Uploaded by MoviesMod.org | Visit & Support
Mojżeszu.
Panie.
Dzisiejsza noc będzie inna niż wszystkie.
Dlaczego, Panie?
Umrą wszyscy pierworodni w ziemi egipskiej, od pierworodnego faraona po
pierworodnego najuboższej służącej.
A Hebrajczycy?
Posłuchaj uważnie. Każda rodzina niech spożyje mięso z baranka ofiarnego z
gorzkimi ziołami i chlebem niekwaszonym, gdyż nie ma czasu, by
wyrósł.
Krwią baranka oznaczcie drzwi waszych domów, by pokazać, gdzie mieszkacie, i
ochronić się przed moją zemstą.
Szukam domu Mojżesza.
Boję się, Mojżeszu.
Musi istnieć inny sposób.
Jam jest niszczyciel.
Do środka. Szybko.
I tak zaczęła się dziesiąta plaga - śmierć pierworodnych.
TESTAMENT: HISTORIA MOJŻESZA
CZĘŚĆ TRZECIA: ZIEMIA OBIECANA
Ostatnia plaga jest druzgocąca. „Umrze każdy pierworodny w Egipcie, zarówno syn
faraona, jak i dziecko służącej czy bydło". W czasach przedchrześcijańskich
była to zapowiedź Nowego Testamentu, Jezusa Chrystusa i baranka ofiarnego.
Tylko jego krew przyniesie nam zbawienie. W Księdze Wyjścia ocaleniem
jest krew baranka na drzwiach.
Jedzcie
i pijcie.
Domy Hebrajczyków zostały oznaczone krwią baranka, dzięki czemu anioł je
ominął.
Stąd nazwa Pesach - „ominięcie". Ucierpiały tylko domostwa Egipcjan.
Amenie?
Można powiedzieć, że to wet za wet. Na początku Księgi Wyjścia faraon każe zabić
niemowlęta płci męskiej. Teraz ginie jego pierworodny. Historia zatoczyła koło. „Ty
mnie, to ja tobie".
Zgodnie z dawną tradycją rabinistyczną nie cieszymy się z powodu cierpienia zadanego
Egipcjanom.
Podczas uczty sederowej, kiedy wspominamy plagi egipskie, ulewamy kroplę
wina z kieliszka na palec i przenosimy ją na brzeg talerza.
Nie można cieszyć się z cierpienia innych.
Nieważne, czy nas skrzywdzili, czy są niewinni. Tak więc symbolicznie odbieramy
sobie trochę radości.
Mojżeszu!
W rozdziale dwunastym pojawia się Niszczyciel. Czasami nazywa się go Aniołem
Śmierci, a nie Bogiem.
Mojżeszu!
Dalej jednak powiedziane jest, że to dzieło Boga. Być może chciano stworzyć tu
-pewien dystans. -Mojżeszu…
I podniósł się wielki krzyk w Egipcie,
gdyż nie było domu, w którym nie byłoby umarłego.
Musimy iść.
Myślę, że redaktorzy i autorzy tłumaczeń zastąpili Boga aniołem śmierci, by uwolnić
Boga od bardziej zawziętej i mściwej postaci, którą można by powiązać z
jakimkolwiek bogiem odbierającym życie dzieciom i niewinnym.
Cośmy uczynili?
To, czego chciał Bóg.
Ostatnia plaga jest przerażająca. To dlatego pojawiają się argumenty przeciwko
Bogu. Bo jak mógłby na to pozwolić kochający Bóg? Cóż za mściwy Bóg
pozabijałby wszystkich pierworodnych? Szczerze mówiąc, nie ma na to dobrej
odpowiedzi.
Na poziomie człowieczeństwa to potworne.
Mojżeszu!
Gdzie jesteś?
Odpowiedz!
Zarygluj drzwi.
Pójdę do niego.
Odpowiedz!
Ja pójdę.
Mojżesza nie ma.
Wstydzi się spojrzeć mi w oczy?
Mój syn nie żyje!
Nasze dzieci też zginęły - z twojej ręki.
Ostrzegaliśmy. Nikt nie może przeciwstawić się Bogu.
Twój Bóg to morderca.
On daje życie…
i On je odbiera.
Mój syn…
Idźcie na pustynię. Natychmiast.
Bez żadnych warunków?
O ile nie będziecie zwlekać.
Zostań z nami.
Nie.
Muszę opłakiwać z nim stratę Egiptu.
Jego stratę.
Musimy iść. Szybko!
Zanim zmieni zdanie.
Ukochany chłopcze…
To ty wprowadziłaś zło do mego domu.
Zmusiłeś Mojżesza do tego…
nieszczęścia. I spójrz, co się stało.
-Uważałeś się za niepokonanego. -Obcuję z bogami.
Doprawdy?
Pokłoń się przede mną.
-Wysłuchaj mnie. -Pokłoń się!
Jam jest faraon.
Władca Nilu!
I nalegali Egipcjanie na lud, aby jak najprędzej wyszli z kraju, gdyż mówili:
„Wszyscy pomrzemy".
Nagle wszystko dzieje się bardzo szybko. To niemal załamanie czasu. Ile tam byli?
Czterysta lat? Niewolnik nie panuje nad czasem. Mówią mu, gdzie i kiedy ma być.
Teraz pierwszy raz może odejść.
Nie jest już niewolnikiem czasu. To on go kontroluje.
Wypożyczali od Egipcjan przedmioty srebrne i złote oraz szaty.
Pan wzbudził życzliwość Egipcjan dla Izraelitów, i pożyczyli im. I w ten sposób
Izraelici złupili Egipcjan.
Zwykle w tłumaczeniach na hebrajski widzę słowo „łupić". Nie ma co owijać w bawełnę
- to odwet. We wczesnym judaizmie stanowiło to tak wielki problem, że
żydowski filozof Filon z Aleksandrii twierdził, iż była to zapłata za ich
pracę. Zasłużliśmy na to po wszystkim, przez co przeszliśmy. Szkoda, że w Biblii
nie ma przypisów. Co mieliście na myśli poza tym, że role się odwróciły?
Naprawdę? Tacy mamy się stać?
Mojżeszu. Czy nie dałeś mi klejnotów z okazji naszych zaręczyn?
Dziś też mamy zaręczyny. Czterysta lat. Niech świętują.
Ten dzień przepowiedziano dawno temu.
Powracamy do Kanaanu, krainy mlekiem i miodem płynącej.
Po czterystu latach nareszcie nastał ten dzień.
W tym czasie spadło na nas wiele nieszczęść.
Przez ciężką pracę, nędzę i cierpienie zapomnieliśmy, kim jesteśmy.
Dziękujmy Bogu, że przemówił do mnie na górze. Dziś, w ten piękny poranek, stoimy
u wrót wolności.
Nagle wierzymy, że faraon pozwoli nam odejść? Ile już razy zmienił zdanie? To
może być pułapka.
Nie. Jedyną pułapką są nasze umysły. Od dziś jesteśmy zaślubieni Bogu. On jest
naszym oblubieńcem.
Mojżeszu!
Pójdę tam, gdzie ty, i zamieszkam, gdziekolwiek ty zamieszkasz.
Kiedy Mojżesz wyprowadził swój lud z Egiptu, dołączyła do niego Bitia. Wiele
nam to mówi na temat tego, jakim człowiekiem stał się Mojżesz i jak wielkie
wrażenie wywarł na swojej rodzinie.
Midrasz podaje też wzruszającą wersję tej opowieści, w której córka faraona jest
pierworodną i ma zginąć, ale Bóg mówi: „Pomogłaś Mojżeszowi, więc cię ocalę".
Wtedy zostaje adoptowana przez Boga i uratowana przed ostatnią plagą.
Wielu muzułmanów uważa adoptowaną matkę Mojżesza za osobę, która także była
prześladowana przez faraona. W literaturze koranicznej znajdziemy
wzmiankę, że po powrocie Mojżesza przyjęła jego przesłanie jako jedna z pierwszych,
a faraon ją za to torturował. To Bóg uratował ją przed okrutnymi katuszami. W
islamskiej tradycji Bitia stała się inspiracją i wzorem dla kobiet, które
chciały uciec przed przemocą domową.
Mojżeszu, nie traćmy czasu. Mój brat postradał rozum.
Izraelici! Ruszamy! Ruszamy!
Podczas sederu czytamy, że gdyby Bóg nie wyprowadził nas z Egiptu, nadal bylibyśmy
niewolnikami faraona - pod względem mentalnym.
Nadal czulibyśmy się zniewoleni przez naszego pana. To syndrom sztokholmski. Aby
się z niego wyleczyć, należy umniejszyć porywaczy, by przekonać się, że nie są
dobrymi, wartościowymi ludźmi. Kiedy to zobaczymy, syndrom sztokholmski znika i
jesteśmy wolni.
Złożyłem ofiarę Amonowi. Nareszcie ocalił nas od złego.
Nie, popełniliśmy błąd, Hamanie.
Za robotnikami odejdą też inni - Nubijczycy, Hetyci. Posypią się
fundamenty. Przygotuj wojsko.
Panie, błagam cię.
Przygotuj wojsko.
To znamienne, że dziesiąta plaga, która osobiście dotknęła faraona, stała się
kroplą przepełniającą czarę.
Kiedy faraon zrozumiał, że stracił syna, jego serce wypełniła chęć odwetu.
Faraon zmienił zdanie i ruszył za nimi. Wyobrażam sobie, że była to gra w kotka i
myszkę, gdzie kot łapie mysz, a później wypuszcza i znów się z nią drażni. Tak
zachowuje się tutaj Bóg.
Kanaan jest na północy. Tędy!
Przejdziemy przez ziemię Filistynów. Mogą nas zaatakować.
Więc będziemy walczyć. To jedyna droga.
Zatem na północ.
Przez pustynię do Ziemi Obiecanej!
Aaronie.
Pan pokazuje nam drogę.
Tam jest morze,
-pomiędzy Migdol a Baal-Sefon. -Już to widziałem.
-Utkniemy! -Tak poprowadził mnie do ciebie.
Posłuchaj mnie.
To znak!
Musielibyśmy mieć tysiąc łodzi!
Gdy faraon uwolnił lud, nie wiódł go Bóg drogą prowadzącą do ziemi filistyńskiej,
chociaż była najkrótsza. Powiedział bowiem Bóg: „Żeby lud na widok czekających
go walk nie żałował i nie wrócił do Egiptu". Bóg więc prowadził lud okrężną
drogą pustynną ku Morzu Czerwonemu.
Istnieje wiele interpretacji dziwnego kierunku, w którym Bóg powiódł lud, od
przyczyn wojennych po obietnicę niezbędnego źródła wody. We wszystkich
może być ziarno prawdy, ale Tora ma być tekstem, który nadal do nas przemawia. Tak
więc z wyprawy tej płynie następująca nauka: kiedy wydaje nam się, że wiemy,
jaką drogę obrać w życiu, Bóg mówi: „Wiem, którędy iść. Podążaj za mną".
A Pan szedł przed nimi podczas dnia, jako słup obłoku, by ich prowadzić drogą,
podczas nocy zaś jako słup ognia, aby im świecić,
żeby mogli iść we dnie i w nocy. A Egipcjanie ścigali ich.
Mówiłem ci, bracie. Tu jest tylko morze.
Musimy zawrócić.
Istnieje jakaś przyczyna.
Egipcjanie więc ścigali ich i dopędzili obozujących nad morzem - wszystkie konie i
rydwany faraona, jeźdźcy i całe wojsko jego - pod Pi-Hachirot naprzeciw
Baal-Sefon.
Mojżeszu, co mówi Bóg?
Mówiłem, że to pułapka!
Rozbijemy tu obóz.
Rozbijamy obóz!
Faraon nas wymorduje!
Zostajemy.
Nie. Spójrzcie! Mojżesz ma rację!
Bóg zsyła na nich łaskę wybawienia. Widzą go w postaci obłoku, który służy im nie
tylko za kompas, ale też źródło ochrony.
Niech idą naokoło.
To niemożliwe. Idzie za nami, gdziekolwiek się ruszymy.
Panie, to chyba żyje.
Kto obejdzie to coś, zostanie moim następcą.
Panie, zapewne przywiodłeś nas tu w jakimś celu.
W jakim? Pokaż mi.
Mojżeszu.
Unieś laskę.
Wyciągnij dłoń.
Mojżesz wyciągnął rękę nad morze, a Pan cofnął wody gwałtownym wiatrem wschodnim,
który wiał przez całą noc.
Dlaczego rozstąpiło się Morze Czerwone? Część biblistów uważa, że jeśli wydarzyło
się to zgodnie z opisem w Biblii, to dlatego, że w wyniku trzęsienia ziemi
powstało pękniecie, dokąd spłynęła woda morska. Przypisują to zjawisku
naturalnemu.
Nie taka była intencja autora biblijnego. Pismo wyraźnie stwierdza, że Bóg nakazał
Mojżeszowi unieść laskę i stał się cud.
Co się dzieje?
Nie przeżyjemy.
Zawróćmy!
Morze nas pochłonie!
Wszyscy zginiemy!
Wracajmy!
Ich Bóg jest wszechmocny, panie.
Nasi bogowie na to nie przystaną.
Widzicie? Oto Bóg!
Widzicie? To Bóg!
Miejcie wiarę.
I gdzie twoje morze?
Czy ratowalibyście siebie, a nie swoje dzieci?
On też nie. Bóg potrzebuje nas wszystkich. Wszystkie swoje dzieci.
Wracajmy, póki czas. Nie przejdziemy żywi przez morze.
Wolę utonąć.
W midraszu znajdziemy wiele komentarzy dotyczących rozstąpienia się morza. W
jednym z nich aniołowie pytają Boga: „Panie, tych ludzi chcesz ocalić? Czcili
bożków, jak Egipcjanie. Wszyscy są tacy sami". A Bóg na to: „Jednego nie
zauważyliście. Spójrzcie - idą razem". I to jest najważniejsze. Nieważne, co
zrobili. Każdy popełnia błędy. Bóg chce tylko, żeby ludzie trzymali się razem i
sobie pomagali.
Zginą w morzu. Szaleństwem byłoby iść za nimi.
Nie.
Ich bóg ucieka!
Czy wątpicie w świadectwo własnych oczu?
Panie.
Odebrano nam już dzieci. To twoi najlepsi wojownicy.
Przygotuj mój rydwan.
Panie…
Zaatakujemy ich i wybijemy!
Izraelici szli przez środek morza po suchej ziemi, mając mur z wód po prawej i
po lewej stronie.
Egipcjanie ścigali ich.
Prędko!
Idź.
Nie.
Rób, co mówię.
Idź.
Szybko!
Idźcie!
Teraz!
Wyciągnął Mojżesz rękę nad morze,
które o brzasku dnia wróciło na swoje miejsce.
Powracające fale zatopiły rydwany i jeźdźców…
całego wojska faraona, którzy weszli w morze, ścigając tamtych. Nie ocalał z nich
ani jeden.
Pewnego dnia moja dziesięcioletnia wówczas córka wróciła ze szkółki
niedzielnej. Tamtego dnia czytali opowieść o Morzu Czerwonym. Ze smutkiem zapytała:
„Dlaczego Bóg to zrobił? Czy to też nie są jego dzieci?". Pomyślałem wtedy: „Słuszna
uwaga". Dlaczego Bóg to zrobił?
W Koranie opowieść ta kończy się utonięciem faraona. Mówi on wówczas, że
wierzy w Boga Aarona i Mojżesza, ale jest już za późno.
Co ciekawe, Gabriel, jeden z archaniołów, mówi Mahometowi, że dwóch osób nienawidzi
najbardziej…
Szatana i faraona.
Mówi też: „Bałem się, że faraon przed śmiercią nawróci się na islam", więc
zaczął mu wkładać błoto w usta, by tak się nie stało.
W rękopisach z Qumran kumran znajduje się zwój zawierający część Księgi Wyjścia.
Jest zniszczony, ale wyraźnie widać w nim długą pieśń przypisaną Miriam.
To pieśń zwycięstwa. Izraelici uciekli, a Bóg jest wojownikiem, który pokonał
Egipcjan i ocalił swój lud.
Śpiewa: „Któż jest pośród bogów równy Tobie, Panie?". Innymi słowy" „Tyś jest
najpotężniejszym z bogów".
To pierwsze ważne przesłanie teologiczne w tradycji żydowskiej, chrześcijańskiej i
muzułmańskiej - a wyszło od kobiety.
Adonai.
Mojżesz uratował świat, tak jak zrobił to Noe. W przypadku Noego woda opadła i
wylądowali oni na suchym lądzie, by zacząć od nowa. Podobnie rozstąpiło się
Morze Czerwone, by ludzie mogli rozpocząć nowe życie na suchym lądzie jako naród. Te
historie są powiązane. Kiedy Bóg zbawia, obecny jest motyw stworzenia.
Bracie, jesteśmy wolni.
Tak.
Mojżesz polecił Izraelitom wyruszyć od Morza Czerwonego, i szli w kierunku
pustyni Szur.
Szli trzy dni przez pustynię, a nie znaleźli wody.
Wstrząśnięci, straumatyzowani ludzie znaleźli się w dziczy. Nic dziwnego, że są
niepewni i przerażeni.
Nie mają pojęcia, gdzie są.
Widzieli wiele znaków, że Bóg jest prawdziwy i ich ocalił, ale teraz mają
wyobrazić sobie, co będzie dalej, a przekracza to granice ich pojmowania.
Idą za Mojżeszem, ale wiedzą, że on też sobie tego nie wyobraża.
Panie, daj mi znak.
Poprowadził nas na śmierć?
Należało zostać w Egipcie.
Zostali wyzwoleni, ale okazuje się, że jeszcze nie jest po wszystkim. Takie jest
życie. Przechodzimy jedną próbę i wyciągamy z niej wnioski, ale to nie
koniec. Tora uczy nas, że wędrówka się nie kończy. Liczy się droga, a nie cel.
Panie, gdzie jesteś? Mój lud umiera z głodu i pragnienia.
Mów do mnie!
Ludzie się boją, Mojżeszu.
Już do mnie nie przemawia.
Kto?
Bóg. Odszedł.
Może nie. Może wystawia cię na próbę.
Tym razem to zbyt wiele.
Nie.
Wskaż im drogę.
Obyśmy znaleźli dziś wodę.
Idziemy na południe.
Kanaan jest na północy.
Wiem. Idziemy na południe, do Midianu.
Do Midianu?
Na górę, gdzie pierwszy raz do mnie przemówił.
Mamy iść do Ziemi Obiecanej.
Dotrzemy tam.
Jak przetrwamy?
Co powiemy naszym ludziom?
Bóg o nas zadba.
I zaczęło szemrać na pustyni całe zgromadzenie Izraelitów przeciw Mojżeszowi
i przeciw Aaronowi. Izraelici mówili im: „Obyśmy pomarli z ręki Pana w ziemi
egipskiej, gdzieśmy zasiadali przed garnkami mięsa i jadali chleb do sytości!
Wyprowadziliście nas na tę pustynię, aby głodem umorzyć całą tę rzeszę".
To długa droga najeżona trudnościami. Ludzie zaczynają się buntować, więc
myślimy: „Jak mogą być tak niewdzięczni?". Ale łatwo mówić, gdy
wyszło się z klimatyzowanego pomieszczenia. Ci ludzie na zmianę
cierpieli i byli ratowani. Po tylu załamaniach byłoby dziwne, gdyby nie
narzekali.
Rano warstwa rosy leżała dokoła obozu. Gdy się warstwa rosy uniosła ku górze,
wówczas na pustyni leżało coś drobnego, ziarnistego, niby szron na ziemi. Pan
powiedział: „Oto ześlę wam chleb z nieba".
Izraelici narzekali na głód, więc Bóg dokonał cudu i zesłał im mannę z nieba.
Naukowcy stwierdzili występowanie w tamtym rejonie owadów roślinożernych,
które żywią się krzewami tamaryszku, wydzielając słodką, białą, lepką
substancję.
Jest na krzewach. Można z tego zrobić chleb.
Bóg przemówił.
Historia na półwyspie Synaj, na pustyni, ukazuje matczyną stronę Boga, ponieważ to
kobiety zamieniają produkty roślinne w pokarm.
Widzisz, bracie? To znak.
W znakach, cudach i walce z armią faraona mamy Boga wojownika, a tutaj, przynajmniej
metaforycznie, Boga matkę karmicielkę.
-Stój! Wracaj! -Przestań! Tak nie można!
Dosyć!
Dawid i Amram chowali chleb, więc go zabrakło.
Chcieli go wymienić.
Jest dobry najwyżej dwa dni.
Bóg zesłał nam pokarm. Tak mu odpłacacie?
Wyrzuć ich. Niech sami sobie radzą.
Nie. Stój!
Rób, co mówię.
Złość już nieraz cię zaślepiła. Bóg jest miłosierny. My też bądźmy.
Ona ma rację.
Czego chciałby Bóg?
Mnie pytasz?
Całym sercem szukam odpowiedzi.
Zatem szukaj i umysłem.
Aby się czegoś nauczyć, musimy wymazać poprzednie lekcje. Tu nie mówimy nawet o
dzikich zwierzętach. To pustka.
Nic tam nie ma. A wrogowie, zagrożenia? Tak, ale nie o to chodzi. Nie dałoby się
nauczyć koniecznych wartości w Egipcie. Zbyt wiele się tam wydarzyło. W Izraelu
trzeba zbyt wiele zbudować. I stąd pustynia.
Dzieci Izraela.
Przez pięć dni każdego ranka będziemy zbierać pokarm na dany dzień.
A szóstego dnia… zbierzemy tyle, by siódmego dnia wypoczywać.
Powstaliśmy na podobieństwo Boga, więc siódmego dnia wypoczywamy, tak?
To dzień święty.
Byśmy mogli wspominać, ile mu zawdzięczamy.
Oto nowe prawo.
Szabat to ciekawe rozwiązanie wśród starożytnych Izraelitów i w świecie
biblijnym. Z tego, co wiemy, w innych kulturach nie było wówczas niczego
podobnego, więc to izraelski wynalazek.
Pierwsza wzmianka o szabacie pojawia się w rozdziale szesnastym Księgi Wyjścia.
„Szóstego dnia zbierzcie dwa razy tyle, co zwykle, by siódmego dnia odpocząć, jak
zrobił to Bóg".
Mówi się u nas, że nie tyle Żydzi utrzymywali zwyczaj szabatu, co szabat
utrzymał Żydów przy życiu. Bóg powiedział przez Mojżesza: „Dosyć pracy. Spójrzcie na
to, co macie, i bądźcie wdzięczni. Zrozumcie, że nie ma nic złego w byciu tu
i teraz".
Izraelici przetrwali głód i gniew faraona, ale w drodze do góry Synaj
czekało ich starcie z kolejnym wrogiem.
Nie jesteśmy sami.
Ludzie pustyni. To ich ziemia.
W czasach starożytnych Bliski Wschód zamieszkiwało wiele plemion wrogich
Izraelitom. Dobrym przykładem są Amalekici.
Jazda! Mojżeszu!
Bandyci!
Zakradli się pod osłoną nocy.
Walczyliśmy, ale było ich zbyt wielu.
Zabrali kobiety i dzieci.
Potrzebuję więcej ludzi.
Amalekici. Handlarze niewolników.
Rozbijamy obóz.
Wydaj rozkaz.
Musimy odzyskać naszych.
Szybko, zająć pozycje.
Czy Izraelici wyszli z Egiptu z mieczami, tarczami i strzałami? Jak mogli
wypowiedzieć Amalekitom wojnę? Wiekowy żydowski midrasz mówi, że ogołocili ze
wszystkiego trupy Egipcjan, którzy utonęli w Morzu Czerwonym. To doskonałe
wyjaśnienie. Biblia w ogóle o tym nie wspomina, więc zastanawiamy się, jak to
było możliwe.
Panie…
Poprowadź swoje dzieci do zwycięstwa.
Bóg mówi: „Wyprowadziłem was z Egiptu mocną ręką i wyciągniętym ramieniem".
To samo robią ramiona Mojżesza.
Jest symbolem. Przewodnikiem.
Jozue!
Tu jesteśmy.
Są tu!
Izraelici zwyciężali, gdy Mojżesz miał oczy zwrócone ku niebu.
Trzymajcie się blisko mnie.
W przeciwnym razie przegrywali.
Prędko!
Mojżesz słabł.
Ale nie opuszczał ramion…
Izraelici wyszli z tej walki zwycięsko.
Mojżeszu.
Tak?
Kłócą się o łupy.
Dosyć! Przestańcie!
Kto następny podniesie rękę, zginie!
Zginie!
Pamiętajcie, kim jesteśmy.
Narodem. Narodem wiernych!
Z drogi!
Jak mam prowadzić taki lud?
Idź z miłością.
A jeśli jej nie odnajdę?
Będzie to twoja wina.
Odebrano nam miłość w dzieciństwie.
Sama miłość nie wyprowadziłaby nas z Egiptu.
Opowieść o przejściu przez pustynię to historia zbieraniny zranionych,
straumatyzowanych byłych niewolników, którzy próbują jakoś sobie
radzić.
Uczy nas, że Bóg może zesłać nam wizję, marzenie, jednak często nie urzeczywistnią
się one tak, jakbyśmy chcieli - ale okażą się czymś lepszym.
Wierni spodziewali się, że błyskawicznie trafią do Ziemi Obiecanej. Najpierw trzeba
jednak popracować nad swoim wnętrzem, by dotrzeć do celu.
Izrael służył teraz innemu panu - Jahwe. Celem wyjścia z Egiptu nie była wolność.
Było nim pójście na górę i oddanie czci Bogu.
Zdobycie przykazań, by wiedzieć, jak postępować i jak oddawać cześć.
Nadal czeka ich duchowa walka. Zostali wyzwoleni pod względem politycznym, ale
jeszcze nie duchowym.
Przyszedłem z nim rozmawiać. Znów go odnaleźć.
Widziałem cię już w tym stanie.
Nie poprowadzę swojego ludu bez Boga. Jak mam iść z nimi, a jednocześnie go szukać?
Wiele lat temu
poprowadziłeś moje owce na pastwisko,
bym ja mógł zająć się swoimi ludźmi.
Dobrze mi służyłeś.
Ty też masz pomocników. Wybierz ich mądrze. Niech cię wyręczą.
Wtedy możesz z czystym sumieniem iść do Niego i prosić o pomoc.
Powraca Jetro. Obserwuje Mojżesza, który w pojedynkę rozsądza rozmaite spory swoich
ludzi. Jetro mówi mu wtedy: „Nie możesz tak dłużej robić. Zamęczysz się". I daje
mu radę, by ustanowił sądy. W mojej ocenie Jetro jest przykładem tego, jak człowiek,
który nie jest Żydem, może pomóc, dzieląc się zwyczajami ze swojego kręgu
religijnego. Mojżesz rozsądnie korzysta z jego rady, choć pochodzi z innej kultury.
Nadal tu jest.
Historia naszego życia.
Ciekawe, jak się skończy.
Muszę poprosić Go o pomoc.
Tak zrobisz.
Opowiedz tę historię naszym dzieciom, by zrozumiały.
Idź.
Mojżesz po raz kolejny wchodzi na górę, by rozmawiać z Bogiem.
Rozległy się grzmoty z błyskawicami, a gęsty obłok rozpostarł się nad górą.
Góra zaś Synaj była cała spowita dymem, gdyż Pan zstąpił na nią w ogniu i uniósł
się dym z niej jakby z pieca, i cała góra bardzo się trzęsła.
Gdzie jesteś?
Przyszedłem aż tutaj, by cię znaleźć.
Przemów do mnie!
Skończyłeś ze mną? Bo ja z Tobą nie!
Słyszysz mnie?!
Nie wiem, co robić, Boże.
Dokąd iść.
Bez Ciebie jestem zgubiony.
Niosłem was na skrzydłach orlich i przywiodłem was do Mnie. Teraz jeśli
pilnie słuchać będziecie głosu mego i strzec mojego przymierza, będziecie mi
królestwem kapłanów i ludem świętym. Takie to słowa powiedz Izraelitom.
Mijały tygodnie. Izraelici czekali na powrót Mojżesza w cieniu góry Synaj.
Nie ma go już 40 dni i 40 nocy.
Wróci.
Izraelici żyją w ciągłej niepewności. Pierwszy raz nie ma z nimi ich przywódcy,
człowieka, który wyprowadził ich z Egiptu i był dla nich ojcem. Przeżywają
coś wspaniałego, lecz przerażającego. Kiedy nie wiadomo, co przyniesie jutro,
człowiek jest w stanie zrobić wiele złego.
O co chodzi?
Potrzebujemy Boga, którego rozpoznają też inni. Boga na wzór innych bogów. Mamy
złoto Egipcjan.
Przetopimy je na boga, który będzie nas chronił.
Mojżesz nas chroni.
Naprawdę wierzysz, że twój brat jeszcze żyje?
Tak?
Tyś jest pierworodny. Zajmij należne ci miejsce.
Aaron powiedział im: „Pozdejmujcie złote kolczyki, które są w uszach waszych żon,
waszych synów i córek, i przynieście je do mnie".
A wziąwszy je z ich rąk nakazał je przetopić i uczynić z tego posąg cielca
ulany z metalu.
Pamiętajmy, że nieposłuszeństwo sprowadziło na Egipt plagi. Tu mamy
nieposłuszeństwo ludzi, którzy budują sobie bożka - i przez to ich podróż trwała
40 lat zamiast dziesięciu dni.
To Aaron, brat Mojżesza i arcykapłan Izraela, każe sporządzić cielca, gdyż boi
się buntu wśród Izraelitów. Bożek ma ich uspokoić.
Mojżesz schodzi z góry Synaj w chwili, gdy lud oddaje cześć złotemu cielcowi. To
dramatyczna scena.
To Mojżesz.
Mojżeszu!
Mojżeszu.
Na nic. Wszystko na nic.
Mojżesz jest tak oburzony i rozgniewany, że roztrzaskuje dwie tablice, na których
spisane było Dziesięć Przykazań.
Nie potrafi opanować złości. To motyw przewodni jego życia.
Możemy się wiele nauczyć z jego problemów ze złością. Mojżesz traci panowanie nad
sobą, wybucha gniewem, a później musi znaleźć sposób na to, by opanować
sytuację.
Pomóżcie mi.
Co to?
Odpowiedź.
Odpowiedział na moje wezwanie.
I przekazał mi najwspanialszy dar.
Swoje prawa.
A wy wszyscy…
złamaliście mi serce.
Więc ja połamałem tablice.
By zmienić przeszłość, konieczne jest wybaczenie, pamiętasz?
Zostawcie mnie.
Natychmiast.
Cóż uczyniłem, Panie?
Odejdź.
Panie.
Zawiodłem cię.
Już czas. Sprowadziłem kiedyś powódź i oszczędziłem tylko Noego. Teraz mogę
sprowadzić ogień, a oszczędzić tylko ciebie.
By wszyscy spłonęli?
Panie, dotarlibyśmy do Ziemi Obiecanej, gdybyś mnie tu nie przywiódł. Nie doszłoby
do tego.
Na cóż wam Ziemia Obiecana, jeśli nie potraficie tam żyć? Macie wolność, ale bez
prawdy jej nie utrzymacie.
Zaczniemy od nowa.
Nie! Wybacz im i mnie.
Wybacz.
Bóg znów miał dość. „Zabiję wszystkich i zacznę od nowa". Mojżesz go od tego
odwodzi. To pochopna decyzja. Przyprowadził Egipcjan na pustynię, żeby
ich zabić?
Puść go.
Zbuntowali się przeciw tobie i Bogu.
Zostaw ich.
Zasługują na śmierć.
Niech będą przykładem dla innych.
Nie będziesz zabijał.
Takie jest prawo.
Jakie prawo?
To, które zniszczyłem. Puść go.
Przekaż nam te prawa, Mojżeszu.
Będziemy je sobie powtarzać, aż nie będzie takiej potrzeby,
bo będą zapisane w nas.
Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani obrazu.
Nie będziesz miał cudzych bogów obok mnie.
Nie będziesz wzywał imienia Pana, Boga twego, do czczych rzeczy.
Nie będziesz pożądał.
Nie będziesz…
Izraelici odsunęli się od siebie podczas przeprawy przez pustynię, ponieważ
brakowało im przymierza. Spędzili tam tyle czasu, by je zawrzeć. Bóg w każdej chwili
mógł zabrać ich do Kanaanu, ale nie byli na to gotowi.
Pamiętaj o dniu szabatu, aby go uświęcić.
Czcij ojca twego i matkę twoją.
Nie będziesz cudzołożył.
Nie mów fałszywego świadectwa…
W Biblii nie znajdziemy słowa „przykazania". Mówi o dziesięciu rzeczach
- „d'varim dwaRIM" - kwestiach, normach. Pierwsza piątka odnosi się do
relacji człowieka z Bogiem - „nie będziesz miał bogów cudzych przede mną ani
brał mojego imienia nadaremno". Pozostałe dotyczą relacji społecznych, wzajemnego
porozumienia i słusznego postępowania.
Nie będziesz pożądał domu bliźniego twego ani żadnej rzeczy, która do niego należy.
Bóg mówi: „Nie możecie zostać bez pewnych norm. Wyprowadziłem was z niewoli, byście
stali się narodem". Przykazania staną się kodeksem moralnym, który odmieni cały
świat.
Matko…
Dlaczegoś jest smutny, Mojżeszu?
Przez wszystko, com źle uczynił.
I co jeszcze muszę zrobić.
Dobrześ czynił.
Wyprowadziłeś ich z Egiptu, jak nakazał ci Bóg.
Dałeś im prawa i nakazy.
Dałeś im życie.
Czego jeszcze od siebie żądasz?
Muszę zaprowadzić ich do Ziemi Obiecanej.
Dotrą tam sami.
Bez ciebie.
Trzy najważniejsze postaci w tej opowieści, Mojżesz, Aaron i Miriam, nie
dotarły do Ziemi Obiecanej.
Chodź.
Najbardziej poruszające i tragiczne w całej Biblii jest to, że Mojżesz, który
otrzymał od Boga tak niebezpieczne zadanie, przez 40 lat prowadził Izraelitów
przez pustynię i wiernie dokończył dzieła, nie mógł wejść z dziećmi Izraela do Ziemi
Obiecanej.
To niezwykle smutne.
Spójrz, Mojżeszu.
Oto ona.
Niedopuszczenie Mojżesza do Ziemi Obiecanej odzywa się echem w historii
Martina Luthera Kinga. Noc przed swoją śmiercią wypowiedział słowa godne
Mojżesza: „Wstąpiłem na szczyt góry i widziałem Ziemię Obiecaną. Może nie dotrę
tam z wami, ale wy do niej wejdziecie". Jakby przemawiał przez niego Mojżesz.
Historia Mojżesza uczy nas, że możesz dotrzeć do Kanaanu, ale wolność nadal
wymagać będzie walki. Zdobycie wolności to jedno, ale jej zachowanie to rzecz
zupełnie inna.
Ziemia Obiecana.
A ja tam nie wejdę.
Nie.
Ale twoje dzieci owszem.
Mojżeszu?
Wejdźmy do namiotu.
Chodź.
Tam, w krainie Moabu, według postanowienia Pana, umarł Mojżesz, sługa
Pański.
Nie powstał więcej w Izraelu prorok podobny do Mojżesza, który by poznał Pana
twarzą w twarz, ani równy we wszystkich znakach i cudach, które polecił mu Pan
czynić w ziemi egipskiej wobec faraona, wszystkich sług jego i całego jego kraju;
ani równy mocą ręki i całą wielką grozą, jaką wywołał Mojżesz na oczach
całego Izraela.
Uploaded by MoviesMod.org | Visit & Support