์ริโนมาหาผม
เขาบอกว่า "แฟรงก์ ผมว่าผมเจอทางตันแล้ว"
ผมลงประกาศมรณกรรมในนิวยอร์กไทม์ส
ทุกปีในวันครบรอบฆาตกรรมฮาเวิร์ด
เผื่อจะมีใครสักคนมาบอก ว่ารู้อะไรเกี่ยวกับคดีนี้บ้าง
ถึงแม้ว่าพาร์ริโนจะไม่ใช่ผู้หมวด ที่ดูแลคดีนี้อีกต่อไปแล้ว
ผมยังโทรไปโรงพักมิดทาวน์ใต้แทบทุกวัน
ผมไม่ยอมปล่อยวาง
พ่อฉันรู้สึกว่าสักวันจะไขคดีได้
นั่นคือสิ่งที่ทําให้เขาลุกจากเตียงทุกวัน
"สักวันต้องไขคดีนี้ได้"
"เราจะภาวนาให้ไขคดีนี้ได้"
แค่ต้องยอมรับว่าฮาเวิร์ดตาย
แล้วฆาตกรก็ลอยนวล
มันเจ็บปวดตลอดเวลา
ตลอดหลายปีมานี้ เวลาเราไปดินเนอร์กับเพื่อน
เพื่อนก็อยากฟังข้อมูลใหม่ๆ
พวกเขาต้องการข้อมูลใหม่ๆ เกี่ยวกับคดีนี้
ผมเคยถามเลยนะว่า
"เป็นไปได้ไหมที่พวกมันจะรอดตัว"
(ปี 2004)
(ปี 2013)
(อัฟกานิสถาน 17 ปีหลังฮาเวิร์ด พิลมาร์ถูกฆาตกรรม)
ปี 2013 ผมเป็นที่ปรึกษาพลเรือน ไปรบกับนาวิกโยธิน
หลังเกิดเหตุ 11 กันยายน ผมคิดว่าความรู้สึกผิดที่รอดตายจากวันนั้น
คือแรงกระตุ้นที่ทําให้ผมไปตะวันออกกลาง
ตลอดเจ็ดปี ไปออกรบห้ารอบ
ตอนออกรบรอบสุดท้าย ผมได้รับโทรศัพท์แจ้งว่า
จะเปิดคดีฮาเวิร์ด พิลมาร์ขึ้นมาสืบสวนใหม่
มีน้อยคดีมากๆ ที่ผมยังคิดถึง
เพราะมันยังไขไม่ได้ แต่ผมคิดว่านี่คือคดีหมายเลขหนึ่ง
ผมคิดว่าสายสืบทุกคนบนโลกมีคดี
ที่หลุดมือไปเพราะเหตุผลบางอย่าง
มันกลายเป็น "โมบี้ดิค" ในอาชีพของเขา
เราก็จะคิดถึงมันเสมอ
หลายๆ ครั้ง คนไม่ชอบให้เอาสํานวนคดีเก่ามาใช้
เพราะกลัวว่ารูปคดีที่ตัวเองทําจะถูกตําหนิ
ผมไม่ได้กังวลเรื่องนั้นเลย
ปี 2013 ผมเกษียณ จากกรมตํารวจมาสักสามปีแล้ว
แล้วผมก็ทํางานอยู่ที่ สํานักงานอัยการเขตนิวยอร์ก
เป็นรองหัวหน้าแผนกสืบสวนของฝ่ายไต่สวน
ร็อบ มูนีย์เป็นตํารวจสืบสวน ที่ฉลาดที่สุดตลอดกาลคนหนึ่ง
เขาถูกเรียกตัวมาให้คําแนะนําหรือแนวทาง
ตอนผมได้รับสายที่อัฟกานิสถาน
ผมคิดว่ามันยอดเลยที่คดีพิลมาร์ยังไม่จบ
มีคนจะเอามาสืบใหม่
ผมจําได้ว่าอธิบายว่าหลักฐานทุกอย่างบ่งชี้
ไปที่รอสลิน พิลมาร์ กับเอแวน น้องชาย
ในการสืบคดีเก่า เราไม่สามารถไปโฟกัส
กับจุดโฟกัสเดิมที่เคยสืบได้ เพราะมันไม่ได้จบอย่างที่ควรจบ
เราต้องดูทุกอย่างใหม่หมดตั้งแต่แรก
ถ้าเราปิดรับความคิดในแง่ไหนไป แล้วพลาดอะไรบางอย่างไป
งั้นก็มาหาความจริงกัน
ผมคิดว่าเป็นเรื่องดีที่คนใหม่ๆ ได้สืบบ้าง
คดีนี้อยู่ในมือคนเก่งแล้ว
(สํานักงานอัยการเขตนิวยอร์ก)
วันหนึ่ง ลิซโทรมา
บอกผมว่าเธอกําลังทําคดี
ครั้งแรกที่ผมได้เจอลิซ เลเดอเรอร์
เราไปออฟฟิศเธอ มีกล่องเต็มไปหมด
กล่องทุกใบเขียนว่า "พิลมาร์"
ผมรู้ว่าเธอทุ่มเทกับคดีนี้มากๆ
มีหลายอย่างมากที่เราต้องทํา ก่อนที่จะได้เริ่มไขคดีด้วยซ้ํา
เราต้องอ่านกระดาษทุกแผ่น ดูวิดีโอทุกคลิป
ต้องสอบปากคําทุกคนที่ตามตัวได้
เราเปิดกล่องแล้วกล่องเล่า
มีเศษกระดาษแผ่นหนึ่ง เขียนชื่อ "อาร์โนลด์ บรูเวอร์" ไว้
เราตามหาตัวเขา
เขาเป็นเพื่อนสนิทมากๆ ของฮาเวิร์ด
ฮาเวิร์ด พิลมาร์ นัดเจอเพื่อน อาร์โนลด์ บรูเวอร์
แล้วไปดูฟุตบอลเอ็นซีเอเอ แต่เขาไม่มา
เขาบอกว่า "ฮาเวิร์ดบอกผมว่า เขาจะไปฟิตเนสกับน้องเขย
แต่เสร็จแล้วจะรีบตามไป"
เอแวน วอลด์กับรอส พิลมาร์บอกตํารวจ
ว่าเอแวนกับฮาเวิร์ด กลับมาจากฟิตเนสประมาณสองทุ่ม
ฮาเวิร์ดอยู่ทํางานต่อในออฟฟิศ
กลายเป็นว่าอาร์โนลด์ บรูเวอร์ มีนัดกับฮาเวิร์ดคืนนั้นพอดี
ณ เวลานั้นด้วย
ฮาเวิร์ดไม่มีทางอยู่ทํางานต่อ
อาร์โนลด์ บรูเวอร์จํากัดช่วงเวลาฆาตกรรมให้
เหลือกรอบเวลาสั้นที่สุด
เราได้รู้ระหว่างการสืบสวน ว่าคืนเกิดเหตุฆาตกรรม
รอสโทรหาฮาเวิร์ดที่ออฟฟิศ แล้วฝากข้อความเสียงไว้
ไง ฮาว นี่มันจะสี่ทุ่มแล้วนะ
ฉันกับฟิลิปอยากรู้ว่า คุณยังทํางานอยู่ที่บริษัทหรือเปล่า
หรือไปดูกีฬาที่บาร์ไหน เห็นบอกว่าจะไป
ไปดูเอ็นซีเอเอ
นั่นแหละ ฉันถึงบ้านแล้ว ประมาณสองทุ่ม 10-15 นาที
โทรกลับด้วยนะ จะกลับเมื่อไหร่บอกด้วย
เธอบอกรายละเอียดเยอะมาก เกินกว่าที่จะฝากข้อความไว้
ให้คนที่เพิ่งคุยกัน แล้วคาดว่าจะได้เจอกันในอีกครึ่งชั่วโมง
ผมจําได้ว่าฟังข้อความเสียง พอเราเริ่มดูทุกอย่างแล้ว
หลักฐานชิ้นไหนก็ไม่ดีพอ ถ้ามีแค่ชิ้นเดียว
เราต้องเริ่มโยงหลักฐานแวดล้อมเข้าด้วยกัน
แล้วมันจะปูเส้นทางเดียว
บอกว่าเอแวนกับรอสลินฆ่าฮาเวิร์ดคืนนั้น
หลังจากดูหลักฐานทุกชิ้นแล้ว
และได้คุยกับเพื่อนฮาเวิร์ดอีกหลายคน
เราก็มั่นใจว่ารอส พิลมาร์ กับเอแวน วอลด์เป็นคนทํา
รอน ทักเกอร์ได้ยินฮาเวิร์ด ด่าภรรยา โมโหใส่เธอ
ตอนนั้นประมาณ 17.30 น.
ใช้คําด่ากับเธอสารพัด
คืนเดียวกัน เธอเองก็ฝากข้อความ
แล้วลงท้ายด้วย "รักนะ ฮาววี่"
ข้อความเสียงนั้นมีการคํานวณมาอย่างดี
เธอรู้ว่าสิ่งที่เธอทําคือการทิ้งหลักฐาน
มันจะแสดงว่า
"ฉันคิดถึงเขา ฉันคิดว่าเขายังอยู่ ฉันโทรหาเขา และฉันบอกรักเขา"
ดูจากเวลา ฮาเวิร์ดน่าจะนอนตายอยู่บนพื้นแล้ว
รอสสร้างเรื่องขึ้นมา
เธอสร้างสถานการณ์นี้ขึ้นมา เพื่อให้ฮาเวิร์ดถูกฆ่า
ถ้าไม่มีเธอ มันก็ไม่มีทางเกิดขึ้นได้
รอสวางแผนไว้เพื่อให้ตัวเองได้เงินประกันชีวิต
ได้ธุรกิจ ได้บ้านพักตากอากาศ และหุ้นบ้านพักสกี
เธอจะได้สิทธิ์เลี้ยงดูลูกแต่เพียงผู้เดียว
แต่หลังจากที่เราเห็นชัดเจนแล้ว
อีกอย่างที่ชัดเจนคือ เราก็ต้องพิสูจน์ให้ได้ในศาลด้วย
เอแวนมีแผล มีเลือดเขาในที่เกิดเหตุ
แล้วก็มีคนเป็นร้อย ที่รู้ว่าเอแวนเกลียดฮาเวิร์ดแค่ไหน
สิ่งที่เราต้องหาคือหลักฐานที่โยงรอส
เราจะได้ตั้งข้อหาทั้งคู่
คุณเลเดอเรอร์บอกว่า
"ฉันรู้ว่าเราจะเอาผิดเอแวนได้ แต่ฉันสัญญาเรื่องรอสไม่ได้นะ"
แต่ผมก็รู้สึกมั่นใจกับเธอมากๆ
เรารู้ว่าคนเดียวที่เหลือคือพี่เลี้ยงเด็ก
ฉันบอกว่า "เราต้องหาพี่เลี้ยงเด็กให้เจอ"
แอลลิสัน ลูอิสเคยใช้ชีวิตอยู่ภายในครอบครัว
เธอรู้ว่าปกติทุกอย่างเป็นยังไง
เธออาจจะตอบเราได้ในเรื่องที่เราไม่รู้
พวกเราสายสืบ สอบปากคําพี่เลี้ยงเด็กแล้วตั้งแต่สืบช่วงแรกๆ
แล้วก็รู้สึกว่าไม่ค่อยได้รับความร่วมมือ
ผมคิดว่า ณ ตอนนั้นเธอยังอายุน้อยมาก และ...
บางทีอาจจะคิดไม่ถี่ถ้วนถึงผลที่จะตามมา
สําหรับสาวอายุ 21 ปี การถูกตํารวจสอบปากคํามันก็น่ากลัว
ฉันแค่ตอบคําถามของตํารวจเท่าที่จะตอบได้
คําถามส่วนใหญ่ก็เกี่ยวกับฮาเวิร์ด
ฉันไม่ค่อยได้มีปฏิสัมพันธ์กับฮาเวิร์ด
แล้วฉันก็ได้งานที่ญี่ปุ่น ฉันออกนอกประเทศไป
ฉันขาดการติดต่อกับรอสไป
ยี่สิบปีต่อมา ฉันได้รับโทรศัพท์
ฉันก็แบบว่า "คุณพระ"
เธอบอกว่า "ฉันอยากคุยด้วย เรื่องคดีฆาตกรรมฮาเวิร์ด พิลมาร์"
แอลลิสัน ลูอิสบอกว่า เธออยากนัดเราที่ออฟฟิศทนายของเธอ
ฉันสงสัยนะว่าเธอคิดว่าตัวเองทําอะไรผิด
จนทําให้อยากมีทนายอยู่ด้วย
แต่ตอนเธอมา เธอก็น่ารัก
เธอพูดออกมาหมดเปลือกเลย
มันก็น่าสนใจ
มันทําให้เราได้เห็นภาพโลกที่เราไม่มีทางรู้จัก
ตอนไปเจอกัน ลิซถามว่า "ปกติเป็นยังไงบ้าง
เล่าเรื่องในชีวิตตลอดสัปดาห์หน่อยซิ
อธิบายบ้านพวกเขาหน่อย"
สําหรับบ้านพิลมาร์ และสําหรับฟิลิป ทุกอย่างมีตารางเป็นระบบ
เคร่งมาก
ตลอดช่วงที่ฉันทํางานให้รอส เธอเจาะจงเรื่องเวลามากๆ
เธอบรรยายทุกอย่าง เกี่ยวกับอะพาร์ตเมนต์ ไลฟ์สไตล์
ว่ารอสบริหารครอบครัวยังไง
แล้วพอเราถามว่า
"มีอะไรแปลกๆ ไหม ในช่วงสัปดาห์ที่เขาถูกฆ่า"
เธอบอกว่า "เรื่องที่เกิดขึ้น ก็ไม่ได้มีอะไรแปลกมากนัก
แค่มันมีหลายอย่างมากๆ ที่เกิดขึ้นเป็นครั้งแรก"
ช่วงหลายสัปดาห์ ก่อนฮาเวิร์ดถูกฆ่า รอสบอกฉันว่า
"ฉันต้องขอให้คุณทํางานล่วงเวลา สักสองสามอาทิตย์นะ"
แล้วคืนที่เกิดฆาตกรรม
รอสบอกว่าเธอจะไปหาเอแวนกับฮาเวิร์ด
ที่ตึกคิงคืนนั้น เพื่อประชุมการเงิน
ฉันพาฟิลิปไปซ้อมฮ็อกกี้
ฟิลิปมีซ้อมสองชั่วโมงอาทิตย์ละสี่ครั้ง
แล้วเสียงลําโพง ก็ประกาศเรียกชื่อฉัน รอสตามตัวฉัน
มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน นั่นเป็นครั้งแรก
เธอถามว่า "ทางนั้นเป็นไงบ้าง"
ฉันก็ตอบ "ยังตะลุมบอนรอบแรกอยู่เลย นี่เพิ่งวางแผนตะลุมบอนรอบสอง"
เธอก็บอกว่า "ไม่เป็นไร ดีแล้ว"
เธอบอกว่าแค่โทรตามก็แปลกแล้ว เพราะเธอไม่ได้มีอะไรจะบอกเลย
แล้วพอ 20-30 นาทีต่อมา
เสียงลําโพงก็เรียกชื่อฉันไปที่โต๊ะต้อนรับอีก
ฉันโทรหาเธออีกรอบ
รอสไม่ได้บอกข้อมูลอะไรเลย
นอกจาก "ถ้าฉันไปไม่ทันตอนฟิลิปเลิกตะลุมบอน
คุณขับรถกลับบ้านไปเลยนะ
ฉันไม่รู้ว่าจะได้ตามไปไหม เพราะทางนี้ยังไม่เสร็จธุระ"
เธอบอกว่า "ทางนี้ยังไม่เสร็จธุระ"
ซึ่งถ้าดูบริบทว่าธุระของเธอคืออะไร
ฉันเสียวสันหลังวาบเลยนะ
นั่นคือสิ่งที่แปลกมากๆ สําหรับรอส
เธอรู้เสมอว่าตัวเองจะกลับบ้านตอนไหน
เธอมีรายละเอียดเจาะจงเสมอ ทั้งงานที่เธอสั่งให้ฉันทํา
และเรื่องที่ตัวเองจะทํา
เกือบทุกคืน นี่เป็นบ้านที่บรรยากาศสดใสมากๆ
โทรศัพท์ดัง เธอก็คุยโทรศัพท์
เพื่อนบ้านมาหา ไฟเปิดทุกดวง
ทีวีก็เปิด
นี่คือบ้านที่เสียงดัง ตื่นเต้นมากๆ แต่ไม่ใช่คืนนั้น
ไฟเหนือเตาเปิดทิ้งไว้
นั่นคือไฟดวงเดียวในบ้านที่เปิด
ฉันเปิดประตู แล้วเธอก็ชะโงกมาทางช่องประตู
เธอนุ่งผ้าเช็ดตัว ผมเปียก
ฉันไม่เคยเห็นเธอสภาพนั้นมาก่อน
เธอบอกว่า "เป็นไงบ้าง
คุณคงเหนื่อยมากเลยสินะ ไปนอนเถอะ ขอบคุณนะ แอลลิสัน"
ส่วนภาษากายของเธอบอกว่า "เลิกงานแล้ว
คุณไม่ต้องเข้ามา"
เธอบอกว่า "วางกระเป๋าไว้ตรงนั้นแหละ"
ฉันยังส่งกระเป๋าให้ไม่ทันข้ามประตู แล้วเธอก็บอก "ราตรีสวัสดิ์"
เวลาฉันเลิกงาน เธอไม่เคยทําแบบนั้น
เธออยากคุยก่อนทุกครั้ง
เรื่องทุกรายละเอียดที่ฟิลิปเจอมาในวันนั้น
เธอจะอยากรู้ทุกอย่าง
มันก็เลยผิดวิสัยมากๆ
ฉันกับชิวอน แบร์รี่... ชิวอนคือเจ้าหน้าที่สืบสวน
เราสองคนมองแอลลิสันแล้วก็คิดว่า
"เรื่องนี้แหละจะสร้างความแตกต่าง" ฉันรู้ว่าเธอก็คิดเหมือนกัน
พวกเธอจดโน้ต
แล้วก็มองข้ามฝั่งโต๊ะไปหากัน
เหมือนนี่เป็นข้อมูลที่สําคัญมากๆ
แอลลิสันเติมช่องว่าง กับส่วนที่ไม่ชัดเจนได้หลายจุดมากๆ
เราสองคนออกมาแล้วคุยกันว่า
"ว้าว นั่นแหละสุดยอด"
ข้อมูลใหม่จากแอลลิสัน ลูอิส ที่อธิบายพฤติกรรมแปลกๆ ของรอส
ทั้งในช่วงหลายวันก่อนเกิดเหตุ และหลังจากนั้น
เรื่องที่ผิดวิสัยเหล่านี้คือข้อบ่งชี้สําคัญมากๆ
คนเรามักจะแฉตัวเอง เวลาทําเรื่องที่ไม่เคยทํามาก่อน
มันต้องมีคําอธิบาย
(19.55 น. แอลลิสันถูกตามตัวครั้งแรก)
แอลลิสัน ลูอิสให้ข้อมูล
ที่ทําให้รอสมีส่วนมากขึ้นเยอะ
มันบ่งบอกว่า เธอต้องทําอะไรเยอะแค่ไหนเพื่อจัดฉาก
แล้วเราก็เจอหลักฐานที่ยืนยันเรื่องที่เธอบอกเรา
มันทําให้เราข้ามรั้วไปได้
เราทํารูปคดี จากหลักฐานแวดล้อมด้วยหินก้อนเล็กๆ
แล้วเราก็ออกไปหาหินก้อนเล็กๆ เรื่อยๆ
จนได้หินกองที่ใหญ่พอ
จนกลายเป็นหลักฐานที่แน่นหนา
ถึงจะเป็นหลักฐานแวดล้อม แต่ก็เป็นหลักฐานที่มัดตัวแน่น
ด้วยข้อมูลใหม่จาก อาร์โนลด์ บรูเวอร์ เพื่อนฮาเวิร์ด พิลมาร์
กับเรื่องที่พี่เลี้ยงบอกสายสืบ
มันก็มากพอที่จะจับกุม
การจับกุมเกิดขึ้นเมื่อปี 2017
รอสถูกจับที่อะพาร์ตเมนต์ ตอนหกโมงเช้า
ตอนนั้นเธออยู่กับแฟน
เอแวน วอลด์ถูกจับพร้อมกัน
ผมรู้สึกดีใจมาก
ผมไม่อยากเชื่อเลยที่ทั้งสองคนถูกจับ
ต้องบอกเลยว่าสมควรโดนมานานแล้ว
แต่ก็โดนจนได้
โดนจนได้
(27 มกราคม ปี 2019 23 ปีหลังฮาเวิร์ด พิลมาร์ถูกฆาตกรรม)
นี่คือสิ่งที่ผมรอมา 20 กว่าปี
เราไปดูการไต่สวนทุกวัน
ไต่สวนวันแรก ผมเข้าห้องน้ํา
ฟิลิปก็ออกมาจากห้องน้ําพอดี
ครั้งสุดท้ายที่ผมเจอเขา คือมื้อเช้าหลังจากฮาเวิร์ดถูกฆ่า
ตอนผมเห็นเขา เขาหน้าเหมือนฮาเวิร์ดมากๆ
ผมเรียกเขาว่า "ฮาเวิร์ด"
พวกเขาหน้าเหมือนกันขนาดนั้นเลย
เขาไม่ได้ตอบผมสักคําเลยนะ ไม่ตอบเลย
รูปคดีเป็นหลักฐานแวดล้อม แต่หลักฐานทุกชิ้นก็มีความหมาย
ฉันรู้เรื่องคดีนี้ทุกอย่าง
ไม่ว่าจําเลยแก้ต่างยังไง เราก็พร้อมรับมือ
ตอนได้ให้การเอาผิดสองคนนั้น มันวิเศษไปเลย
เป็นความรู้สึกที่เหลือเชื่อ สะใจมากๆ
ผมเห็นแฟรงก์ดูอยู่
ผมเห็นแฟรงก์พยักหน้าตอนผมให้การ
มันมหัศจรรย์เลยล่ะ
แต่มันก็ไม่มีความหมาย ถ้าไม่บรรลุคําตัดสินว่าผิดจริง
ไม่มีความหมายอะไรเลย
คดีนี้ผ่านความทุ่มเทมาอย่างมหาศาล
การไต่สวนดําเนินอยู่สองเดือน
ผมเก็บกวาด แล้วโดนบาดมือ
ผมไม่รู้...
ว่าฮาเวิร์ดถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยมขนาดนั้น
ผมรู้แค่ว่าเขาถูกแทง แต่ไม่รู้ความร้ายแรง
ของการฆาตกรรม จนกระทั่งมาได้ฟังในศาล
ฉันคิดว่าเอแวนเข้าหาฮาเวิร์ด จากด้านหลังแล้วปาดคอเขา
เพราะเขาจะร้องไม่ได้
สําหรับฉัน นั่นคงเป็นความคิดแรก
เวลาลอบทําร้ายใครแบบนั้น
ฉันคิดว่านั่นคือแผลแรก แล้วจากนั้นก็แทงไม่ยั้งเลย
พวกมันเชือดเขา ไม่ได้ฆ่าเฉยๆ
พวกมันเชือดเขาเหมือนหมูในเล้า
รอสอยู่ในที่เกิดเหตุ ฝ่ายสืบสวนพิสูจน์ได้
จริงๆ ฉันเคยชื่นชมรอส
ฉันมีรูปเธอด้วย ฉันคิดว่านั่นคือคนที่ฉันรู้จัก
ตอนที่ฉันมารู้
ว่ามีอีกหลายอย่างที่ฉันไม่ได้เห็น ฉันช็อกไปเลย
คณะลูกขุนพิจารณาอยู่อย่างน้อยสี่วัน
ท่าไม่ดีแล้ว ผมไม่เข้าใจเลย
(อาคารศาลอาญา)
ทั้งหมดยืน
รอสกับเอแวนถูกตัดสินว่ามีความผิดตรงนั้นเลย
มีความผิดฐานฆาตกรรมโดยเจตนา
ห้องพิจารณาเสียงดังกึกก้อง กับคําว่า "มีความผิด"
มันทรงพลังมากๆ
แม่ฉันตะโกนไม่หยุดว่า "มีความผิดๆ"
มันเหมือนเคลิ้มไปเลย
อารมณ์นั้นมันมากกว่าดีใจ
ที่เราทวงความยุติธรรมให้ฮาเวิร์ดได้ หลังจากผ่านมานานหลายปี
ผมรู้ว่าเราคงไม่ได้ไต่สวนด้วยซ้ํา เรื่องเอาผิดยิ่งไม่ต้องพูดถึง
ถ้าไม่มีอลิซาเบธ เลเดอเรอร์
ฉันกลับไปหาแฟรงก์
ที่อดทนมาตลอดหลายปี
แล้วเขาก็...
แบบ "มีความผิดๆ ผิดทั้งคู่นั่นแหละ"
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วก็โทรหาทุกคนที่เขารู้จัก
"มีความผิดๆ" แล้วก็เบอร์ต่อไป
เขารอให้สิ่งนี้เกิดขึ้นมานานมาก
(กรกฎาคม ปี 2019 สี่เดือนหลังบรรลุคําตัดสิน)
แฟรงก์ขึ้นกล่าวในวันตัดสินโทษ
ผมนอนไม่หลับ เพราะผมคอยแต่คิด
ถึงความสยองและความกลัว ที่เกิดขึ้นในใจของฮาเวิร์ด
ในช่วงไม่กี่วินาทีสุดท้าย
ที่เขาถูกสองคนนั้นเชือด ถูกเฉือน
วันนั้นในเดือนมีนาคม ผมสูญเสียสามสิ่งไป
มีสองสิ่งที่ผมไม่มีวันได้คืน คือลูกชายผม กับธุรกิจของผม
แต่ผมก็เสียฟิลิปไปด้วย
ผมรู้ว่าฟิลิปไม่อยากมองหน้าผม
ผมเสียใจเรื่องนั้น
แต่ผมก็อยากให้เขารู้
เรารักแก และอยากให้แกกลับมา
ได้โปรด
ถึงแฟรงก์จะอยากให้คนที่มีส่วนต้องรับผิดชอบ
เขาก็อยากมีความสัมพันธ์กับฟิลิปมากๆ ด้วย
ผมรู้มาว่าฟิลิปจบเศรษฐศาสตร์จากลอนดอน
ซึ่งผมไม่ได้ข่าวเลย
ผมไม่ได้ข่าวดีอะไรสักอย่างเลย
เกี่ยวกับเด็กคนนี้ที่เติบโตขึ้น
หลานผมแท้ๆ
ลูกชายคนเดียวของลูกผม
ผมอยากได้เขากลับมา
เรารักเขา ก็แค่นั้น
ทุกวันนี้ก็ยังรัก
ฟิลิปร้องขอต่อผู้พิพากษา
ให้ลดหย่อนโทษให้แม่ของเขา
ที่ฆ่าพ่อของเขาเอง
ทําไม...
ถึงยังกล้าขอลดหย่อนโทษ
ฉันไม่รู้เลย
ผมไม่ได้ฟังฟิลิปพูด
จนกระทั่งวันตัดสินโทษ
เขาพูดถึงแม่ของเขา
ว่าเธอเก่งแค่ไหนที่เลี้ยงเขามา
ผมว่าสิ่งเดียวที่เธอทํา
คือปลูกฝังให้เขาเกลียดตระกูลเรา
ผมมั่นใจว่าเขาโทษผม
ครอบครัวเธอทั้งตระกูลก็คงโทษผม
เพราะพวกเขารู้ว่าผมคือเหยี่ยวที่กัดจนได้ขึ้นศาล
ผมไม่ยอมปล่อยไป
เขาอยากปกป้องแม่เรื่องที่ฆ่าพ่อตัวเอง
ก็ปล่อยเขา
เขาคงจะลําบากมากๆ
จริงๆ เขาคือเหยื่อคนที่สองของเรื่องนี้
รองจากฮาเวิร์ด
คุณมั่นใจว่าแม่ช่วยคุณไว้
แล้วปู่ก็พยายามหาเรื่องซวยให้แม่
ทั้งที่แม่ไม่ได้ทําอะไรผิด
ทุกอย่างดําเนินไปตามกฎหมายในศาลยุติธรรม
มันไม่ได้เป็นไปตามที่คุณถูกปลูกฝังมาตลอดหลายปี
มันคงทําใจยากมากๆ
สําหรับความผิดนี้ ฆาตกรรมครั้งนี้
ศาลขอสั่งจําคุกทั้งสองคน 25 ปีถึงตลอดชีวิต
รอสกับเอแวนถูกจําคุก 25 ปีถึงตลอดชีวิต
อายุขนาดพวกเขา ก็ไม่ต่างกับจําคุกตลอดชีวิต
เอแวนกับรอสรับโทษตามสมควร
พวกเขาใช้ชีวิตอิสระมาตั้ง 23 ปี
พวกเขาควรจะถูกขังอย่างน้อย 23 ปี
ผู้พิพากษาประกาศโทษ ฟิลิปก็ลุกขึ้นทันที
ไม่พอใจ แล้วก็เดินออกไปเลย
ผมได้รับเชิญไปฟังการตัดสินโทษ
ผมไปสาย ประตูเปิดออกพอดี
ภาพข้างหน้าผมคือฮาเวิร์ด พิลมาร์
ซึ่งทําให้ผมตกใจมาก
ถึงผมจะไม่เคยเจอฮาเวิร์ด เคยเห็นแต่ในรูป
ระหว่างการสืบสวน ผมก็รู้ว่าเขาหน้าตายังไง
แต่คนนั้นคือฟิลิป
การปิดคดีเก่าเป็นเรื่องใหญ่สําหรับคนที่ทําได้
มันสะใจมากๆ
แต่สําหรับครอบครัว คําตัดสินว่าผิดจริงไม่ได้เยียวยาความเจ็บปวด
ผมได้แต่นึกภาพฮาเวิร์ด
ความกลัวที่เกิดขึ้นในใจของฮาเวิร์ด
ในไม่กี่วินาทีสุดท้ายที่เขาถูกแทง ถูกเชือด
นั่นคือส่วนที่เราไม่มีวันทําใจได้
ตอนเข้านอนทุกคืน ผมคุยกับเขา
ผมบอกว่า "เรื่องนี้เกิดขึ้นกับลูกได้ยังไง
ทําไมลูกไม่บอกพ่อ
ว่าลูกกําลังมีปัญหากับผู้หญิงคนนี้"
แต่ผมก็ไม่ได้คําตอบอะไร
(ปี 2019)
(ปี 1998)
ไม่กี่ปีหลังฮาเวิร์ดถูกฆาตกรรม
เราก็มีคดีที่โยงกับเจ็ดครอบครัว
ระดับความร้ายแรงมันสูงมาก
คดีนี้สะเทือนใจอย่างสุดขั้ว
เหยื่อทุกคนเป็นเด็กสาวบริสุทธิ์
ความร้ายแรงของคดีนี้ทําให้ทุกคนต้องตะลึง
คนร้ายหลบหนีตั้งแต่วันวาเลนไทน์
จากฆาตกรรมอย่างน้อยหนึ่งศพ และข่มขืนอีกสองราย และอาจไม่ได้มีแค่นั้น
"ฆาตกรต่อเนื่อง" คํานี้ถูกใช้บ่อยมาก
เขาเป็นหนึ่งในนั้น
คําบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา