1
00:00:06,089 --> 00:00:10,176
(ยี่สิบห้าปีก่อน กรมตำรวจนิวยอร์ก
ได้รับแจ้งเหตุสังหารหมู่ครั้งใหญ่ที่สุด)

2
00:00:10,260 --> 00:00:12,762
(ในประวัติศาสตร์สหรัฐอเมริกาสมัยใหม่)

3
00:00:15,432 --> 00:00:19,894
นี่คือประสบการณ์จริง
เหตุการณ์จริงโดยละเอียดที่เกิดขึ้น

4
00:00:26,568 --> 00:00:29,946
นี่คือคดีฆาตกรรมคดีใหญ่ที่สุดที่เราเคยได้ทำ

5
00:00:31,406 --> 00:00:34,409
คนนับพันถูกฆ่าตายในการก่อการร้ายครั้งนี้

6
00:00:35,118 --> 00:00:36,453
เราไม่พร้อมรับมือเลย

7
00:00:37,328 --> 00:00:41,750
เราไม่พร้อมรับมือในฐานะมนุษย์
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอาชีพเลยนะ

8
00:00:42,333 --> 00:00:46,254
ผมไม่รู้สึกเลยว่าคุมสถานการณ์ได้
เหมือนเวลาสืบสวนคดีอื่น

9
00:00:47,464 --> 00:00:50,633
ผมรู้สึกเหมือนพยายามเอาชีวิตรอด
ผ่านวันนี้ไปให้ได้มากกว่า

10
00:00:51,509 --> 00:00:53,887
เราได้รู้ว่าจริงๆ เราแข็งแกร่งแค่ไหน

11
00:00:53,970 --> 00:00:56,765
เราได้รู้ว่าการทำงานเพื่อทีมเป็นยังไง

12
00:00:57,432 --> 00:00:59,726
เราได้รู้จักคู่หูของเราจริงๆ

13
00:00:59,809 --> 00:01:02,020
เราได้รู้ว่าชีวิตสำคัญแค่ไหน

14
00:01:03,146 --> 00:01:04,898
ฉันว่าคนครึ่งเมืองมีคนรู้จัก

15
00:01:04,981 --> 00:01:07,901
หรือมีญาติที่ตายในเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

16
00:01:08,485 --> 00:01:09,652
แต่กาลเวลาผ่านไปแล้ว

17
00:01:10,695 --> 00:01:13,740
คนสมัยนี้บางคนก็ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนั้น

18
00:01:13,823 --> 00:01:17,494
พวกเขาไม่เคยเห็นว่า
เวลาโศกนาฏกรรมเกิดขึ้นจริงๆ มันเป็นยังไง

19
00:01:18,328 --> 00:01:20,830
แล้วทั้งเมืองก็รวมพลังกัน

20
00:01:20,914 --> 00:01:22,040
(นิวยอร์กจะยืนหยัดเข้มแข็ง)

21
00:01:22,123 --> 00:01:25,835
ไม่สำคัญว่าคุณมีภูมิหลังยังไง ถือสัญชาติอะไร

22
00:01:25,919 --> 00:01:28,338
วันนั้นเราทุกคนคือมนุษย์

23
00:01:29,756 --> 00:01:31,841
ถึงจะผ่านมา 25 ปี

24
00:01:32,509 --> 00:01:35,053
วันนั้นก็ยังจะเป็นเส้นแบ่งของชีวิตผมเสมอ

25
00:01:36,054 --> 00:01:39,057
โลกที่เคยมีอยู่ถึงวันที่ 10 กันยายน
มันหายไปแล้ว

26
00:01:40,058 --> 00:01:42,644
มันทำให้เกิดสงคราม 20 ปี

27
00:01:44,896 --> 00:01:46,231
โลกทั้งใบของฉันเปลี่ยนไป

28
00:01:47,732 --> 00:01:49,859
ทั้งโลกเปลี่ยนแปลงไป

29
00:01:56,282 --> 00:01:59,202
หน้าที่ของเราคือทำให้คุณมั่นใจ
ว่าคุณกลับถึงบ้านได้ นอนหลับสนิทได้

30
00:02:01,121 --> 00:02:04,332
สิ่งสำคัญมากๆ ของครอบครัว
คือได้รู้ว่าใครฆ่าญาติของพวกเขา

31
00:02:05,750 --> 00:02:09,170
ความเห็นใจผู้เสียชีวิตคือสิ่งสำคัญที่สุด

32
00:02:09,963 --> 00:02:12,173
ผมชอบเสมอที่ได้แอบดูหลังฉาก

33
00:02:13,133 --> 00:02:14,384
จริงๆ เกิดอะไรขึ้นกันแน่

34
00:02:16,219 --> 00:02:18,138
เราอยากสืบหาความจริง

35
00:02:18,221 --> 00:02:19,556
นั่นคือหน้าที่ของตำรวจสืบสวน

36
00:02:20,348 --> 00:02:23,268
สัญชาตญาณของเราคือช่วยเหลือผู้คน

37
00:02:23,977 --> 00:02:27,564
ในนิวยอร์กซิตี กรมตำรวจนิวยอร์ก

38
00:02:29,858 --> 00:02:30,692
หน่วยนี้เท่านั้น

39
00:02:31,734 --> 00:02:35,405
(Homicide: เจาะลึกคดีฆาตกรรม
นิวยอร์ก)

40
00:02:45,707 --> 00:02:49,544
การได้มองหอคอยคู่นั้นจากบนพื้น
คือภาพที่น่าทึ่งที่สุด

41
00:02:49,627 --> 00:02:52,505
โดยเฉพาะตอนเด็กๆ เราจะแหงนมองแบบนี้

42
00:02:53,089 --> 00:02:56,092
แล้วมันก็สูงขึ้นไปเรื่อยๆ เหมือนบันไดสู่สวรรค์

43
00:02:58,011 --> 00:03:00,972
น้าของผม โจแอนน์ทำงานที่เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

44
00:03:01,055 --> 00:03:03,933
น้าอยู่ในตึกฝั่งเหนือ ชั้น 103

45
00:03:04,017 --> 00:03:05,685
แล้วก็มีชั้น 105 ด้วย

46
00:03:06,436 --> 00:03:09,772
น้าทำงานที่แคนเทอร์ ฟิตซ์เจอรัลด์
บริษัทโบรกเกอร์

47
00:03:09,856 --> 00:03:12,150
น้าเริ่มทำงานที่นั่นตอนอายุ 18

48
00:03:12,233 --> 00:03:15,278
แล้วน้าก็ได้เป็นรองประธาน เป็นหุ้นส่วน

49
00:03:16,654 --> 00:03:20,158
โจแอนน์เป็นน้าของผม
แต่เป็นเหมือนพี่สาวผมมากกว่า

50
00:03:20,241 --> 00:03:23,661
คอยดูแลผมเสมอ คอยช่วยไม่ให้ผมมีปัญหา

51
00:03:23,745 --> 00:03:25,455
น้าอายุมากกว่าผมแค่ 13 ปี

52
00:03:26,664 --> 00:03:28,666
ตอนน้าเริ่มงานที่นั่นครั้งแรก

53
00:03:28,750 --> 00:03:32,378
น้าก็พาผมไปเที่ยว
เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์เป็นครั้งแรกด้วย

54
00:03:32,462 --> 00:03:34,505
สำหรับเด็กห้าขวบ

55
00:03:34,589 --> 00:03:38,134
เราก็ตื่นเต้นกับสิ่งที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน

56
00:03:38,843 --> 00:03:43,014
ผมไปที่นั่น ขึ้นลิฟต์ไป มันเหมือนจรวดเลย

57
00:03:44,974 --> 00:03:48,895
เราขึ้นไปไม่กี่นาทีก็ถึงชั้นร้อยกว่าแล้ว

58
00:03:48,978 --> 00:03:51,231
หูนี่วิ้งไปหมด เราออกมา

59
00:03:51,314 --> 00:03:55,443
พอเดินไปใกล้หน้าต่าง จริงๆ แล้วมันก็…

60
00:03:56,194 --> 00:03:57,403
มันสูงมาก

61
00:03:58,571 --> 00:04:01,324
แต่ละตึกมี 110 ชั้น

62
00:04:01,908 --> 00:04:05,036
ที่นั่นอาจมีคนถึงเกือบ 50,000 คนในทุกวัน

63
00:04:05,620 --> 00:04:07,664
ตึกนั้นมีรหัสไปรษณีย์ของตัวเอง

64
00:04:08,748 --> 00:04:09,791
นั่นเป็นสิ่งที่…

65
00:04:09,874 --> 00:04:13,294
ลองคิดดูสิ ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหนในสหรัฐฯ

66
00:04:13,378 --> 00:04:14,963
แต่ละพื้นที่ก็จะมีรหัสไปรษณีย์

67
00:04:15,046 --> 00:04:17,215
แต่สองตึกนี้มีรหัสไปรษณีย์ของตัวเอง

68
00:04:17,298 --> 00:04:22,470
ตึกถูกออกแบบมาให้ทนต่อลมแรง พายุ

69
00:04:22,553 --> 00:04:25,306
ฟ้าผ่า เครื่องบินชน

70
00:04:26,140 --> 00:04:28,977
มันถูกมองว่าไม่มีอะไรทำลายได้

71
00:04:30,979 --> 00:04:34,107
เกิดเหตุระเบิด มีผู้เสียชีวิตห้าศพ
และบาดเจ็บอีกกว่า 1,000 ราย

72
00:04:34,190 --> 00:04:36,442
เป็นระเบิดที่สั่นสะเทือนตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

73
00:04:36,526 --> 00:04:39,279
ทำให้แมนแฮตทันตอนล่างโกลาหลไปทั้งย่าน

74
00:04:39,862 --> 00:04:43,032
เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ปี 1993
เกิดการก่อการร้ายขึ้น

75
00:04:43,116 --> 00:04:43,950
(หน่วยกู้ระเบิด)

76
00:04:44,033 --> 00:04:46,995
ผู้ก่อการร้ายข้ามชาติใส่ระเบิดไว้ในรถแวน

77
00:04:47,078 --> 00:04:49,831
ไปจอดไว้ในโรงจอดรถใต้ดิน

78
00:04:50,540 --> 00:04:53,459
มันระเบิด แต่ความเสียหายก็เล็กน้อยมาก

79
00:04:54,460 --> 00:04:57,797
มีคนใกล้ๆ ฉันบอกว่า
"แม่เจ้า สองตึกนี้สุดยอดเลย"

80
00:04:57,880 --> 00:05:01,217
"มันทนระเบิดลูกใหญ่ได้ ไม่อยากเชื่อเลย"

81
00:05:03,136 --> 00:05:06,848
ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า
หอคอยคู่จะตกเป็นเป้า

82
00:05:06,931 --> 00:05:09,976
ของการก่อการร้ายข้ามชาติจนวันนั้น

83
00:05:10,059 --> 00:05:13,062
แล้วผมก็คิดได้ว่า
มันเป็นสัญลักษณ์ของความเข้มแข็ง

84
00:05:13,146 --> 00:05:14,897
มันเป็นสัญลักษณ์ของความภูมิใจ

85
00:05:14,981 --> 00:05:18,943
เป็นสิ่งที่ถ้าเราบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกมา

86
00:05:19,527 --> 00:05:21,279
เราจะมองเห็นหอคอยคู่

87
00:05:23,114 --> 00:05:27,285
ปีต่อมา มีการสร้างแนวกั้นปูนซีเมนต์

88
00:05:27,368 --> 00:05:29,912
เพื่อให้ไม่มีใครเข้าใกล้ได้

89
00:05:29,996 --> 00:05:35,043
ถ้าขับรถกระบะหรือรถยนต์
ที่บรรจุวัตถุระเบิดชนิดใดก็ตาม

90
00:05:35,877 --> 00:05:39,630
แล้วเราก็รู้สึกว่า "โอเค มันคงไม่เกิดขึ้นอีก"

91
00:05:44,385 --> 00:05:47,388
(วันที่ 11 กันยายน ปี 2001)

92
00:05:47,472 --> 00:05:48,890
วันนั้นเป็นวันอังคาร

93
00:05:50,850 --> 00:05:52,060
อากาศดีมากๆ

94
00:05:53,394 --> 00:05:55,480
ผมจำได้ว่าไม่เห็นเมฆบนฟ้าเลยสักก้อน

95
00:05:57,357 --> 00:05:58,733
วันนั้นผมต้องขึ้นศาล

96
00:05:59,776 --> 00:06:01,903
ผมอยู่หน่วยปราบอาชญากรรม

97
00:06:01,986 --> 00:06:04,530
ผมจะไปขึ้นศาลไต่สวนคดีล้วงกระเป๋า

98
00:06:05,239 --> 00:06:07,200
ผมก็จะนั่งเรือข้ามฟากไป

99
00:06:07,283 --> 00:06:08,993
(เรือข้ามฟากเกาะสแตเทน)

100
00:06:09,077 --> 00:06:12,205
ผมขึ้นจากเรือที่ฝั่งแมนแฮตทัน

101
00:06:12,288 --> 00:06:14,707
แล้วผมก็เดินไปทางสถานีรถไฟ

102
00:06:15,666 --> 00:06:18,795
พอผมเดินออกมาจากเรือได้ไม่กี่ก้าว

103
00:06:18,878 --> 00:06:20,630
ผมก็ได้ยินเสียงระเบิดหลายลูก

104
00:06:20,713 --> 00:06:22,799
(8:46 น.)

105
00:06:22,882 --> 00:06:25,968
เสียงมันแบบ…

106
00:06:26,052 --> 00:06:28,096
แล้วผมก็พูดว่า "เสียงอะไรกันวะ"

107
00:06:28,805 --> 00:06:30,765
แต่ผมก็เดินต่อไป

108
00:06:31,349 --> 00:06:34,060
ผมขึ้นรถไฟใต้ดิน กำลังจะไปที่ศาล

109
00:06:34,143 --> 00:06:35,686
ผมต้องไปถึงศาลเก้าโมง

110
00:06:35,770 --> 00:06:38,773
(เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ - โรงพักเขต 13)

111
00:06:38,856 --> 00:06:42,068
ผมตื่นที่หอพักตำรวจสืบสวนในเขต 13

112
00:06:42,652 --> 00:06:44,153
ในกรมตำรวจ

113
00:06:44,237 --> 00:06:45,571
บางครั้งเราก็ไม่ได้กลับบ้านหลายวัน

114
00:06:45,655 --> 00:06:47,281
(ยินดีต้อนรับสู่โรงพักเขต 13)

115
00:06:47,365 --> 00:06:52,203
ผมลงชื่อเข้างาน
ผมจำได้ว่าข่าวช่องเอบีซีนิวส์เปิดอยู่

116
00:06:52,286 --> 00:06:57,375
แล้วผมก็เห็นว่าหอคอยคู่ถูกเครื่องบินชน

117
00:06:57,458 --> 00:07:00,628
เสียงเหมือนจรวดมิสไซล์ครับ ไม่ใช่เครื่องบิน

118
00:07:00,711 --> 00:07:02,630
จากนั้นก็มีเสียงระเบิดดังสนั่น

119
00:07:04,590 --> 00:07:08,010
ศูนย์กระจายกำลังโทรแจ้งผม
บอกว่าเครื่องบินเซสนาลำเล็ก

120
00:07:08,094 --> 00:07:10,304
เพิ่งพุ่งเข้าชนตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

121
00:07:11,264 --> 00:07:14,767
ผมมองเห็นจากทางหลวงฝั่งตะวันตกว่า

122
00:07:14,851 --> 00:07:16,811
มันไม่ใช่เครื่องเซสนาลำเล็ก

123
00:07:17,437 --> 00:07:19,772
มันเป็นเครื่องบินเจ็ตลำเบ้อเริ่ม

124
00:07:20,606 --> 00:07:22,358
แม่เจ้า

125
00:07:24,652 --> 00:07:26,112
ผมเข้าโหมดตำรวจเลย

126
00:07:27,405 --> 00:07:29,365
ผมรู้ว่าถ้าเกิดเรื่องแบบนั้น

127
00:07:29,449 --> 00:07:31,826
มันจะเป็นอุบัติภัยหมู่

128
00:07:33,411 --> 00:07:37,748
ผมเพิ่งไปส่งลูกชายสองคน
ที่โรงเรียนรัฐบาล 116

129
00:07:37,832 --> 00:07:39,959
แล้วตอนนั้นผมก็ได้ยินข่าวทางวิทยุ

130
00:07:40,042 --> 00:07:43,087
เกิดหายนะครั้งใหญ่ในนิวยอร์กซิตีเช้าวันนี้

131
00:07:44,755 --> 00:07:48,134
ในฐานะหัวหน้าหน่วยสืบสวนที่แมนแฮตทัน

132
00:07:48,217 --> 00:07:50,887
อาจจะเป็นคนเดียว
ในกรมตำรวจนิวยอร์กที่บ้านอยู่แมนแฮตทัน

133
00:07:50,970 --> 00:07:52,972
ผมรู้ว่าผมจะต้องออกปฏิบัติการ

134
00:07:53,598 --> 00:07:56,767
ผมก็เลยกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
ผมน่าจะเป็นหนึ่งในไม่กี่คน

135
00:07:56,851 --> 00:07:59,312
ที่ใส่สูทไปที่เกิดเหตุเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

136
00:07:59,395 --> 00:08:01,063
เพราะผมโดนทำโทษเมื่อเดือนพฤษภาคม

137
00:08:01,147 --> 00:08:04,108
ผมไปที่เกิดเหตุฆาตกรรมสามศพโดยไม่ใส่สูท

138
00:08:04,192 --> 00:08:07,278
(เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ - โรงพักเขต 19)

139
00:08:07,361 --> 00:08:11,073
ผมอยู่เขต 19 หน่วยสายตรวจแมนแฮตทันเหนือ

140
00:08:11,949 --> 00:08:13,659
คดีนี้มันใหญ่โตมากๆ

141
00:08:13,743 --> 00:08:17,163
ดังนั้นก็จะมีการเคลื่อนพลทั่วนิวยอร์กซิตี

142
00:08:17,246 --> 00:08:18,998
ไปที่เกิดเหตุเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

143
00:08:21,542 --> 00:08:26,631
ฉันเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจในเขต 19
กับพีต พานุชชิโอ

144
00:08:26,714 --> 00:08:31,636
ทางโรงพักให้เคลื่อนพลหน่วยแรก
ด้วยกำลังหนึ่งต่อแปด

145
00:08:32,220 --> 00:08:34,472
เจ้าหน้าที่แปดนาย จ่าหนึ่งนาย

146
00:08:34,555 --> 00:08:38,184
เรากำลังมุ่งหน้าไปที่วันเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

147
00:08:38,267 --> 00:08:41,938
โจแอนน์ ดาวด์
ไปกับตำรวจหน่วยแรกของโรงพักเขต 19

148
00:08:42,021 --> 00:08:43,147
ที่ขึ้นรถแวนออกไป

149
00:08:44,315 --> 00:08:47,151
ทุกคนนัดรวมพลกันที่แยกเชิร์ชตัดเวซีย์

150
00:08:47,818 --> 00:08:51,280
ผมอยู่กับผู้หมวด ผมบอกว่า "เราขึ้นรถไปดีกว่า"

151
00:08:51,864 --> 00:08:53,199
"เราจะไปที่นั่นกันเลย"

152
00:08:57,119 --> 00:08:58,246
ผมอยู่บนรถไฟ

153
00:08:59,747 --> 00:09:03,834
ผมลงที่ตึกเทศบาล
ซึ่งคุณเห็นประจำใน "ลอว์แอนด์ออร์เดอร์"

154
00:09:04,418 --> 00:09:08,172
แล้วตอนที่ผมเดินไปตามเสาที่เด่นเป็นสง่า

155
00:09:08,256 --> 00:09:10,591
ทุกคนก็มองขึ้นไปบนฟ้า

156
00:09:12,843 --> 00:09:15,263
ตาผมก็มองตามพวกเขาไป

157
00:09:17,098 --> 00:09:19,642
แล้วผมก็เห็นรูใหญ่เบ้อเริ่มในตึกเหนือ

158
00:09:21,185 --> 00:09:22,562
สองตึกนี้ใหญ่มาก

159
00:09:23,229 --> 00:09:25,940
คนหลายหมื่นอยู่ในแต่ละตึกทุกวัน

160
00:09:26,023 --> 00:09:27,483
ผมรู้จักคนบนตึกเยอะมาก

161
00:09:29,193 --> 00:09:32,488
ผมรีบโทร 212-938-5029 ทันที

162
00:09:33,072 --> 00:09:34,615
นั่นเป็นเบอร์ออฟฟิศน้าโจแอนน์

163
00:09:35,992 --> 00:09:40,580
แล้วผมก็ได้ยินเสียงตู๊ด
มันไม่ใช่เสียงสายไม่ว่างปกติ

164
00:09:41,330 --> 00:09:44,208
มันเป็นเสียงตู๊ดแบบไม่มีสัญญาณ

165
00:09:45,209 --> 00:09:47,295
ตอนนั้นเก้าโมง น้าน่าจะอยู่ที่ทำงาน

166
00:09:47,378 --> 00:09:48,838
ผมคิดเลย "ซวยแล้ว"

167
00:09:50,506 --> 00:09:51,882
เราต้องไปที่นั่น

168
00:09:52,717 --> 00:09:53,926
ทันใดนั้น

169
00:09:55,303 --> 00:09:58,598
เสียงแรกที่ผมได้ยิน ที่ผมนึกว่าเสียงสะท้อน

170
00:10:00,057 --> 00:10:03,102
ผมก็ได้ยินอีก โดยไม่มีเสียงสะท้อน

171
00:10:03,185 --> 00:10:04,478
เป็นเสียงระเบิดดังสนั่น

172
00:10:07,773 --> 00:10:09,609
ผมรีบขึ้นไปที่ทางเท้า

173
00:10:11,861 --> 00:10:13,362
มีเครื่องบินลำที่สองอีก

174
00:10:14,905 --> 00:10:18,868
(9:03 น.)

175
00:10:18,951 --> 00:10:21,454
เราอยู่บนชั้น 78 ของตึกใต้

176
00:10:21,537 --> 00:10:24,665
เหตุผลเดียวที่ผมได้มานั่งตรงนี้
ก็เพราะเรายืนอยู่

177
00:10:24,749 --> 00:10:27,335
อีกฝั่งของตึก ไม่ใช่ฝั่งที่เครื่องบินชน

178
00:10:33,007 --> 00:10:37,011
ผมหมอบคว่ำหน้าลงไปกับพื้น
ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

179
00:10:37,803 --> 00:10:39,055
ทุกอย่างมืดไปหมด

180
00:10:41,807 --> 00:10:43,768
มีเสียงคนร้องไห้ กรีดร้อง

181
00:10:45,144 --> 00:10:48,564
ผู้หญิงๆ ข้างผมที่รู้จักกัน ผมดันตัวเธอนิดหน่อย

182
00:10:48,648 --> 00:10:50,232
แล้วก็ถามว่า "คุณเป็นอะไรหรือเปล่า"

183
00:10:51,150 --> 00:10:53,444
ไม่มีเสียงตอบรับ ผมเลยรู้ว่าเธอไปแล้ว

184
00:10:54,779 --> 00:10:56,781
มีคนนอนตายอยู่ทั่วไปหมด

185
00:10:57,948 --> 00:11:01,494
เป็นภาพที่น่าสยอง โกลาหลมาก
ไม่มีใครรู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น

186
00:11:03,788 --> 00:11:06,499
หน่วยสืบฆาตกรรมพร้อมกับหน่วยอื่นๆ ทุกคน

187
00:11:06,582 --> 00:11:10,169
เข้าร่วมการเคลื่อนพลฉุกเฉินไปยังพื้นที่นั้น

188
00:11:11,545 --> 00:11:14,215
ผมกับคู่หูอีกสองคน เราขับรถ

189
00:11:14,298 --> 00:11:16,842
เปิดไฟหวอ เปิดไซเรนจากโรงพักเขต 13

190
00:11:18,010 --> 00:11:22,014
รู้ตัวอีกที เราก็เห็นควันพุ่งออกมาจากตึกใต้

191
00:11:22,682 --> 00:11:26,060
แล้วเราก็รู้เลยว่ามีบางอย่างชนอีกตึกด้วย

192
00:11:28,688 --> 00:11:30,231
- คุณพระช่วย
- พระเจ้า

193
00:11:30,314 --> 00:11:31,774
มีอีกลำ

194
00:11:31,857 --> 00:11:32,858
พระเจ้าช่วย

195
00:11:32,942 --> 00:11:34,443
คุณพระช่วย

196
00:11:35,611 --> 00:11:39,323
ทุกคนมองหน้ากันในรถแล้วบอกว่า

197
00:11:39,407 --> 00:11:41,283
"นี่มันไม่ใช่อุบัติเหตุแล้ว"

198
00:11:44,912 --> 00:11:47,373
สิ่งแรกที่ผมคิดถึงคือภรรยา

199
00:11:48,416 --> 00:11:51,252
เธอทำงานบริษัทที่ชื่อโซโลมอน สมิธ บาร์นีย์

200
00:11:51,919 --> 00:11:53,379
ผมรู้ว่าเธออยู่ในเมือง

201
00:11:53,462 --> 00:11:56,006
แล้วผมก็รู้ว่าเธอมีลูกค้ารายหลัก

202
00:11:56,090 --> 00:11:59,719
ที่อยู่ในตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ฝั่งหนึ่งด้วย

203
00:11:59,802 --> 00:12:02,388
ผมรู้ว่าเธอมักจะอยู่ที่นั่นบ่อยๆ

204
00:12:03,681 --> 00:12:05,975
ผมก็เลยมัวแต่คิดเรื่องนั้น

205
00:12:07,351 --> 00:12:10,104
ผมมีโทรศัพท์มือถือ เป็นโทรศัพท์ฝาพับเก่าๆ

206
00:12:10,187 --> 00:12:13,274
น่าจะสตาร์แทคหรืออะไรสักอย่างนี่แหละ

207
00:12:13,357 --> 00:12:16,610
ผมจำได้ว่าพยายามโทรเข้าเบอร์ที่ทำงานเธอ

208
00:12:16,694 --> 00:12:20,489
พยายามโทรเข้ามือถือเธอ แต่ก็ติดต่อไม่ได้

209
00:12:21,157 --> 00:12:22,491
มันเงียบไปหมดเลย

210
00:12:22,575 --> 00:12:26,162
ไม่มีสัญญาณ ไม่มีอะไรเลย

211
00:12:28,706 --> 00:12:31,167
ในเมืองวุ่นวายแตกตื่น

212
00:12:32,793 --> 00:12:37,757
ผู้คนทิ้งรถไว้กลางทางแยก

213
00:12:37,840 --> 00:12:39,759
ช่างรถเถอะ หนีเร็ว

214
00:12:41,051 --> 00:12:44,597
ตอนนี้เราพยายามไปให้ถึงที่ที่ต้องไป

215
00:12:44,680 --> 00:12:46,682
ซึ่งก็คือแยกเชิร์ชตัดเวซีย์

216
00:12:46,766 --> 00:12:50,978
แล้วเราก็ไปถึงกลางเมเดนเลน

217
00:12:51,061 --> 00:12:52,438
แล้วรถก็ติด ไปต่อไม่ได้

218
00:12:53,189 --> 00:12:56,025
เราลงจากรถแวนออกมา

219
00:12:56,108 --> 00:12:59,779
แล้วเราก็เริ่มวิ่งไปทางเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

220
00:13:02,531 --> 00:13:07,828
ตอนใกล้ถึงหอคอย เราก็มองขึ้นไป

221
00:13:08,412 --> 00:13:12,541
มีคนห้อยลงมาจากคาน

222
00:13:14,293 --> 00:13:16,670
ควันดำก็พวยพุ่งออกมา

223
00:13:17,588 --> 00:13:20,174
มีคนส่งข้อความออกมา

224
00:13:20,257 --> 00:13:23,636
"ช่วยด้วย ฉันอยู่บนชั้นนี้ ชั้นนั้น"

225
00:13:24,470 --> 00:13:25,346
มัน…

226
00:13:25,429 --> 00:13:26,430
เราจะแบบว่า…

227
00:13:29,350 --> 00:13:32,394
มันเหลือเชื่อจริงๆ

228
00:13:33,145 --> 00:13:37,149
แล้วจ่าของเราก็บอกว่า
"ไปเถอะ เราไปกันต่อ"

229
00:13:37,233 --> 00:13:39,944
"เราต้องไปให้ถึงที่ที่ต้องไป"

230
00:13:40,027 --> 00:13:42,238
"ทางนั้นจะบอกเองว่าเราต้องทำอะไรบ้าง"

231
00:13:45,449 --> 00:13:49,370
ไฟที่ลุกไหม้บนชั้น 78 มันเหลือเชื่อ

232
00:13:51,539 --> 00:13:54,917
เราได้ยินเสียงของแตกร้าว
แล้วเราก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

233
00:13:55,000 --> 00:13:56,836
แต่ไฟก็ยิ่งลุกลามหนักขึ้นเรื่อยๆ

234
00:13:57,503 --> 00:14:00,172
มีบางอย่างจากบนเพดานตกลงมาข้างหัวผม

235
00:14:01,465 --> 00:14:02,550
แล้วเราก็แบบว่า

236
00:14:02,633 --> 00:14:04,844
"นี่มันล้อเล่นแน่ๆ ผมต้องรีบหนีแล้ว"

237
00:14:04,927 --> 00:14:08,722
ผมคิดว่า "ผมอยู่บนชั้น 78 ของตึกที่เกิดไฟไหม้

238
00:14:08,806 --> 00:14:10,307
แล้วผมก็ไม่รู้จะหนีออกไปยังไง"

239
00:14:12,893 --> 00:14:16,647
สัญชาตญาณของเราคือช่วยคนที่วิ่งมาหาเรา

240
00:14:18,274 --> 00:14:20,317
ฉันเลยอยากไปช่วย

241
00:14:20,401 --> 00:14:24,029
แต่จ่าก็จับท้ายทอยรั้งฉันไว้

242
00:14:24,113 --> 00:14:25,281
ดึงฉันกลับมา

243
00:14:26,991 --> 00:14:28,367
แล้วก็มีคนโดด…

244
00:14:29,952 --> 00:14:31,495
ลงมาถึงพื้นตรงหน้าฉันเลย

245
00:14:34,790 --> 00:14:36,750
ทำให้คนข้างหน้าฉันตายด้วย

246
00:14:38,586 --> 00:14:40,004
มันสยองเลย

247
00:14:40,921 --> 00:14:42,089
เป็นภาพที่สยองมาก

248
00:14:43,591 --> 00:14:45,217
เราทำอะไรไม่ได้เลย

249
00:14:48,429 --> 00:14:52,641
ภาพมันไม่ได้ร้ายแรงเท่าเสียงนะ

250
00:14:56,228 --> 00:14:57,229
ขอโทษค่ะ

251
00:15:05,654 --> 00:15:07,364
เวลาศพตกลงมา

252
00:15:09,033 --> 00:15:10,242
จากที่สูงขนาดนั้น

253
00:15:11,869 --> 00:15:14,163
เสียงมันเหมือนกระจกแตก

254
00:15:17,625 --> 00:15:19,543
ศพเละไปหมด

255
00:15:27,843 --> 00:15:31,263
ผมอยู่หน่วยสืบฆาตกรรมนิวยอร์กซิตี
ผมเห็นคนตายมาแล้ว

256
00:15:32,222 --> 00:15:34,058
ที่เกิดเหตุฆาตกรรมสยอง

257
00:15:34,141 --> 00:15:36,435
ความรุนแรง เรื่องพวกนั้น

258
00:15:37,394 --> 00:15:42,149
สิ่งหนึ่งที่สะเทือนใจที่สุดที่ผมจำไม่ลืม ลบไม่ออก

259
00:15:43,359 --> 00:15:47,821
คือการที่คนน่าสงสารเหล่านั้น
ยอมกระโดดลงมาตาย

260
00:15:47,905 --> 00:15:48,989
ดีกว่าโดนเผาทั้งเป็น

261
00:15:50,282 --> 00:15:51,492
มันก็ไม่ใช่จะเลือกได้หรอก

262
00:15:51,575 --> 00:15:57,164
(อาคารใต้ บริเวณที่ชน
ชั้น 77-85)

263
00:15:58,040 --> 00:15:59,333
ตอนอยู่บนชั้น 78

264
00:15:59,416 --> 00:16:00,376
(เอ็ดเวิร์ด นิโคลส์ ชั้น 78)

265
00:16:00,459 --> 00:16:01,377
ผมคิดกับตัวเอง

266
00:16:01,460 --> 00:16:05,172
"ผมมีลูกชายสองคนที่ต้องการผม
แต่ผมไม่รู้จะหนีออกไปยังไง"

267
00:16:05,798 --> 00:16:09,510
เศษซากมันเยอะเกินไป
แล้วเราก็รู้สึกถึงความร้อนได้แรงมาก

268
00:16:09,593 --> 00:16:12,930
ผมวิ่งไปเจอผู้หญิงสองคน
แล้วผู้ชายอีกสองคนก็มาหา

269
00:16:13,013 --> 00:16:14,473
เราเจอบันไดที่ว่างอยู่

270
00:16:15,224 --> 00:16:17,017
เราลงไปถึงประมาณชั้น 75

271
00:16:18,394 --> 00:16:23,649
แล้วก็มีนักผจญเพลิงนิวยอร์กซิตีสองนาย
ที่กำลังขึ้นบันไดมา

272
00:16:23,732 --> 00:16:27,403
ทั้งสองคนสะพายถังขนาดใหญ่
พวกเขามีอุปกรณ์ทุกอย่างเต็มตัว

273
00:16:27,987 --> 00:16:31,031
เราบอกว่า "คุณต้องขึ้นไปชั้น 78
เพราะบนนั้นหนักมาก"

274
00:16:31,115 --> 00:16:32,825
ผมจำได้ว่าพวกเขาพูดกับเรา

275
00:16:32,908 --> 00:16:36,078
"ไม่ต้องห่วงเรา คุณห่วงตัวเองก่อนเถอะ"

276
00:16:36,161 --> 00:16:38,956
"หนีออกไปก่อน
เราจะจัดการเรื่องชั้น 78 เอง"

277
00:16:39,039 --> 00:16:42,418
จริงๆ มันทำให้ผมมองเห็น
ถึงวิธีคิดของผู้คนเลยนะ

278
00:16:42,501 --> 00:16:46,296
กับวิธีที่หน่วยปฏิบัติการฉุกเฉิน
ตอบโต้กับสถานการณ์แบบนั้น

279
00:16:46,880 --> 00:16:47,881
ไปเลย

280
00:16:49,925 --> 00:16:55,597
ตำรวจเขตแมนแฮตทันตอนล่าง
เข้าไปในตึกแล้ว เพื่อช่วยคนออกมา

281
00:16:56,390 --> 00:16:59,518
ส่วนตำรวจเขตแมนแฮตทันตอนบน
อยู่กับเราทั้งหมด

282
00:17:00,060 --> 00:17:01,937
เราเคลื่อนพลไปที่พาร์กเพลส

283
00:17:02,021 --> 00:17:05,024
ถัดจากเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
ไปอีกประมาณครึ่งช่วงตึก

284
00:17:05,107 --> 00:17:10,904
แล้วหัวหน้าก็เริ่มมอบหมาย
สี่คนต่อหนึ่งชั้นในการช่วยอพยพ

285
00:17:12,990 --> 00:17:17,119
ตอนลงมา เราก็เจอเศษซาก

286
00:17:17,202 --> 00:17:21,832
ซึ่งเราข้ามกองเศษหินลงมาจนถึงชั้น 40

287
00:17:22,499 --> 00:17:26,003
แล้วก็มีเจ้าหน้าที่ตำรวจอยู่ในลิฟต์ บอกว่า

288
00:17:26,086 --> 00:17:27,963
"เข้ามานี่ ผมจะพาคุณออกไป"

289
00:17:29,757 --> 00:17:31,383
เราลงมาถึงชั้นหนึ่ง

290
00:17:31,467 --> 00:17:34,887
ชั้นหนึ่งมีแต่ฝุ่นผงฟุ้งไปทั่ว

291
00:17:34,970 --> 00:17:37,598
มันน่าตกใจมาก เราแทบมองไม่เห็นข้างหน้าเลย

292
00:17:39,349 --> 00:17:40,809
เราเดินออกจากประตูไป

293
00:17:42,352 --> 00:17:45,022
ผมไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น

294
00:17:45,105 --> 00:17:47,066
คำที่บรรยายได้ดีที่สุดคือ "โกลาหล"

295
00:17:50,110 --> 00:17:53,572
ในแง่การคัดแยกผู้บาดเจ็บ
ผมว่าผมคงจะอาการหนักไม่แพ้คนอื่น

296
00:17:53,655 --> 00:17:56,617
เจ้าหน้าที่ก็เลยมารับตัวผมไป

297
00:17:56,700 --> 00:17:59,078
ผมไม่รู้จักเธอ
ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลยสักอย่าง

298
00:17:59,161 --> 00:18:01,455
ผมรู้แค่ว่ามีคนกำลังช่วยผมอยู่

299
00:18:01,538 --> 00:18:03,415
แล้วก็มีคนมาถ่ายรูปผม

300
00:18:05,417 --> 00:18:08,212
เจ้าหน้าที่ตำรวจพาผมไปนั่งที่ทางเท้า

301
00:18:08,295 --> 00:18:10,005
แล้วตอนนั้นผมก็ถูกรับตัวขึ้นรถพยาบาลไป

302
00:18:10,089 --> 00:18:11,423
(มอยรา สมิธ)

303
00:18:11,507 --> 00:18:14,009
แล้วเธอก็กลับเข้าไปในตึก

304
00:18:17,805 --> 00:18:21,934
(โรเจอร์ พาร์ริโน)

305
00:18:22,017 --> 00:18:24,394
ผมขับรถไปที่เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

306
00:18:24,478 --> 00:18:25,938
(โรเจอร์ พาร์ริโน)

307
00:18:26,021 --> 00:18:27,898
ตอนแรกที่ผมไปถึงที่เกิดเหตุ

308
00:18:27,981 --> 00:18:29,900
มีเครื่องยนต์ของเครื่องบินอยู่กลางถนน

309
00:18:30,484 --> 00:18:34,113
ผมคิดว่าจะลองดูเลขรหัสเครื่อง

310
00:18:34,196 --> 00:18:35,697
เพื่อช่วยระบุลำเครื่องบิน

311
00:18:36,615 --> 00:18:38,117
บอกตรงๆ ว่าเพราะความเครียด

312
00:18:38,200 --> 00:18:42,412
ผมเข้าโหมดตำรวจสืบสวน
ทั้งที่ผมควรจะเข้าโหมดหัวหน้า

313
00:18:43,622 --> 00:18:47,000
ผมต้องตั้งสติเพื่อให้พ้นจากสถานการณ์นั้น

314
00:18:47,084 --> 00:18:50,629
แล้วผมก็เดินไปที่กองบัญชาการชั่วคราว

315
00:18:50,712 --> 00:18:53,757
ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับตึกใต้

316
00:18:53,841 --> 00:18:57,136
เพื่อไปโทรหาศูนย์บัญชาการใหญ่

317
00:19:00,222 --> 00:19:01,765
ผมเกือบถึงเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์แล้ว

318
00:19:03,058 --> 00:19:06,270
ผมยืนอยู่ตรงนั้นคนเดียว
แล้วก็คิดว่า "ผมต้องทำยังไง"

319
00:19:08,147 --> 00:19:10,315
เราไม่เคยฝึกรับมือเรื่องนี้ในโรงเรียนตำรวจ

320
00:19:10,399 --> 00:19:11,650
โรงเรียนไม่เคยสอนเรื่องนี้

321
00:19:12,860 --> 00:19:14,319
ผมอายุ 27 ปี

322
00:19:15,028 --> 00:19:16,655
หรือ 28 สักเลขนี่แหละ

323
00:19:17,489 --> 00:19:19,867
ตอนนั้นผมยังถือว่าเป็นเด็กอยู่เลย

324
00:19:21,160 --> 00:19:23,662
ผมต้องทำยังไง ผมก็คิด "ทำยังไง…"

325
00:19:23,745 --> 00:19:25,747
"ผมจะขึ้นไปช่วยน้าออกมายังไงเนี่ย"

326
00:19:28,876 --> 00:19:31,336
ตั้งแต่เด็กๆ โจแอนน์อยู่ข้างผมเสมอ

327
00:19:32,504 --> 00:19:34,298
น้าภูมิใจกับอาชีพของผม

328
00:19:34,381 --> 00:19:36,633
น้าไปร่วมพิธีจบของผมที่โรงเรียนตำรวจด้วย

329
00:19:38,093 --> 00:19:40,721
ตอนผมซื้อบ้านหลังแรก
น้าก็ให้ยืมเงิน 3,000 เหรียญ

330
00:19:42,264 --> 00:19:43,348
ผมพึ่งพาน้าได้เสมอ

331
00:19:44,558 --> 00:19:46,977
ตอนนี้ผมจะช่วยน้าได้ยังไง

332
00:19:50,272 --> 00:19:52,524
ผมต้องการคำชี้แนะ

333
00:19:55,027 --> 00:19:58,030
สุดท้าย ผมก็เจอผู้หมวดของผมตอนนั้น

334
00:19:58,113 --> 00:19:59,323
(ไบรอัน แมคคลาวด์)

335
00:19:59,406 --> 00:20:03,035
เราเดินไปทางใต้ เราอยู่ที่หน้าตึกเวไรซัน

336
00:20:03,785 --> 00:20:05,037
ผมได้ยินเสียงสั่น

337
00:20:11,501 --> 00:20:13,462
โทรศัพท์มือถือใช้ไม่ได้

338
00:20:13,545 --> 00:20:15,839
ผมคุยโทรศัพท์ที่ทำงานอยู่

339
00:20:15,923 --> 00:20:20,052
โทรศัพท์เริ่มสั่น แล้วก็เลื่อนไปตามโต๊ะ

340
00:20:20,886 --> 00:20:22,804
ผมคิดว่าเป็นเพราะรถไฟใต้ดิน

341
00:20:24,056 --> 00:20:26,350
ฉันรู้สึกได้ว่าแผ่นดินขยับ

342
00:20:26,892 --> 00:20:29,228
การสั่นแรงขึ้น

343
00:20:29,311 --> 00:20:31,605
เรานึกว่ามีการระเบิด มันดังขนาดนั้นเลย

344
00:20:32,898 --> 00:20:36,109
แต่มันต่อเนื่อง เป็นเสียงดังที่ต่อเนื่อง

345
00:20:38,237 --> 00:20:39,529
เสียงเป็นแบบ…

346
00:20:43,283 --> 00:20:46,245
ทุกอย่างที่ผมเห็นตั้งแต่ชั้น 30 ลงมาก็…

347
00:20:49,081 --> 00:20:51,250
พระเจ้า

348
00:20:52,292 --> 00:20:55,629
(9:59 น.)

349
00:20:55,712 --> 00:20:57,881
- หมอบลง
- หนีไปทางนั้น

350
00:20:57,965 --> 00:21:00,300
ถัดจากเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ไปสองช่วงตึก

351
00:21:00,384 --> 00:21:05,430
ผมเห็นแต่ควันขาวพวยพุ่งออกมา
จากจุดที่ตึกใต้ตั้งอยู่

352
00:21:06,014 --> 00:21:08,308
พระเจ้าช่วย

353
00:21:09,017 --> 00:21:12,229
ควันมันมาทางผมกับคู่หูพอดี

354
00:21:12,896 --> 00:21:14,273
มาเร็วมากๆ

355
00:21:16,733 --> 00:21:20,237
เราสองคนมองหน้ากัน
ตามสัญชาตญาณ แล้วก็เริ่ม…

356
00:21:20,320 --> 00:21:22,614
หนีแบบที่เรียกว่า "ใส่เกียร์หมา"

357
00:21:22,698 --> 00:21:27,119
เรารีบวิ่งหนีไปที่ปลอดภัยในห้างซิมส์

358
00:21:27,703 --> 00:21:31,373
ตอนนั้น ผู้หมวดของผมบอกว่า

359
00:21:31,456 --> 00:21:32,749
"รีบวิ่งเลย"

360
00:21:32,833 --> 00:21:34,209
รีบหนีไปเร็ว

361
00:21:34,710 --> 00:21:36,378
- ไปเลยๆ
- เร็วเข้า

362
00:21:39,464 --> 00:21:42,968
แล้วตำรวจทุกนายที่อยู่กับฉัน

363
00:21:43,051 --> 00:21:46,305
ที่เรียงแถวเข้าช่วยอพยพ

364
00:21:46,388 --> 00:21:49,850
ก็วิ่งมาหาฉันเหมือนฝูงกระทิง

365
00:21:50,726 --> 00:21:54,479
แล้วฉันก็ล้มหน้าคว่ำลงที่ทางเท้า

366
00:21:54,563 --> 00:21:57,774
แล้วทุกคนก็วิ่งเหยียบฉัน

367
00:21:59,484 --> 00:22:02,654
ฉันว่าเราก็โทษพวกเขาไม่ได้หรอก

368
00:22:03,655 --> 00:22:05,282
ถึงฉันจะโมโหก็เถอะ

369
00:22:06,199 --> 00:22:09,411
ฉันได้ยินเสียงเข่ากับหลังฉันดังป๊อก

370
00:22:10,370 --> 00:22:13,373
แล้วมันก็ปวดขึ้นมาทันทีเลย

371
00:22:14,207 --> 00:22:18,795
ฉันถูกตรึงอยู่กับทางเท้าเลยจริงๆ

372
00:22:20,922 --> 00:22:22,215
ฉันขยับไม่ได้

373
00:22:23,759 --> 00:22:27,304
ตำรวจสองนายจากเขต 23

374
00:22:27,387 --> 00:22:29,014
ที่ฉันไม่เคยได้รู้ชื่อ

375
00:22:29,681 --> 00:22:31,516
พวกเขาก็โดนแบบเดียวกัน

376
00:22:32,184 --> 00:22:35,896
พวกเขาถาม "คุณเดินไหวไหม"
ฉันก็บอก "ฉันวิ่งไหว ไปกันเถอะ"

377
00:22:35,979 --> 00:22:36,980
มาเร็ว

378
00:22:37,981 --> 00:22:41,360
เราพยายามวิ่งหนีเศษซากที่ลอยฟุ้งมา แต่ก็ไม่ทัน

379
00:22:41,985 --> 00:22:45,238
เราก็เลยหลบเข้าบรอดเวย์

380
00:22:45,322 --> 00:22:49,242
แล้วก็คุกเข่าลง พยายามกำบังตัวเองให้ดีที่สุด

381
00:22:54,831 --> 00:22:57,292
เราพยายามเข้าตึกเซเวนเวิลด์เทรด

382
00:22:57,376 --> 00:23:01,296
ซึ่งอยู่ทางทิศเหนือติดกับตัวอาคารหอคอยคู่

383
00:23:02,005 --> 00:23:04,549
ที่นั่นดูเหมือนที่หลบภัย
ที่ปลอดภัยที่สุดที่เราจะหาได้

384
00:23:06,718 --> 00:23:08,053
ประตูมันล็อก

385
00:23:08,929 --> 00:23:12,349
ผมกำลังจะชักปืนขึ้นมายิงกระจกแล้ว

386
00:23:12,933 --> 00:23:14,684
ผมไม่อยากติดอยู่บนถนน

387
00:23:16,228 --> 00:23:20,065
มีคนเปิดประตูออกมาจากข้างใน
แล้วก็ตะโกนบอก

388
00:23:20,148 --> 00:23:21,483
"เข้ามานี่ๆ"

389
00:23:22,275 --> 00:23:23,193
เราวิ่งเข้าไป

390
00:23:23,902 --> 00:23:27,489
เราอยู่ในห้องโถงกระจก สูงสองสามชั้น

391
00:23:29,032 --> 00:23:32,744
กระจกแตกอยู่ในตึก ตรงล็อบบี้ฝั่งหน้า

392
00:23:32,828 --> 00:23:36,289
แล้วที่นั่นก็เต็มไปด้วยฝุ่นผงอย่างรวดเร็ว

393
00:23:39,751 --> 00:23:45,215
นั่นคือช่วงเวลาที่น่ากลัวที่สุด
ในชีวิตผมอย่างแท้จริง

394
00:23:45,298 --> 00:23:49,719
ผมเจอสถานการณ์คับขัน
ในชีวิตการทำงานมาสองสามครั้งแล้วนะ

395
00:23:51,721 --> 00:23:54,057
แต่อยู่ดีๆ เราก็ตระหนักได้ว่า

396
00:23:55,308 --> 00:23:56,435
"ผมตายตรงนี้แน่"

397
00:24:04,234 --> 00:24:07,737
มันรู้สึกเหมือนบางอย่างช้าลง
ขณะที่บางอย่างกลับเร็วขึ้น

398
00:24:07,821 --> 00:24:10,115
มันน่าทึ่งนะ การประมวลผลของสมอง

399
00:24:11,741 --> 00:24:13,660
ผมไม่ใช่คนที่เคร่งศาสนาอะไรนัก

400
00:24:14,536 --> 00:24:19,124
แต่ถ้าเราคิดว่าเราจะตาย
เราก็ควรรีบสั่งเสียโดยเร็วที่สุด

401
00:24:19,207 --> 00:24:20,333
ตรงนั้นแหละที่ผมแบบว่า…

402
00:24:21,001 --> 00:24:22,002
ผมบอกว่า "พระเจ้า…"

403
00:24:23,462 --> 00:24:25,464
ตอนนั้นผมเลิกเหล้ามา 14 ปีแล้ว

404
00:24:25,547 --> 00:24:27,424
(วันโพลิซพลาซา)

405
00:24:27,507 --> 00:24:29,468
ความคิดที่เข้ามาในหัวก็คือ

406
00:24:29,551 --> 00:24:32,721
"รู้ไหม พระผู้เป็นเจ้า
ลูกขอบคุณสำหรับ 14 ปีที่ผ่านมา"

407
00:24:34,556 --> 00:24:35,932
"ฝากดูแลครอบครัวลูกด้วย"

408
00:24:37,350 --> 00:24:40,645
แล้วผมก็แบบ "จบแล้ว เราต้องทนจนมันจบ"

409
00:24:40,729 --> 00:24:43,064
(พีต พานุชชิโอ - โรเจอร์ พาร์ริโน)

410
00:24:43,148 --> 00:24:47,277
ตึกที่ผมอยู่เริ่มฟุ้งไปด้วยสิ่งที่ผมคิดว่าเป็นควัน

411
00:24:48,236 --> 00:24:49,779
แล้วผมก็จำได้

412
00:24:49,863 --> 00:24:53,492
ตั้งแต่เด็กๆ สมัยเรียนประถม ว่าเวลาเจอควัน

413
00:24:53,575 --> 00:24:55,494
เราต้องก้มลงไปแล้วคลาน

414
00:24:56,077 --> 00:24:58,663
แต่ว่าควันรอบนี้มันหนา

415
00:24:59,539 --> 00:25:03,251
อยู่ที่ด้านล่าง แล้วจางที่ด้านบน

416
00:25:04,002 --> 00:25:09,508
มันทำให้ผมสับสนมากๆ
และสงสัยทุกอย่างที่เคยเรียนมา

417
00:25:09,591 --> 00:25:13,178
จากซิสเตอร์อลิซาเบธ
ที่โรงเรียนอาวเวอร์เลดี้ออฟสโนว์สเมื่อปี 1968

418
00:25:15,555 --> 00:25:17,682
มันถล่มแล้ว ทั้งตึกเลย

419
00:25:17,766 --> 00:25:19,059
หายไปแล้ว

420
00:25:19,142 --> 00:25:20,435
แม่เจ้า

421
00:25:23,939 --> 00:25:25,398
ในตึกเซเวนเวิลด์เทรด

422
00:25:26,066 --> 00:25:28,610
เราไม่โดนอะไรปลิวมาใส่ ไม่มีเศษหินก้อนใหญ่

423
00:25:29,778 --> 00:25:30,779
เรายังไม่ตาย

424
00:25:32,030 --> 00:25:34,574
ไปทำงานซะ ทำตัวให้มีประโยชน์

425
00:25:36,910 --> 00:25:39,538
เราแทบมองไม่เห็นด้านในตึกเลย

426
00:25:39,621 --> 00:25:42,249
ผมพกไฟฉายห่วยๆ อันเล็กๆ ไว้

427
00:25:42,332 --> 00:25:45,043
แล้วผมก็ได้ยินเสียงคน
ตะโกนมาจากบนบันไดเลื่อน

428
00:25:45,126 --> 00:25:46,211
ผมก็เลยขึ้นไปบนนั้น

429
00:25:47,087 --> 00:25:49,172
ผมเป็นตำรวจในเครื่องแบบคนเดียวในนั้น

430
00:25:50,006 --> 00:25:51,341
คนนี้เป็นคนของตึก…

431
00:25:51,424 --> 00:25:53,677
ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นเจ้าหน้าที่อัคคีภัยหรือรปภ.

432
00:25:54,803 --> 00:25:56,805
เขาบอกว่า "ขอบคุณพระเจ้า ตำรวจมาแล้ว"

433
00:25:57,973 --> 00:25:58,974
ผมก็แบบ…

434
00:26:00,433 --> 00:26:04,479
"ใช่ ทหารม้ามาถึงแล้ว
แต่มีแค่ผม คงช่วยได้ไม่เยอะ"

435
00:26:07,107 --> 00:26:08,733
ตึกใต้ถล่มแล้ว

436
00:26:09,359 --> 00:26:10,694
เราต้องกลับไปรวมกลุ่มตั้งหลัก

437
00:26:11,570 --> 00:26:14,072
เราเริ่มเดินไปทางตึกเหนือ

438
00:26:15,991 --> 00:26:16,866
ผมเห็นนักผจญเพลิง

439
00:26:20,829 --> 00:26:22,998
พวกเขาเอาน้ำล้างตา

440
00:26:23,957 --> 00:26:25,250
พวกเขาร้องไห้

441
00:26:28,628 --> 00:26:33,049
มีพลเรือนทั่วไปที่หลบหนีออกจากตึกมาได้

442
00:26:33,675 --> 00:26:35,885
มีผู้ชายคนหนึ่ง ผมจำได้
ผมไปรับเขา แล้วก็กอดเขาแน่น

443
00:26:36,595 --> 00:26:39,848
เป็นผู้ชายโตแล้ว แก่กว่าผมเยอะ
น่าจะอายุ 40 กว่าแล้ว

444
00:26:40,599 --> 00:26:41,975
เขาก็ร้องไห้ แล้ว…

445
00:26:43,727 --> 00:26:44,811
เหมือนคนอื่นเลย ช็อก

446
00:26:45,437 --> 00:26:46,813
ผมก็ช็อก

447
00:26:46,896 --> 00:26:48,481
ผมบอกว่า "ทุกอย่างจะเรียบร้อย"

448
00:26:51,401 --> 00:26:53,320
ฝุ่นเริ่มจางลง

449
00:26:54,195 --> 00:26:57,532
เราไปที่จุดที่ตอนนี้เรียกว่า "กราวด์ซีโร่"

450
00:26:57,616 --> 00:27:01,911
เพื่อช่วยเร่งดำเนินการอพยพทุกรูปแบบ

451
00:27:04,414 --> 00:27:08,043
ตอนเราไปถึงที่นั่น ตึกมันไม่อยู่แล้ว

452
00:27:09,210 --> 00:27:15,258
เหลือแต่เศษซากของตึก
อยู่กลางแยกเชิร์ชตัดเวซีย์

453
00:27:17,844 --> 00:27:21,306
ตึกใต้ แม้จะถูกชนทีหลัง

454
00:27:21,389 --> 00:27:24,851
แต่ถล่มลงมาก่อน เพราะถูกชนที่ชั้นต่ำกว่า

455
00:27:24,934 --> 00:27:27,562
ทำให้โครงสร้างอาคาร
เสียความแข็งแรงมากกว่า

456
00:27:27,646 --> 00:27:29,689
(วันที่ 26 กุมภาพันธ์ ปี 1993)

457
00:27:29,773 --> 00:27:33,610
หลังเหตุระเบิดเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์เมื่อปี 93

458
00:27:33,693 --> 00:27:37,113
เราก็เข้ารับการซ้อมอบรมว่า
เครื่องบินไม่สามารถชนตึกถล่มได้

459
00:27:37,197 --> 00:27:38,615
ด้วยแรงชนเพียงอย่างเดียว

460
00:27:39,240 --> 00:27:41,701
แต่ตอนนี้ผมพร้อมจะเปลี่ยนความคิดแล้ว`

461
00:27:42,786 --> 00:27:45,080
รีบหนีจากแถวนั้นเลยค่ะ
ตึกที่สองกำลังจะถล่มแล้ว

462
00:27:45,163 --> 00:27:47,457
- เขาบอกไหมว่า…
- ใช่ค่ะ มันจะถล่มแล้ว

463
00:27:47,540 --> 00:27:50,001
เราพาตำรวจกลุ่มหนึ่งมายืนเรียงแถวกัน

464
00:27:50,085 --> 00:27:52,504
เพื่อกันให้ทุกคนออกห่างจากตัวตึก

465
00:27:52,587 --> 00:27:55,423
เพราะผมเห็นชัดเลยว่าตึกที่สองกำลังจะถล่มแล้ว

466
00:27:55,507 --> 00:27:57,592
- รีบหนีไปเร็ว
- เราก็หนีอยู่

467
00:27:57,676 --> 00:28:01,888
ผมเห็นรถพยาบาลหลายคัน
ผมก็ถามว่า "นี่ คุณทำอะไรน่ะ"

468
00:28:01,971 --> 00:28:04,182
เขาบอกว่า "เราจะกลับเข้าไปในตึก"

469
00:28:04,265 --> 00:28:05,433
ผมก็บอก "คุณบ้าไปแล้ว"

470
00:28:06,142 --> 00:28:08,687
เขาบอกว่า
"เปล่า เราต้องช่วยคนในนั้นออกมา"

471
00:28:09,562 --> 00:28:11,106
ผมรู้สึกเหมือนเป็นคนปอดแหก

472
00:28:13,233 --> 00:28:14,484
ที่ผมกำลังจะเดินหนีไป

473
00:28:16,528 --> 00:28:17,987
ผมเลยคิดว่า "โอเค ช่างมัน"

474
00:28:18,071 --> 00:28:20,907
"ถ้าเขาไป ผมจะไม่ยอมให้นักดับเพลิง
มาทำผมขายหน้า ผมจะอยู่ต่อ"

475
00:28:20,990 --> 00:28:22,409
ไปเร็ว เร็วเข้า

476
00:28:23,243 --> 00:28:27,288
ตึกเหนือมีเสาอากาศบนดาดฟ้า
แล้วมันก็เริ่มเอียง

477
00:28:28,790 --> 00:28:30,500
เราเริ่มได้ยินเสียง

478
00:28:30,583 --> 00:28:31,584
ผมรู้ว่าผมได้ยิน

479
00:28:32,877 --> 00:28:33,962
มันเป็นเสียงเอี๊ยดๆ

480
00:28:36,339 --> 00:28:37,924
เราอยู่ห่างไปสองช่วงตึก

481
00:28:40,927 --> 00:28:42,345
เราได้ยินเสียงสั่น

482
00:28:43,972 --> 00:28:47,058
แล้วตอนนั้นผมเริ่มเห็นหอคอยเอนลงมา

483
00:28:54,065 --> 00:28:55,191
(10:28 น.)

484
00:28:55,275 --> 00:28:56,693
ตึกจะถล่มแล้ว

485
00:28:57,569 --> 00:28:59,696
หนีไปให้พ้นเลย

486
00:29:02,615 --> 00:29:06,995
ตอนตึกกำลังจะถล่ม
ผมจำได้ว่าเห็นลูกชายสองคน

487
00:29:13,084 --> 00:29:14,210
คอยร้องเรียกผม

488
00:29:15,420 --> 00:29:16,880
ให้รีบวิ่งให้เร็วที่สุด

489
00:29:20,091 --> 00:29:21,551
แล้วก็บอกให้หมอบลง

490
00:29:22,343 --> 00:29:23,344
มาทางนี้

491
00:29:24,220 --> 00:29:27,599
แล้วผมก็ไปซ่อนอยู่ข้างขอบถนน

492
00:29:27,682 --> 00:29:30,894
ตัวอ้วนๆ 113 กิโลเนี่ยแหละ

493
00:29:30,977 --> 00:29:36,065
เข้าไปซ่อนในช่องทางเท้า
กว้างแค่ 15 เซนติเมตร เพื่อเอาชีวิตรอด

494
00:29:37,233 --> 00:29:41,070
ผมจำตอนฝึกทหารได้ ผมหันเท้าไปทางระเบิด

495
00:29:43,072 --> 00:29:45,074
ลมมันแรงเหมือนเฮอริเคน

496
00:29:46,326 --> 00:29:49,537
ผมมองไปทางขวา มีรถกระบะตะแคงอยู่

497
00:29:51,414 --> 00:29:53,708
แล้วทุกอย่างก็มืดลง

498
00:29:56,377 --> 00:29:57,378
ผมมองไม่เห็น

499
00:29:57,879 --> 00:30:00,089
ทุกอย่างเงียบสุดๆ ไปเลย

500
00:30:02,842 --> 00:30:04,469
ผมสงสัยว่าผมตายหรือยัง

501
00:30:05,637 --> 00:30:07,347
ผมไม่รู้สึกเจ็บปวดเลย

502
00:30:10,558 --> 00:30:14,312
แล้วทันใดนั้น ผมก็หายใจไม่ออก

503
00:30:15,230 --> 00:30:19,651
ผมต้องใช้มือยัดเข้าไปในปาก

504
00:30:19,734 --> 00:30:23,154
ดึงก้อนปูนออกมา

505
00:30:24,072 --> 00:30:26,157
แล้วผมก็ไอ ผมคุกเข่าอยู่

506
00:30:27,075 --> 00:30:28,785
มีผู้หญิงมารับตัวผม

507
00:30:29,369 --> 00:30:32,413
เธอพาผมไปที่หัวฉีดน้ำดับเพลิง ไปล้างตา

508
00:30:32,497 --> 00:30:34,541
เธอให้น้ำกับผม

509
00:30:35,166 --> 00:30:36,334
ผมยังจำหน้าเธอได้อยู่เลย

510
00:30:37,377 --> 00:30:40,213
บอกตรงๆ นั่นเป็นช่วงเวลา
ที่น่าดีใจช่วงหนึ่งของวันนั้น

511
00:30:40,296 --> 00:30:43,383
มีคนเข้ามาช่วยตอนที่ผมกำลังลำบาก

512
00:30:46,678 --> 00:30:48,388
ผมมีความหวังว่าโจแอนน์จะหนีออกมาได้

513
00:30:49,430 --> 00:30:52,141
ผมมีความหวังว่า
คนที่น้าทำงานด้วยจะหนีออกมาได้

514
00:30:52,976 --> 00:30:55,520
ผมมีความหวังว่าคนส่วนใหญ่จะหนีออกมาได้

515
00:30:56,521 --> 00:30:58,106
ในสภาพช็อกแบบนั้น

516
00:30:59,065 --> 00:31:03,611
เราไม่มีทางเข้าใจ
ความร้ายแรงของสิ่งที่เราเห็น

517
00:31:03,695 --> 00:31:06,865
(ซิมส์โคลธธิง)

518
00:31:06,948 --> 00:31:08,950
เราอยู่ในห้างซิมส์

519
00:31:09,033 --> 00:31:12,954
คนที่ชอปปิ้งอยู่ในนั้นทำสีหน้าแตกตื่น

520
00:31:13,037 --> 00:31:15,164
"เราต้องไปช่วยคนออกมา
เราต้องทำอะไรสักอย่าง"

521
00:31:16,291 --> 00:31:19,544
ผมไม่รู้ว่าในควันมีอะไร ผมรู้สึกแสบตามากๆ

522
00:31:20,461 --> 00:31:24,424
เราก็เลยเอาผ้าเช็ดหน้าพับที่อยู่บนชั้นวางโชว์

523
00:31:24,507 --> 00:31:25,842
เอามาชุบน้ำ แล้วก็แจกให้คนอื่น

524
00:31:27,302 --> 00:31:29,721
ทุกคน ทั้งพนักงานกับคนในห้าง

525
00:31:29,804 --> 00:31:32,724
ถูกสั่งให้ใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดหน้าไว้

526
00:31:32,807 --> 00:31:36,477
แล้วก็พยายามอย่าหายใจเอาควันนั่นเข้าไป

527
00:31:39,689 --> 00:31:44,360
เราพาทุกคนเดินเรียงแถวเดียว
ไปทางใต้ ไปทางน่านน้ำ

528
00:31:45,028 --> 00:31:46,446
โอเค เพิ่งสตาร์ตเลย มาเลย

529
00:31:46,529 --> 00:31:49,949
มีเรือข้ามฟากเตรียมไว้ มีคนที่เอาเรือส่วนตัวมา

530
00:31:50,033 --> 00:31:53,036
พวกเขาช่วยพาคนออกจากแมนแฮตทัน

531
00:31:54,370 --> 00:31:57,332
ผมกับคู่หูไม่มีความคิดที่จะหนี

532
00:31:57,415 --> 00:31:59,250
เราคิดว่า "เราจะทำยังไงต่อดี"

533
00:32:00,835 --> 00:32:03,171
ผมอดคิดถึงภรรยาขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้

534
00:32:03,254 --> 00:32:04,714
ว่าเธอปลอดภัยไหม

535
00:32:04,797 --> 00:32:07,550
ผมตัดสินใจใช้โทรศัพท์มือถือติดต่อเธออีกครั้ง

536
00:32:07,634 --> 00:32:09,969
แต่ก็ยังติดต่อไม่ได้

537
00:32:10,053 --> 00:32:12,680
ผมติดต่อใครไม่ได้เลย มันไม่มีสัญญาณ

538
00:32:12,764 --> 00:32:14,432
ผมโทรไม่ติดเลย

539
00:32:17,226 --> 00:32:18,853
ไม่มีช่องทางติดต่อสื่อสาร

540
00:32:19,771 --> 00:32:23,316
ตึกหนึ่งมีเสาอากาศ
ที่คุมการส่งสัญญาณเกือบทั้งหมด

541
00:32:23,399 --> 00:32:26,903
โทรศัพท์มือถือ ทีวี วิทยุเกือบทั้งหมด

542
00:32:26,986 --> 00:32:29,989
เราก็เลยติดต่อกับหน่วยงานอื่นๆ ไม่ได้เลย

543
00:32:31,115 --> 00:32:36,079
เราติดต่อกับกรมตำรวจแบบจุดต่อจุดได้

544
00:32:36,162 --> 00:32:40,458
เราก็เลยได้ยินวิทยุจากกันและกัน

545
00:32:40,541 --> 00:32:43,044
กองบัญชาการอยู่ทางเหนือของถนนเวซีย์

546
00:32:43,127 --> 00:32:44,420
รับทราบ

547
00:32:44,504 --> 00:32:45,755
แต่นอกจากนั้นไม่มีเลย

548
00:32:46,798 --> 00:32:50,093
แล้วมันก็เงียบมากๆ

549
00:32:52,345 --> 00:32:56,391
เราได้ยินแต่เสียงสัญญาณเตือนของนักผจญเพลิง

550
00:32:56,474 --> 00:33:00,436
จากออกซิเจน
ที่พวกเขาสะพายอยู่ข้างหลัง มันดังขึ้น

551
00:33:01,896 --> 00:33:05,858
มันเบามากเลยนะ แต่ก็หนวกหู

552
00:33:06,526 --> 00:33:10,571
ในหุบเขาที่เป็นพื้นที่เขตนั้นของแมนแฮตทัน

553
00:33:13,992 --> 00:33:16,619
สิ่งหนึ่งที่ผมได้เผชิญในวันนั้น

554
00:33:16,703 --> 00:33:19,914
พอมองย้อนอดีตกลับไป ก็คือความเหงา

555
00:33:21,082 --> 00:33:23,167
การต้องแยกจากคนที่ทำงานด้วยกัน

556
00:33:24,377 --> 00:33:25,420
สำหรับตำรวจ มันแย่นะ

557
00:33:26,754 --> 00:33:29,716
ในภาพเหตุการณ์หายนะขนาดนั้น

558
00:33:31,134 --> 00:33:32,510
มันกลายเป็น…

559
00:33:32,593 --> 00:33:36,723
ความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาจนแทบจะล้น
เพราะเราถูกตัดขาดจากกัน

560
00:33:38,349 --> 00:33:42,186
ผมบอกว่า "ผมขอไปดูก่อนว่าผมต้องไปกับใคร"

561
00:33:42,270 --> 00:33:43,354
(ร้านอาหาร โอฮาราผับ)

562
00:33:43,438 --> 00:33:45,106
ผมเดินผ่านบาร์แห่งหนึ่ง

563
00:33:45,815 --> 00:33:46,816
แล้วมันก็แปลกนะ

564
00:33:47,942 --> 00:33:49,402
ผมเกิดความคิดขึ้นมาในหัว

565
00:33:50,945 --> 00:33:53,573
คงไม่มีใครว่าอะไรหรอก ถ้าเราเดินไปหลังบาร์

566
00:33:55,533 --> 00:33:58,953
แล้วหยิบจอห์นนี่ วอล์กเกอร์
มารินให้ตัวเองสักช็อต

567
00:33:59,579 --> 00:34:01,831
ยิ่งผมเป็นโรคพิษสุราเรื้อรัง

568
00:34:03,291 --> 00:34:05,418
มันเลยมีเสียงในหัวบอกว่า

569
00:34:05,501 --> 00:34:08,421
"แวะจิบนิดหน่อยไม่เสียหายหรอก"

570
00:34:08,504 --> 00:34:11,966
นี่คือเสียงที่คุยกันในหัวผมที่เป็นบ้า

571
00:34:12,050 --> 00:34:13,051
แล้วผมก็แบบ…

572
00:34:14,677 --> 00:34:17,096
"ไม่ใช่วันนี้ ผมมีงานต้องทำ"

573
00:34:17,180 --> 00:34:18,222
แล้ว…

574
00:34:18,931 --> 00:34:22,143
ปัจจุบันผมก็ยังไม่กลับไปดื่มนะ
เลิกได้จะครบ 38 ปีแล้ว

575
00:34:24,979 --> 00:34:29,609
ผมเป็นหัวหน้าระดับหนึ่งดาว
ของหน่วยสืบสวนเขตบรองซ์

576
00:34:30,568 --> 00:34:32,320
เรารีบเข้าไปในเมือง

577
00:34:33,654 --> 00:34:35,490
เราไปถึงแยกทรินิตี้ตัดลิเบอร์ตี้

578
00:34:36,115 --> 00:34:38,284
แล้วตึกเหนือก็ถล่มลงมา

579
00:34:38,951 --> 00:34:43,122
ตรงแยกทรินิตี้ตัดลิเบอร์ตี้
ผมสังเกตเห็นว่ามีร้านเบอร์เกอร์คิงที่หัวมุม

580
00:34:43,706 --> 00:34:45,917
ผมก็เลยฉวยโอกาส

581
00:34:46,000 --> 00:34:49,378
ใช้ร้านเบอร์เกอร์คิงเป็นกองบัญชาการชั่วคราว

582
00:34:49,462 --> 00:34:50,713
(เบอร์เกอร์คิง)

583
00:34:50,797 --> 00:34:53,508
ผมเริ่มมอบหมายงานให้ลูกน้อง

584
00:34:53,591 --> 00:34:55,635
แล้วเราก็ออกปฏิบัติการตลอดวัน

585
00:34:57,011 --> 00:35:02,308
ตำรวจแห่กันเข้ามาในตัวเมือง
ทั้งจากบรุกลิน จากแมนแฮตทันตอนบน

586
00:35:04,227 --> 00:35:09,232
นั่นเป็นครั้งเดียวในชีวิตการทำงาน
ที่ผมไม่อยากไปทำงานเลย

587
00:35:09,315 --> 00:35:12,193
ผมอยากกลับบ้านไปอยู่กับครอบครัว

588
00:35:13,027 --> 00:35:16,697
นั่นคือสิ่งสำคัญสำหรับผม
แต่น่าเสียดายที่ผมต้องเลื่อนออกไปก่อน

589
00:35:16,781 --> 00:35:20,576
แล้วรีบมุ่งหน้าจากควีนส์ไปแมนแฮตทัน

590
00:35:23,538 --> 00:35:25,123
ฉันกำลังออกมาจากเดอะบรองซ์

591
00:35:25,873 --> 00:35:27,917
วันนั้นรถฉันเสีย

592
00:35:28,000 --> 00:35:30,962
แล้วมันก็วุ่นวายมาก เพราะทุกอย่างปิดหมด

593
00:35:31,045 --> 00:35:32,463
รถไฟก็หยุดวิ่ง

594
00:35:32,547 --> 00:35:35,133
ทุกคนเดินกลับจากแมนแฮตทัน

595
00:35:35,216 --> 00:35:38,553
ฉันพยายามโบกรถเข้าเมือง แต่หารถไม่ได้เลย

596
00:35:39,220 --> 00:35:42,265
ฉันก็เลยขึ้นรถเมล์
จากเล็กซิงตันอะเวนิว มันแออัดมาก

597
00:35:42,348 --> 00:35:46,602
ฉันจำได้ว่าลงที่ถนนสาย 21 แล้วเดินไปที่โรงพัก

598
00:35:47,770 --> 00:35:50,022
คนรู้จักของฉันหลายคนหายตัวไป

599
00:35:52,024 --> 00:35:53,985
ไม่มีใครรู้เลยว่าใครอยู่ไหนบ้าง

600
00:35:55,736 --> 00:35:59,073
กรมตำรวจนิวยอร์กเริ่มติดตามผู้สูญหาย

601
00:35:59,574 --> 00:36:01,492
ทั้งพลเรือน เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการฉุกเฉิน

602
00:36:02,577 --> 00:36:05,830
พวกเราหลายคนก็อยู่ในรายชื่อคนที่สูญหาย

603
00:36:06,622 --> 00:36:09,584
ทุกหน่วย อย่าเพิ่งใช้วิทยุ มีหญิงบาดเจ็บ

604
00:36:09,667 --> 00:36:11,043
เจ้าหน้าที่บาดเจ็บ สแตนด์บาย

605
00:36:11,919 --> 00:36:16,132
เราฟังเสียงคนที่ติดอยู่ในตึก

606
00:36:16,215 --> 00:36:19,510
เจ้าหน้าที่หญิง คุณอยู่ที่ไหน
ตำแหน่งสุดท้ายของคุณอยู่ที่ไหน

607
00:36:20,219 --> 00:36:26,517
ฉันคลานเข้าออกจากซอก
เพื่อไปหาเสียงใครก็ตามที่เรียก

608
00:36:26,601 --> 00:36:32,982
จนรองเท้าฉันไหม้ แขนฉันก็ไหม้

609
00:36:35,610 --> 00:36:37,111
มีความกังวลว่า

610
00:36:37,195 --> 00:36:40,573
"เราจะจัดการคนหาย
จำนวนมากขนาดนี้ได้ยังไง"

611
00:36:40,656 --> 00:36:43,075
"เราจะยืนยันได้ยังไงว่าพวกเขาสูญหาย"

612
00:36:43,159 --> 00:36:45,328
"เราจะรู้ได้ยังไงว่าพวกเขายังอยู่ในตึก"

613
00:36:45,411 --> 00:36:47,371
(โรงพักเขต 13)

614
00:36:48,497 --> 00:36:50,458
ฉันออกจากโรงพักเขต 13

615
00:36:50,541 --> 00:36:53,794
แล้วก็มุ่งหน้าไปทางใต้
ไปพื้นที่เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

616
00:36:54,754 --> 00:36:57,673
ฉันออกไปตามหาเพื่อนบ้าน บิล แมคกินน์

617
00:36:57,757 --> 00:36:59,008
ไปดูว่าเขาปลอดภัยไหม

618
00:37:00,259 --> 00:37:02,386
ก่อนออกจากอะพาร์ตเมนต์วันนั้น

619
00:37:02,470 --> 00:37:04,639
ภรรยาของบิลมาเคาะประตูห้องฉัน

620
00:37:04,722 --> 00:37:07,183
เธอบอกว่าบิลไปทำงาน

621
00:37:07,266 --> 00:37:09,769
เธอโทรหาเขา แต่ติดต่อเขาไม่ได้

622
00:37:09,852 --> 00:37:12,355
ฉันก็บอกว่า "เดี๋ยวเข้าเมืองแล้ว
จะลองไปตามหาเขาให้"

623
00:37:14,232 --> 00:37:15,441
เราตามหาอยู่พักหนึ่ง

624
00:37:15,524 --> 00:37:18,486
ฉันคอยถามทุกคนว่า
"มีใครเห็นบิล แมคกินน์บ้างไหม"

625
00:37:18,569 --> 00:37:21,614
"เขาทำงานสถานีดับเพลิง
ที่แยกถนนสายสิบตัดกรีนนิช"

626
00:37:22,198 --> 00:37:23,824
"มีใครเห็นหน่วยของเขาบ้างไหม"

627
00:37:25,243 --> 00:37:27,370
พอถึงจุดหนึ่ง
ฉันก็ไปถามนักผจญเพลิงคนหนึ่ง เขาบอก…

628
00:37:28,412 --> 00:37:30,706
ว่า "หน่วยนั้นตายแล้ว"

629
00:37:33,125 --> 00:37:34,460
ฉันรู้สึกแย่มาก

630
00:37:35,378 --> 00:37:37,922
คอร์ดีเลีย ลูกสาวเขาเพิ่งจะประมาณหกขวบ

631
00:37:38,005 --> 00:37:40,424
เช้าวันนั้นเธอก็มาบ้านฉัน

632
00:37:40,508 --> 00:37:44,053
เธอมาเล่นกับลูกชายฉัน ถึงจุดหนึ่งเธอก็พูดว่า

633
00:37:44,136 --> 00:37:46,931
"ตายแล้ว ฟันหนูหลุด" ฟันเธอหลุดเป็นซี่แรก

634
00:37:47,014 --> 00:37:50,017
เธอบอกว่า "หนูรอพ่อกลับบ้านไม่ไหวแล้ว
จะได้ให้พ่อดู"

635
00:37:50,893 --> 00:37:52,853
พอรู้ว่าเธออยากจะให้พ่อดู

636
00:37:52,937 --> 00:37:55,856
และรู้ว่าพ่อน่าจะไม่ได้กลับบ้านแล้ว

637
00:37:55,940 --> 00:37:58,234
ฉันรู้สึกเศร้ามากจริงๆ

638
00:38:04,031 --> 00:38:08,244
เราไปถึงริมถนนเอฟดีอาร์ไดรฟ์
ใกล้สะพานแมนแฮตทันจนได้

639
00:38:08,911 --> 00:38:13,791
ผมจำได้ว่ามีคนตะโกนบอก "กลับมา"

640
00:38:13,874 --> 00:38:17,086
"มีรถแวนบนสะพาน
คนร้ายจะระเบิดสะพานแมนแฮตทัน"

641
00:38:19,046 --> 00:38:20,881
ทุกคนแตกตื่นกันหมด

642
00:38:20,965 --> 00:38:22,883
ทั้งตัวผมเอง คู่หูอีกสองคน กับประชาชนอีกเพียบ

643
00:38:24,427 --> 00:38:27,346
ผมคิดกับตัวเองนะ "นี่เราวิ่งกันไปเพื่ออะไร"

644
00:38:29,724 --> 00:38:32,059
หน่วยกู้ระเบิดขึ้นไป แต่ก็ไม่มีระเบิด

645
00:38:32,143 --> 00:38:33,561
รถแวนไม่ได้มีอะไรผิดปกติ

646
00:38:33,644 --> 00:38:34,895
มันแค่ถูกจอดทิ้งไว้

647
00:38:35,646 --> 00:38:37,898
แต่ตอนแรก มันก็เชื่อได้

648
00:38:37,982 --> 00:38:40,526
เพราะผมก็คิดกับตัวเองอยู่ตลอด
"จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป"

649
00:38:40,609 --> 00:38:41,861
เราแตกตื่น

650
00:38:43,863 --> 00:38:45,906
มีข่าวลือแพร่ไปทั่ว

651
00:38:47,033 --> 00:38:50,036
มีข่าวลือประมาณว่าเครื่องบินหายแปดลำ

652
00:38:50,119 --> 00:38:52,204
ที่ยังติดตามไม่เจอ

653
00:38:52,288 --> 00:38:54,707
มีข่าวลือ แต่บางเรื่องก็ไม่ใช่ข่าวลือ

654
00:38:56,125 --> 00:38:58,461
เราทราบข่าวเรื่องเพนตากอนถูกโจมตี

655
00:38:59,170 --> 00:39:03,007
เราทราบข่าวเรื่องเครื่องบินตก
ในแชงก์สวิลล์ เพนซิลเวเนีย

656
00:39:04,633 --> 00:39:08,012
เพราะการโจมตีที่เกิดขึ้นในหลายสถานที่

657
00:39:08,095 --> 00:39:10,598
เราเลยไม่รู้ว่าผู้ก่อการร้ายวางแผนอะไรไว้

658
00:39:11,432 --> 00:39:14,352
เราไม่รู้ว่าคนร้ายจะโจมตี
ตึกเอ็มไพร์สเตทเป็นจุดต่อไปไหม

659
00:39:14,435 --> 00:39:16,520
เราไม่รู้ว่ารถไฟใต้ดินจะถูกโจมตีไหม

660
00:39:17,146 --> 00:39:21,776
เรารู้แค่ว่าวันนี้คือวันลงมือ
แล้วก็เกิดเหตุขึ้นในหลายสถานที่

661
00:39:25,071 --> 00:39:28,824
ระหว่างที่เราดำเนินการช่วยเหลือประชาชน

662
00:39:29,700 --> 00:39:31,535
ผมก็ยังติดต่อภรรยาไม่ได้

663
00:39:33,037 --> 00:39:35,122
ผมพยายามโทรหาเธออีกครั้ง

664
00:39:35,998 --> 00:39:39,877
สุดท้ายเราก็ติดต่อคนที่เราจ้างมาเลี้ยงลูกได้

665
00:39:40,795 --> 00:39:43,714
ผมก็ถามเธอว่าติดต่อภรรยาผมได้บ้างไหม แล้ว…

666
00:39:44,757 --> 00:39:47,093
เธอบอกว่า "ได้แล้ว เธอกำลังมา
เธออยู่นิวเจอร์ซีย์"

667
00:39:48,761 --> 00:39:50,012
เธอปลอดภัยดี ก็…

668
00:39:51,430 --> 00:39:54,558
ผมก็เลยมีสมาธิไปทำงานกู้ภัยมากขึ้น

669
00:39:54,642 --> 00:39:58,479
หวังว่าจะช่วยคนที่ติดอยู่ในตึกพวกนั้นได้

670
00:40:05,778 --> 00:40:09,073
ณ จุดนี้ ฉันกำลังช็อก

671
00:40:10,157 --> 00:40:16,247
ฉันขาดน้ำ แล้วฉันก็เดินไปเดินมาคนเดียว

672
00:40:17,540 --> 00:40:20,668
ฉันเดินไปที่ตึกวูลเวิร์ธ

673
00:40:21,252 --> 00:40:25,131
แล้วฉันก็ได้เจอพีต พานุชชิโอ

674
00:40:25,214 --> 00:40:29,093
จ่าของฉันจากเขต 19
ที่เคยเข้าเวรกลางคืนด้วยกัน

675
00:40:29,176 --> 00:40:31,887
แล้วฉันก็คิด "เจอคนรู้จักแล้ว"

676
00:40:32,847 --> 00:40:36,976
แล้วเขาก็บอกว่า
"พระเจ้าช่วย โจแอนน์ เธอไปไหนมา"

677
00:40:37,059 --> 00:40:38,144
(พีต พานุชชิโอ
โจแอนน์ ดาวด์)

678
00:40:38,227 --> 00:40:42,606
พอได้กลับมาเจอกับตำรวจ
ในโรงพักเขต 19 ผมก็โล่งใจมากๆ

679
00:40:42,690 --> 00:40:43,607
เธอยังไม่ตาย

680
00:40:43,691 --> 00:40:48,571
จริงๆ เราอยู่ห่างกัน
แค่ไม่เกินหนึ่งหรือสองช่วงตึกตลอดช่วงนั้น

681
00:40:48,654 --> 00:40:51,365
ที่เกิดเหตุมันโกลาหลขนาดนั้นเลย

682
00:40:52,450 --> 00:40:54,201
เขาบอกว่า "สภาพเธอดูไม่จืดเลย"

683
00:40:55,077 --> 00:40:57,496
ฉันเลยตอบว่า "จ่าเองก็ไม่ได้ดูดีนักหรอก"

684
00:40:57,580 --> 00:41:00,291
โจแอนน์เดินกะเผลกอย่างแรง

685
00:41:00,875 --> 00:41:03,127
พอเห็นเข่าเธอ ผมก็คิดว่า

686
00:41:03,210 --> 00:41:07,548
ถ้าเป็นผมคงลงไปนอนร้องไห้

687
00:41:07,631 --> 00:41:08,632
แต่เธอแบบ…

688
00:41:09,550 --> 00:41:14,513
"เรายังไหว ทำงานที่เราต้องทำเถอะ
เดี๋ยวฉันค่อยไปโรงพยาบาลพร้อมคนอื่น"

689
00:41:16,807 --> 00:41:18,809
หัวหน้าคนหนึ่งเข้ามา เขาบอกว่า

690
00:41:18,893 --> 00:41:22,855
"เราต้องการกำลังคนลงถนน
ตามทางไปเซเวนเวิลด์เทรด"

691
00:41:23,689 --> 00:41:25,065
ตึกมันไฟลุกท่วมแล้ว

692
00:41:26,400 --> 00:41:28,611
(17:20 น.)

693
00:41:28,694 --> 00:41:30,905
สำหรับผม ตึกมันส่งเสียงร้องแห่งความตาย

694
00:41:35,034 --> 00:41:36,076
เราวิ่งหนี

695
00:41:43,876 --> 00:41:47,171
มีเมฆฝุ่นควันขนาดใหญ่ยักษ์

696
00:41:47,254 --> 00:41:49,840
ที่พวยพุ่งไปตามถนนบรอดเวย์

697
00:41:53,010 --> 00:41:55,429
แล้วเราก็คิดว่า "เมื่อไหร่วันนี้มันจะจบ"

698
00:42:08,776 --> 00:42:10,486
พอฉันกลับมาถึงบ้าน

699
00:42:11,111 --> 00:42:15,074
ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันถึงบ้านแล้ว

700
00:42:15,699 --> 00:42:18,661
ลูกสาวฉันเข้ามากอดแน่น

701
00:42:19,828 --> 00:42:22,665
แล้วพูดออกมาเลยว่า "หนูรู้ว่าแม่ปลอดภัย"

702
00:42:23,541 --> 00:42:24,917
"หนูรู้ว่าแม่ปลอดภัย"

703
00:42:26,377 --> 00:42:30,422
ฉันนั่งลงในอ่างอาบน้ำ

704
00:42:30,506 --> 00:42:33,801
แล้วลูกสาววัยสิบขวบก็มาอาบน้ำให้

705
00:42:35,094 --> 00:42:36,845
เธอบอกว่า "หนูมีแม่"

706
00:42:38,430 --> 00:42:41,392
"หนูโชคดีจริงๆ ที่แม่ได้กลับบ้าน"

707
00:42:44,395 --> 00:42:49,108
ผมกับภรรยาอ่อนไหวกันทั้งคู่
แล้วเราก็หอมลูกสาว

708
00:42:49,608 --> 00:42:51,443
คืนนั้นลูกมานอนเตียงเดียวกับเรา

709
00:42:52,903 --> 00:42:59,201
มันเป็นความรู้สึก
เหมือนความกลัวหรืออะไรบางอย่าง

710
00:42:59,285 --> 00:43:00,786
ที่ตอนนั้นมัน…

711
00:43:00,869 --> 00:43:03,664
ที่ผมปลดทิ้งไปได้ตอนนั้น แค่เพราะได้กลับบ้าน

712
00:43:03,747 --> 00:43:06,041
ได้อยู่บนเตียงกับครอบครัว

713
00:43:06,125 --> 00:43:08,502
มันโล่งใจมากๆ

714
00:43:11,255 --> 00:43:13,549
ผมนอนได้แค่ประมาณชั่วโมงเดียว

715
00:43:13,632 --> 00:43:17,928
อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า
หันออกจากบ้าน แล้วก็กลับไปทำงาน

716
00:43:18,887 --> 00:43:20,598
หัวหน้าบอกให้กลับมาทำงานต่อตอนตีสี่

717
00:43:20,681 --> 00:43:23,767
(วันที่ 12 กันยายน ปี 2001)

718
00:43:23,851 --> 00:43:28,731
ระหว่างที่กรมตำรวจจัดกองกำลัง
ทุกคนก็ได้รับคำสั่งอย่างเจาะจง

719
00:43:29,440 --> 00:43:33,736
สายสืบทุกนายถูกเรียกตัวมาใช้งาน
ให้ทำอะไรสักอย่าง

720
00:43:33,819 --> 00:43:35,821
ที่เกี่ยวกับเหตุเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

721
00:43:39,491 --> 00:43:41,368
ผมไปทำงานที่กองซากตึก

722
00:43:41,452 --> 00:43:44,538
(กองซากตึก: จุดถล่มเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
(กราวด์ซีโร่))

723
00:43:44,622 --> 00:43:48,751
ผ่านไปสองสามวัน
ผู้บัญชาการของผมก็มาบอกเราว่า

724
00:43:48,834 --> 00:43:52,254
"หน่วยสืบอาชญากรรมทุกคน
กลับโรงพัก เปลี่ยนชุด

725
00:43:52,338 --> 00:43:54,381
ไปใส่ชุดนอกเครื่องแบบ"

726
00:43:54,465 --> 00:43:56,592
"นายต้องออกไปตามจับโจร"

727
00:43:58,093 --> 00:43:59,386
ผมก็ส่ายหน้า ปฏิเสธเขา

728
00:44:00,596 --> 00:44:01,639
ผมบอกว่า "ไม่เอา"

729
00:44:02,348 --> 00:44:05,684
ผมร้องไห้ ผมโวยวายเลย

730
00:44:05,768 --> 00:44:08,187
ผมบอกว่า "ผมต้องกลับเข้าไปในนั้น"

731
00:44:08,270 --> 00:44:11,231
"เข้าใจไหม ผมจะไม่ออกไปจับโจร ผมไม่สน"

732
00:44:12,483 --> 00:44:15,819
"ผมจะเข้าไป ผมจะไปตามหาโจแอนน์
ผมจะเข้าไปในนั้น"

733
00:44:17,321 --> 00:44:20,741
แล้วผมก็ไปหาผู้บัญชาการ เขาบอกว่า

734
00:44:20,824 --> 00:44:22,826
"นายกลับไปที่กองซากตึกเถอะ"

735
00:44:22,910 --> 00:44:25,621
"จะอยู่ที่นั่นนานแค่ไหนก็ตามใจ กี่วันก็ได้"

736
00:44:26,747 --> 00:44:29,541
เขาบอกว่า "ติดต่อมาเรื่อยๆ
คอยบอกว่านายปลอดภัยดีก็พอ"

737
00:44:29,625 --> 00:44:33,087
(พื้นที่กู้ภัย
เฉพาะผู้ได้รับอนุญาต)

738
00:44:33,170 --> 00:44:36,757
ตอนเจ้าหน้าที่ตรวจคัดรายชื่อ "ผู้ที่ยังหาไม่พบ"

739
00:44:36,840 --> 00:44:41,553
เราได้ทราบว่ามีพลเรือน 2,976 ราย

740
00:44:41,637 --> 00:44:44,306
เจ้าหน้าที่ตำรวจท่าเรือ 37 นาย

741
00:44:45,557 --> 00:44:49,019
เจ้าหน้าที่ดับเพลิงนิวยอร์ก 343 นาย

742
00:44:49,103 --> 00:44:52,981
และตำรวจนิวยอร์ก 23 นาย

743
00:44:53,649 --> 00:44:57,361
ที่อยู่ในตึกและบริเวณโดยรอบได้เสียชีวิตแล้ว

744
00:45:00,739 --> 00:45:04,201
โชคร้ายที่ผมก็รู้จักอยู่หลายคน

745
00:45:05,035 --> 00:45:06,829
หนึ่งในนั้นคือมอยรา สมิธ

746
00:45:06,912 --> 00:45:10,124
(มอยรา สมิธ)

747
00:45:10,207 --> 00:45:14,586
ผมเพิ่งจะเจอเธอ
หน้าโรงพักเขต 13 เมื่อเช้าวันนั้น

748
00:45:16,213 --> 00:45:19,174
มันสะเทือนใจมาก
เพราะเธอเป็นผู้หญิงจากละแวกบ้านเก่าผม

749
00:45:19,883 --> 00:45:24,596
แล้วมอยราก็เป็นตำรวจหญิง
คนเดียวที่เสียชีวิตในตึก

750
00:45:24,680 --> 00:45:26,640
(เจ้าหน้าที่ตำรวจ
มอยรา สมิธ)

751
00:45:26,724 --> 00:45:29,393
เธอเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ
ที่อยู่โรงพักเขตเดียวกับฉัน

752
00:45:30,227 --> 00:45:33,272
ฉันก็ตกใจ "อะไรนะ"
เพราะฉันรู้จักมอยรา เธอมีลูกสาวตัวเล็กๆ

753
00:45:34,565 --> 00:45:37,443
บางครั้ง ฉันก็เจอลูกสาวเธอในห้องล็อกเกอร์

754
00:45:37,526 --> 00:45:39,486
ที่หอพักตำรวจ หอพักหญิง

755
00:45:39,570 --> 00:45:41,572
เธอน่ารักมาก แก้มแดงเล็กๆ

756
00:45:43,407 --> 00:45:44,575
มันทำใจยากมากๆ

757
00:45:45,826 --> 00:45:46,994
(ไม่กี่นาทีก่อนเสียชีวิต)

758
00:45:47,077 --> 00:45:52,082
เราเห็นรูปในหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่ง
ตอนมอยราช่วยเหลือผู้รอดชีวิต

759
00:45:53,041 --> 00:45:54,334
พาเขาออกมาจากตึก

760
00:45:57,838 --> 00:46:00,924
ผมไม่ได้เห็นกรอบเวลา
ช่วงที่ผมไปถึงโรงพยาบาล

761
00:46:01,008 --> 00:46:02,551
กับตอนที่ผมกลับลงมา

762
00:46:02,634 --> 00:46:05,679
แต่ผมเดาว่าน่าจะเป็นช่วงที่ตึกถล่ม

763
00:46:05,763 --> 00:46:09,391
ผมว่าถ้าผมหนีออกมาช้ากว่านั้นอีกนิด
ผมก็คงไม่ได้มาอยู่ตรงนี้

764
00:46:10,309 --> 00:46:13,020
แล้วเจ้าหน้าที่สมิธ ผมก็ไม่รู้ว่ามีกี่คนแล้ว

765
00:46:13,103 --> 00:46:16,565
ที่เธอช่วยออกมาจากเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ได้
ก่อนที่จะมาช่วยผม

766
00:46:18,108 --> 00:46:22,321
เธอยึดมั่นกับหน้าที่
ในฐานะเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างแท้จริง

767
00:46:22,404 --> 00:46:26,033
เธอกลับไปเผชิญอันตราย
พยายามช่วยคนออกมาให้ได้เพิ่มอีก

768
00:46:29,578 --> 00:46:32,456
พอเวลาผ่านไป ครอบครัวผม

769
00:46:32,539 --> 00:46:35,042
ทุกคนก็ตระหนักได้ว่าโจแอนน์จะไม่กลับมาแล้ว

770
00:46:36,168 --> 00:46:37,419
เรียกว่าหมดหวังแล้วก็ได้

771
00:46:38,712 --> 00:46:40,380
เราเริ่มตระหนักได้ถึงความจริง

772
00:46:41,381 --> 00:46:44,468
ครอบครัวก็เลยจองสถานจัดงานศพ

773
00:46:47,387 --> 00:46:51,141
วันที่ครอบครัวจองสถานที่จัดงานศพ
ผมกลับมาจากทำงาน

774
00:46:52,643 --> 00:46:53,811
แล้วโทรศัพท์ก็ดัง

775
00:46:54,728 --> 00:46:56,438
"ไบรอัน น้าไมค์โทรมา"

776
00:46:57,105 --> 00:47:00,442
ผมฟังเสียงเขาแล้วรู้เลย
เขาเป็นผู้ชายตัวใหญ่ แข็งแกร่ง

777
00:47:01,735 --> 00:47:02,861
เขาเสียงสั่น

778
00:47:02,945 --> 00:47:03,946
เขาบอกว่า "เออ"

779
00:47:04,613 --> 00:47:06,073
เขาถาม "มีใครโทรหาแกหรือยัง"

780
00:47:07,199 --> 00:47:08,200
ผมก็ตอบ "ไม่ ทำไมเหรอ"

781
00:47:09,368 --> 00:47:11,453
เขาบอกว่า "เจอโจแอนน์แล้วนะ"

782
00:47:13,497 --> 00:47:15,082
"พับผ่าสิ"

783
00:47:18,293 --> 00:47:19,378
หาศพน้าพบแล้ว

784
00:47:20,629 --> 00:47:21,630
และ…

785
00:47:32,766 --> 00:47:34,309
ผมยังเจ็บปวดจนวันนี้

786
00:47:37,938 --> 00:47:39,231
ครั้งนี้อย่างน้อย…

787
00:47:40,440 --> 00:47:41,441
ก็ได้รู้

788
00:47:42,317 --> 00:47:43,318
ได้รู้แน่ชัด

789
00:47:44,862 --> 00:47:47,948
น่าเสียดายที่สำหรับหลายๆ คน
พวกเขาหาใครไม่พบเลย

790
00:47:49,199 --> 00:47:51,118
แล้วก็อาจไม่มีวันหาพบด้วย

791
00:47:52,119 --> 00:47:54,746
เรายังโชคดี ถ้าคุณจะพูดแบบนั้นนะ

792
00:47:55,455 --> 00:47:58,292
ที่ได้รับข่าวนั้นตั้งแต่ไม่กี่สัปดาห์แรก

793
00:47:58,375 --> 00:48:00,919
มาทางนี้ ตั้งแถวถังน้ำ ส่งกลับด้วย

794
00:48:01,670 --> 00:48:06,508
การกู้ภัยครั้งสุดท้ายคือ 27 ชั่วโมงหลังตึกถล่ม

795
00:48:06,592 --> 00:48:07,551
(บาร์บารา บุตเชอร์)

796
00:48:07,634 --> 00:48:09,720
หลังจากนั้นก็ไม่มีใครอีก

797
00:48:10,429 --> 00:48:15,392
แล้วภารกิจกู้ภัย
ก็เปลี่ยนเป็นภารกิจเก็บกู้ศพอย่างรวดเร็ว

798
00:48:16,852 --> 00:48:21,356
ที่สำนักงานแพทย์ชันสูตร
เรายังดำเนินการพิสูจน์อัตลักษณ์ต่อไป

799
00:48:21,440 --> 00:48:23,525
ติดป้าย ทำทุกอย่างที่ทำได้

800
00:48:23,609 --> 00:48:26,403
เพื่อส่งคนเหล่านี้กลับไปหาครอบครัว

801
00:48:29,656 --> 00:48:31,158
ศูนย์ช่วยเหลือผู้สูญเสียเศร้ามาก

802
00:48:32,075 --> 00:48:36,079
ผมจำได้ว่ามีครอบครัวหนึ่งมาถามผมทุกอย่าง

803
00:48:36,163 --> 00:48:39,625
ระหว่างที่ผมทำเอกสาร เอาแปรงสีฟันหรือหวีผม

804
00:48:39,708 --> 00:48:42,586
มาตรวจเพื่อเก็บตัวอย่างดีเอ็นเอ

805
00:48:43,921 --> 00:48:45,464
มันบีบหัวใจมากๆ

806
00:48:45,547 --> 00:48:49,259
ที่ได้เห็นความกลัวและความเศร้า
บนใบหน้าของพวกเขา

807
00:48:51,136 --> 00:48:54,806
พลเรือน 2,976 รายถูกฆ่าตายในเช้าวันนั้น

808
00:48:55,724 --> 00:49:00,187
ยี่สิบห้าปีต่อมา
เราพิสูจน์อัตลักษณ์ได้ 60 เปอร์เซ็นต์

809
00:49:01,104 --> 00:49:05,025
ครอบครัว 40 เปอร์เซ็นต์ไม่มีอะไรให้ฝัง

810
00:49:05,108 --> 00:49:07,319
เมื่อไม่มีคำตอบ เราก็เป็นบ้า

811
00:49:08,820 --> 00:49:12,783
เรื่องหนึ่งจากเหตุการณ์ 11 กันยายน
คือมันช่วยให้ฉันชินกับกลิ่นของความตาย

812
00:49:13,825 --> 00:49:16,078
ตอนทำงานในห้องดับจิต ฉันเห็นคนตายมากมาย

813
00:49:17,120 --> 00:49:19,957
ตอนแรก ฉันไม่ไหวเลย ฉันหายใจไม่ออก

814
00:49:20,749 --> 00:49:23,752
แต่พอผ่านไปสักพัก
ฉันก็ไม่รู้สึกอะไรกับกลิ่นอีกแล้ว

815
00:49:25,629 --> 00:49:31,843
เรามีรถบรรทุกเย็น 11 หรือ 12 คัน
จอดเรียงกันอยู่ในลานจอด

816
00:49:32,844 --> 00:49:36,682
มีกลุ่มผู้หญิงเข้ามา แล้วก็เอาดอกไม้มาด้วย

817
00:49:36,765 --> 00:49:41,103
มีพวงมาลัยพวงใหญ่
มาไว้หน้ารถบรรทุกเพื่อรำลึกถึงคนข้างใน

818
00:49:42,521 --> 00:49:46,316
เราเอาเต็นท์ขาวขนาดใหญ่
มากางคลุมพื้นที่บริเวณนั้นไว้

819
00:49:46,400 --> 00:49:48,860
แล้วที่นั่นก็กลายเป็นอนุสรณ์สถาน

820
00:49:49,861 --> 00:49:51,947
ประชาชนมาเขียนบนผนัง

821
00:49:53,115 --> 00:49:54,825
ผู้คนเอารูปภาพมาแปะ

822
00:49:57,119 --> 00:49:59,037
แล้วก็มีอยู่ภาพหนึ่ง

823
00:49:59,121 --> 00:50:01,206
เห็นชัดเลยว่าเป็นฝีมือเด็กวาด

824
00:50:01,289 --> 00:50:03,875
บนภาพเขียนว่า "แม่"

825
00:50:05,961 --> 00:50:09,881
นั่นเป็นเครื่องเตือนใจ
ว่าเรากำลังตามหาใครอยู่

826
00:50:09,965 --> 00:50:12,134
(สูญหาย)

827
00:50:12,217 --> 00:50:13,635
(เจอพ่อหนูหรือยัง)

828
00:50:13,719 --> 00:50:16,555
ไม่กี่เดือนหลังเกิดเหตุ
ก็พบศพเพื่อนบ้านฉัน บิล แมคกินน์

829
00:50:17,848 --> 00:50:20,475
ภรรยาเขาบอกฉันว่า
"เจ้าหน้าที่เก็บศพเขาได้เมื่อคืน"

830
00:50:21,810 --> 00:50:25,647
วันนั้นฉันอยู่ที่ห้องดับจิต
ฉันจำได้ว่ามีนักผจญเพลิงสองศพเข้ามา

831
00:50:25,731 --> 00:50:27,858
ฉันไม่รู้ว่าเขาคือหนึ่งในศพที่เก็บกู้มาได้

832
00:50:27,941 --> 00:50:29,276
ฉันมารู้ทีหลัง

833
00:50:30,944 --> 00:50:33,739
สิ่งหนึ่งที่ฉันสังเกตประจำคือเวลาฝนตก

834
00:50:33,822 --> 00:50:36,491
เขาจะถอดรองเท้า
ไว้นอกห้องอะพาร์ตเมนต์เสมอ

835
00:50:36,575 --> 00:50:40,537
มีรองเท้าของบิล
รองเท้าของคอร์ดีเลีย รองเท้าของเลียม

836
00:50:40,620 --> 00:50:41,997
เด็กๆ ถอดรองเท้าไว้นอกบ้านเสมอ

837
00:50:43,623 --> 00:50:47,294
แล้ววันหนึ่ง หลังเกิดเหตุ 11 กันยายน
ฉันกลับบ้าน ตอนนั้นฝนตก

838
00:50:48,003 --> 00:50:52,174
ฉันเห็นรองเท้าของเลียมกับคอร์ดีเลีย
แต่รองเท้าของบิลไม่อยู่

839
00:50:52,257 --> 00:50:53,717
ฉันถึงรู้สึกได้

840
00:50:53,800 --> 00:50:56,219
ฉันพูดว่า "ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจากไปแล้ว"

841
00:50:58,555 --> 00:51:04,728
ทุกครั้งที่พบศพเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการฉุกเฉิน
ทุกอย่างจะหยุดลง

842
00:51:05,270 --> 00:51:07,689
ศพจะถูกคลุมด้วยธงชาติอเมริกัน

843
00:51:07,773 --> 00:51:10,609
เราทุกคนก็จะยืนทำความเคารพ

844
00:51:10,692 --> 00:51:14,488
ขณะที่ศพนั้นถูกนำออกมาจากกราวด์ซีโร่

845
00:51:15,614 --> 00:51:17,199
มัน…

846
00:51:18,784 --> 00:51:20,118
ทำให้เราน้ำตาไหล

847
00:51:29,836 --> 00:51:34,466
ความพยายามเก็บกู้ศพเต็มรูปแบบ
หลังเกิดเหตุ 11 กันยายน ดำเนินอยู่เก้าเดือน

848
00:51:34,549 --> 00:51:37,928
ผมเชื่อว่าน่าจะต่อเนื่องไปจนถึง
เดือนพฤษภาคม ปี 2002

849
00:51:39,387 --> 00:51:40,806
นั่นเป็นช่วงลำบากของผม

850
00:51:41,681 --> 00:51:45,268
บางเวลาในที่ทำงาน ผมทำงานไม่ได้เลย

851
00:51:45,352 --> 00:51:48,396
ผมร้องไห้ แล้วก็…

852
00:51:49,856 --> 00:51:51,858
ขดตัวเหมือนทารกในท้อง

853
00:51:52,901 --> 00:51:57,322
เพราะผมพยายามนึกถึงสิ่งที่ผมทำ
กับอีกหลายๆ เรื่อง และ…

854
00:51:57,823 --> 00:52:01,076
นั่นคือช่วงที่ผมรู้สึกกลัวขึ้นมาจริงๆ

855
00:52:02,035 --> 00:52:05,080
นั่นคงเป็นตอนที่ผมเริ่มคิดจริงๆ สักที
ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

856
00:52:05,163 --> 00:52:05,997
ไม่รู้สิ

857
00:52:08,083 --> 00:52:10,085
ฆาตกรรมก็ยังเกิดขึ้นต่อไป ถูกไหม

858
00:52:10,168 --> 00:52:13,630
คนยังตายนอกคดีเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์อยู่เรื่อยๆ

859
00:52:13,713 --> 00:52:18,009
เราก็ยังต้องใช้ทีมสืบสวนภาคสนาม
เต็มรูปแบบต่อไป

860
00:52:19,136 --> 00:52:23,306
งานก็ช่วยให้กิจวัตรประจำวัน
กลับมาเป็นปกติได้เล็กน้อย แต่…

861
00:52:23,932 --> 00:52:26,393
เราก็ไม่ได้ถูกปลดระวาง
จากความพยายามเก็บกู้ศพ

862
00:52:26,476 --> 00:52:27,394
(กราวด์ซีโร่)

863
00:52:27,477 --> 00:52:29,813
ในการลาดตระเวนครั้งหนึ่ง มีคนจากหน่วยเรา

864
00:52:29,896 --> 00:52:33,942
ถูกมอบหมายให้ไปที่สำนักงานแพทย์ชันสูตร

865
00:52:34,025 --> 00:52:37,070
บางครั้งเราก็ไปเก็บกู้ศพกันสองคน

866
00:52:37,154 --> 00:52:38,780
ที่หลุมฝังกลบในเกาะสแตเทน

867
00:52:38,864 --> 00:52:40,574
(หลุมฝังกลบเฟรชคิลส์)

868
00:52:41,658 --> 00:52:46,496
เฟรชคิลส์เป็นกองขยะเก่า
ในเกาะสแตเทนที่เลิกใช้งานไปแล้ว

869
00:52:46,580 --> 00:52:48,957
เศษซากก็จะถูกขนมาเทที่นี่

870
00:52:49,791 --> 00:52:52,711
หน้าที่ของสำนักงานตำรวจสืบสวน

871
00:52:52,794 --> 00:52:56,464
ก็คือลงไปคุ้ยกองเศษซาก
เพื่อพยายามเก็บกู้ชิ้นส่วนศพ

872
00:52:57,215 --> 00:53:00,552
หรือสิ่งของของบุคคลต่างๆ

873
00:53:01,136 --> 00:53:04,347
ตอนแรก เขาให้คราดเรามา
แล้วบอกว่า "ไปขุดเลย"

874
00:53:04,431 --> 00:53:07,267
"ถ้าเจอบัตรประจำตัว
หรืออะไรที่คิดว่าเป็นกระดูก

875
00:53:07,350 --> 00:53:09,561
ก็เอาใส่ถังพวกนี้ไว้"

876
00:53:10,854 --> 00:53:12,564
ผมอาสาไปทำงานที่นั่น

877
00:53:13,190 --> 00:53:15,233
มันเป็นงานที่น่าดีใจมากๆ เลยนะ

878
00:53:15,817 --> 00:53:19,112
เพราะเราหวังว่าจะได้ให้ข้อมูลบางอย่าง

879
00:53:19,196 --> 00:53:21,239
กับคนในบางครอบครัวได้ในอนาคต

880
00:53:23,241 --> 00:53:25,493
ผ่านไปสักพัก หน่วยก็เริ่มฉลาด

881
00:53:25,577 --> 00:53:28,205
เริ่มมีการสั่งชุดป้องกันสารเคมี

882
00:53:28,288 --> 00:53:32,209
รองเท้า ถุงมือ หน้ากากให้ลงไปขุดเศษซาก

883
00:53:32,834 --> 00:53:35,295
โชคร้ายที่ผมน่าจะเป็นมะเร็งจากที่นั่น

884
00:53:38,006 --> 00:53:40,300
ผมตรวจเจอมะเร็งต่อมลูกหมาก

885
00:53:40,383 --> 00:53:43,511
ผมโชคดีมากที่ตรวจเจอตั้งแต่ระยะเนิ่นๆ

886
00:53:43,595 --> 00:53:46,348
คนส่วนใหญ่ที่เคยไปทำงานที่นั่น

887
00:53:46,431 --> 00:53:50,435
เกิดอาการป่วยที่เกี่ยวข้อง
กับเหตุการณ์ 11 กันยายน

888
00:53:52,270 --> 00:53:58,735
เมื่อปี 2021 ผมได้รับข้อความ
ในโทรศัพท์ว่าผมเป็นมะเร็ง

889
00:53:59,569 --> 00:54:01,571
เป็นมะเร็งทางเดินปัสสาวะ หายากมาก

890
00:54:01,655 --> 00:54:03,073
ผู้ชายเป็นมะเร็งนี้หนึ่งในสี่ล้านคน

891
00:54:03,740 --> 00:54:06,868
ผมสงสารตัวเองอยู่ประมาณสิบนาทีได้

892
00:54:06,952 --> 00:54:10,288
แล้วผมก็เปลี่ยนจากความรู้สึกตกเป็นเหยื่อนิดๆ

893
00:54:10,372 --> 00:54:13,583
เป็นความรู้สึกว่า "ผมพร้อมแล้ว ลุยเลย"

894
00:54:13,667 --> 00:54:16,086
"ลุยกันเลย กำจัดไอ้นี่ออกไปจากผม"

895
00:54:16,169 --> 00:54:17,712
แล้วมันก็แค่นั้น

896
00:54:21,841 --> 00:54:23,677
ผมเป็นมะเร็งผิวหนังที่หน้า

897
00:54:25,262 --> 00:54:28,640
ตอนผมตรวจเจอ ผมก็กลัว

898
00:54:29,391 --> 00:54:35,772
ณ วันนี้ มีคนตายจากอาการป่วย
ที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ 11 กันยายน

899
00:54:35,855 --> 00:54:39,317
มากกว่าที่ตายในวันเกิดเหตุจริงซะอีก

900
00:54:39,401 --> 00:54:42,779
ซึ่งมันน่าตกใจสุดๆ เลย

901
00:54:44,072 --> 00:54:49,077
ผมคิดว่าผู้ก่อการร้าย
ตอนแรกก็อยากจะทำลายหอคอย

902
00:54:49,160 --> 00:54:50,704
เพราะความเป็นสัญลักษณ์ของมัน

903
00:54:51,538 --> 00:54:54,374
ผมคิดว่าคนร้ายได้ผลเกินคุ้ม

904
00:54:54,457 --> 00:54:56,626
เพราะโศกนาฏกรรมยังดำเนินต่อไปเรื่อยๆ

905
00:55:01,423 --> 00:55:03,466
ตอนนี้จะ 25 ปีแล้ว

906
00:55:04,759 --> 00:55:09,472
ฉันไปงานศพเพื่อนมาแล้วอย่างน้อย 50 คน

907
00:55:09,973 --> 00:55:12,100
เพื่อนเลยนะ ไม่ใช่…

908
00:55:13,351 --> 00:55:14,602
คนไม่รู้จัก

909
00:55:15,228 --> 00:55:16,479
ยังมีคนมากกว่านั้น

910
00:55:17,731 --> 00:55:20,358
(ทรีเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์)

911
00:55:22,152 --> 00:55:25,155
- แม่เจ้า มากันครบหน่วยเลย
- เกิดอะไรขึ้นน่ะ

912
00:55:25,238 --> 00:55:27,157
- ดีใจที่ได้เจอนะ สหาย
- นายดูดีนะ

913
00:55:27,240 --> 00:55:28,325
ขอบใจ นายก็เหมือนกัน

914
00:55:28,408 --> 00:55:30,118
- เป็นไงบ้าง
- โรเจอร์

915
00:55:30,744 --> 00:55:32,787
พวกเราทุกคน…

916
00:55:34,122 --> 00:55:35,248
ควรคุยกัน

917
00:55:35,832 --> 00:55:38,960
ฉันกับพีตคุยกันทุกปี เราคุยเรื่องนี้กัน

918
00:55:39,044 --> 00:55:40,337
ไง คนสวย

919
00:55:42,213 --> 00:55:43,340
ย้อนนึกถึงความเจ็บปวด

920
00:55:43,423 --> 00:55:45,717
- เป็นไงบ้าง
- โอเคอยู่ค่ะ

921
00:55:45,800 --> 00:55:48,303
ดีใจที่ได้เจอนะ คุณดูดีมากเลย

922
00:55:48,386 --> 00:55:49,596
แล้วมันก็ช่วยได้

923
00:55:49,679 --> 00:55:51,264
มันช่วยได้ จนวันที่มันไม่ช่วย

924
00:55:52,015 --> 00:55:54,059
แล้วฉันก็ต้องไปหาจิตแพทย์

925
00:55:55,226 --> 00:55:56,603
- ดูแมนแฮตทันสิ
- มันดู…

926
00:55:56,686 --> 00:55:57,771
ใช่

927
00:55:57,854 --> 00:55:59,814
- ขึ้นมาบนนี้แล้วรู้สึกยังไง
- ก็ดี

928
00:55:59,898 --> 00:56:01,149
- ใช่
- ใช่ๆ ฉันรู้

929
00:56:01,232 --> 00:56:03,026
- มันก็แปลกๆ นะ
- ใช่

930
00:56:03,109 --> 00:56:05,195
แต่ตึกใหม่ก็สวยดีนะ

931
00:56:05,278 --> 00:56:07,906
ครั้งแรกเลยที่ผมได้เข้าตึกใหม่

932
00:56:07,989 --> 00:56:09,032
จริงเหรอ

933
00:56:09,741 --> 00:56:11,743
แมคคลาวด์ ไอ้บ้านนอกนั่น

934
00:56:12,702 --> 00:56:14,704
- อย่ามายุ่งกับน้องชายฉันนะ
- ทำไม

935
00:56:14,788 --> 00:56:16,039
ใจเย็นๆ คุณแชมป์ประจำรัฐ

936
00:56:16,122 --> 00:56:17,415
ใช่เลย

937
00:56:20,585 --> 00:56:23,129
ฉันตื่นเพราะฝันร้าย

938
00:56:28,551 --> 00:56:30,095
นั่นแหละที่เลวร้ายที่สุด

939
00:56:30,887 --> 00:56:33,264
เราเข้านอนแล้วรู้สึกเหมือนกำลังโดนฝังทั้งเป็น

940
00:56:35,433 --> 00:56:39,062
ฉันมั่นใจว่าไม่มีตำรวจคนไหนเลย
ที่ไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกันนี้

941
00:56:40,397 --> 00:56:41,773
ฉันเกือบจะสติแตก

942
00:56:42,857 --> 00:56:47,654
แล้วมูลนิธิ 11 กันยายนก็เกิดขึ้น
แล้วบอกว่า "คุณมีเราแล้ว"

943
00:56:48,780 --> 00:56:50,657
"เราจะช่วยคุณเอง"

944
00:56:50,740 --> 00:56:53,493
ฉันดูออกว่าคุณใจเสียนิดๆ นะ

945
00:56:53,576 --> 00:56:55,995
- สั่นเหรอ ใช่
- สั่น ใช่ ไม่เป็นไรนะ

946
00:56:56,830 --> 00:56:58,206
ผมกลัวนะ ตอนเข้ามา

947
00:56:59,374 --> 00:57:04,254
ตอนนี้ฉันออกมาสนับสนุนเต็มที่
ให้ทุกคนไปตรวจสุขภาพจิต

948
00:57:04,879 --> 00:57:07,882
ตรวจไปเถอะ เรามีประกัน ตรวจซะ

949
00:57:08,925 --> 00:57:10,468
ลองคุยดูไม่เสียหาย

950
00:57:13,805 --> 00:57:16,182
ผมไม่ชอบที่…

951
00:57:17,767 --> 00:57:19,853
ต้องมาที่นี่ ที่จุดเกิดเหตุ

952
00:57:20,645 --> 00:57:24,441
ฉันก็ไม่ชอบบนนี้หรอก
ฉันชอบที่ได้อยู่กับพวกคุณต่างหาก

953
00:57:24,524 --> 00:57:27,861
ฉันรู้สึกได้รับการปกป้อง เพราะพวกคุณเข้าใจ

954
00:57:27,944 --> 00:57:32,157
เรารู้สิ่งที่คนอื่นๆ ในโลกนี้ไม่มีวันได้รู้

955
00:57:32,240 --> 00:57:33,741
แล้วก็อาจไม่ควรได้รู้ด้วย

956
00:57:34,242 --> 00:57:36,953
ผมไม่เคยรักษาเลย ส่วนตัวนะ

957
00:57:37,036 --> 00:57:38,746
ตอนนั้นลูกสาวผมยังไม่ทันจะสองขวบเลย

958
00:57:38,830 --> 00:57:42,375
เธอแค่อยากรู้ว่าพ่ออยู่ไหน
ในทุกวันที่ผมมาทำงาน

959
00:57:42,459 --> 00:57:45,128
เพื่อพาตัวเองหนีจากความทรงจำช่วงนั้น

960
00:57:45,211 --> 00:57:50,091
เพื่อที่จะไม่ต้องมาย้อนนึก
ถึงเรื่องนี้ในทุกวันของชีวิต

961
00:57:53,303 --> 00:57:55,096
ชีวิตผมไม่เหมือนเดิมอีกเลย

962
00:57:55,638 --> 00:57:57,056
เช่นเดียวกับคนอื่นอีกหลายคน

963
00:57:59,392 --> 00:58:00,643
ผมไม่มีวิธี

964
00:58:01,936 --> 00:58:06,024
ในการระบุอาการที่ผมเผชิญ
เพราะผมมองไม่เห็นมัน

965
00:58:06,691 --> 00:58:07,817
ผมไม่เข้าใจมัน

966
00:58:09,611 --> 00:58:13,448
มันเป็นการโจมตีที่รุนแรงต่อชาติของเรา
นี่คือที่เกิดเหตุอาชญากรรม

967
00:58:14,115 --> 00:58:16,367
ช่วงอีกหลายเดือนหลังจากนั้น มันคือสุสาน

968
00:58:17,243 --> 00:58:18,953
ตอนนี้ความคิดผมกำลังฟุ้งซ่าน

969
00:58:19,037 --> 00:58:22,707
ผมเห็นภาพรูปถ่ายของพีตกับโจแอนน์วันนั้น

970
00:58:23,374 --> 00:58:26,336
ผมเห็นภาพรูปถ่ายของโรเจอร์
ในลานจอดรถแพธมาร์ก

971
00:58:26,419 --> 00:58:28,046
เอาน้ำราดหัว

972
00:58:28,129 --> 00:58:29,380
ทุกอย่างมันย้อนกลับมา

973
00:58:29,464 --> 00:58:32,550
มันเป็นเรื่องที่ลำบากใจจริงๆ เวลาคิดถึง

974
00:58:32,634 --> 00:58:35,970
ที่ระบายของผมคือห้องน้ำ

975
00:58:37,013 --> 00:58:38,556
ผมเข้าห้องน้ำ

976
00:58:39,557 --> 00:58:40,850
แล้วผมก็ร้องไห้

977
00:58:42,268 --> 00:58:46,606
ผมร้องไห้ แล้วก็ร้องไห้ และ…

978
00:58:47,732 --> 00:58:49,984
ผมไม่เคยเล่าให้ใครฟังเลยนะ

979
00:58:50,818 --> 00:58:54,364
นั่นคือวิธีระบายของผม

980
00:58:54,948 --> 00:58:55,823
ค่ะ

981
00:58:58,034 --> 00:59:01,246
ตอนฉันเกษียณ
นั่นแหละตอนที่รู้สึกได้ ปัง มันหนักมาก

982
00:59:01,329 --> 00:59:03,665
อยู่ดีๆ ฉันเป็นใคร ฉันไม่สำคัญต่อโลกแล้ว

983
00:59:03,748 --> 00:59:04,999
- มันเปลี่ยนเราไป
- ใช่

984
00:59:05,083 --> 00:59:07,418
ฉันเลิกเหล้าก็เพราะเรื่องนี้เหมือนกัน
ตอนเราเกษียณ…

985
00:59:07,502 --> 00:59:09,837
เรารับมือกับมันยังไง ก็เข้าบาร์ไง

986
00:59:09,921 --> 00:59:12,882
นั่นแหละวิธีรับมือ แล้วเราก็มาคุยกันเอง

987
00:59:12,966 --> 00:59:16,553
แต่ตอนนี้ก็มีอีกหลายคนที่ทรมานอยู่ข้างนอก

988
00:59:16,636 --> 00:59:18,888
จากเหตุการณ์ 11 กันยายน และอาการพีทีเอสดี

989
00:59:18,972 --> 00:59:21,599
ที่ไม่เคยรักษามาก่อนในชีวิตการทำงาน

990
00:59:21,683 --> 00:59:24,227
พวกคุณในหน่วยฆาตกรรม ได้เห็นศพมากมาย

991
00:59:24,310 --> 00:59:28,273
ศพเด็ก อะไรต่างๆ ทุกคนมีอาการนี้

992
00:59:28,356 --> 00:59:30,775
คุณต้องรักษาอาการนี้

993
00:59:30,858 --> 00:59:33,987
เพราะอาการจะยิ่งหนักขึ้น
แล้วมันจะเปลี่ยนตัวตนคุณไป

994
00:59:34,070 --> 00:59:36,531
บอกตรงๆ นะ
ขอบคุณพระเจ้าที่เรามีงานรวมตัวเล็กๆ นี้

995
00:59:37,949 --> 00:59:41,286
หลายปีที่ผ่านมา
ผมนึกว่าผมเป็นคนเดียวที่กำลังเสียสติ

996
00:59:43,746 --> 00:59:45,748
ทั้งที่ผมไม่ใช่ ผมรู้แล้ว

997
00:59:47,917 --> 00:59:50,420
ตอนมาที่นี่… ขอโทษที ผม…

998
00:59:50,503 --> 00:59:51,879
ผมไม่ได้ร้องไห้นะ คุณต่างหาก

999
00:59:55,341 --> 00:59:57,802
ฉันจะไม่ล้อนายออกหน้ากล้อง
เดี๋ยวเก็บไว้ล้อทีหลัง

1000
00:59:57,885 --> 00:59:58,886
- ได้เลย
- ฉันรักนาย

1001
00:59:59,762 --> 01:00:01,931
เราต้องทำความสะอาดสมอง เราทุกคนเลย

1002
01:00:02,015 --> 01:00:03,641
เราจะเก็บมันไว้ไม่ได้

1003
01:00:04,225 --> 01:00:06,352
แค่ได้เห็นหน้าไบรอันตอนนี้ ฉันก็ดีใจแล้วนะ

1004
01:00:06,436 --> 01:00:09,147
จากนาทีที่เขาเริ่มพูดจนตอนนี้
เหมือนเขาเปลี่ยนเป็นคนละคน

1005
01:00:09,230 --> 01:00:11,441
- วันนี้คือบำบัดกลุ่มเลยนะ
- ใช่เลยจริงๆ

1006
01:00:11,524 --> 01:00:13,943
- ก็ดูสิ
- เพราะนี่คือคอมฟอร์ตโซน

1007
01:00:14,027 --> 01:00:14,986
มันเป็นคอมฟอร์ตโซน

1008
01:00:15,069 --> 01:00:17,363
เรารู้สึกสบายใจที่ได้คุยกัน

1009
01:00:17,447 --> 01:00:19,532
เราอาบน้ำร้อนมาเหมือนกัน

1010
01:00:19,616 --> 01:00:20,491
ใช่

1011
01:00:20,575 --> 01:00:23,369
สุขภาพจิตก็สำคัญไม่แพ้สุขภาพกาย

1012
01:00:24,203 --> 01:00:26,956
ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว

1013
01:00:27,540 --> 01:00:31,919
แต่ผมใช้เวลาประมาณ 19 ปี
กว่าจะคุยกับหมอบำบัด

1014
01:00:32,003 --> 01:00:33,004
ผมต้องทำ

1015
01:00:33,796 --> 01:00:37,050
เพราะผมไม่ใช่ซูเปอร์ฮีโร่

1016
01:00:37,133 --> 01:00:40,845
ส่วนหนึ่งมันก็เหมือนความรู้สึกผิดของผู้รอดชีวิตนะ
หัวหน้า คุณอยู่ในเบอร์เกอร์คิง

1017
01:00:40,928 --> 01:00:41,971
ทอมมี่ คุณอยู่ที่นั่น

1018
01:00:42,055 --> 01:00:43,598
เขาอยู่ที่นั่น ทุกคนก็อยู่

1019
01:00:43,681 --> 01:00:47,018
เราแอบพูดนิดๆ ว่า "ทำไมเราไม่โดน"

1020
01:00:47,101 --> 01:00:48,394
เราคิดเรื่องนั้น

1021
01:00:48,478 --> 01:00:51,314
เรามีตำรวจนิวยอร์ก 23 นาย

1022
01:00:51,397 --> 01:00:54,776
ตำรวจท่าเรือ 37 นาย

1023
01:00:54,859 --> 01:00:57,862
แล้วก็นักผจญเพลิงอีก 343 นายที่ตายไป

1024
01:01:00,782 --> 01:01:02,825
พระเจ้ามอบความทรงจำให้เราเพราะมีเหตุผล

1025
01:01:03,743 --> 01:01:05,036
นั่นคือเพื่อให้จดจำไว้

1026
01:01:05,620 --> 01:01:07,246
จดจำเรื่องที่เกิดขึ้น

1027
01:01:07,330 --> 01:01:08,623
อย่าได้ลืม

1028
01:01:08,706 --> 01:01:10,416
(11 กันยายน)

1029
01:01:10,500 --> 01:01:13,252
จุดที่หอคอยคู่เคยตั้งอยู่

1030
01:01:13,336 --> 01:01:16,005
ตอนนี้มีตึกฟรีดอมทาวเวอร์

1031
01:01:16,714 --> 01:01:20,593
ผมไม่เคยเห็นจากบนชั้นนี้เหมือนกัน

1032
01:01:20,677 --> 01:01:21,678
มันสง่างามมากๆ

1033
01:01:21,761 --> 01:01:26,307
ผมดีใจที่เราสร้างตึกมาตอกหน้าพวกมัน

1034
01:01:26,391 --> 01:01:27,934
- ดีใจมากๆ
- ใช่

1035
01:01:28,017 --> 01:01:29,435
เราทุกคนยังไม่ตาย

1036
01:01:29,519 --> 01:01:32,480
เราทุกคนคือผู้รอดชีวิต ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

1037
01:01:32,563 --> 01:01:36,609
ผมซาบซึ้งที่มีการจัดตั้ง
อนุสรณ์สถานรำลึกความทรงจำ

1038
01:01:36,693 --> 01:01:38,861
ของเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการฉุกเฉินและพลเรือน

1039
01:01:38,945 --> 01:01:42,281
รวมถึงพลเมืองจากประเทศอื่นๆ
ที่เสียชีวิตในวันนั้นด้วย

1040
01:01:44,909 --> 01:01:48,496
นี่คือสัญลักษณ์ของความเข้มแข็งและไม่ยอมแพ้

1041
01:01:48,579 --> 01:01:51,124
ว่าเราล้มลง แต่เราก็ลุกขึ้นมาใหม่

1042
01:01:51,207 --> 01:01:53,042
ในฐานะประเทศ ไม่ใช่แค่เมือง

1043
01:01:55,086 --> 01:01:57,380
อนุสรณ์สถานนี้น่าทึ่งมากๆ

1044
01:01:58,131 --> 01:02:02,844
การสลักชื่อที่อาคาร รายชื่อ น้ำตก

1045
01:02:04,137 --> 01:02:06,264
- วันนี้เป็นวันที่สวยงามนะ
- ใช่

1046
01:02:06,347 --> 01:02:07,640
ไม่เหมือนวันนั้น

1047
01:02:15,273 --> 01:02:16,733
- จริงเหรอ
- จิมมี่ ริชเชสอยู่นี่

1048
01:02:18,443 --> 01:02:21,404
เขาก็เคยเป็นตำรวจ
ก่อนไปเป็นนักผจญเพลิง จอห์น ชิปูรา

1049
01:02:21,487 --> 01:02:23,781
- คุณรู้จักหลายๆ คนจากเกาะสแตเทนใช่ไหม
- ใช่ พระเจ้าช่วย

1050
01:02:23,865 --> 01:02:26,784
ทิมมี่ แมคสวีนนีย์ แล้วก็มีมอยรา

1051
01:02:30,288 --> 01:02:32,039
การก่อการร้ายไม่ใช่แค่การโจมตีครั้งเดียว

1052
01:02:32,123 --> 01:02:36,878
มันคือสภาวการณ์ต่อเนื่อง
ที่ทำลายชีวิตผู้คนด้วยความกลัว

1053
01:02:37,503 --> 01:02:40,423
ด้วยอาการป่วย ด้วยความบกพร่องทางจิต

1054
01:02:41,048 --> 01:02:42,675
(วิลเลียม แมคกินน์)

1055
01:02:48,222 --> 01:02:52,185
เพื่อตอบโต้ความชั่วร้าย เรามีความรัก

1056
01:02:52,268 --> 01:02:56,355
แล้วก็มีผู้คนที่ใส่ใจจริงๆ

1057
01:02:58,274 --> 01:03:01,444
จากโศกนาฏกรรมครั้งนั้น ประเทศนี้

1058
01:03:01,527 --> 01:03:04,405
โดยเฉพาะที่นี่ ในนิวยอร์ก ทุกคนรวมพลังกัน

1059
01:03:07,575 --> 01:03:10,912
มันทำให้ผมเห็นว่าเราทำอะไรได้

1060
01:03:59,001 --> 01:04:02,004
คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา