‫≡ سی‌نما تقدیم می‌کند ≡ ‫ WwW.30nama.CoM
‫کانال رسمی تیم ترجمه‌ی ۳۰نما در تلگرام ‫@CinamaSub
‫اینجا! اینجا!
‫من اینجائـم!
‫حدس بزن چی شده؟
‫نه‌خیرم!
‫نکن!
‫چی شده، عزیزم؟
‫مامان! زانوم گِلی شد!
‫ترجمه و زیرنویس از پوریا هزیمتی ‫∞ POORUYO ∞
‫حالا یه خونه شد!
‫سلام، لینِت. ‫بازرس شارون رایت هستم.
‫بابت وام فوری تماس گرفتم.
‫لطفاً باهام تماس بگیر. ‫بدهی وامت سر به فلک کشیده.
‫اگه دیر بشه، مجبورم با گروه ‫مصادره‌ی اموال تماس بگیرم
‫هرچند از این کار خوشم نمی‌آد.
‫یادت نره: بازرس شارون رایت.
‫۸۸۸۵۵۵۰۱۱۳.
‫مطمئن باشید ‫در این بحبوحه تنها نیستید.
‫آمار رسمی منتشرشده ‫حاکی از افزایش مداوم نرخ تورم
‫اجاره‌ی مسکن و همچنین...
‫کِن، بیدار شو.
‫روز بزرگیـه. ‫چیزی نمونده خونه رو بخریم.
‫- یه دقیقه دیگه. ‫- هر روز صبح همین رو می‌گی.
‫یکی از اقتصاددان‌های ‫دانشگاه واشنگتن بیان کرد...
‫مامان، پا شو.
‫بنیان اقتصاد آمریکا درحال فروپاشیـه
‫خصوصاً در زمینه‌ی اشتغال‌زایی و مسکن.
‫درآمد مردم برای شغل فعلی‌شون ‫نسبت به گذشته کاهش داشته.
‫تورم باعث شده ‫ارزش درآمد متوسط پایین بیاد.
‫قبلاً با صد دلار می‌شد ‫خیلی چیزها خرید
‫حالا دو برابر پول می‌دیم ‫ولی کمتر از گذشته دریافت می‌کنیم.
‫اقتصاددان‌ها می‌گویند فقط وضعیت ‫خوراک نیست که به این روز افتاده.
‫با توجه به آمار جدید
‫اکثر اجاره‌نشین‌ها بیش از یک‌سوم ‫حقوق خود را صرف پرداخت اجاره می‌کنند.
‫۳۰درصد آمریکایی‌ها توان پرداخت ‫ماهیانه ۱۰۰۰ دلار برای مخارج ضروری را ندارند.
‫اما عواقب آن نیز فاجعه‌بار است، ‫ازجمله افزایش نرخ تخلیه‌ی مستأجران...
‫از دست دادن شغل ‫و مشکلات مربوط به سلامتی.
‫اون‌طوری نگاهم نکن.
‫آخ...
‫وقتی یورتمه می‌ری، ‫آدم از خواب می‌پره دیگه.
‫اگه اونجا نخوابی، ‫دیگه صدایی نمی‌شنوی.
‫عوضی‌بازی درنیار.
‫اول صبحی حوصله‌ی غُرغرهات رو ندارم.
‫ساعت ۲:۳۰ با دیوید توی دفتر ‫وکیل قرار داریم که امضا بزنیم.
‫نباید دیر کنی. ‫شنیدی چی گفتم؟
‫باشه. نیازی نیست ‫دم‌به‌دقیقه یادآوری کنی.
‫اگه امروز پیش‌پرداخت ندیم، ‫باید تخلیه کنیم.
‫فهمیدی؟
‫- مامان، فهمیدی؟ ‫- سلام، مامانی.
‫سلام، عشقم.
‫بیا بغلم.
‫خوب خوابیدی؟
‫- هفت پادشاه دیدم. ‫- آفرین.
‫- لنگ دیگه‌ی کفشت کو، کِن؟ ‫- چی؟
‫قرار شد چک رو از چِیس بگیری دیگه؟
‫- بله. حواسم هست. ممنون. ‫- ساعت ۲:۳۰.
‫بریم، کِن.
‫از موج ۹۰/۷ پورتلند همراه شما هستیم
‫و بی‌صبرانه منتظر ‫تماس شما عزیزانـیم
‫تا ببینیم در این وضعیت ‫اقتصادی چه می‌کنید.
‫حقیقت تلخـه، ولی باید گفت
‫همه‌چیز روبه افزایشـه ‫به‌جز حقوق‌هامون.
‫- آمار رسمی منتشرشده نشون می‌ده... ‫- برای خونه هیجان‌زده‌ای؟
‫- چجورم. ‫- چجورم.
‫قراره بترکونیم.
‫می‌دونی صاحب‌خونه‌شدن یعنی چی؟
‫یعنی دولت دیگه نمی‌تونه ‫تو رو از پیش ما ببره.
‫آره و دیگه می‌تونم ‫اتاقم رو قرمز کنم.
‫اگه بی‌خانمان هستین ‫و یا توی مسافرخونه زندگی می‌کنین
‫و یا پول اجاره ندارین، ‫همه فکر می‌کنن تقصیر خودتونـه.
‫فقط کافیـه یه افزایش ‫اجاره داشته باشین
‫و یا یه تغییر ناگهانی ‫توی شغل تا بیچاره بشین.
‫همه فکر می‌کنن
‫تقصیر خود مردمـه که ‫بی‌خانمان می‌شن، ولی این‌طور نیست.
‫گاهی فقط یه اشتباه از بقیه ‫یا یه چک قلمبه کافیـه تا همه‌چی تموم بشه.
‫می‌ندازنتون بیرون و دیگه ‫توی ماشین‌تون زندگی می‌کنین.
‫فکر می‌کنین عجیبـه، ولی نیست. ‫هرکس که خونه پیدا می‌کنه
‫هم‌زمان چهارنفر دیگه خونه‌شون رو ‫از دست می‌دن. بهش فکر کنین.
‫تازه اگه سابقه‌ی تخلیه داشته باشین، ‫دیگه کسی بهتون خونه اجاره نمی‌ده.
‫فکر کنم آمریکایی‌ها از کودکی ‫آموزش می‌بینن که از فقرا متنفر باشن.
‫حتی فقرا از فقرا متنفرن. ‫این فرهنگ توی کشور ریشه زده.
‫حقوق‌ها کم می‌شن و هزینه‌ها زیاد...
‫قیمت مسکن هم از کنترل خارج شده.
‫احساس می‌کنم خیلی‌ها...
‫بنیان اقتصاد کشور ‫داره از بین می‌ره...
‫مخصوصاً وقتی صحبت از ‫مشاغل و مسکن می‌شه.
‫«بی‌خانمانِ شاغل» ‫به یه‌جور تناقض تبدیل شده.
‫الان من توی ماشین زندگی می‌کنم ‫و از حمام عمومی استفاده می‌کنم.
‫اگه سر کار برم، ‫تو تنهایی مشکلی نداری؟
‫درباره‌ی کار شیرینی‌پزی هم ازش بپرس.
‫باشه. دوباره می‌پرسم.
‫پورتلند برای ثروتمندها جای خوبیـه.
‫اجاره‌ها که بالا رفته ‫و بازسازی هم مرتباً انجام می‌شه...
‫زندگی مالک‌ها بر وفق مراده.
‫امروز برات روز بزرگیـه، نه؟
‫آره، ولی تا امضا نشه، ‫همه‌ش استرس دارم.
‫- حتی نمی‌تونم... ‫- مادر چطوره؟
‫مثل همیشه داغونـه.
‫عجب.
‫خیلی خوب. بزن.
‫مدیر اومده، کِن. ‫زود باش برو.
‫برای کار پرسیدی؟
‫آره، پرسیدم. ‫فعلاً خبری نیست.
‫این دفعه مربا جدا باشه؟
‫- نه، روش باشه. ‫- نه‌خیر، جدا باشه.
‫- نه، روش باشه. ‫- دیروز گفتی جدا باشه.
‫- نه، نگفتم. ‫- نمی‌شه که هی نظرت رو عوض کنی.
‫- پنج دلار. ‫- برام مهم نیست.
‫- بگو «ممنون». ‫- به همین خیال باش.
‫صبح به‌خیر، کِنی.
‫- ساعت سه کارم تمومـه، کِن. ‫- باشه.
‫در نهایت...
‫تفاوت‌هایی که بین پول‌گراها ‫و پیروان مکتب کینزی وجود داره
‫تفاوت بین عقایدشون... ‫همه‌چی منجر به رشد اقتصادی می‌شه.
‫شبیه هیلاری کلینتون‌ـه.
‫نیروی محرکه‌ی این ماجرا...
‫- باید دائماً تحت‌مراقبت باشه. ‫- بله، می‌دونم. حواسم هست.
‫- مراکز مراقبتی زیادی هست. ‫- بله، ما هم دنبال یه مرکز خوب هستیم.
‫یکی پیدا کن. ‫کلاس من از اون مراکز نیست.
‫- متوجهـم. ‫- اسم من کِنی‌ـه.
‫- باشه، ولی کِنی نباید اینجا باشه. ‫- بله، می‌دونیم.
‫- می‌دونی که بهش الکی گفتم؟ ‫- آره.
‫- عمراً نمی‌ذارم برگردی به اون مرکز. ‫- عمراً نمی‌رم.
‫- هیچ‌وقت. ‫- هیچ‌وقت.
‫- داریم خونه‌دار می‌شیم، کِن. ‫- ایول.
‫ظاهرم خوبـه؟
‫- آره، خوبـه. ‫- مطمئنـی؟
‫امیدوارم مامان اومده باشه.
‫چرا این‌قدر استرس دارم؟
‫ازت... می‌خوام...
‫ازت می‌خوام قوی باشی.
‫خودت باش.
‫تو دوست‌داشتنی هستی.
‫این هم هست که... بالاخره اومد.
‫سلام، دیوید. ‫خیلی ببخشین. توی ترافیک بودیم...
‫- اِشکال نداره. ‫- چیزه...
‫- ایشون کِنی‌ـه. یادتـه؟ ‫- البته.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫ایشون مایک گرگوری‌ـه؛ وکیلم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام، مایک.
‫بابت تخفیف و مهلتی ‫که دادی، ازت ممنونـم.
‫این چه حرفیـه. بابام ‫می‌خواست مال شما باشه...
‫دورین با شما نیومد؟
‫باید هر دوتون امضا بزنین.
‫آره، می‌دونم. ‫بهم پیامک داد و گفت...
‫احتمالاً تا چند دقیقه‌ی دیگه می‌رسه.
‫حقیقتش ما زیاد وقت نداریم. ‫باید برم بازدید یه خونه توی سَنت جان.
‫نه، داره می‌آد. ‫الان بهش زنگ می‌زنم.
‫عع... باشه.
‫کار پُردردسریـه. ‫من هم غافل‌گیر شدم.
‫بارها سعی کردم، ولی...
‫هر کار می‌کنم...
‫- سلام، ببین... ‫- کجایـی؟
‫یه... یه جا گیر کردم. ‫تو کجایـی؟
‫توی دفتر وکیلـم.
‫خب بهشون بگو من نمی‌رسم.
‫الان... الان نمی‌تونم چیزی بگم. ‫معذرت می‌خوام.
‫داری شوخی می‌کنی؟
‫باید... باید قطع کنم.
‫دورین به‌موقع می‌رسه؟
‫دورین هستم. پیام بذارین.
‫شارون رایت هستم از وام فوری...
‫دورین هستم. پیام بذارین.
‫دِنیس گفت مریضـه و نمی‌تونه بیاد. ‫من شیفت وایمی‌ستم تا بیای.
‫دیر نکنی...
‫ای وای. کون‌مون پاره‌ست.
‫این دیگه چیـه؟
‫ماشینـه دیگه.
‫ماشین کیـه؟
‫مال منـه. خریدمش.
‫توی راه دیدم تخفیف بزرگی ‫برای نمایشگاه مزدا مَدنس زدن.
‫- شوخی می‌کنی دیگه؟ ‫- این ماشین سفید و خوشگل رو دیدم.
‫رفتم داخل و چونه زدم و خریدمش.
‫یعنی به‌جای این‌که ‫طبق قرارمون بیای دفتر وکیل
‫از سر کار رفتی نمایشگاه ‫و ماشین خریدی؟
‫آره، دقیقاً.
‫چقدر پول دادی؟
‫۲۵ تا دادم. ‫دیگه چیزی از ماهانه‌م نمونده.
‫۲۵هزار دلار؟
‫پول خودمـه دیگه.
‫کل پیش‌پرداخت‌مون رو دادی ‫و ماشین گرفتی؟
‫پول خودمـه و می‌تونم خرجش کنم.
‫- اون‌قدر کار می‌کنم تا بمیرم. ‫- می‌فهمی این یعنی چی؟
‫سال‌هاست دارم پس‌انداز می‌کنم. ‫می‌خواستم یه حالی به خودم بدم.
‫باید امروز این کار رو می‌کردی؟ ‫اون پول برای خونه بود.
‫می‌خوام برم داخل ‫و یه نوشابه‌ی خنک بردارم
‫و کِنی رو ببرم دوردور.
‫یعنی به‌جای دفتر وکیل ‫رفتی نمایشگاه مزدا مانیا؟
‫- خدایی؟ ‫- مزدا مَدنس*
‫عع، مزدا مَدنس؟ ‫پس قراره بندازنمون بیرون.
‫این رو می‌فهمی؟
‫واقعاً عقلت رو از دست دادی؟ ‫جای دیگه‌ای برای زندگی نداریم.
‫قراره کارتُن‌خواب بشیم. ‫چرا نمی‌فهمی؟
‫معذرت می‌خوام. ‫کار بَدی کردم.
‫آخه من... مادر بَدی‌ام.
‫می‌دونم ناراحتـی، ‫ولی نمی‌خوام غمت رو ببینم.
‫اصلاً بهت نگفتم چون ‫می‌دونستم واکنشت همینـه.
‫ناراحتـم؟ مجبور شدم به دیوید ‫التماس کنم که تا فردا بهمون وقت بده.
‫دیوید یه کلاهبرداره.
‫هم وامش مزخرفـه و هم خونه‌ش داغونـه.
‫دَرودیوار داره از هم می‌پاشه.
‫ای وای. قراره کِنی رو ببرن.
‫- می‌دونستم واکنشت اینـه. ‫- وای... وای...
‫ببین. گوش کن. ‫بهت گفتم که بازسازی می‌کنم.
‫اینجا رو بازسازی می‌کنم ‫و قشنگ می‌شه.
‫اصلاً هدف‌مون همین بود ‫که اینجا بازسازی بشه.
‫دیگه همچین فرصتی گیرمون نمی‌آد.
‫این تنها فرصت‌مونـه. ‫می‌فهمی؟
‫یه‌نفر دیگه هم پیشنهاد داده ‫و فردا می‌ره سراغ اون.
‫- می‌فهمی چی می‌گم؟ ‫- بس کن.
‫- این‌طوری کِنی رو می‌برن. ‫- الان حوصله ندارم.
‫لطفاً سوییچ رو بده. ‫- نه، سوییچ رو نمی‌دم.
‫حوصله‌ی این حرف‌ها رو ندارم!
‫دعوا نکنین!
‫خودم پول رو پس می‌گیرم. ‫باهاشون حرف می‌زنم.
‫- بهشون می‌گم تو اشتباه کردی. ‫- ولی اشتباه نکردم.
‫چرا، کردی. ‫سوییچ رو بده.
‫- سوییچ لامصب رو بده! ‫- چه خبرتـه؟
‫- سوییچ رو... ‫- دعوا نکنین.
‫وقتی دعوا می‌کنین، ناراحت می‌شم!
‫عشقم؟
‫- ماشین جدید گرفتم. بریم دوردور؟ ‫- نفس بِکش.
‫- خدایا. ‫- ایول، مامانی.
‫خیلی خوب.
‫ولی این... مامان... ‫قراره کِنی رو ببرن.
‫چه ماشین خفنی.
‫بیا بریم شیرینی ماشین رو بدم.
‫بی‌خانمان می‌شیم ‫و مجبوری توی مزدا زندگی کنی، مامان.
‫- اگه دوست داری خونه رو بخری ‫- کِنی هم برمی‌گرده به مرکز مراقبتی.
‫با پول خودت بخر. ‫خدا پشت‌وپناهت.
‫- موفق باشی. ‫- می‌دونی که به من وام نمی‌دن.
‫- خودت خوب می‌دونی! ‫- اون‌وقت تقصیر کیـه؟
‫من هم آواره‌ی خیابون می‌شم. ‫این طوری راضی‌ای؟
‫هر شغلی که گیرت اومده، ‫سریع گند زدی بهش
‫و خشمت رو سر بقیه خالی کردی.
‫معذرت می‌خوام، مامان. ‫التماست می‌کنم.
‫لطفاً این کار رو نکن.
‫تو رو خدا نکن. ‫بیا ماشین رو پس بدیم.
‫خودم می‌رم نمایشگاه بهشون می‌گم...
‫رد می‌شی دیگه! گم شو!
‫معامله انجام شده و امضا زدم. ‫این هم قراردادش.
‫تموم شد و رفت. ‫بریم.
‫ای خدا...
‫باشه. ‫اصلاً می‌دونی چیـه؟
‫۲۵هزارتا رو گیر می‌آرم.
‫تو دیوونه شدی. ‫عقل از سرت پریده.
‫خُل شدی. ‫کِنی، مامان خُل شده.
‫باشه، فقط یادت نره امشب ‫بری خونه‌ی مونا، کِنی رو برداری.
‫دیوید کلیرمونت هستم ‫از املاک پورتلند.
‫پیام‌تون رو بذارین ‫تا باهاتون تماس بگیرم.
‫سلام، دیوید. من لینِت‌ـم. ‫بابت امروز معذرت می‌خوام.
‫می‌خواستم یه‌چیزی بهت بگم.
‫خیلی ضروریـه. ‫لطفاً باهام تماس بگیر.
‫ممنون.
‫چیزی شده؟
‫- باز دیر کردی. ساعت ۶:۳۰ شده. ‫- می‌دونم، تَمی.
‫- به خدا یه جا گیر بودم... ‫- برام مهم نیست.
‫فقط ای کاش ‫بعضی‌وقت‌ها هم سروقت برسی.
‫- یه اتفاقی افتاد. ‫- مشکل من نیست.
‫- برو سفارش غذا رو بگیر. ‫- باشه.
‫- سلام، دیوید. ‫- بیخیال معامله شدین؟
‫نه، فقط سیستم بانک به هم ریخته ‫و چک رو به‌موقع پاس نکردن.
‫یه‌کم بیشتر وقت می‌خوایم. ‫فردا هم که روز تعطیل اداریـه.
‫دیگه بهونه بسـه. ‫تا الان هم بهتون لطف کردم.
‫می‌دونم. خیلی لطف کردی، دیوید. ‫فقط اگه بتونی...
‫می‌دونی که می‌دونم. ‫فقط یه‌کم وقت می‌خوام. همین.
‫- فقط یه‌روز وقت می‌خوام. ‫- بس کن، لینِت.
‫فردا صبح ساعت ۹.
‫اگه کل پول توی حسابم بود که هیچی، ‫وگرنه معامله فسخـه.
‫- ۲۵هزارتا تا ۹ صبح. ‫- باشه.
‫- آخرین فرصتـه، لینِت. ‫- باشه. فردا.
‫گاییدمت.
‫- ردیفـی؟ ‫- آره.
‫نه اتفاقاً.
‫یه نخ می‌دی؟
‫- من کودی‌ام. ‫- می‌دونم.
‫- سلام، اسکات. ‫- تو زنگ زدی؟
‫- آره. ‫- وقت داری همدیگه رو ببینیم؟
‫آره. وقت دارم.
‫وقتم آزاده.
‫همون جای همیشگی؟
‫آره. عالیـه. ‫می‌بینمت.
‫- یه ربع دیگه؟ ‫- نیم‌ساعت.
‫باشه.
‫بفرمایید از اونجا بردارید.
‫- کجا می‌ری، دختر؟ ‫- باید برم...
‫- نه. نمی‌شه. ‫- کِنی چیزیش شده.
‫- معذرت می‌خوام. ‫- همیشه همین رو می‌گی.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫چطوری؟
‫- همیشه یه تیپی می‌زنی‌ها. ‫- آره.
‫این بار ترکیب خاصی پوشیدم.
‫خیلی... بهت می‌آد.
‫خوش‌حال شدم زنگ زدی. ‫آخه هیچ‌وقت تماس نمی‌گیری.
‫- آره، می‌دونم. ‫- اتفاقاً به‌موقع زنگ زدی.
‫امشب بیکارم.
‫چه عالی. خوش‌حال شدم.
‫حالا چرا زنگ زدی؟
‫خب چیزه...
‫- یه ایده داشتم که می‌خواستم بهت بگم. ‫- ایده؟
‫از این ایده‌های سکسیـه؟
‫- قضیه اینـه که... ‫- بذار برات نوشیدنی بگیرم.
‫- ببخشید! ‫- بفرمایید.
‫- دوتا تکیلا با یخ، لطفاً. ‫- حتماً.
‫- ایده بده. ‫- آره، یه فرصت عالی برای سرمایه‌گذاریـه.
‫من توی کِنتون زندگی می‌کنم. ‫اونجا رو می‌شناسی؟
‫- توی اخبار درباره‌ش شنیدم. ‫- آره.
‫آره، اونجا خیلی...
‫من اونجا زندگی می‌کنم
‫و صاحب‌خونه می‌خواد ۴۰هزارتا ‫زیر قیمت بهمون بفروشه.
‫با خودم گفتم...
‫- معامله‌ی شیرینیـه. ‫- آها.
‫- برای ما فرصت خوبیـه که... ‫- منظور از «ما» کیـه؟
‫مامانم و داداشم.
‫آها. ‫آره، پیشنهاد خوبیـه.
‫موضوع اینـه که ما ‫پول پس‌انداز رو از دست دادیم...
‫بفرمایید. دوتا تکیلا.
‫ممنون.
‫- سلامتی. ‫- سلامتی.
‫آره دیگه.
‫خب حالا قضیه چیـه؟
‫ما پولش رو داشتیم ولی از دست رفت
‫و می‌خواستم بدونم امکانش هست...
‫ممکنـه بهم پول قرض بدی...
‫۲۵هزارتا لازم دارم.
‫برای خونه؟
‫آره، ولی ازطریق شرکتت پرداخت کن.
‫می‌دونم از این کارها بلدی...
‫شوخی می‌کنی دیگه؟
‫آره؟
‫اگه واجب نبود، ازت نمی‌خواستم...
‫آخه خیلی...
‫الان واقعاً به کمک نیاز دارم.
‫- می‌خواستم ازت بپرسم... ‫- نه.
‫- از همکارهات بخوای... ‫- نه.
‫شاید بشه یه‌جوری...
‫من قصد معامله با تو ندارم، لینِت.
‫آها. متوجهـم.
‫ببین. گوش کن.
‫ازت خوشم می‌آد.
‫جدی می‌گم. ‫با هم خیلی خوش می‌گذرونیم.
‫ولی نمی‌خوام از داستان زندگی ‫مامانت و داداشت بدونم.
‫متوجهـی؟
‫بهت پول می‌دم که خوش بگذره، ‫نه که این چیزها رو بشنوم.
‫خب؟
‫خودم کم بدبختی ندارم.
‫بچه‌هام همه‌ش ازم چیزی می‌خوان ‫و حتی تشکر نمی‌کنن.
‫- می‌دونی چی می‌گم؟ ‫- آره.
‫- خوبـی؟ ‫- آره بابا.
‫- الان عالی‌ام. ‫- جداً؟
‫- حالش رو داری بریم توی اتاق؟ ‫- چرا که نه. همیشه آماد‌ه‌ام.
‫باشه.
‫این هم... ۵۰۰ دلار.
‫به‌عنوان هدیه‌ی خدافظی، ‫دو برابرش می‌کنم.
‫این چند ماه خیلی خوش گذشت.
‫جدی می‌گم.
‫با خرید خونه موفق باشی.
‫باشه، عزیزم. رسیدم خونه، ‫درباره‌ش حرف می‌زنیم.
‫به بچه‌ها شب‌به‌خیر بگو. ‫دوستت دارم.
‫خب.
‫ای ریدم.
‫اوه اوه.
‫سلام، لینِت. ‫یه سؤال عجیب دارم.
‫جاسوییچی من رو توی اتاق ندیدی؟
‫دارم چه گُهی می‌خورم؟
‫ای وای.
‫لامصب.
‫می‌دونم تو ماشینم رو برداشتی، لینِت.
‫همین‌الان بهم زنگ بزن! ‫فوراً!
‫بهم زنگ بزن!
‫- سلام. ‫- لین‌لین!
‫اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫- دلم برات تنگ شده بود. ‫- چطوری؟
‫چی شده؟ ‫فکر کردم پیک اومده.
‫اوه. آره بیا داخل. ‫خونه‌ی خودتـه.
‫وای، خدا.
‫امیدوارم واجب باشه. ‫پنج دقیقه‌ی دیگه راننده‌م می‌رسه.
‫- اینجا رو برات گرفته؟ ‫- خونه‌ی دوران مجردی رابرت‌ـه.
‫دیگه داره مال خودم می‌شه. ‫نما رو دریاب.
‫خونه‌ی قبلی این‌طوری نبود. ‫نوشیدنی می‌خوری؟
‫اونجا زیاد داریم.
‫- آره. ‫- برای من هم آماده کن.
‫حالا آفتاب از کدوم‌طرف دراومده؟
‫یه خواهش ازت دارم.
‫عع! نه! نه! ‫دست به اون لیوان‌ها نزن!
‫اون‌ها مال رابرت‌ـن. ‫اگه بشکنن، من رو می‌کُشه.
‫لیوان بالای سینک هست.
‫کاش می‌شد بمونم و باهات مست کنم
‫ولی نمی‌خوام مثل هفته‌ی پیش دیر کنم.
‫رفتار رابرت مثل مامان‌بزرگمـه.
‫بهت نمی‌گه چرا ازت عصبانیـه ‫و فقط نگاهت می‌کنه.
‫مثل سگ‌های چی‌واوا ‫که وسط بحران زندگی گیر افتادن.
‫چشم‌هاش رو قلمبه می‌کنه...
‫حقیقتش خیلی ترسناکـه.
‫درهرصورت نمی‌تونم بمونم. ‫باید برم دنبال کِنی.
‫یه‌جوری رفتار می‌کنی انگار مامانشـی.
‫می‌خوای نشون بدی دختر نمونه‌ای هستی؟
‫- گم شو بابا. ‫- آخه داری خودت رو عذاب می‌دی.
‫اوه اوه. چه بوی بَدی می‌دی. ‫قیافه‌ت هم مثل عَن کفتر شده.
‫جداً؟ ‫خودم حواسم نیست.
‫راستی بهت گفتم ‫تازه از سَن دیگو برگشتم؟
‫توی کرونا دل مار ‫یه نشست با مجلس سنا داشت.
‫توی هتل هایت موندیم. ‫دوتا اتاق جدا.
‫مثلاً هنوز مخفیانه با همـیم
‫بااین‌که همه خبر دارن، حتی زنش.
‫اون هم داستان مفصلی داره ‫که بعداً بهت می‌گم.
‫دیگه قرار نیست توی هایت بمونیم.
‫الکی می‌گن تشک‌هاشون ‫از این طبی‌هاست.
‫قشنگ مقوایی‌ان. ‫فقط گنده‌گویی می‌کنن.
‫کل زندگی‌ت روی مبل می‌خوابیدی
‫و حالا از یه تخت مجلل ‫توی هتل هایت ناراضی‌ای؟
‫کون لقت، لینِت. ‫این رو از ته دل گفتم.
‫همیشه گذشته رو... ‫خیلی رواعصابـی!
‫این لامصب چرا پاک نمی‌شه؟
‫بذار من بزنم.
‫این رو باز کن.
‫- می‌شه عجله کنی؟ باید برم. ‫- گلوریا، من یه مشکل دارم.
‫می‌دونی که سه‌هزارتا بهم بدهکاری.
‫همین امشب لازمش دارم، ‫چون دورین رید به برنامه‌ی خرید خونه.
‫پولم رو می‌خوام، باشه؟
‫- می‌دونستم این کار رو می‌کنه. ‫- گلوریا.
‫گلوریا، جدی می‌گم.
‫- این رو ببین. ‫- ای خدا.
‫ببین. ‫مارکِ جیوانی ورساچه.
‫تلفظ ایتالیایی‌ها این‌طوریـه.
‫نظرت چیـه؟ امشب بپوشمش؟
‫خیلی ظریفـه.
‫گلوریا، امشب واقعاً پول‌لازمـم.
‫- نه، وقت برای این کارها ندارم. ‫- قراره از خونه بندازنمون بیرون.
‫- می‌فهمی چی می‌گم؟ ‫- ماشینم رسید. باید برم.
‫باز مجبور می‌شم توی ‫ماشین خودم به بقیه بدم.
‫آخ! داری حالم رو خراب می‌کنی.
‫- ای بابا. ‫- عشقم...
‫ای وای.
‫رابرت اون رو گذاشته اونجا که ‫مثلاً لباس عوض‌کردنت رو تماشا کنه؟
‫نه‌خیر، چرت‌وپرت نگو.
‫خودم گذاشتمش اینجا. ‫این یکی حرف نمی‌زنه و راضی‌ترم.
‫- مگه نه، عشقم؟ ‫- خدا شفا بده.
‫حسودیت می‌شه چون ‫زید من داره پیشرفت می‌کنه.
‫آره، به‌سمت زندان.
‫البته تازگی استرس دارم ‫چون دیگه براش جذاب نیستم.
‫این رو گردنم کن.
‫درک می‌کنم که سختـه، ولی نیومدم ‫که درباره‌ی رابطه‌ی جنسی‌ت بشنوم.
‫اومدم طلبم رو بگیرم.
‫می‌شه یه‌کم آروم بگیری، لینِت؟
‫نمی‌شه که سرزده بیای ‫و ازم باج بگیری.
‫شیش ماه پیش که برات وثیقه گذاشتم ‫و آزاد شدی، همین طور یه‌هویی بود.
‫اون‌موقع زندان بودم، لینِت.
‫موقعیت فرق می‌کرد. ‫تازه فقط شماره‌ی تو رو حفظ بودم.
‫قسمت بوده اون‌طوری بشه. ‫حالا آروم باش.
‫من رو ببین. به نظرت چقدر می‌تونستم ‫توی مرکز اصلاح‌وتربیت دَووم بیارم؟
‫- نه زیاد. ‫- من هم همین رو می‌گم.
‫واقعاً که.
‫گلوریا، لطفاً.
‫نمی‌شه از رابرت پول بگیری؟
‫به اسکات بگو.
‫گفت نمی‌ده.
‫حتی دیگه بهم زنگ نمی‌زنه. ‫ازم دزدیدیش.
‫والا رابطه‌ی ما هم تموم شد...
‫مهم نیست. مطمئنـم ‫بیشتر از سه‌هزارتا ازش کش رفتی.
‫پس بی‌حساب شدیم.
‫از اون دونفر دیگه بگیر ‫که باهاشون هستی.
‫چه مرگتـه، لینِت؟ ‫دیگه با اون‌ها هم نیستم.
‫تا هفته‌ی پیش که بودی. ‫یه‌هو چی شد؟
‫تو مگه مأموری؟
‫می‌دونی اگه رابرت ‫این حرفت رو می‌شنید، چی می‌شد؟
‫من رو می‌نداخت بیرون ‫و الان داشتم رقص میله می‌رفتم!
‫پولم رو بده تا گورم رو گم کنم.
‫- آخ! ماشینم رسید. باید برم. ‫- مجبورم تن‌فروشی کنم، گلوریا.
‫- واقعاً که! ‫- قراره کِنی رو ببرن...
‫آخ!
‫واقعاً بَدموقع اومدی، لینِت!
‫ماشینم رسیده!
‫می‌شه داد نزنی؟ ‫پول خودم رو می‌خوام.
‫نصف‌شب سه‌هزار دلار از کجام بیارم؟
‫فکر کردی بانک مرکزی‌ام؟
‫من عابربانک نیستم که ‫هروقت پول خواستی، بهت بدم.
‫اصلاً خودت گفتی برم پی کارم.
‫حالا هم می‌خوام برم پی کارم.
‫شاید واسه همینـه که ‫زندگی‌ت این‌قدر تخمیـه.
‫باید رفتارت رو درست کنی.
‫بفرما. حالا دیگه حالم از خودم ‫به هم می‌خوره که همچین حرفی زدم.
‫می‌خوای لباسم رو هم بدم؟ ‫کلاه‌گیسم رو هم می‌خوای؟
‫مثل این‌که در جریان نیستی
‫ولی دوست‌ها حساب‌کتاب نمی‌کنن.
‫ولی دفعه‌ی بعدی که بهت لطف کردم، ‫حتماً یه جا یادداشت می‌کنم.
‫خوبـه؟
‫اگه رابرت بفهمه ‫رمز گاوصندوقش رو می‌دونم
‫واویلا می‌شه.
‫وای، خدا.
‫سریع پرتم می‌کنه بیرون.
‫پونصدتاست. ‫اگه نمی‌خوایش، برو پی کارِت.
‫پونصدتا چیـه؟ ‫سه‌هزارتام رو بده.
‫چرا این‌قدر اذیتم می‌کنی، لینِت؟
‫ماشینم رسیده!
‫اصلاً می‌دونی چیـه؟ ‫اِشکال نداره. یه کاریش می‌کنم.
‫- چرت‌وپرت می‌گم. هنوز دوستم داره. ‫- آره بابا.
‫خب می‌خوای برسونمت؟
‫می‌خوام تنها باشم. ‫می‌شه یه‌کم اینجا بمونم؟
‫اتفاقاً خیلی خوب می‌شه. ‫یه بسته هم قراره برام بیاد.
‫یادت نره دَر رو دوقفله کنی.
‫عشق منـی! خدافظ!
‫کودی.
‫کودی؟
‫سلام.
‫منتظرت بودم. ‫ازت یه سؤال دارم.
‫- باید به اتوبوس برسم. ‫- می‌دونم. فقط یه سؤال دارم.
‫چی شده؟
‫خیلی وقت پیش مثل احمق‌ها ‫یه‌کم پول توی گاوصندوقم گذاشتم
‫و چیزه...
‫از اون دیجیتالی‌هاست.
‫- همون‌هایی که رمز وارد می‌کنی. ‫- آره.
‫امشب سه‌بار رمز اشتباه زدم ‫و حالا قفل شده.
‫تو می‌دونی چجوری می‌شه بازش کرد؟
‫- زنگ بزن قفل‌بازکن دیگه. ‫- می‌دونم، ولی الان دیروقتـه.
‫عجله دارم.
‫امشب لزمش دارم. ‫می‌دونی چجوری باز می‌شه؟
‫چرا من باید بدونم؟
‫- چون... ‫- چون؟
‫- فکر کردم می‌دونی چجوری... ‫- چرا همچین فکری کردی؟
‫آخه شنیدم تو سابقه‌داری. ‫گفتم شاید بدونی.
‫کی بهت گفته سابقه‌دارم؟
‫تَمی گفت.
‫زنیکه‌ی خر.
‫- حالا بلدی باز کنی یا نه؟ ‫- نه، ببین.
‫این داستانی که گفتی، خیلی بوداره.
‫- فقط ازت می‌خوام... ‫- می‌رم به اتوبوسم برسم.
‫لاشی!
‫کودی؟ ‫کودی.
‫فقط بیا ببینش و بهت ۲۰۰ دلار می‌دم.
‫بهت پول می‌دم، کودی. ‫۲۰۰ دلار می‌دم.
‫فقط بیا ببینش.
‫فقط نگاهش کن.
‫- گفتی چجور گاوصندوقیـه؟ ‫- گاوصندوقـه دیگه... یعنی چی؟
‫مارک هوم دیپات‌ـه.
‫کجاست؟
‫تو خونه‌م.
‫سه دقیقه راهـه.
‫توش چیـه؟
‫پولم توشـه و می‌خوام بردارمش.
‫به کمکت نیاز دارم، کودی.
‫فقط ازت می‌خوام بیای ببینیش.
‫- فقط ببینش. ‫- زید داری؟
‫- نه. ‫- هم‌اتاقی‌ای چیزی نداری؟
‫تنها زندگی می‌کنم.
‫خوبـه.
‫خب؟
‫باشه.
‫آره. یه نگاه بهش می‌ندازم.
‫- فقط نگاه؟ ‫- چهارصدتا هم می‌گیرم.
‫- چهارصدتا؟ ‫- آره.
‫- حلـه؟ ‫- چهارصدتا. باشه.
‫- قبولـه؟ ‫- آره. هستم.
‫خوبـه.
‫اینجا...
‫به‌عنوان خدمتکار یه رستوران، ‫خونه‌ی قشنگی داری.
‫ممنون.
‫اینجاست...
‫حالا نظرت چیـه؟
‫این‌که مارک هوم دیپات نیست.
‫عع...
‫حالا می‌شه بازش کرد؟
‫من از کجا بدونم؟
‫خب نمی‌شه...
‫نمی‌شه به‌زور بازش کنیم؟
‫یعنی می‌خوای قفلش رو بشکونم؟
‫نه. خب دارم بهت ۴۰۰ دلار می‌دم...
‫واسه این‌که ببینمش ‫و الان هم دیدم.
‫فقط ببینیش؟ ما که قرار نیست ‫دزدی کنیم. این مال خودمـه.
‫مال توئـه؟
‫- آره! ‫- این خونه هم مال توئـه؟
‫بله.
‫- مطمئنـی دیگه؟ ‫- آره، مطمئنـم.
‫واقعاً؟
‫خونه‌ی هم‌اتاقی‌مـه.
‫هم‌اتاقی‌ت؟ ‫گفتی تنها زندگی می‌کنی.
‫هم‌اتاقی سابقم.
‫یعنی از اینجا رفته و گاوصندوقش رو ‫جا گذاشته و وسایل تو توشـه؟
‫- آره دیگه. ‫- پس قضیه اینـه.
‫- دروغ که نمی‌گی؟ ‫- نه.
‫این‌قدر کُسشعر نگو، لینِت. ‫بگو داستان چیـه.
‫اینجا مال دوستمـه. ‫اینجا خونه‌ی دوستمـه.
‫این گاوصندوق دوست‌پسرشـه ‫و پولِ داخلش رو لازم دارم.
‫همین امشب لازمش دارم. ‫این عین حقیقتـه.
‫برای خونواده‌م لازم دارم.
‫واسه خونواده‌مـه.
‫باید این رو زودتر می‌گفتی.
‫معذرت می‌خوام.
‫نباید دروغ می‌گفتم.
‫پول رو لازم دارم، کودی.
‫باورم نمی‌شه دارم ‫دوباره این کار رو می‌کنم.
‫ببین، تنها راهی که می‌شه...
‫تنها راه اینـه که لایه‌هاش رو ‫با دریل سوراخ کنیم.
‫- با دریل سوراخ کنیم؟ ‫- آره.
‫همین‌جا نمی‌شه؟
‫می‌شه، ولی کل ساختمون ‫می‌فهمن اینجا چه خبره.
‫نمی‌شه بی صدا انجامش داد؟
‫می‌خوای روی دریل خفه‌کن بذارم؟
‫چاره‌ای نیست. ‫باید ببریمش بیرون.
‫درضمن خرج برمی‌داره.
‫چقدر؟
‫هشتصدتا.
‫هستی یا نه؟
‫هستم.
‫- چاره‌ای نیست. ‫- پولش رو داری دیگه؟
‫آره، توی گاوصندوق هست.
‫به نفعتـه سربه‌سرم نذاری.
‫حلـه.
‫می‌رم زنگ بزنم.
‫باشه، لینِت. ‫نباید بهت می‌خندیدم.
‫ماشین رو برگردون تا با هم حرف بزنیم.
‫یادت نره بری دنبال کِنی. ‫خونه‌ی موناست.
‫مونا می‌گه صبح زود کار داره.
‫این یک پیام خودکار ‫از وام رُز سیتی است...
‫هفت هفته از پرداخت قسط شما گذشته...
‫لینِت، اصلاً شوخی بامزه‌ای نیست.
‫اون ماشین زنمـه. ‫همین‌الان بگو کجاست.
‫زنیکه آشغال!
‫اگه یه خط روش انداخته باشی، می‌کُشمت!
‫[ سرنوشتت رو خودت تعیین می‌کنی ]
‫نگهش دارین.
‫ممنون.
‫اسباب‌کشی دارین؟
‫آره.
‫می‌خوایم نوسازی کنیم.
‫- همه‌ش دردسره. ‫- دقیقاً.
‫یه‌لحظه صبر کن.
‫صبر کن.
‫جواب نمی‌دی؟
‫- کجا می‌ریم. ‫- خیابون ۸۲ جنوبی.
‫خونه‌ی خودت چجوریـه؟
‫- خونه‌ی خودم؟ ‫- آره.
‫- جایی که زندگی می‌کنم؟ ‫- آره.
‫داغونـه. ‫باید بازسازی بشه.
‫تقریباً ۱۲ ساعت وقت دارم ‫پولش رو جور کنم، وگرنه...
‫سابقه‌ی پرداخت بَدی دارم.
‫هیشکی به خودم اجاره نمی‌ده، چون...
‫اوضاع مزخرفیـه.
‫خونه‌ی تو کجاست؟
‫اون آخرها.
‫- با حقوق تَمی جای بهتری نمی‌شه. ‫- آره.
‫دو ساعت با اتوبوس راهـه.
‫خونواده داری؟
‫دیگه نه.
‫حالا این یارو می‌تونه بازش کنه؟
‫قراره بفهمیم دیگه.
‫پس من پولم رو ازش برمی‌دارم...
‫دَرش رو می‌بندم...
‫و برمی‌گردونمش.
‫- کجا برمی‌گردونیش؟ ‫- به خونه دیگه.
‫- خونه؟ ‫- آره.
‫همین‌جاست.
‫چطوری؟
‫سلام، مامان.
‫سلام، مامان جون.
‫چی شده، مامان؟
‫دوستت دارم.
‫عشق منـی.
‫تنهاش نذار، لطفاً. ‫صدای اون هم کم کن.
‫- آماده‌ای؟ ‫- آره.
‫بریم.
‫بیدار شو، کارل. ‫بیدار شو.
‫پس این گاوصندوق توئـه ‫و رمزش رو یادت رفته.
‫توش چیـه؟
‫پول خودمـه.
‫- پول خودتـه؟ ‫- آره.
‫باشه.
‫پس بازش می‌کنیم.
‫سوییچ‌ها.
‫دَر پارکینگ رو ببند، کارل.
‫به خودت بیا، پسر.
‫جدی می‌گم. ‫به خودت بیا.
‫با این زنیکه‌ی لاغرمردنی ‫این‌همه راه آوردیش؟
‫- پشمام. ‫- بیا از این‌طرف.
‫ماشالا!
‫ظاهراً توش پول زیادیـه.
‫بنازم.
‫جالب شد...
‫این چی بود آوردی، کارل؟
‫نه.
‫نمی‌شه.
‫باید یه کار دیگه بکنیم.
‫همون روش سنتی خودمون.
‫- نه، لهش نکن... ‫- ببند دهنت رو.
‫این کار رو نکن. ای وای.
‫نه... باید برگردونمش.
‫یه‌بار دیگه.
‫این هم از این.
‫پشمام!
‫اینجا چی داریم؟
‫به‌به.
‫اینجا چه خبره؟
‫گفتی این گاوصندوق کیـه؟
‫مال خودمـه.
‫- جداً؟ ‫- آره.
‫- مال توئـه؟ ‫- آره.
‫- همه‌ی این‌ها مال توئـه؟ ‫- آره.
‫خب چی داریم؟
‫چندتا ساعت رولکس خفن.
‫پول نقد و کوکایین.
‫- این رو از کجا می‌شناسی، داداش؟ ‫- توی کافه همکاریـم.
‫توی کافه همکاریـن.
‫- آره. ‫- عجب.
‫- کارل. ‫- باشه.
‫چرا این لامصب رو آوردی اینجا، داداش؟
‫- چه مرگتـه؟ ‫- این‌ها مال توئـه، آره؟
‫می‌گم مال منـه، لاشی.
‫- فقط پولم رو می‌خوام. ‫- عع، پولت رو می‌خوای؟
‫اگه پولت رو می‌خواستی، ‫پس این کُسشعرها چیـه؟
‫این‌ها...
‫این‌ها چی؟
‫- این‌ها چی‌ان؟ ‫- این‌ها...
‫- مال منـه. ‫- چی فرمودین؟
‫- مال منـه. ‫- کُسشعر نگو.
‫- پولم رو بده، لاشی. بده. ‫- این مال کیـه؟
‫- برو کیرم دهنت. ‫- پولم رو بده.
‫این رو از کی دزدیدی، جنده؟
‫از دوست‌دخترمـه.
‫- مال کیـه؟ ‫- داداش، چه مرگتـه؟ آروم بگیر.
‫می‌گم از دوست‌دخترم!
‫از دوست‌دخترتـه. ‫پس داریم نزدیک می‌شیم.
‫بگو این گاوصندوق از کیـه.
‫- دوستم زید کسیـه. ‫- زیدشـه؟
‫زید یه تاجره ‫و این رو براش نگه می‌داره.
‫هیچ‌وقت نمی‌فهمه.
‫- از کجا می‌دونی نمی‌فهمه، اُسگل؟ ‫- براش مهم نیست.
‫- نه بابا؟ ‫- اون فقط زیدشـه.
‫برای نگه می‌داره.
‫برای چی آوردیش پیش من؟
‫دختره‌ی جنده.
‫دارن بازی‌مون می‌دن، کارل.
‫چتـه، حاجی؟ ‫دستت رو بنداز، اُسگل.
‫- بده من! ‫- کیفم رو ول کن!
‫کُسکش.
‫آخ.
‫کیری! ‫کیف رو بده من!
‫لامصب!
‫جلو نیا.
‫کونت پاره‌ست.
‫کارل!
‫ای لاشی‌ها!
‫ای وای! ای وای!
‫من رو ببین! من رو ببین!
‫ای وای.
‫می‌کُشمت!
‫خودت رو مُرده فرض کن!
‫ای خدا...
‫کارِت تمومـه، جنده!
‫ای خدا.
‫گورت رو گم کن!
‫معذرت می‌خوام. ‫من رو ببخشین.
‫فرار کن!
‫کودی!
‫سوار شو!
‫- بزن کنار. ‫- حالت بَد شده؟
‫- بزن کنار. ‫- باشه. باشه.
‫بهتری؟
‫آروم باش، لینِت.
‫- آروم باشم؟ ‫- آره.
‫عجب.
‫خدایا، دارم چه گُهی می‌خورم؟
‫پول رو گرفتیم دیگه؟
‫جواب نمی‌دی؟
‫یه قُلپ بزن.
‫آروم می‌شی.
‫آروم می‌شم؟
‫حداقل زنده‌ایـم.
‫حالا خودمونـیم، گاوصندوق کی بود؟
‫مال یه سیاست‌مداره.
‫که یعنی به‌خاطر مواد ‫داخلش، دنبالش رو نمی‌گیره.
‫خوبـه.
‫نمی‌خوای بشمری؟
‫- می‌شه یه‌چیزی بپرسم؟ ‫- بستگی داره.
‫کِی آزاد شدی؟
‫تَمی بهت چی گفته؟
‫- تَمی؟ ‫- تَمی دهن‌لق.
‫- می‌خوای بدونی تَمی چی گفته؟ ‫- آره، بهت چی گفت؟
‫- فقط گفت یه جا رفتی دزدی. ‫- عع؟
‫- همین رو گفت؟ ‫- آره.
‫- آره، ولی کامل نگفته. ‫- داستان کامل چیـه؟
‫برام پاپوش درست کردن.
‫- پاپوش درست کردن؟ ‫- داستان کامل اینـه.
‫کار کی بود؟
‫- یه دختره. ‫- یه دختر؟
‫- آره. ‫- آها.
‫وقتی رسیدم، فهمیدم ‫یه چیز دیگه قراره بدزدم.
‫عجب.
‫زندگی همیشه همین‌طوریـه.
‫این‌ها...
‫چقدره؟
‫چی؟
‫چقدره؟
‫حدوداً ۱۹هزارتا.
‫۱۹هزار دلار؟
‫پول زیادیـه.
‫می‌خوای بقیه‌ش رو برگردونی؟
‫نه.
‫نه، برای خونه لازمشون دارم. ‫بهت که گفتم.
‫قرار بود امروز قرارداد ببندیم...
‫اگه تا فردا صبح ‫پول جور نشه، کونم پاره‌ست.
‫فقط می‌خوام...
‫یه‌بار توی زندگی‌م برنده بشم.
‫همیشه به عزیزهام آسیب زدم...
‫اشتباهات زیادی انجام دادم...
‫خیلی...
‫تا الان خیلی زحمت کشیدم و نمی‌شه...
‫آره.
‫فقط...
‫چهارهزارتای دیگه می‌خوام.
‫چهارهزارتا؟
‫آره.
‫به چی می‌خندی؟
‫عع...
‫احیاناً تو...
‫کسی رو سراغ نداری ‫که یه مرسدس بنز بخره؟
‫- مرسدس هم داری؟ ‫- آره، یه مرسدس دارم.
‫حتماً مال همون صاحب گاوصندوقـه.
‫- نه، اتفاقاً مال یکی دیگه‌ست. ‫- مال یکی دیگه؟ باریکلا.
‫ولی مال زنشـه و فکر نکنم گزارش بده
‫چون مجبوره بهش توضیح بده کی دزدیدش.
‫اگه واقعاً مرسدس داری، ‫می‌تونم برات چهارهزارتا جور کنم.
‫- همین امشب می‌تونی؟ ‫- همین امشب.
‫ولی باید اول ببینمش.
‫- می‌خوام مطمئن شم سربه‌سرم نذاشتی. ‫- باشه.
‫پول رو نشونم بده تا ببرمت پیش ماشین.
‫پس بریم.
‫باید بریم خونه‌م تا پول رو برداریم.
‫کجایـی؟ ‫من سر کارم.
‫مونا عصبانی شده. ‫کِنی هنوز اونجاست.
‫قرار بود چند ساعت پیش اونجا باشی. ‫کِنی فکر کرده تنهاش گذاشتی.
‫- ای وای. ‫- این گُه‌بازی‌ها چیـه؟
‫معذرت می‌خوام، مونا. ‫دیگه تکرار نمی‌شه.
‫- اِشکالی نداره. ‫- امروز خیلی...
‫- سر کار یه مشکل پیش اومد... ‫- متوجهـم.
‫امروز... خیلی بهم سخت گذشت.
‫دوستت دارم، مونا.
‫من هم دوستت دارم، کِنی.
‫می‌بینمت.
‫کِن، معذرت می‌خوام، عزیزم. ‫امروز خیلی کار سرم ریخته بود.
‫و تَمی هم خیلی اذیت می‌کرد...
‫من رو می‌بخشی که دیر اومدم؟
‫- آره. ‫- واقعاً؟
‫بهت خوش گذشت؟
‫راستی یه مَرد توی ماشینـه ‫که قراره برسونیمش جایی.
‫- بعدش می‌ریم غذا می‌خوریم، باشه؟ ‫- غریبه‌ست؟
‫نه، آدم باحالیـه.
‫- واقعاً؟ واقعاً؟ ‫- آره، آدم خوبیـه.
‫- خیلی باحالـه؟ ‫- آره، خیلی باحالـه.
‫- جداً؟ ‫- آره، ازش خوشت می‌آد.
‫- باشه! ‫- این یکی آدم خوبیـه.
‫این یکی باحالـه.
‫مؤدب باشی، کِن.
‫- جای من نشستی. ‫- بشین عقب، عزیزم.
‫ایشون کودی‌ـه. ‫ایشون هم کِنی.
‫- سلام، کودی. ‫- چطوری، پسر؟
‫خوبـم.
‫عع، کودی دوست‌پسرتـه؟
‫نه... همکارمـه.
‫آها.
‫تو دوست‌دختر داری، کِنی؟
‫- آره. ‫- دوتا هم داری، مگه نه؟
‫- آره. ‫- بنازم! اسم‌شون چیـه؟
‫اِریکا و آزیکا.
‫- ولی یکی‌شون باهاش به هم زد، نه؟ ‫- دلت رو شکست، کِنی؟
‫آره، همیشه با هم بودیم.
‫ولی مشکل این بود که...
‫یکی دیگه اومد بین‌مون.
‫چه تخمی. ‫درکت می‌کنم، داداش.
‫- راستی کِنی دی‌جی هم هست. ‫- نه بابا؟
‫- آره. ‫- آره، هستم.
‫- لقبت چیـه؟ ‫- «دی‌جی کِنی».
‫دی‌جی کِنی! بنازم!
‫- بعضی‌وقت‌ها هم «کِنی رپ‌کن»ـه. ‫- باریکلا.
‫- چیزی هم بلدی؟ ‫- آره.
‫مثلاً می‌گم ‫یو یو حاجی‌ت خیلی خفنـه...
‫با رفقا صبح تا شب گُل می‌زنه...
‫این‌ها مستند نیست، واقعیـه، آره...
‫کارِت درستـه، دی‌جی! ‫بزن قدش!
‫- گفتم کارش درستـه. ‫- آره، دمش گرم.
‫باید یه‌چیزی پخش کنم. ‫باید بشنوم.
‫- چیزه... ‫- این لامصب چجوریـه؟
‫- آداپتور لازم داره. ‫- این دیگه چیـه؟
‫ناموساً به این بدبخت هم برس.
‫حالا کسی رو سراغ داری؟
‫می‌دونی که همیشه یکی رو دارم.
‫اوه اوه. ‫آروم باش.
‫دَر رو قفل کن.
‫باید همه‌ش بهت زنگ بزنم، لینِت؟
‫ساعت ۲ صبحـه. ‫کِنی باید الان خواب باشه.
‫کجایـی؟ ‫مونا گفت یکی دیگه هم باهات بوده.
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫وای خدا.
‫ترسوندیم.
‫- دَر رو باز نمی‌کنی؟ ‫- پول رو آوردی؟
‫آره، خوبـه؟
‫خیلی خوب.
‫همینـه؟
‫آره.
‫چرا دَرش بازه؟
‫ترسیدم و فرار کردم.
‫باورم نمی‌شه هنوز اینجاست.
‫- سوییچ رو داری؟ ‫- توی کیفـه؟
‫خیلی خوب.
‫این هم ماشین. ‫حالا پول رو بده.
‫چهارهزارتا واسه ‫مرسدسِ دزدی می‌خوای؟
‫آره دیگه.
‫بعداز ماجرایی که از سر گذروندیم
‫اصلاً به من فکر کردی؟
‫حتی همون ۸۰۰ دلار رو بهم ندادی.
‫می‌خواستم آخرش بهت پول بدم دیگه.
‫می‌تونستی همون‌جا ‫که زدم کنار، بهم بدی.
‫چرا ندادی؟
‫خب چون...
‫آها.
‫چون همون‌جا یه قرار جدید گذاشتیم.
‫پس حالا یه قرار دیگه می‌ذاریم.
‫پنجاه/پنجاه.
‫نصف پول رو می‌خوام.
‫نصف پول‌ها رو...؟
‫- ارزش ماشین که خیلی بیشتره. ‫- می‌خوام پول‌ها نصف بشه.
‫می‌فهمی مرسدس دزدی چه ریسکی داره؟
‫یعنی چی؟ ‫خودت چهارهزارتا پیشنهاد دادی.
‫چهارهزارتا می‌خوای؟ ‫بیا. این هم چهارهزار دلارت.
‫- یعنی کُسشعر گفتی؟ ‫- آره، کُسشعر گفتم.
‫داشتم بهت دروغ می‌گفتم. ‫عین خودت.
‫- آروم باشین. ‫- پول رو بده من، لینِت.
‫- قرارمون این نبود. ‫- درستش همینـه.
‫- اون ماشین ۵۰ برابر می‌ارزه! ‫- بعداز کُسشعرهایی که گذروندیم
‫دیگه ماشین به تخمم هم نیست.
‫- پول رو لازم دارم. ‫- واسه چی لازم داری؟
‫من هم پول‌لازمـم. هیچی ندارم.
‫- گفتم که لازمش دارم. ‫- با آزادی مشروط کار گیرم اومده.
‫اصلاً کیرم توی خونه‌ت! ‫کل پول رو بده!
‫- نه. ‫- بده.
‫- قرارمون این نبود. ‫- کیف لامصب رو بده.
‫- کیف رو بده، لینِت. ‫- کثافت.
‫کیف رو بده من، لینِت!
‫خواهرم رو ول کن!
‫- نکن... ‫- کیف رو بده!
‫- ولش کن. ‫- باهات شوخی ندارم.
‫- خواهرم رو ول کن. ‫- خفه شو، کِنی.
‫تو رو خدا این کار رو نکن.
‫- کیف رو بده، لینِت! ‫- نه، لازمش دارم.
‫- لازمش دارم! ‫- کیف کیری رو بده! بده‌ش من!
‫- این کار رو نکن! ‫- بده من!
‫- نکن! ‫- بده‌ش من...
‫بده من!
‫چرا این کار رو می‌کنی؟
‫خواهرم رو ول کن!
‫ای خدا.
‫باشه. باشه. ‫چیزی نیست، کِنی.
‫نگران نباش.
‫باشه. باشه.
‫خودت مجبورم کردی. ‫تقصیر خودتـه.
‫کثافت!
‫آشغال...
‫گاییدمت، لینِت.
‫من نگرانتـم.
‫خیلی نگرانتـم.
‫چرا... چرا دیوونه‌بازی درمی‌آری؟
‫کِن؟
‫پن‌کیک‌ها رو براش ‫با کره و مربا بیارین.
‫- می‌شه مربا رو جدا بیارین؟ ‫- بله. می‌شه. شما چی؟
‫من قهوه‌ی تلخ می‌خوام. ‫حتماً مرباش جدا باشه.
‫- باشه. ‫- ممنون.
‫یادتـه بابا همیشه می‌رفت ‫اون رستورانه و پسره رو می‌دید؟
‫اسمش چی بود؟ ‫باهاش به زبون لیتوانیایی حرف می‌زد.
‫دوست داشت به زبون خودش حرف بزنه. ‫اسم پسره چی بود؟
‫آها، دومینیکاس. ‫یادتـه؟
‫یادتـه می‌خواستم با هم ‫جمع کنیم و بریم سفر؟
‫می‌خواستم پاسپورت جور کنم ‫که با هم فرار کنیم.
‫از اینجا خلاص بشیم.
‫کِنی.
‫کِنی، من رو ببین.
‫کودی آدم خوبی نبود. ‫آدم بَدی بود.
‫من اشتباه فهمیدم.
‫می‌خواست خونه‌مون رو از ما بدزده. ‫خونه‌ای که کل زندگی‌مون توش بودیم.
‫تو راضی‌ای که بدزده؟
‫دلم برای بابام تنگ شده.
‫می‌دونم.
‫می‌دونم دل‌تنگشـی، ‫ولی می‌دونی که بابا دیگه پیش ما نیست.
‫متوجهـی؟
‫من هنوز دوستت دارم.
‫ولی تحملش رو ندارم.
‫- تحمل چی رو نداری؟ ‫- تحمل این کارهات رو.
‫باشه. ‫خب عصبانی شدم.
‫عصبانی شدم، چون ‫می‌خواست از ما دزدی کنه.
‫می‌خواست ازمون دزدی کنه.
‫برای همین عصبانی شدم.
‫می‌دونم. ‫بابا بهم گفت مراقبت باشم.
‫تو باید داداش‌بزرگه‌ی من باشی. ‫درستـه؟
‫بله.
‫تو داداش‌بزرگه‌ی منـی ‫و من هم خواهرکوچیکه‌تـم.
‫حالا توی این قضیه ‫بهم کمک می‌کنی یا نه؟
‫من مَرد خونواده‌ام و بهت کمک می‌کنم.
‫تو مَرد خونواده‌ای
‫و من‌وتو قراره قضیه رو تموم کنیم.
‫- بله. ‫- با همدیگه.
‫به‌خاطر خونواده‌مون ‫این کار رو می‌کنیم.
‫موفق می‌شیم.
‫با هم می‌ریم و پول رو می‌گیریم.
‫- باشه. ‫- آره؟
‫آره.
‫بله؟
‫سلام. تامی هست؟
‫عع، شما؟
‫بهش بگو لینِت اومده.
‫اینجا چی‌کا می‌کنی؟ ‫صبر کن.
‫تو کجا، اینجا کجا؟
‫حال و احوال؟
‫واسه چی اومدی، لینِت؟
‫هنوز جنس می‌فروشی؟
‫- می‌بینی که مغازه‌م رو دارم. ‫- آره. می‌بینم.
‫اوه اوه.
‫اینجا نمی‌شه.
‫پس تو همون کِنی معروفـی.
‫- بله، خودمـم. ‫- بعله.
‫اینجا رو داشته باش.
‫- من زولتار هستم...! ‫- ایول.
‫خوشت اومد؟ ‫تا حالا بازی کردی؟
‫- بله. بازی کردم. ‫- بیا بریم.
‫پین‌بال قدیمیـه. ‫بلیت هم نمی‌خواد.
‫بلدی بازی کنی؟
‫- عع، بله. ‫- جداً؟
‫- بله. ‫- باشه پس.
‫باید چند دقیقه ‫با تامی حرف بزنم. باشه؟
‫یا خدا. ‫این‌ها رو از کجا گیر آوردی؟
‫خودت بهمون یاد دادی ‫که دهن‌مون چفت‌وبست داشته باشه.
‫باریکلا.
‫طبقه‌ی بالا کیـه؟
‫به تو ربطی نداره.
‫فقط محض اطلاعت می‌گم دوست‌دخترمـه.
‫آفرین.
‫واقعاً دوست‌دخترتـه؟
‫قرار نشد نصف‌شب بیای پیش من
‫و تیکه بارم کنی، لینِت.
‫عین خودت که پنج سال ‫کُسشعر بارم کردی دیگه؟
‫من نخواستم اینجا زندگی کنی. ‫خودت التماس کردی.
‫التماست کردم، چون بچه بودم. ‫اوضاعم خراب بود.
‫کمک می‌خواستم، تامی.
‫ولی اون‌قدرها هم بچه نبودی، نه؟
‫- آشغال. ‫- لین؟
‫لین؟
‫- جان؟ ‫- چیزی شده؟
‫نه بابا. ‫دو دقیقه دیگه می‌آم.
‫- باشه. ‫- آره.
‫سریع می‌آم.
‫بعداز من چندتا ‫از این دخترها رو بردی بالا؟
‫دیگه از اون کارها نمی‌کنم.
‫یعنی دیگه دوست‌دخترهات رو ‫به بقیه کرایه نمی‌دی؟
‫می‌دونی، من...
‫اون‌قدر اوضاعم خراب بود ‫که فکر می‌کردم عاشقتـم.
‫کاری که با من کردی... اشتباه بود.
‫گذشته‌ها گذشته.
‫مجبور بودم خرج زندگی دربیارم.
‫من ۱۶ سالم بود.
‫حالا چقدر برای این می‌دی؟ ‫چقدر می‌ارزه؟
‫لامصب نیم‌کیلوئـه.
‫شیش‌هزارتا رو که توی خونه‌م ندارم.
‫یعنی مثل قدیم‌ها پول نقد نداری؟
‫مثل زمانی که من بالا بودم؟
‫پس یه خریدار پیدا کن.
‫- نمی‌تونم. ‫- خوب هم می‌تونی.
‫مجبور نیستم برات کاری بکنم.
‫این کمترین کاریـه که می‌تونی بکنی.
‫کوکایین رو بردار.
‫به چه وضعی افتادی.
‫واقعاً متأسفـم.
‫رفیقم بهت سه‌هزارتا می‌ده.
‫نه، چهارهزارتا می‌خوام.
‫اگه نصف‌شب کس دیگه‌ای رو می‌شناسی
‫که می‌تونه کوکایین ‫ازت بخره، برو سراغش.
‫باشه. آدرس رو بده.
‫اسمش بلِیک‌ـه. ‫خونه‌های سمت میدو وِیل رو می‌شناسی؟
‫بالای تپه‌ست.
‫مگه می‌شه یادم بره؟
‫وقتی رسیدی، زنگ دَر رو بزن.
‫فقط به یه شرط این رو بهت می‌دم.
‫دیگه نه می‌خوام ببینمت ‫و نه حتی بهم زنگ بزنی.
‫فهمیدی؟
‫این هم بگیر. ‫مال توئـن.
‫دیگه برو.
‫جوری رفتار نکن انگار ‫بین‌مون چیزی نبوده.
‫بریم، کِنی.
‫باشه.
‫چیزی نیست، کِنی.
‫چهره‌ی معصومی داره.
‫ولی معصوم نیست.
‫راست می‌گفتی، تامی!
‫- خیلی وحشیـه. ‫- چقدر می‌گیری که ببرمش بالا؟
‫ولی اون‌قدرها هم بچه نبودی، نه؟
‫اون‌قدرها هم بچه... ‫دهنت رو ببند...
‫یه حال اساسی به رفیقم بده.
‫پولش رو از قبل داده.
‫پولش رو داده، پس درست رفتار کن.
‫- از اینجا خوشم نمی‌اد. ‫- می‌دونم. نگران نباش.
‫فقط خودم و خودت. باشه؟
‫هر اسمی بخوام، روت می‌ذارم!
‫وقتی مثل جنده‌ها رفتار می‌کنی، ‫باید هم بهت بگم «جنده»!
‫چه گُهی خوردم آوردمت اینجا!
‫چرا باید با تو هم‌خونه باشم، ‫جنده‌ی کثافت؟
‫داره رفقام رو پول‌دارتر می‌کنه.
‫خب همین‌جا بمون.
‫- مطمئنـی؟ ‫- همین‌جا بمون.
‫بالاخره تنها شدیم.
‫از آدم‌های مزخرف خلاص شدیم.
‫نوشیدنی می‌خوای؟
‫نه.
‫بی‌زحمت با کفش نرو روی فرش.
‫می‌خوام تمیز بمونه.
‫آها...
‫همین‌جا وایمی‌ستم.
‫می‌دونستی ۴۲۱هزار واحد باکتری
‫روی یه لنگ کفش هست؟
‫- بفرمایید. ‫- نمی‌خوام. ممنون.
‫اگه خواستی، اینجاست.
‫خب بگو ببینم.
‫دوست تامی هستی؟
‫چطوری معامله کنیم؟
‫می‌خوای جنس رو ببینی؟
‫نه. نه. بهت اعتماد دارم.
‫تو رو نمی‌شناسم، ولی به تامی اعتماد دارم. ‫منظورم اینـه که چجوری پرداخت بشه؟
‫- با حساب پِی‌پال؟ ‫- نه.
‫اونلی‌فنز؟
‫(وبسایت کسب‌وکار که بیشتر از همه بین کارگران جنسی محبوبـه.)
‫- انعام خوبی می‌دم. ‫- نه، نقد می‌خوام.
‫آها، نقد.
‫آره، این طوری ردی ‫از معامله هم نمی‌مونه.
‫پس نقد می‌دم.
‫نگران نباش.
‫همین‌جا دارم.
‫قرار شد چقدر بدم؟
‫- دوهزارتا، آره؟ ‫- با تامی روی سه‌هزارتا توافق کردیم.
‫منظورم دوهزارتا برای کوکایین بود.
‫اصلاً حالا که این‌طوره، ‫رسید به چهارهزارتا.
‫پس یا پول رو بده ‫یا گورم رو گم می‌کنم.
‫چهارهزارتا.
‫تامی گفت قدیم‌ها خیلی وحشی بودی.
‫ببخشید، چی؟
‫تامی گفت قبلاً خیلی چَموش بودی.
‫اون‌موقع ۱۶ سالم بود.
‫پس اومدی که یادی از گذشته کنی؟
‫پول و مواد و پارتی شبونه.
‫می‌خوام بدونم هنوز وحشی‌ای یا نه؟
‫مراقب باش. احساس می‌کنم ‫هنوز یه‌کم از وحشی‌گری‌ت مونده.
‫ببین... نمی‌دونم ‫فکر کردی قراره چی بشه.
‫مهم نیست تامی چی گفته. ‫فقط برای معامله اومدم.
‫حوصله‌ی بحث ندارم. ‫پولم رو بده.
‫مشخصـه حوصله نداری. ‫بفرما.
‫ای وای. ‫ریخت.
‫ما خودت.
‫هزارتا.
‫دوهزارتا.
‫چیـه؟ ‫مال خودتـه دیگه.
‫اونجا هم هست.
‫چه دختر گُلی.
‫و شد چهارهزارتا.
‫- برو کنار. ‫- کجا برم؟
‫- گم شو کنار. ‫- ببین.
‫- من که کاری نمی‌کنم. فقط می‌خوام... ‫- برو کنار.
‫- می‌خوام بدونم آرومـی یا نه. ‫- می‌گم برو کنار.
‫- باشه، می‌رم. ‫- برو کنار.
‫- نه. ‫- الان می‌رم.
‫- این کار رو نکن.
‫- مراقب باش. ‫- این کار رو نکن.
‫اگه پوستم رو زخمی نکنی، ‫بیشتر پول می‌دم.
‫نکن. ‫نکن، آشغال.
‫بهم دست نزن، کثافت! ‫فکر کردی می‌تونی من رو بخری؟
‫فکر کردی من آشغالـم؟ ‫همچین فکری کردی؟
‫فکر کردی چون پول‌داری، ‫می‌تون من رو بخری؟
‫- یا خدا! ‫- نمی‌ذارم بهم دست بزنی!
‫- می‌فهمی چی می‌گم؟ ‫- وای! تو روانی‌ای!
‫روانی؟ من روانی‌ام؟
‫می‌خوای نشونت بدم؟
‫بهم دست نزن، کثافت!
‫بهم دست نزن!
‫ولی اون قدرها هم بچه نبودی، نه؟
‫آروم.
‫عجله نکن.
‫مگه نه؟
‫نمی‌خوام باهاش برم ‫طبقه‌ی بالا، تامی.
‫لباست رو دربیار. ‫زود باش.
‫- جلو نیا. ‫- باشه. پولت رو که گرفتی.
‫آروم.
‫آروم باش.
‫نه!
‫مادرتو گاییدم! ‫جنده!
‫کِنی؟
‫کِنی!
‫کِنی؟
‫کجایـی؟
‫یا خدا!
‫اون شیشه‌ست؟
‫پشمام...
‫- داداشم کجاست؟ ‫- شیشه رو بذاز زمین.
‫بهم حمله کرد و ازم پول دزدید!
‫آروم باش...
‫بهم دست نزن!
‫- بگیرش. ‫- بهم دست نزن!
‫بندازش، جنده.
‫بگیرش، حاجی! ‫بگیرش!
‫- لین! ‫- کِنی!
‫لین! خواهرم رو ول کنین!
‫یکی جلوی این جنده‌ی روانی رو بگیره!
‫- معذرت می‌خوام. ‫- حالت... خوبـه؟
‫خوبـم. خوبـم.
‫من رو ببخش.
‫معذرت می‌خوام.
‫چه مرگتونـه؟
‫از خونه‌م گم شو بیرون.
‫پول رو گرفتم، عزیزم. ‫گرفتم.
‫بریم خونه.
‫باشه. بریم خونه.
‫آره.
‫دیگه تموم شد. ‫بگیر بخواب.
‫خوش گذشت؟
‫مراقب داداشت بودی؟
‫آره، کل شب داشتم پولی که ‫سر ماشین حیف کردی رو جور می‌کردم.
‫کامل جور شد.
‫وقت زیادی هم نداریم.
‫پس لطفاً حاضر شو.
‫با هم بریم امضا بزنیم.
‫خواهش می‌کنم.
‫تکون نخور.
‫حتی بابات از این خونه بَدش می‌اومد.
‫اینجا قصر پادشاه که نیست، عزیزم.
‫فقط پول‌مون به بیشتر از این نرسید.
‫تکون نخور.
‫یکی‌ش تموم شد.
‫اگه الان...
‫اگه الان این کار رو نکنیم، ‫خونه رو از دست می‌دیم.
‫می‌فهمی؟
‫- ازت خواهش می‌کنم. ‫- عزیزم، اصلاً حوصله ندارم...
‫- حوصله‌ی این حرف‌ها رو ندارم. ‫- التماست می‌کنم.
‫- هر دومون خسته‌ایـم. ‫- می‌دونم نمی‌خوای این رو بشنوی، لینِت.
‫نه اون وام رو می‌خوام ‫و نه این خونه رو.
‫- ادامه نده. ‫- ازت خواهش می‌کنم.
‫- دوست دارم این خونه رو بسوزونم. ‫- تو رو خدا بیا بریم.
‫باید همین کار رو بکنم.
‫اینجا زیادی خاطره داریم.
‫هیچ‌وقت قصد خرید ‫اینجا رو نداشتی، نه؟
‫این‌همه وقت من رو تماشا کردی...
‫می‌دیدی که...
‫می‌دیدی دارم چقدر جون می‌کَنم
‫و هیچی نگفتی.
‫سعی کردم بگم، ولی کو گوش شنوا؟
‫نه، نگفتی. ‫به‌جاش رفتی ماشین خریدی.
‫چون نمی‌خواستم عصبانی بشی ‫و سرم داد بزنی.
‫یعنی چی؟ ‫منظورت چیـه داد بزنم؟
‫من دیگه اون آدم نیستم. ‫دیگه نیستم.
‫دیگه اون کار رو نمی‌کنم.
‫- دیگه درباره‌ش... ‫- من اون آدم نیستم...
‫الان دارم از پشتت ‫شیشه درمی‌آرم‌ها، عزیزم.
‫پس کلاً نمی‌خوای با من زندگی کنی. ‫قضیه اینـه.
‫دوست نداری باهام زندگی کنی، نه؟
‫ای خدا.
‫آره، نمی‌خوای.
‫تو...
‫باشه. ‫اصلاً می‌دونی چیـه؟
‫اِشکال نداره.
‫برو یه خونه‌ی تخمی برای خودت بگیر.
‫- ولی کِنی با من می‌آد. ‫- کِنی با تو نمی‌آد.
‫- اون ازت می‌ترسه. ‫- نه‌خیر، کِنی دوستم داره.
‫دوستت داره، ولی ازت می‌ترسه.
‫کِنی به من احتیاج داره. خودش می‌دونه ‫هیچ‌وقت بهش آسیب نمی‌زنم.
‫جداً؟ ‫پس امشب کجا بردیش؟
‫من مادرشـم، لینِت.
‫کل زندگی‌ش مراقبش بودم. ‫حتی قبل‌از به دنیا اومدنِ تو.
‫اگه لازم بشه، ‫باهات درمی‌افتم تا کِنی رو بگیرم.
‫داری شوخی می‌کنی دیگه؟
‫می‌خوای به دولت چی بگی؟ ‫بگی سابقه‌ی خودکشی داری؟
‫بگی تن‌فروشی می‌کردی؟
‫بگی مشکل کنترل خشم داری ‫و تا حالا شغل ثابت نداشتی.
‫تو عاشق اینـی که ‫بدبختی‌م رو ببینی، نه؟
‫دوست داری بهشون بگی ‫یه دختر داغون داری.
‫همون‌زمان که با تامی هم‌خونه شدی
‫کِنی رو فراموش کردی.
‫و اون‌موقع نه من مشکلی داشتم ‫که براش مادری کنم و نه تو.
‫چطوری روت می‌شه؟ ‫من...
‫من ۱۶ سالم بود! ‫می‌خواستم با کسی باشم که دوستم داره!
‫- حالا نتیجه هم داد؟ ‫- نتیجه نداد، چون...
‫چون من...
‫نتونستم...
‫فکر کردی... ‫فکر کردی نمی‌دونم...
‫فکر کردی خودم رو نمی‌شناسم؟
‫اصلاً نمی‌شناسی.
‫کجا بودی؟
‫وقتی بهت نیاز داشتم...
‫بهت نیاز داشتم...
‫به مادرم نیاز داشتم.
‫من نمی‌تونم نجاتت بدم.
‫نمی‌تونم کمکت کنم...
‫آخ...
‫می‌تونی بندازی گردن من، ‫ولی دیگه زن بالغی هستی.
‫اگه دوست داری، من رو سرزنش کن.
‫تو مثل اون چیزه‌ای ‫که ته چاه توالت می‌ذارن.
‫همه‌چی رو با خودت ‫می‌کِشی می‌بری پایین.
‫دیگه حوصله‌ی این زندگی رو ندارم.
‫قرار شده از هفته‌ی دیگه ‫با کِنی بریم خونه‌ی مونا زندگی کنیم.
‫باشه.
‫سلام، لینِت. ‫دیویدم.
‫واقعاً شرمنده‌ام.
‫نظرم عوض شد.
‫پیشنهاد بالاتر خریدارِ ‫دیگه رو قبول کردم.
‫به شما خیلی فرصت داد...
‫- سلام. ‫- سلام.
‫کِنی، چند وقتی باید برم یه جای دیگه.
‫به‌محض این‌که بتونم، ‫می‌آم دیدنت. باشه؟
‫دوستت دارم.
‫من خیلی دوستت دارم.
‫هر ثانیه بهت فکر می‌کنم. ‫هر دقیقه از روز دوستت دارم.
‫باشه؟
‫تو خواهرکوچیکه‌ی منـی.
‫و من هم همیشه داداش‌بزرگه‌ت می‌مونم.
‫- آره. ‫- همیشه مراقبتـم.
‫بله که هستی.
‫آره.
‫دیگه می‌خوام بخوابم.
‫می‌خوای بخوابی؟
‫- باید بخوابم. ‫- باشه.
‫مامان.
‫ازم پرسیدی دیشب چی‌کار کردم.
‫دیشب جنگیدم.
‫برای خونواده‌مون جنگیدم.
‫روش دیگه‌ای بلد نبودم.
‫ولی فکر کنم همون چیزی که ‫می‌خواستم بشنوم رو بهم گفتی.
‫پس... ازت ممنونـم.
‫حالا باید برای خودم بجنگم.
‫مراقب کِنی باش.
‫به مامانش نیاز داره.
‫شاید این فرصتیـه که بتونیم ‫زندگی‌مون رو درست کنیم.
‫لین.
‫[ شب همیشه فرامی‌رسد ]
‫ترجمه و زیرنویس از پوریا هزیمتی ‫∞ POORUYO ∞
‫≡ بزرگترین مرجع دانلود فیلم و سریال ≡ ‫ WwW.30nama.CoM
‫ما را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید ‫@OfficialCinama