ODDZIAŁ SPECJALNY POLICJI
Policja! Na kolana i ręce za głowę.
Na kolana. Ręce za głowę.
Na kolana i ręce za głowę.
Caleb Johansson, jest pan aresztowany za zabójstwo Roxane Vial.
Co to, kurwa, jest?
Zgarnijcie go.
Zabezpieczyć budynek.
Tragiczny obrót przybrały wydarzenia w alpejskiej wiosce Lévionna.
Dziś rano policja znalazła 12 ciał w domu Caleba Johanssona,
charyzmatycznego przywódcy sekty Écrins.
Zaczęło się tydzień temu po odkryciu zwłok
17-letniej licealistki Roxane Vial...
Według źródeł
Vial ukamienowano, a jej twarz wysmarowano węglem.
Makabryczny rytuał, któremu ją poddano,
doprowadził śledczych do sekty Écrins i jej guru Caleba Johanssona.
Guru to jedyny ocalały z aktu,
nazwanego przez policję „zbiorowym samobójstwem”.
Niestety Caleb Johansson uparcie milczy,
więc to, co wydarzyło się w tym domu, pozostaje tajemnicą.
Jak w tak spokojnej miejscowości mogło dojść do tej strasznej tragedii?
Mieszkańcy Lévionny są głęboko wstrząśnięci.
W końcu odebrałeś.
Czemu wyszedłeś bez słowa?
Praca wzywa. Spokojnie, wrócę za kilka dni.
Twój zespół nic o tym nie wie.
Co robisz w Alpach? Co to za miejscowość ta Lévionna?
Ida, przestań namierzać mój telefon.
Od kiedy masz tajemnice? Mówimy sobie wszystko.
Prowadzę ważne śledztwo, skarbie.
Przyjadę ci pomóc.
Nie, wkrótce wrócę. Obiecuję.
Tato? Halo.
Tato?
Tato!
Tato?
- Co jest? - Nie przyjeżdżaj!
Tato!
Tato! Co się tam dzieje?!
Tato!
ANTRACYT: TAJEMNICE SEKTY
Myślałem, że jako Paryżanin będziesz podrywał tu laski,
ale ty jesteś nieśmiały.
Co z tego?
Jutro jest duża impreza, więc jeśli chcesz kogoś poznać...
Dzięki, ale raczej nie.
W razie czego wiesz, gdzie mnie szukać.
WYJŚCIE
- Dzień dobry. - Kolega wypożycza sprzęt.
Może później, ale teraz muszę znaleźć mojego tatę.
Może pani zaczekać na ławeczce.
- Nie... - Przepraszam.
Te są za małe. Ma pan rozmiar 45?
- Sprawdzę. - Dobrze.
Narty są świetne.
Ile za tydzień z kaskiem i kijkami?
Mój tata to dziennikarz Solal Heilman.
Zna go pan?
Nie. To będzie 150 euro.
Słyszał pan o sekcie Écrins i zabójstwie Roxane Vial?
Okropna historia.
- Pana nie pytałam. A pan? - Wiem tyle, co wszyscy.
- Przyniosę te w rozmiarze 45. - Dziękuję.
- Ale ze mnie niezdara! - Kolega pana obsłuży.
Roméo, przynieś panu parę allspeedów w rozmiarze 45.
Dziękuję.
Mój ojciec badał tę sektę 30 lat temu.
Wrócił tu tydzień temu i został porwany.
Proszę powiadomić policję.
- Ogląda pan dokumenty o zbrodniach? - Nie.
Gliny angażują się tylko dwa na trzy razy.
Teraz potrzebuję ciebie.
Znalazłam to w pokoju hotelowym taty. To ty, prawda?
Było w aktach ze śledztwa.
Jaro, nie mogę znaleźć allspeedów.
Nie wiem, skąd miał to zdjęcie, ale teraz muszę pracować.
No tak, nie chcesz się wychylać, bo dostałeś zawiasy.
Skąd wiesz? I coś ty za jedna?
Źle zaczęłam.
Nie jestem zbyt obyta towarzysko.
Jestem Ida. Robię śledztwa w sieci.
- Co? - Jestem takim internetowym detektywem.
Stworzyłam forum o nazwie iData. Ida-ta!
Wybieram z internautami sprawę i zbieramy na jej temat informacje.
Są nas setki, więc szybko nam idzie.
Nie umieszczam informacji o sobie w sieci.
Nawet nie wiesz, ile informacji
udostępniamy w sieci na temat siebie i własnych rodzin.
Chodź. Najpierw cię wygooglowałam.
Mało informacji. Zabezpieczyłeś social media.
Ale masz też konto w starym serwisie.
Stąd wiem, że studiowałeś okulistykę.
Nie jesteś okulistą, więc coś poszło nie tak.
Może to mieć związek z fotkami twojej organizacji studenckiej,
które ukazują cię w żałosnym stanie.
Widać cię także ze studentką pielęgniarstwa Anaïs Aymard.
To chyba było coś poważnego, bo razem chodziliście do szkoły rodzenia.
Jakie to urocze.
Mniej urocza jest koszulka z liściem marychy.
Co ciekawe, jest tam też logo klubu nocnego Nux.
Mają 2072 recenzje.
Moi detektywi dokopali się do komentarza z 2022 roku
krytykującego barmana Jaro,
który wlał za mało wódki do Sex on the Beach.
Zatem zostałeś barmanem.
Student medycyny, barman, a teraz praca w wypożyczalni.
Cóż za upadek.
Dlaczego? Czyżby jakaś trauma?
Z twoją dziewczyną też chyba nie wyszło.
Dwa lata temu zrobiła publiczną playlistę
zatytułowaną „Piosenki po zerwaniu”.
Ale to nie wyjaśniało, co robisz w Lévionnie.
Internet mi nie pomógł, ale moja społeczność tak!
W Isère pracuje kuzyn byłej jednego detektywa.
Od niego wiem, że ta wypożyczalnia pomaga byłym skazanym stanąć na nogi.
Zatem jeden plus jeden równa się wyrok w zawiasach.
Jaro, nie mogę znaleźć allspeedów.
Muszę iść.
Ale mylisz się i nie znam twojego taty.
O nie!
Nie!
Tylko nie teraz. Nie teraz...
Jaro, ta pani była na wyciągu i upuściła deskę do lasu.
- Przyniesiesz ją? - Gdzie dokładnie?
Na samej górze. Pojadę z panem, to będzie szybciej.
Dobrze, jedźcie.
Pracuję w obozie w wiosce.
Jestem tu na sezon.
Jesteś tu nowy, co?
- Skąd przyjechałeś? - Z Paryża.
Ekstra!
Thierry zwykle zatrudnia miejscowych łobuzów po wyroku.
To daleko?
Nie, jest... tam.
Nie rozumiem.
Cóż...
tak naprawdę chciałam pogadać.
A ponieważ cały czas jesteś zajęty...
to skłamałam.
Teraz nie mogę, bo pracuję.
Ech, ta praca. Nie poświęcisz mi paru minut?
Czekaj.
Jesteś super i chcę tego,
ale muszę wracać do pracy. Zobaczymy się wieczorem?
Dziś wieczorem pracuję.
Nie mogę stracić tej pracy.
Dobra.
Na razie.
Dziwaczka.
Nie, zapomnij.
To jakiś sztywniak. Już go nie chcę.
Chyba zmienił zdanie.
Oddzwonię.
Dzięki i do jutra.
Musisz mieć wóz, bo inaczej tu zginiesz.
A codziennie musisz się stawiać na posterunku.
Wiem, ale stoję teraz cienko z kasą.
Pracuję też w warsztacie. Coś wymyślę.
Każdy ma tu trzy prace?
Co zrobić? Trzeba być elastycznym.
Wielkie dzięki.
Co się stało?
Atak wilków.
Zawińmy ją.
Mogę pomóc?
- W czym? - Nie wiem.
To trzeci raz w tym roku. Mam dość.
Nie miej mu za złe. To dla niego trudny czas.
To, że tu jestem, nie pomaga.
Nie, cieszymy się, że tu jesteś.
Ale u twojego wujka...
to przywołało wspomnienia związane z twoją mamą.
Tobie też pewnie nie jest tu łatwo.
Idę spać. Jestem wykończony.
Jaro, przestań do mnie dzwonić.
Nie możesz mi zabronić rozmów z córką.
Już mówiłam, że muszę się zastanowić.
- Nad czym, Anaïs? - Nad tym, co jest dla niej najlepsze.
Co się stanie, jak pójdziesz siedzieć?
Mówiłem ci, że to już przeszłość.
Będę uważał i za pół roku wrócę do Paryża.
To się nie skończy.
Masz inne problemy i jeśli nie pójdziesz do psychologa...
Daj już z tym spokój.
Wynajęłam prawnika.
Jak to?
Ubiegam się o wyłączną opiekę.
Nie możesz mi tego zrobić.
Między nami się skomplikowało i zawaliłem sprawę, ale...
jestem dobrym ojcem i dobrze o tym wiesz.
Gdybyś był, nie musiałabym okłamywać Malii,
mówić, że nie możesz odbierać jej z treningów,
bo sędzia kazał ci opuścić Paryż.
Anaïs...
ZAWSZE W NASZYCH SERCACH...
ZNALAZŁAM TEN KLUCZ W TECZCE TATY
CZY KTOŚ WIE, CO SIĘ NIM OTWIERA?
TO WAŻNE DLA SPRAWY!
Solal,
powinnaś była przynieść mi chłopca.
- Kim pan jest? - Przyprowadź mi Jara.
- Jak się masz, Marie? - Dobrze, a ty?
Wybacz, ale podobno mieszka u was siostrzeniec Claude’a.
- Tak. - Jaro Gatsi.
- Mogę z nim pogadać? - Jakiś problem?
Wszystko gra, Marie. Szukała mnie pani?
Jaro Gatsi.
Pół roku w zawieszeniu za handel narkotykami.
Ma pan szczęście, że nie poszedł pan siedzieć.
Pracowałem w klubie i świadczyłem nielegalne usługi.
Dlatego wydał pan ten gang?
Klient musiał umrzeć z przedawkowania, żeby ruszyło pana sumienie?
Lepiej późno niż wcale.
W połączeniu z wyrokiem był zakaz zbliżania się
do pańskiego miejsca zamieszkania i tak trafił pan tutaj.
Będę pańską kuratorką.
Pracuję tu i nie chcę kłopotów.
Trochę na to za późno.
Zna pan tę kobietę?
Wczoraj wypożyczyła u nas deskę.
To wszystko?
Wyszliście razem około 17.00, tak?
Żeby znaleźć jej deskę. Co ona pani powiedziała?
Nic. Nie wróciła do domu.
Widział ją pan jako ostatni, więc miałam nadzieję,
że powie mi pan, co tam się wydarzyło.
Nic się nie wydarzyło.
Nawet nie wiem, gdzie ona jest.
Zła karma, co?
Jest pan tu od... dwóch dni?
I już ktoś zaginął.
Kiedy się rozstaliście?
Nie wiem. Chyba około osiemnastej.
Ale była cała.
- Co mogło się jej stać? - Nie mam pojęcia!
Pani porucznik, jest tu młoda kobieta,
która ma ponoć informacje o zaginionej.
Zaraz wracam.
Dzień dobry.
Przyszłam, bo mam pewne informacje...
Coś ty im powiedziała?
Że widziałam, jak rozmawiasz z tą zaginioną.
Śledziłam was, ale o tym nie wspomniałam.
Wsiadaj!
W co ty pogrywasz?
Wyluzuj, potem powiedziałam prawdę, że się rozstaliście.
Kolorowy gość z kartoteką? Trzymaliby cię godzinami.
Jeśli coś się jej stało, marnowaliby z tobą czas.
Musisz mi pomóc znaleźć mojego tatę.
Za 1,5 godziny musimy być w szpitalu.
- W szpitalu? - Tata się tobą interesował.
Caleb Johansson, guru sekty Écrins, od 30 lat siedzi w tym szpitalu.
Wczoraj dzwonił do pokoju mojego ojca. Namierzyłam tę rozmowę.
- Co to ma wspólnego ze mną? - Caleb Johansson chce się z tobą spotkać.
Co takiego? Skąd on w ogóle mnie zna?
O to chodzi w tym spotkaniu.
Czekaj! To nie ma nic wspólnego ze mną.
Mam spotkać się z psychopatą, kiedy łączą mnie z zaginięciem dziewczyny?
- Skoro tak to ująłeś... - Właśnie!
Ale nikt nie musi o tym wiedzieć.
- Wiesz co? Powodzenia. - Czekaj!
- Jesteś moim jedynym tropem. - Wypuść mnie!
- Jaro, potrzebuję cię! - Zostaw mnie!
- Zostaw! - Stój!
Wybacz, ale kończy mi się czas.
Jak poszło przesłuchanie?
Ma alibi, ale ja go nie kupuję.
Dokąd idziesz?
Spotkać się z Charlène w ośrodku, w którym zaginęła dziewczyna.
- Chwila. - Tak?
Wezwałaś psy tropiące do osoby zaginionej od niecałego dnia?
- Mam złe przeczucie. - Gio! Proszę cię!
- Znowu ta twoja stara teoria? - To nie teoria.
Jak nazwać 2-3 zaginięcia w ciągu roku?
To statystyki. Co roku w górach ginie 190 osób.
Nasz region tu się nie wyróżnia. Nie masz dowodów.
- Wyczerpałam już wszystkie tropy. - Nic nie masz.
Czekaj!
Wyluzuj, dobrze? To wszystko.
Nie chcę drugiej sprawy Fourniera
ze śmigłowcami wezwanymi do gościa, który wyszedł z domu bez wiedzy żony.
Wtedy nie myślałam trzeźwo, ale już wszystko ze mną dobrze.
Niech Sofiane zajmie się Emmą Marçais...
Wszystko gra, jasne?
Odbierz Titouana z obozu o szóstej.
Co się dzieje?
Super, ocknąłeś się. Jak tam?
Bałam się, że napięcie było za wysokie.
Pierwszy raz użyłam paralizatora. Wszystko dobrze?
Rozwiąż mnie!
O mały włos.
Nie wiedziałam, że tu trzeba mieć opony zimowe.
- Oszalała. To wariatka. - Nie.
Będzie dobrze. Zapytasz tylko Caleba o mojego tatę.
- To zajmie góra godzinę. - Nie zrobię tego.
Tego się obawiałam. Oby policja była wyrozumiała.
Wyrozumiała?
Kiedy wycofam zeznania.
Zrób to, a skończysz w kiciu przede mną.
Tak myślisz?
Nie wiedziałam, panie policjancie...
On mnie zmusił do tych zeznań, grożąc mi śmiercią.
Czuję się okropnie...
Nieźle, co? W dzieciństwie naoglądałam się kryminałów
i wiele się nauczyłam.
Myślisz, że tak łatwo wejdziesz do szpitala?
Szef regionalnego funduszu zdrowia ma u mnie dług.
Moja strona znalazła jego psa Lokiego, którego zgubił w parku.
Mam to gdzieś!
Tak trafiliśmy na siatkę parkowych porywaczy psów...
Mam to w dupie! Rozwiąż mnie!
Mówię do ciebie. Zatrzymaj auto i mnie rozwiąż!
Jakiś ty wrażliwy.
Odpręż się. Delektuj się widokami.
Laska zrobiła sobie niezłą wędrówkę.
Co tam, ET? Szukaj!
Dobry piesek. Szukaj!
Co tam znalazłeś?
To wejście do starej kopalni.
Hej!
Co to było?
Profesor Chavant mówił, że prowadzicie badania psychologiczne.
Tak, sprawdzamy zjawisko odradzania się sekt po Covidzie.
To jest bardzo...
niepokojące.
Zaskoczyło mnie to,
że profesor dał państwu dostęp do pana Johanssona.
To pacjent specjalny.
Jest groźny?
Po 30 latach brania psychotropów nikt nie jest groźny.
- Ona ma paralizator. - Słucham?
On żartuje! Zostawiłam go w aucie.
Macie 15 minut.
Panie Johansson?
Myślę, że zna pan mojego ojca.
Co się z nim stało? Proszę powiedzieć.
Czemu on do pana przyszedł?
Czemu chce pan zobaczyć Jara?
Jaro?
Miałem rację.
W twoich oczach widzę jej duszę.
Co?
Tę samą walkę między mrokiem a światłem.
Wbrew moim naukom porwał ją mrok.
Kogo ma pan na myśli?
Płomienie...
które pochłonęły Juliette, wciąż płoną.
Skąd zna pan moją matkę?
Często mi się śniłeś.
Syn wybranej.
Może nie jest za późno.
- Twoja mama była w jego sekcie? - Nie wiem!
Jeśli chcesz żyć, zwalcz mrok prawdziwym światłem.
- Jeśli chcę żyć? - Płomienie wrócą po ciebie.
I po twoich potomków.
- Grozisz mojej rodzinie?! - Puść go!
- Płomienie wrócą. - Grozisz mi?
Przestań!
Zadowolona? Tego chciałaś?
Zapomnij, że mnie spotkałaś.
Nie mogę pani uzdrowić. Już nie.
Ojciec mówił, że jestem chora?
Proszę mi powiedzieć, gdzie on jest. Błagam pana!
Dość! Proszę wyjść!
- Gdzie jest mój ojciec, Solal? - Wynocha!
Gdzie on jest, panie Johansson?
Mamusiu!
Mamusiu?
Lód jest idealny!
Jak tu pięknie!
Będziemy mieć ponad 10 000 wyświetleń!
Nakręciłeś to?
Dzieje się coś dziwnego. Ten lód...
Marine!
Emma Marçais?
Właśnie ją wyciągnęli.
Mówiłam, że mam złe przeczucia.
Twarz pomalowana węglem.
Nie wyciągaj pochopnych wniosków.
Jak Roxane Vial w 1994 roku.
Często przymykamy pijane dzieciaki wymalowane węglem.
- Tutaj to tradycja. - Ale ich nie znajdują martwych.
Znamy przyczynę śmierci?
Ma uraz czaszki, ale mogło to też być utonięcie.
Nie wywołujmy paniki dwa dni przed Festiwalem Zimowym.
Trzymajmy się procedur i zaczekajmy na raport z sekcji.
Dobra.
Co z tamtym podejrzanym?
Sprawdzam zeznanie dziewczyny, która dała mu alibi.
A pies tropiący?
Zaprowadził nas do starej kopalni niedaleko La Valette.
- Czułeś wstrząsy? - Ziemi?
Tak.
To pewnie sprawka Arcacii.
Otwarła część kopalni i używa tam materiałów wybuchowych.
Chyba szukają tam nowych pokładów węgla.
Czemu nic o tym nie wiem?
Po wydarzeniach zeszłego roku musisz odzyskać zaufanie szefostwa.
Spokojnie, to przyjaciel.
- Co tam? - Impreza nadal aktualna?
- Myślałem, że nie chcesz. - Chcę.
Dobra.
To miejsce jest dołujące.
Wiem. Ale nie zawsze tak było.
A właściwie to było.
Ale gdy byłem mały, było tu gwarniej. Zanim zamknęli kopalnie.
Ale mamy świetne widoki.
I fajny ośrodek narciarski, nie?
Skoro stąd pochodzi twoja matka, to czemu wcześniej tu nie przyjechałeś?
Choćby na wakacje?
Mieszkałem z ojcem w Paryżu.
Miałem siedem lat, gdy zabiła się moja matka.
Podpaliła nasze mieszkanie.
O kurwa.
Przykro mi.
Zajrzyj do schowka.
To małe czarno-białe pudełko.
Możemy zapomnieć, że żyjemy w tej dziurze.
No i?
Co myślisz?
Świetne miejsce, co?
Wiesz, co tu się stało?
Około 30 lat temu zamieszkała tu sekta, a później popełniła zbiorowe samobójstwo.
Super, nie?
Co się dzieje?
Nic takiego. Mam wszystko w dupie.
Nikt tu nie wchodzi bez znaku oczyszczenia.
Witam.
Pani Heilman, tu doktor Guillon.
Po raz ostatni proszę, by kontynuowała pani leczenie.
Szansa na remisję jest niewielka,
ale dzięki chemioterapii może wydłużyć pani życie nawet do roku.
Proszę do mnie oddzwonić,
żebyśmy mogli omówić procedury.
WPROWADZIĆ OSKARŻONEGO
Pora spać.
Możemy obejrzeć jeszcze jeden odcinek?
Nie, musisz się już położyć, a ja muszę wcześnie wstać.
Wrócę jutro wieczorem, jak zawsze.
Są tu wszystkie elementy kryminału: trup...
Wiem, że nie jest ci łatwo spędzać tyle czasu samotnie,
więc mam dla ciebie mały prezent.
Komputer!
Masz też łączność z Internetem,
żebyśmy mogli się widzieć, nawet gdy mnie tu nie będzie.
Możesz rozmawiać z ludźmi z całego świata.
Dzięki, tatusiu!
Wyszukiwanie bez rezultatu.
To stara austriacka marka.
Wyprodukowano go w Korei w latach 80.
Cześć, mieszkam w Pusan.
Dowiedziałem się, że w latach 90. klientem była francuska firma budowlana.
Firma ta nazywa się Belmart
i na swojej stronie wymienia trzy projekty w regionie Rodan-Alpy.
Jest też w Lévionnie.
PODZIEMNY GARAŻ LÉVIONNA
Jak tu wszedłeś?
Wystraszyłeś mnie.
Jesteś sam?
Wszyscy cię opuścili? Mnie też.
Widziałeś może mojego tatę?
To chyba jego przechowalnia, co?
Wiesz, gdzie on jest?
Przed 30 laty nie chciał tu tylko zrobić reportażu.
To było raczej śledztwo.
Ale dlaczego go nie dokończył?
Masz rację. Dlaczego wrócił?
Syn wybranej.
Płomienie, które pochłonęły Juliette, wciąż płoną.
W twoich oczach widzę jej duszę.
Tę samą walkę między mrokiem a światłem.
Płomienie wrócą po ciebie i po twoich potomków.
Patrz jaka wielka! Nie chce się oderwać.
Złapię ją.
Co ja tu, kurwa, robię?
Patrz, to on!
- Jak śmiesz się tu pokazywać? - Zostaw mnie.
Zabijasz laskę, wrzucasz ją do jeziora
i wychodzisz na imprezę? Pojebało cię?
Co powiedziałeś? Ona nie żyje?
Spadaj stąd!
Zostaw mnie!
Jaro! Chodź.
Ty gnoju!
Ida, jestem udupiony.
Emma, ta zaginiona, nie żyje.
Pomóż. Oni zrzucą to na mnie.
Na pewno. Zwłaszcza jak nie umyjesz twarzy.
Co?
Twarz Emmy była pomalowana węglem.
Słabo to wygląda.
Skąd wiesz?
- Twoja strona. Jak to się nazywa? - Sieciowe śledztwa.
Popcornu?
Znalazłam setki taśm taty.
To kopalnia informacji o sekcie Écrins.
Zrobił wywiady z wszystkimi.
- To moja mama. - Wiesz, z kim się przyjaźniła?
Z Roxane Vial.
Tą licealistką, która w 1994 roku była pierwszą ofiarą.
Nie wierzę.
To niemożliwe!
To jeszcze nic. Patrz.
To Roxane wpadła na pomysł,
by odwiedzić tę społeczność z domku nad jeziorem.
Mieli tam fajne imprezy. Dobrze się bawiłyśmy.
Ale wkrótce zdałam sobie sprawę,
że dzieje się tam coś potężnego.
Caleb mówił, że jestem wyjątkowa.
Przychodziłam więc tam sama.
Kochałam go, ale nie tak, jak myśleli ludzie.
A co mówili ludzie?
Że kobiety, które do niego szły, były w nim zakochane,
że robiliśmy różne rzeczy...
Policja twierdzi, że dlatego kłamię.
Ale ja nie kłamię.
Caleb nie mógłby zabić Roxane!
Wszyscy mają mnie za wariatkę.
Ja nie uważam, że jesteś wariatką, Juliette.
Myślę tak samo jak ty.
Mój tata i twoja mama sądzili, że Caleb jest niewinny.
Jeśli zabójca Roxane jest na wolności, to on mógł zabić Emmę.
- Możliwe. - Czemu twój tata nic nie powiedział?
Może potrzebował więcej dowodów?
Ale skoro chciał przejrzeć kasety i porozmawiać z Calebem,
to widocznie coś odkrył albo podążał nowym tropem.
Pewnie dlatego chcieli go dorwać.
I może dlatego dorwali twoją mamę.
Mama miała depresję.
Zabiła się wiele lat później.
To na pewno było samobójstwo?
Jaro! Musimy uciekać!
Chodź, Jaro!
Mamusiu!
Jaro!
Mamusiu!
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz