Jaro, słyszysz mnie? Rusz się!
Jaro, chodź!
Proszę cię!
Musimy uciekać! Rusz się!
ANTRACYT: TAJEMNICE SEKTY
Wszystko dobrze? Co się stało?
- Ktoś chciał nas zabić. - Strażacy mówią, że to wyciek gazu.
Żartujesz?
„Płomienie idą po ciebie”. Brzmi znajomo?
Caleb nam nie groził, tylko nas ostrzegał.
Ktoś chce nas przegonić, bo mamy trop.
A ty to...?
Wybacz. Ida Heilman. Miło mi.
Dwie ofiary w odstępie 30 lat, obie wysmarowane węglem?
Ktoś kontynuuje rytuały sekty Écrins.
Zabił też twoją matkę i porwał mojego ojca,
bo oboje uświadomili sobie, że Caleb nie zabił Roxane Vial.
Ona żartuje?
Co na to gliny?
No co?
- Nie wiedzą o tym? - Nie.
Pewnie to mnie podejrzewają o zabójstwo Emmy.
Wkrótce mnie przymkną.
Będę musiał im udowodnić, że to nie ja.
Moja siostra tak łatwo nie odpuści.
Nie rozumiem.
Porucznik Giovanna DeLuca to moja siostra.
A to mój szwagier.
Prawdziwy wrzód na dupie.
Spadam. Nie chcę być też w to zamieszany.
Nie traćmy czasu.
- Musimy iść do przechowalni. - Raczej do szpitala.
Do przechowalni?
Porywacz widocznie wiedział, że mój tata coś odkrył.
Musi tu coś być o tej osobie.
Założę się, że są tu setki godzin nagrań. Mamy wszystko przejrzeć?
Co prawda zaczęłam porządkować nagrania i papiery taty,
ale w zasadzie tak.
- Wszystko dobrze? - Tak, to przez dym.
Albo przez roztocza. Od 30 lat nikt tu nie sprzątał.
Nie musisz nam pomagać. Damy sobie radę.
Wiesz, jak długo czekałem, aż wydarzy się tu coś ciekawego?
- Od 2016 roku? - Co?
Wtedy w Lévionnie odbyły się zawody Cross Games.
- To szczyt i koniec twojej kariery. - Skąd wiesz?
- Nie zaczynaj. - Jadąc tu, pogrzebałam w sieci.
Było 10 tysięcy wyników na twój temat.
Wygląda na to, że byłeś wtedy celebrytą.
Znalazłam wywiad z tobą
w magazynie o mistrzostwach w motocrossie w 2014 roku.
Mówiłeś tam o wszystkim.
O dorastaniu w Lévionnie, motorach, pierwszych trofeach,
o swoim talencie, ambicjach...
Ale w 2016 roku rozwaliłeś sobie żebra i kolano.
W lokalnej gazecie było twoje zdjęcie ze szpitala,
a tytuł artykułu brzmiał: „Dramat na Cross Games”.
Kariera poszła w diabły. Napisałeś o tym rapową piosenkę.
To był cały mój świat
Zabrał mi życia szmat
Nazwałeś ją: „Nigdy więcej”.
Na Insta znalazłam twojego kumpla The RealSebDaPinta,
który w 2020 twerkował przy znaku odwołanego festiwalu,
a ty zgorzkniały skomentowałeś:
„Od 2016 w tej dziurze wieje nudą.
Lol”.
Ale ty...
Nie jeździsz już w zawodach? Szkoda.
Wybacz, ona tak ma.
Cóż...
Zgłodniejemy od tego oglądania.
Poszukam jakichś przekąsek.
Super, dzięki!
No co?
Sprawdzałam, czy można mu ufać.
Za dużo detali?
Zbyt dosadnie?
- Zbyt nachalnie? - Zbyt wszystko!
Dobra.
Zaczynamy?
Próba. Raz, dwa...
Nie mieszaliśmy się w ich sprawy, ale nie dziwię się, że się pozabijali.
Przejmuje się pan tylko tą ofiarą, jak pozostałe sępy!
Ale nasza walka o utrzymanie kopalni was nie...
Samobójstwo to ciężki grzech przeciwko Bogu.
Umarli tak, jak żyli,
lekceważąc słowo Chrystusa.
Czego ci brakuje po śmierci Roxane?
Mówienia sobie o wszystkim.
Co byś jej teraz powiedziała?
Że koszmary wróciły.
Jakie masz koszmary?
Słyszał pan o Czarnej Dziewicy?
To tutaj stary przesąd.
Górnicy mówią, że pojawia się,
gdy zbliża się katastrofa albo...
przed śmiercią bliskiej ci osoby.
Ona przychodzi do mnie w nocy.
Przygląda się, jak śpię.
Nie mogę oddychać, poruszyć się, nie mogę nic zrobić.
Była piękna.
Taki umęczony typ.
To chyba rodzinne.
Była tu taka młoda. Ledwo ją poznałem.
Masz wiele wspomnień?
Staram się mieć jak najmniej.
Wiesz, co to myśli niedokończone?
Im bardziej unikasz wspomnień, tym bardziej one cię prześladują.
- Może masz rację. - Zawsze mam.
Rzadko kiedy się mylę, może w pięciu procentach.
Coś znalazłam. Musisz to zobaczyć.
Policja nagrała szturm na dom sekty w 1994 roku.
MATERIAŁ POUFNY WŁASNOŚĆ POLICJI PAŃSTWOWEJ
W sekcie było dziecko...
które przeżyło tę masakrę.
Przyczyną śmierci było utonięcie.
Uraz czaszki jest poważny.
Pewnie straciła przytomność,
ale nie to ją zabiło.
Ktoś ją uderzył?
Trudno powiedzieć.
Równie dobrze mogła upaść.
Ślady napaści na tle seksualnym?
Nie widać.
Mam podejrzanego. Nazywa się Jaro Gatsi.
Jeśli będzie obce DNA, porównacie je z jego profilem?
- Théo, zanotuj to. - Jasne.
- Jaro? - Jaro Gatsi.
- Dzięki. - Ślady na nadgarstkach są od sznurka.
Ofiara była związana i walczyła.
Ma zadrapania na dłoniach i twarzy, jakby biegła przez las.
Gdybym miał hipotetyzować,
to uciekła napastnikowi,
ten ją złapał i wrzucił do jeziora.
- O co chodzi? - Skalpel.
Co to jest?
Jakiś implant podskórny.
Chip biometryczny.
- Po co on jej był? - Nie mam pojęcia?
- Skąd on się tam wziął? - Twój telefon.
Nie mój.
Mój też nie.
To dochodzi z rzeczy ofiary.
Cholera!
UTRATA SYGNAŁU KASUJĘ DANE
Nie!
...WYNOCHA Z LÉVIONNY
ARCASSIA TRUCICIEL
Ktoś znowu wezwał gliny?
To droga publiczna. Mamy prawo tu być.
Nikt mnie nie wzywał, ale te napisy to wasza sprawka?
Nie. Jak widzisz, protestujemy pokojowo.
Nie znajdę w twojej torbie farby w spreju?
Weźcie to, żebyście tu nie zamarzli.
Mamy dość zapasów, by zostać tu dłużej.
No i się zmieniamy.
A ty co tu robisz?
Pracuję.
Najwyższy czas.
Do zobaczenia na święcie.
Pozdrów Eliasa!
WEJŚCIE
Porucznik DeLuca z policji.
Nikt nie może wejść do laboratorium bez uprzedniego zezwolenia.
Dam pani adres kontaktowy.
To nakaz podania nazwisk naukowców,
którzy wczoraj pracowali nieopodal La Valette.
Zamordowano tam kobietę i muszą złożyć zeznania.
Gdyby coś wiedzieli, na pewno by was powiadomili.
Muszą złożyć zeznania na posterunku.
Lepiej, by ci na zewnątrz o tym nie wiedzieli.
Wolałabym porozmawiać z kimś z kierownictwa.
To niemożliwe. Kierownictwa dziś tu nie ma.
Rozumiem.
A właśnie...
mam waszą własność.
Wiecie, gdzie mnie znaleźć.
Chodź i zobacz.
Znowu to robi?
Mani, przestań.
Spokojnie, Mani. Już dobrze.
Ci rodzice zastępczy nie mogli tego znieść.
Oddali go z powrotem do domu dziecka.
- Biedactwo. - Tak, to okropne.
Ale czemu tam w ogóle trafił?
- Jego rodzice też popełnili samobójstwo? - Skądże.
- Nie rozumiem. - Nie wiemy, skąd on jest.
Szukaliśmy, sprawdzaliśmy DNA...
Nie był dzieckiem żadnego członka sekty.
To skąd się tam wziął? Porwano go?
Sprawdzaliśmy,
ale nie pasował do profilu żadnej z zaginionych osób.
Czyli jego rodzice mogli należeć do sekty,
ale nie zginęli z całą resztą?
Ale odlot.
Czyli rodzice chłopca przeżyli masakrę
i pewnie teraz zaczęli wznawiać rytuały sekty.
Odeszliby bez syna?
Tego jeszcze nie wiem i dlatego musimy ustalić, kim oni są.
Prześlę film do iDaty.
Pogadajmy z tym gliniarzem z nagrania.
To Denis Monnier. Przez lata był tu kapitanem policji.
Moja siostra go wielbiła.
Nie będzie łatwo, bo gość choruje na coś w stylu Alzheimera.
Warto spróbować. Mieszka w okolicy?
Co się dzieje?
- Co ci jest? - Nie mogę oddych...
Zawieźmy ją do szpitala!
Michel?
Aïdi!
Przestań. Co robisz?
Hej!
Pierre, przestań.
- Przestańcie. - Hej.
Potrzebuję trzech pielęgniarzy i sprzętu do krępowania.
Natychmiast.
Co się stało?
Nic jej nie będzie.
Znam tego lekarza z liceum.
Zrobił karierę w Bordeaux i wrócił tu rok temu.
Jest świetny.
Podoba ci się ta cała Ida?
Nie.
Zrozumiałbym, bo z taką laską człowiek by się nie nudził.
Co z nią?
Ustabilizowaliśmy ją.
To przez ten pożar?
On też mógł jej zaszkodzić.
Powinniście byli się przebadać.
- Ale to nie wszystko? - Jest pan jej krewnym?
Nie.
- Zatem nic więcej nie powiem. - Powiedz.
Jesteśmy kumplami, ale to tajemnica lekarska.
- Nic z tego. - Przepraszam.
- „Jesteśmy kumplami”? - Co miałem powiedzieć?
Że jako dzieciaki całowaliśmy się przy basenie?
Nie tylko się całowaliśmy, o ile pamiętam.
To było dawno.
Zadzwonię, jak ona się obudzi, dobra?
Anaïs?
Cześć, tatusiu.
Malia, jest tam mamusia?
Wiesz, co powiedział Gaspard?
Że to nieprawda, że mój praprapradziadek był piratem.
- A był, prawda? - Jasne, że tak.
Powiesz mu, że nie kłamię?
Powiem, obiecuję.
Kiedy?
Wkrótce.
W moje urodziny?
Z kim rozmawiasz?
- Z tatusiem. - Co robisz moim telefonem?
Jaro?
Cześć.
Malia do ciebie zadzwoniła?
Tak, ale to nie był mój pomysł.
Wiem. Nie sądziłam, że ona umie odblokować telefon.
- Mądra dziewczynka. - Też tak sądzę.
Muszę kończyć. Cześć.
Wszystko gra?
Tak.
Nic tu po nas. Hari zadzwoni, jeśli stan Idy się zmieni.
Możemy się spotkać z tym gliną z wideo?
Dziś jest już późno. Trzeba zaczekać.
Zadzwonię do niego rano i spytam, czy możemy wpaść.
- Dzięki za podwózkę. - Żaden problem.
Mam nadzieję, że twojej przyjaciółce nic nie będzie.
Wybacz, że sprawiam wam kłopoty.
To minie.
Nie masz nic wspólnego z tą śmiercią.
Wiedziałeś, że mama należała do sekty Écrins?
Skąd o tym wiesz?
Wiedziałeś o tym?
Musisz zrozumieć, jak wtedy to wyglądało.
Ludzie mówią, że trzymali się z dala od tej sekty, ale to nieprawda.
Oni w nocy urządzali imprezy
z narkotykami i muzyką...
Dzieciaki do tego lgnęły.
Każdy z nas był tam choć raz.
Ale mama nie chodziła tam na imprezy.
Początkowo tak.
Ale wpadła Johanssonowi w oko i sama się nim zafascynowała.
Mówili, że on leczy ludzi.
Krążyły nawet plotki o cudownych wyzdrowieniach.
Z czego miał wyleczyć Juliette? Z jej koszmarów?
Nie wiem. Miałem wtedy 20 lat.
Byłem pochłonięty młodzieńczymi sprawami.
Nigdy sobie tego nie wybaczę.
Co się dzieje?
Ktoś tu jest! Ktoś jest w domu!
Słyszałam go z dołu!
Był na górze i plądrował pokój twojej mamy!
- Dobrze. - Ukłuję sobie palce!
Cześć!
- Co tam, górniku? - Przymierz.
Babcia uszyła nam kostiumy na święto zimy.
- Rany! - Niesamowite! Zobaczmy.
- Są świetne. - Dziękuję.
Ponoć spotkałaś dziś jej ojca.
Co robiłaś w Arcacii?
Nic tu się nie ukryje.
Louane, zawiozę cię do domu. Przebierz się.
Chodź, Titou.
Twoja wizyta w laboratorium ma coś wspólnego z tą śmiercią?
Nie twoja sprawa, mamo.
Uspokój swoich znajomych.
Vincent nie może obozować tam przez całą zimę.
Arcacia musi odpowiedzieć za zdeformowane ciało Eliasa.
- I za to, co tobie się stało. - Masz obsesję. Zostaw to.
Poroniłaś w piątym miesiącu.
- To rzadkość. - Zostaw te teorie spiskowe.
Ci ludzie muszą zrozumieć,
że ich czyny mają wpływ na ludzkie życie.
Spójrz na siebie.
Zmagałaś się z depresją.
Carmelo.
Mała jest gotowa. Chodź, odwiozę was.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Czekaj.
Jestem gotowa.
Do zobaczenia.
Erwan?
- Erwan? - Co jest?
Co jest?!
Fizjologicznie jest w normie, ale martwię się o jej psychikę.
Jej stan waha się między całkowitą apatią a intensywnymi epizodami maniakalnymi.
Musimy dłużej przetrzymać ją na obserwacji.
Zbada ją psycholog.
Tato?
Córeczko!
Tato.
Tato!
Co znowu zmajstrowałaś?
Tak bardzo się boję.
Spokojnie. Jestem tu i nigdzie nie idę.
Bałam się, że więcej cię nie zobaczę.
Żałuję tamtej kłótni.
Ja również.
Ale nie mogę spełnić twojej prośby
i patrzeć bezczynnie, jak umierasz.
Musisz wyzdrowieć.
Dłużej tego nie zniosę.
Wybacz, to zbyt trudne.
I dobrze wiesz, że to nie ma sensu.
Walka nigdy nie jest bez sensu.
Zobacz.
Czy to ja?
Wiemy, skąd się wziął chłopiec. Znaleźliśmy go. Zobacz.
Co takiego?
Zobacz nagranie. Zobacz...
ZNALEŹLIŚMY GO. ZOBACZ NAGRANIE.
Śmierć tej dziewczyny to zła reklama dla tak małej mieściny.
- Musimy być czyści jak łza. - Jasne.
Arcacii zależy na pełnej przejrzystości.
Prawnicy wyślą panu oficjalne oświadczenie.
Firma nic nie wie na temat tej śmierci,
ale pani Marçais brała udział w jej badaniach klinicznych.
Co to za badania?
Nie wiem, ale papiery są w porządku.
- Badania szły dobrze, bo była zdrowa. - Sprawdzimy to.
Nie mogę panu mówić, jak prowadzić śledztwo,
ale lepiej unikać niepotrzebnego nękania.
- Tak. - Do zobaczenia.
Na razie, burmistrzu.
Mamy wyniki sekcji zwłok Emmy Marçais.
- Na ciele było DNA Gatsiego. - No proszę.
Zadzwonię do Giovanny. Sprowadzisz go?
Jasne.
Kapitanie Monnier!
Numer nieznany. Mam odebrać?
Nie, dzwonią z niego tylko telemarketerzy.
- Co się dzieje? - Ktoś jest na zewnątrz!
Kto? Nikogo nie widzę.
- Był! Miał na sobie maskę! - Proszę się uspokoić.
Wyobraził to pan sobie.
- Nie wyobraziłem! - Panie Denisie...
- Nie oszalałem. Tam ktoś był! - Spokojnie, sprawdzę to.
Znowu to samo. Sandrine!
Nie! On jest niebezpieczny!
Nikogo nie ma.
Nie możemy długo tu zostać.
Thierry chce, żebyśmy rozdawali ulotki na święto.
To Ida. Wybudziła się i coś znalazła.
Proszę pani? Kurwa.
Oddycha.
- Proszę pani? - Denis?
Słyszy mnie pani?
Bądź ostrożny.
Denis!
Nie dorwiesz mnie, draniu!
Nie dorwiesz mnie!
Co się stało?
Ktoś zaatakował jego i pielęgniarkę.
Obronił się pistoletem.
- Gdzie teraz jest? - W domu.
Udało mi się go uspokoić, ale gada bzdury.
Co on tu robi?
Chcieliśmy pogadać z Monnierem i...
On pomoże dowieść mojej niewinności.
Wyjaśni też, czemu na jej ciele była pańska ślina?
To nie tak.
Musimy pogadać, ale najpierw zajmiemy się nim.
Roméo, ty też chodź.
Stójcie tu i bądźcie cicho.
- Denis? - Giovanna!
Wezwij cały oddział i wyślij go do sekty.
Spokojnie. Nic ci już nie grozi.
Nie, oni zabili Roxane!
Trzeba tam iść, bo inaczej będzie źle!
To nie Roxane zginęła. Denis, mamy teraz 2024 rok.
Spróbuj sobie przypomnieć.
Umiałbyś zidentyfikować tego, kto cię zaatakował?
To niemożliwe.
Wszyscy nie żyją.
Co? Kto nie żyje?
Mówi pan o tej sekcie?
- Napastnik był jednym z nich? - Miał pan być cicho.
Tak.
Miał maskę kozy z rogami.
- Taka sama była w domu sekty. - Widziałeś jego twarz?
Sam nie wiem.
- Nie jestem pewien. - W porządku.
Odpoczywaj.
Był podobny do niego, tylko starszy?
- On cię zaatakował? - Tak! To on!
Skąd ma pan to zdjęcie?
Na nagraniu z Manim słychać, jak chłopiec śpiewa.
Wyizolowaliśmy audio,
ale Shazam nie znalazł wyników.
Na szczęście na forum mamy dział rozpoznawania piosenek.
Tę piosenkę śpiewała babcia detektywa z Kanady.
Pochodziła z syberyjskiej wioski o nazwie Bolsze...
Nie, Bolszeriak albo Bolczerik...
Nazwa wydała się znajoma detektywce z AZS.
To nie klub sportowy, tylko Ośrodek Zwalczania Sekt.
Ze Szwajcarii.
Ponoć w latach 80. wiele mówiono o szamańskiej wspólnocie
osiadłej w górach nieopodal Barboz...
Barbouzy... Bar...
To film z archiwów rosyjskiej telewizji.
Porwał mojego syna!
Mężem tej kobiety był fanatyk Wasilij Derewko.
Zabrał ją i ich syna Maniego do tej syberyjskiej sekty,
ale uznał, że ta jest za mało radykalna,
i pewnego dnia zniknął z synem, nie mówiąc o tym żonie.
Ale my wiemy, że udali się do Francji, żeby wstąpić do sekty Écrins.
Tak Caleb zyskał 13. ucznia, czyli Derewkę.
Myśli pani, że ten trzynasty uczeń zabił wtedy Roxane Vial
i wrócił tu, by zabić Emmę?
Tak, i porwał mojego tatę.
Może nigdy stąd nie wyjechał, ciągle praktykując rytuały sekty.
Dochodzi tu do dziwnych zaginięć, prawda?
- Powiedziałeś jej o tym? - Skąd!
To historyjka, by się oczyścić?
Daj mu spokój.
Monnier rozpoznał Derewkę.
Jakiś szalony Rusek chce nas powybijać, a ty...
Nie ma czasu.
To tylko zbiór ciekawostek z sieci.
Trzeba je wszystkie zweryfikować.
- I nie znamy losu Maniego. - Znamy.
Gdy miał 15 lat, uciekł z domu dziecka.
Był bezdomny i w 2006 roku zamarzł na śmierć.
Nieźle jak na ciekawostki z netu.
Pozwólcie policji wykonywać swoją robotę.
Pogrzebię głębiej i roześlę rysopis faceta.
I jeśli jeszcze raz was zobaczę, aresztuję was za utrudnianie pracy.
Uwielbiam ją.
Co się wczoraj z tobą stało?
Nawdychałam się dymu.
Nie poddali cię terapii tlenowej ani nie użyli respiratora?
Mogłeś dokończyć studia medyczne.
Strzelmy sobie fotkę.
Serio chcesz uwiecznić tę chwilę?
Nie można czekać, aż Derewko znów zaatakuje.
Zwabimy go do nas.
- Pokażmy mu, gdzie jesteśmy. - Co?
Dzióbek!
RUSZAMY NA ŚWIĘTO ZIMY W LÉVIONNIE!
- Miałaś być na Rue du Four! - Napadnięto Denisa.
Jest cały, ale jego opiekunka jest w śpiączce.
- Co się stało? - Nie jestem pewna.
Rozpoznał sprawcę. Rozesłałam rysopis.
Nie do wiary.
Co z Jarem Gatsim?
Mylimy się co do niego.
Na zwłokach było jego DNA.
Tato, mamo!
- Co tam? - W porządku?
Raz, dwa...
Mieszkańcy Lévionny, witajcie na waszym święcie!
Dziękuję za tak liczne przybycie!
Co z tą Idą?
Musimy znaleźć Derewkę.
- Rozdzielmy się. - Dobra.
Specjalne podziękowania dla laboratorium Arcacia...
które sponsoruje nasze święto
i robi wiele dobrego dla tej miejscowości.
A teraz świętujmy!
Przepraszam.
Masz problem?
Ty mi powiedz.
- Wybacz, jestem podenerwowany. - Widzę.
To przez tego nowego kolegę?
Tego podejrzanego o morderstwo?
Bzdury. Szukamy prawdziwego sprawcy.
Teraz robisz za detektywa?
Może nie jestem lekarzem, ale to nie czyni mnie prostakiem.
Nie chcę tylko, by coś ci się stało.
A co cię to obchodzi?
Sam nie wiem...
Zależy mi na tobie.
I dlatego mnie teraz ignorujesz?
Nieprawda.
Po prostu mam dużo pracy w szpitalu.
O kurwa. Muszę spadać, ale później pogadamy.
Przepraszam.
Tatusiu!
Co tu robisz?
Spójrz, kogo znalazłam przed naszym domem.
Cześć.
Po tym, jak zadzwoniła bez mojej wiedzy,
uznałam, że powinniśmy wszystko omówić.
Ale mogłaś mnie uprzedzić.
To było spontaniczne.
Wpadłyśmy po wizycie u moich rodziców w Lyonie.
- Nie cieszysz się na jej widok? - Cieszę się!
- Ale to niedobry moment. - Jaro, widziałem go.
Co się dzieje?
Marie, zabierz je na farmę!
- Dobra. - Nie, chcę z tobą zostać!
Wybacz, skarbie, ale teraz nie możesz.
Co ty wyprawiasz?
Nie mogę teraz wyjaśnić.
- Ale nie jesteście tu bezpieczne. - Jak to?
W co znowu się wplątałeś?
Nie chcę nawet wiedzieć. Chodź.
- Nie chcę iść. - Chodź, Malia.
Tatusiu! Ja nie chcę!
Musimy szybko znaleźć Idę.
Co ona wyprawia?
Robi za przynętę.
Ida!
Arcacia truje nasze dzieci!
A burmistrz na to pozwala, bo Arcacia go przekupiła!
Zdrajcy!
Rada miejska i policja są skorumpowani!
Okłamują nas wszystkich!
Mają nas za króliki doświadczalne!
Działajmy, nim będzie za późno!
Dla naszych rodzin! Dla dzieci!
Gio, Sofiane, trzeba się ich pozbyć.
Won z Lévionny!
Arcacia, won z Lévionny!
ARCACIA TRUJE
ZATRZYMAĆ MASAKRĘ!
Arcacia, won z Lévionny!
Jaro, tam jest! Szybko!
Z drogi!
Mój syn był pierwszy, ale wasze dzieci będą następne, jeśli...
Pomocy!
Denis?
Pomocy!
Nie!
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz