FILM OPARTY NA PRAWDZIWYCH WYDARZENIACH
Już, wstawajcie.
Wstawajcie.
Czas wstawać.
Puść mnie! Puszczaj!
Bez rozrób.
Nakryjcie do stołu. Ostrożnie z kubkami.
Pomóż trochę.
Cisza też nie zaszkodzi.
Możesz trochę przesunąć stół?
Nie, ty przesuń.
Spodziewamy się klientów. Pospieszcie się.
Nie rozumiem, czemu umówiliście ich tak wcześnie.
Nie zależy mi, żeby byli tak wcześnie.
Ale mówię, żeby byli rano,
żebym nie musiał czekać cały dzień.
Mamy masło?
Tak?
Masz dziś wielu klientów?
To strategia sprzedaży, Merchita.
To moi jedyni klienci dzisiaj.
Daj kubek.
Nic nie zostało.
Efraín, polerka. Prawie skręciłam kark.
Nie widzisz, że jestem zajęty?
Masz wolne popołudnie.
Dobrze, Wysoki Sądzie.
Proszę.
- Dzień dobry. - Miło mi.
- Jestem Efraín. Proszę. - Cześć.
- Proszę. - Cześć.
- Może wody?
- Tak, dziękuję. - Proszę.
Jeśli panna młoda chce poprawić makijaż, to proszę tutaj.
- Tak. - Tędy.
Wyglądasz wspaniale.
- Dzięki. - Te zdjęcia są dla gości?
Na zaproszenia.
Znakomity pomysł.
Będą cudowne.
Na nasz ślub Mechita wymyśliła,
by wysyłać odręczne zaproszenia.
Połowa gości się zgubiła, bo nie mogła znaleźć kościoła przez jej bazgroły.
Nauczyła się pisać na maszynie.
Spóźnimy się! Pospiesz się!
- To nie moja wina! - Co? To zawsze twoja wina!
Cicho, do cholery!
Efraín.
Skóra pana młodego wygląda źle.
- Doświetl go. - Dobra.
Efraín.
Napraw polerkę.
Dobra.
Jeszcze parę drobiazgów.
- Pa. - Do widzenia.
Prawnik nam powiedział, że jest w areszcie prewencyjnym.
Ale możemy poprosić o zwolnienie za kaucją.
Zobaczę, ale to nie zależy ode mnie.
Chwileczkę.
- Dzień dobry. - W czym pomóc?
Doszło do morderstwa przy ulicy Agustinas 1035.
Przy hotelu Crillón?
W hotelu Crillón. W herbaciarni.
MORDERSTWO W HOTELU CRILLÓN
Dziękuję.
KOBIETOM I SPRZEDAWCOM WSTĘP WZBRONIONY DZIĘKUJĘ
Antito, mógłbyś?
Dziękuję.
Wysoki Sądzie!
Cofnąć się.
Nie.
Proszę!
Proszę pani.
NA JEJ MIEJSCU
Mercedita, nigdy nie byłaś w Crillónie?
Chodź tu.
Gálvez, proszę zdać raport panu Aliro.
Proszę to wziąć.
Georgina Silva Jiménez.
Silva strzeliła prosto w niego z odległości nie większej niż dwa metry.
Broń należała do niej?
Tak. Proszę zobaczyć, nim trafi do balistyki.
Dobrze.
Proszę. Niech pan spojrzy.
PN Baby, belgijski FN Browning.
Kaliber 6,35.
Piękny.
Mercedita.
Spójrz, jaki ładny.
- Tak. - Patrz.
Do szkatułki z biżuterią.
Wiemy coś o żonie zmarłego?
Wiemy, że Silva była jego partnerką.
Chodzi mi o jego żonę.
Ofiara nie miała obrączki, Wysoki Sądzie.
Mogą zabrać ciało.
Gálvez.
Mercedita, usiądź tu.
Arnés, proszę tam.
Wyciągnij rękę. Weź łyżkę.
Pięć strzałów?
Musiała być zła jak osa.
Wygląda na to, że strzelała na stojąco,
bo broń była ukryta w kieszeni płaszcza.
- Łatwiej było ją wyciągnąć. - Wstań.
Jesteście podobnego wzrostu, prawda?
Ale czy strzelała na stojąco, bo tak było łatwiej,
czy dlatego, że chciała zdystansować się od ofiary?
Może chciała być widziana.
- Co o tym sądzisz? - Gálvez.
Proszę przynieść rzeczy tej pani.
Zobaczmy.
Rób notatki.
To pan Roberto Pumarino Valenzuela.
ŚMIERĆ I SZALEŃSTWO W HOTELU CRILLÓN
Morderstwo w Crillónie!
NIE DLA SŁAWY
Zabójczyni!
TRAGEDIA W CRILLÓNIE
El Mercurio! El Clarín!
El Diario! La Nación!
El País!
Morderstwo w Crillónie!
Wszyscy o tym mówią. María Carolina Geel zamordowała
na oczach chilijskiej arystokracji.
Proszę spojrzeć.
Pierwsza strona.
Przyzwoity człowiek trzy razy w życiu jest w gazecie.
Kiedy się rodzi, bierze ślub i umiera.
- A sędzia nie jest porządny? - Już nie, Mercedita.
Nie znoszę tych wszystkich sępów.
Banda psycholi.
Kiedy wchodziłem, dziennikarz zapytał, czy wampirzyca dziś zeznawała.
Wampirzyca?
Tak, Domingo, słyszałem.
Robię kawę. Życzy pan sobie?
- Tak. - Dobrze.
Co ty na to, Mercedita?
Ta instytucja była świadkiem wieków tradycji prawnych,
a hoi polloi bierze ją za rzymski cyrk.
Gdyby mnie zamordowano w Crillónie, chciałabym, by ludzi to ciekawiło.
Najpierw musisz iść do Crillóna.
ZBRODNIA Z NAMIĘTNOŚCI
Mój Boże, te wścibskie świry rozerwą tę biedną kobietę na strzępy.
Prawie mi jej żal.
Najpierw oszalała i zamordowała kochanka.
A teraz stała się złoczyńcą stulecia.
Ta kobieta przeżywa piekło.
Będziemy sławni, Mercedes.
Mogłem się przyczesać.
Jeśli Aliro chce zjeść lunch w klubie, musi wykopać tunel.
Niech poczeka z wyrokiem, aż opadnie kurz.
Nie, pan Aliro ma słabość do takich kobiet.
Marío Carolino!
Marío Carolino! Proszę.
Pani Georgina Silva Jiménez?
Nazywam się María Carolina Geel.
Nie kojarzę.
To pseudonim, którego oskarżona używa jako pisarka.
Kiedy zabiła pana Pumarino, to jako Silva czy Geel?
Przepraszam.
To ta sama osoba.
Nie rozumiem.
Czy strzeliła pani do pana Roberto Pumarino Valenzueli pięć razy
14 kwietnia w hotelu Crillón?
Oskarżona zastrzega prawo do nieodpowiadania na to pytanie.
- Póki wyniki badań sądowych… - Tak.
Przyznaję się.
Przyznaje się pani do noszenia
PN Baby z intencją zabicia swojego chłopaka?
Nie był moim chłopakiem.
Więc kim był dla pani?
Nikim.
Nie chciałam tego.
Dobrze, pani Silvo.
Chcę pani pomóc.
To w pani interesie.
Zrobił pani coś?
Montero na pana czeka.
Panie Concha.
Oczywiście.
Ma pani papierosa?
Tu nie wolno palić.
Mój prawnik palił.
Jest pani prawnikiem?
Nie.
A pani?
Nie.
Mercedes.
Lekarze sądowi przygotowali dokumenty.
Proszę spytać o ocenę psychologiczną.
Co takiego?
Jestem otwarty na dyscypliny uzupełniające.
Ale nie będę się panu tłumaczył, panie Montero.
Oskarżona będzie musiała stawić się na badanie lekarskie.
Zostanie stąd doprowadzona.
Biedaczka zostaje na posterunku,
póki eksperci nie potwierdzą tego, co już wiemy.
Powinna być w szpitalu.
Proszę spojrzeć.
Proszę.
„Oskarżenie Montero.
Pisarka zabiła umyślnie i z premedytacją.
Zasługuje na przykładną karę”.
Biedny pan Aliro.
Wysoki Sądzie, oskarżona nie może nocować na komisariacie.
Sąd zna jej stan psychiczny?
Ledwo kojarzy, gdzie jest.
Może odeślemy ją do domu?
Wiem, gdzie trafi.
Do kościoła Buen Pastor.
Dostanie cichą celę z dala od dziennikarzy i hałasu.
Zakonnice się nią zajmą.
Dobrze.
Jak się sąd domyśla,
nie jest kobietą…
nawykłą do więzienia.
Wie pan, że nie jestem papieżem?
Tak, ale…
Może damy oskarżonej najpotrzebniejsze rzeczy?
- Czyste ubrania… - Dobrze, zgoda.
Jej siostra mieszka w Parral.
I cóż…
Jak sąd pewnie wie,
prawnik odbierający ubrania…
Klucze do jej mieszkania
są zapewne w dowodach.
Tak?
Ja mam iść?
Pójdę.
Jak długo zostanie w Buen Pastor?
Do wyroku.
Co mi to da, jeśli dostanie w celi świerzbu
i gazety obwiniają o to mnie?
Do zobaczenia.
Do widzenia.
- Miałem kiedyś świerzb. - Domingo.
Na samą myśl mnie swędzi.
Prześwietlił.
Dzień dobry.
Panie Concha.
- Prawnicy nie mają tu wstępu. - Co?
Proszę. To jej rzeczy.
Może pan tu poczekać.
Ma pani papierosa?
Przeprowadzą badania, by ocenić pani stan zdrowia.
Czy oszalałam?
Jeśli ma pani zaburzenia psychiczne, nie wyślą pani do więzienia.
Nie pójdę do wariatkowa.
Proszę.
Dzień dobry.
Wejdzie pani?
To prywatne badanie.
Dziękuję za przybycie.
Pan Rolando de la Fuente.
Według raportu policyjnego
obsługiwał pan Roberto Pumarino i Georginę Silvę.
Zgadza się. Byłem ich kelnerem.
Co może pan powiedzieć o wydarzeniach w herbaciarni Crillón?
Zobaczmy… Pan usiadł przy stoliku numer trzy.
Na krześle z widokiem na salę.
Spytałem, czy chce się napić. Powiedział, że na kogoś czeka.
Potem pojawiła się kobieta.
- Jak wyglądała? - Zupełnie normalne.
Nic nadzwyczajnego.
- Widział pan ich powitanie? - Było zupełnie normalne.
Przykuło moją uwagę to, jakie krzesło wybrała pani.
Krzesło stojące tyłem do innych stolików?
Tak.
Przykuło to moją uwagę, bo…
Panie zwykle wolą siedzieć twarzą do sali.
Jak się zachowywała?
Widziałam, jak mina Pumarino zmienia się
w niezadowolenie.
Nie dzwoń, nie pisz, nie przychodź.
Bierzesz ślub?
Moja siostra jako jedyna coś usłyszała.
Powiedziała: „Rób, co chcesz”.
- Poprosili o napoje? - Nie jestem plotkarą. Nie wtrącam się.
Ale słyszałam co nieco, kiedy podnieśli głosy.
Co takiego?
Zapomnij o mnie.
Słyszałam: „Skończmy z tym. To koniec.
Nie zależy ci”.
Czy pani Silva w którymś momencie wybuchła lub straciła panowanie nad sobą?
Nie. Ale niedługo potem wszystko się zwaliło.
Dyskretniej!
Wtedy usłyszałam krzesło.
Krzesło?
Co się stało?
Potem wstała i nagle zaczęła strzelać do pana Pumarino.
Oczywiście słyszałem strzały.
Ale na początku nie wiedziałem, skąd dochodzą.
Kobieta zostawiła broń na stole.
Byłem za nimi.
Zostawiłem tacę i poszedłem.
Przykryłem broń serwetką.
Czemu pan to zrobił?
Nie wiem.
Żeby klienci się nie bali i żeby jej nie chwyciła.
Nie wiem.
Czy widziała pani, żeby pani Silva
czekała chwilę przed strzałami? Czy to było nagłe?
To się stało tak szybko. Wyciągnęła broń i zaczęła strzelać.
Był tuż obok. Nie musiała nawet celować.
- Umarł od razu? - Sądzę, że tak.
Biedak nie zdążył nawet krzyknąć.
Umarł w ciszy, jak dżentelmen.
Czy Silva próbowała się zabić lub uciec po jego zastrzeleniu?
Nie. Wręcz przeciwnie.
Tylko przytuliła go i całowała jego rany.
Nie!
Potem uklękła.
Złożyła ręce do modlitwy i powiedziała: „Ratujcie go!”.
Ratujcie go!
Dość tego!
Przestańcie.
- Dokąd wysyłają Lucho? - Na północ, do Iquique.
Do pilnowania granicy.
Tak.
Powinni cię wziąć do woja.
Co? Chce mieć pokój tylko dla siebie.
To nieprawda.
Ty też myśl o swojej przyszłości, Gaspar.
Wkrótce będziesz miał tak samo jak twój brat.
A ty?
Naprawdę chcesz iść na prawo?
Będę przez rok urzędnikiem sądowym, a potem prawnikiem.
Za dwa lata będę sędzią, jak mama.
Mama będzie twoją sekretarką.
…znana jako María Carolina Geel…
Wyłącz to, synu.
Ale chcemy wiedzieć, co się dzieje.
Sędzia jest tajemnicza.
- Musimy dowiadywać się z radia. - Wyłącz.
W El Clarín był dziś artykuł. Mistral skomentowała sprawę.
Nie mieszka w Chile.
Nie obchodzi jej, co jakaś kobieta robi w Crillónie.
Ale dostała Nagrodę Nobla.
Za literaturę, nie prawo.
A jest Nobel w dziedzinie prawa? Nie?
Wysoki Sądzie.
Przestań. Wiecie, że nie jestem sędzią.
Gdybym była, bylibyście w więzieniu.
- Za co? - Niesubordynację.
Efraín!
Polerka, Efraín.
Wystarczy. Przestańcie!
- Dzień dobry, panie Sergio Pumarino. - Wysoki Sądzie.
Proszę opowiedzieć o bracie. Jak by go pan opisał?
Był najlepszy na świecie.
Był najlepszy z nas.
- W porządku, panie Walterze. - Przepraszam.
Powoli.
Proszę opowiedzieć o swojej siostrze Georginie.
Jest bardzo wrażliwa.
Trochę niestabilna.
Może wybuchowa?
Nie, nic z tych rzeczy.
Nie. Wszyscy ją lubili.
Zawsze zapraszano ją na wyjścia i przyjęcia.
Była uparta.
I kapryśna.
Jednego dnia kazała mu spływać. Następnego dzwoniła z płaczem.
Roberto wiele razy prosił ją o rękę.
Cztery albo pięć.
- Odmawiała. - Skomplikowana kobieta.
Ta kobieta była bardzo
niezależna.
Wie sąd.
Te współczesne kobiety.
Błagała, żeby przyszedł.
Więc przychodził.
Zawsze.
Georgina nie mówi o swoich problemach.
Nie lubi współczucia.
Zbyt długo ją znosił.
Czy pański brat wspominał,
że chce z nią zerwać?
Nie, on ją uwielbiał.
Bóg wie czemu, ale zawsze do niej wracał.
Ulżyło mi, kiedy w końcu ją rzucił
i zaczął spotykać się z tą drugą.
Z kim?
Z Alicią Castro.
To znajoma rodziny.
Ona i Roberto znów się spotkali parę miesięcy temu.
Alicia cieszyła się na ślub.
Widziała to, co my wszyscy.
Dobrego człowieka.
Przyzwoitego.
Gotowego zostać ojcem.
Z przejściami sercowymi.
Georgina
nie umie być sama.
Zawsze musi mieć kogoś. Rozumie mnie sąd.
Jakby była bardzo delikatna.
Ta kobieta jest
nikczemna.
Nienormalna.
Nie umie być jak inne.
Pumarino nie radził sobie z moją siostrą.
Czy była zdolna kogoś zabić?
Zabić? Tak.
Ale nie tak, z zimną krwią przy wszystkich.
Gdy widziałam ich razem po raz ostatni, był dla niej bardzo oziębły.
Georgina była zmęczona.
Mój brat nie powinien był zadawać się z rozwódką.
Rozwiodła się nie bez powodu.
Zna pan panią Silvę od dawna, prawda?
Tak, byłem jej mężem przez 13 lat.
Jak opisałby pan panią Silvę?
To dobra kobieta.
Inteligentna.
Bardzo niespokojna.
Trudna?
Nie.
Raczej ciekawa.
Dużo czyta, dobrze się z nią rozmawia.
A jako matka?
- Co to ma z tym wspólnego? - Proszę mówić.
To wspaniała matka.
Bardzo zaangażowana.
Kochająca.
Nie była wobec pana agresywna i była wspaniałą osobą.
Czy może mi pan wyjaśnić, czemu zabiła pana Roberto Pumarino?
Nie rozumiem tego.
Dla mnie to jasne.
Nie chciała odejść z niczym.
Zabiła go z zazdrości.
Jeśli ktoś się tego nie spodziewał, to jej nie znał.
Próbowała się dopasować.
Odrzuciła oświadczyny mojego brata.
Ale gdy chciał poślubić kogoś innego, zabiła go.
Taka jest Georgina Silva.
MARÍA CAROLINA GEEL ŚWIAT SNÓW YENY
ZBRODNIA NAMIĘTNOŚCI W CENTRUM SANTIAGO
PISARKA MARÍA LUISA BOMBAL ZASTRZELIŁA EULOGIO SÁNCHEZA ERRÁZURIZA
Mamy listę świadków gotowych zeznawać, jak okrutnie…
Panie Montero.
Każdy lubi plotki.
Ale to jest sąd.
Proszę o raport.
Dziękuję.
„Badana przechodzi obecnie menopauzę”.
- Tu niżej. - „…ważne dla kobiet”.
„To spowodowało zmiany w zachowaniu.
Zalecamy przeprowadzenie drugiego badania”.
Zgadzam się.
Proszę się nie ekscytować, panie Concha.
- Wysoki Sądzie, jeśli mogę… - Przepraszam, panowie.
Wyślemy kopię raportu do waszych biur.
Dziękuję.
Jestem gotów wydać wyrok.
Według świadków i lekarzy nie jest zdolna zeznawać.
Dzięki temu ta kobieta może spędzić weekend w domu.
Dziękuję.
A ta banda krwiopijców
może zająć się ważnymi wiadomościami.
I możemy skończyć te upokarzające lunche.
Nie jest tak źle.
Nie? Jestem zamknięty w gabinecie i jem marynowanego kurczaka.
Choć byłem świadom wyrzeczeń, kiedy poświęciłem życie sprawiedliwości.
Jest to godne pochwały.
Wyobraź sobie swoją twarz codziennie w gazetach.
Ale nie chodzi tylko o to, Domingo.
Pańskie oddanie prawdzie i prawu robi wrażenie.
Domingo, zawsze możemy mówić,
że pracujemy dla sprawiedliwego sędziego,
choć jego reputacja jest zagrożona.
Moja reputacja jest zagrożona?
Wyda pan sprawiedliwy wyrok, prawda?
Nawet wbrew opinii publicznej.
To bardzo odważne, Domingo.
Bardzo odważne.
Chwileczkę.
Mercedita, jestem sędzią Republiki.
Taka manipulacja może działać na dzieciaki,
ale nie na mnie.
To prawda, panie Aliro.
Jeśli pan ją puści, gazety się na pana rzucą.
Naprawdę?
Myślałem, że mi pogratulują.
Nie będę pana przekonywać.
Mówię tylko o faktach. Jak mówi Domingo,
jeśli pan ją puści, ten cyrk będzie trwać.
Mercedita, zachowałaś listę świadków od Montero?
Wiesz co?
Wezwijmy kilku przed wydaniem wyroku.
Dla pewności.
- Kryje się pan? - Słucham?
- Mercedes, proszę. - Przepraszam.
Sędzia Republiki się nie kryje.
Analizuje sprawę pod różnymi kątami.
Jak pan każe.
MARÍA CAROLINA GEEL WYŚNIONY I KOCHANY NASTOLATEK
MARÍA CAROLINA GEEL DZIWNE LATO
Jest pani nowa w budynku?
Nie.
- Nie. - Jest pani jej siostrą.
- Prawda? - Nie.
- Dobrze. Do widzenia. - Do widzenia.
Tutaj.
Parafka.
- Podpis. - Wysoki Sądzie.
O rany!
Trzeba było się ubrać na galowo?
Wystroiła się pani, Arévalo.
- To przez dziennikarzy? - Nie.
Chcę okazać
szacunek dla sądu.
Tutaj.
Nie wstydź się, kiedy cię komplementują, Mercedita.
Zawsze używała perfum?
Nie wiem.
Dziękuję, Domingo.
Mercedita?
Tak?
Co to za perfumy?
To mydło.
Mercedita.
Afrykański ptak na cztery litery?
Ibis.
Dziękuję.
Biuro wydaje oświadczenia w każdym zakątku miasta.
Przecinek może zmienić znaczenie całego zdania.
Fascynujące, Fernando.
Odłóżmy na chwilę pracę.
Jaki był związek między panem Pumarino a panią Silvą?
Rety! To było bardzo skomplikowane.
Czasem wracali z lunchu i widać było, że się posprzeczali.
Że były kłótnie, łzy i tak dalej.
Umiał pan poznać, że płakała?
Nie ona. On.
- On? - Tak.
Była pani bliżej z ofiarą czy z panią Silvą?
Z Roberto.
Oczywiście. Był bardzo dobrym człowiekiem.
Roberto był świetnym szefem.
Zawsze był taki uważny.
A ona?
O niej nie mogę powiedzieć tego samego.
Skłamałabym.
Georgina zawsze patrzyła na nas z góry. Nie mieliśmy wartości.
Żyła we własnym świecie. Nudziła się w pracy.
Skąd ta pewność?
Gdy tylko zostawała sama, pisała inne rzeczy.
- Swoje książki? - Tak.
Też chcielibyśmy pisać opowiadania i inne głupstwa.
Ale po tygodniu by nas wyrzucono.
Więc go nie kochała?
Wykorzystywała go.
Roberto był na każde jej skinienie.
To dziecko było okropne.
- Dziecko? - Georgina.
Tak ją nazywał. „Dziecko”.
Gdy potrzebowała pieniędzy, Roberto zawsze jej pomagał.
Zawsze on za wszystko płacił.
Nie jest dzieckiem. To dorosła kobieta.
Georgina czyściła kieszenie Roberto.
Nazywam się Rebeca Vizcaya Pérez.
Pracuję w dziale finansowym.
Roberto Pumarino był moim szefem.
Co chce mi pani powiedzieć?
Mówiono już sądowi o polerce do podłóg?
Nie.
Nie. Proszę opowiedzieć.
Może sąd nie wie, ale Roberto dał Georginie
elektryczną polerkę.
Nie mopa.
- Taką, którą się podłącza. - Prawdziwą polerkę?
- Mercedes. - Zgadza się. Polerkę.
Uwierzycie, że ta kobieta mu ją oddała?
Niespodzianka!
Co to?
Bo myślę, że w głębi duszy
pan Roberto zawsze chciał, żeby była raczej domatorką.
Rozumiecie?
Pani Vizcaya, ponoć chciała pani przynieść jakiś dokument.
Tak.
Przeglądałam szafki pana Roberto.
W szufladzie z tyłu było dużo podartego papieru.
Więc co zrobiłam?
Poskładałam wszystkie elementy.
I przyniosłam to.
Co to?
List.
„Roberto, długo o tym myślałam.
Oto decyzja, którą kazałeś mi wczoraj podjąć.
Cenię twoje zachowanie, które w ramach konwencji społecznych
jest uważane za rycerskie.
Doceniam to, bo wiem, ile to kosztuje.
Jeśli odrzucę twoją ofertę,
to dlatego, że powody wskazujące na negatywny wynik naszego małżeństwa
są liczne”.
Każda Chilijka chciałaby polerkę!
- Nie jestem jak inne! - Oszalałaś!
„Roberto, moja natura,
mój charakter, moje hobby,
mój wiek, doświadczenie,
stoją w sprzeczności ze ślubem.
Jeśli dodasz do tego głęboką wrażliwość,
w wiecznym konflikcie z rzeczami i istotami
oraz całkowitym sceptycyzmem wobec życia…
przyznasz,
że nic we mnie nie pasuje do instytucji małżeństwa.
I nie jestem kobietą,
której ci trzeba”.
Dzięki Bogu, że dałem ci szykowny szlafrok,
a nie nowoczesną polerkę elektryczną.
Inaczej w barze byłoby nabożeństwo żałobne.
- Nie jestem nią. - Wiem, że nie.
Oczywiście, że nie.
Bo moja droga Mari
siedzi w więzieniu, płaci za najgorsze przestępstwo.
Za bycie artystką i kobietą.
Napijemy się?
Marita mówiła, że nie lubi, kiedy wracam do domu pijany.
Dlatego dała mi klucz.
Moja Mari.
Opiekuje się mną nawet z więzienia.
Też byłaś zbyt pijana, żeby wrócić do domu?
Nie.
Jestem jej kuzynką z La Sereny.
Rozumiem.
Jak masz na imię?
Dominga.
Co robisz w mieszkaniu kuzynki?
Porządkuję, sprzątam.
Żeby się nie kurzyło.
Rozumiem.
Przyjechałaś po to aż z La Sereny?
W szlafroku. Zabawne.
To przesłuchanie?
Jesteś nieufna.
Podoba mi się to.
Dominga.
Zabójstwo z miłości to nie zbrodnia.
Dzięki Bogu nikt mnie tak nie kochał.
Zabiła z miłości, ale nie z miłości do niego.
Z miłości do sztuki.
To nie było zabójstwo. To był hołd.
To był cytat literacki.
Styczeń 1941…
najwspanialsza pisarka narodu…
- Mistral. - Nie.
Pisarka, nie poetka.
María Luisa Bombal chwyciła za broń i postrzeliła kochanka.
Wiesz gdzie?
Tu, w ramię.
Nie to jest ważne. Ważne, że to się stało…
W Hotelu Crillón.
Czyli już wiedziałaś.
Nie, domyśliłam się.
Więc pójdzie siedzieć za przestępstwo, którego sama nie wymyśliła.
Jak to możliwe?
Nie bądź taka filisterska.
Posłuchaj.
Stara sztuka inspiruje nową.
Cytat jest tak bezpośredni, że skopiuje nawet zakończenie Bombal.
Czyli ułaskawienie.
Jakie ułaskawienie?
Bombal została ułaskawiona.
Nie macie gazet w La Serenie?
Mamy.
Ale Bombal jest najwybitniejszą pisarką tego kraju.
Kto chciałby ułaskawić Silvę?
Prezydent.
Gdy usłyszy głos aniołka.
Nie z La Sereny, oczywiście, ale z Vicuñi, która jest niedaleko.
Ładna.
Bardzo.
Dałem ją Mari.
- Nie. Jest moja. - Domingo.
- Nie. - Moja.
Nie wyglądasz jak Dominga.
Może Dominique, ale Dominga? Nie.
Powiedzieć ci coś?
Mari nie ma żadnych krewnych w La Serenie.
Ale nie martw się.
Ten dom jest jak ambasada.
Daje azyl wielu ludziom.
Nazywam się René.
Jak masz na imię? Naprawdę.
Mercedes.
No dobrze.
Mercedes. Dobra.
Mercedes.
Przepraszam.
Nie martw się.
Jutro o tym zapomnę.
Jestem poetą z kiepską pamięcią. Dlatego mało osiągnąłem.
Mercedes…
Nie musisz być jej kuzynką.
Ludzie znudzeni tym, kim są, muszą mieć miejsce, by być nikim.
Co się stało?
Została herbata?
Nie, ale możesz dorobić.
Ángela potwierdziła.
Gdzie się zatrzymają?
Tutaj, u nas.
Nie ma miejsca.
Mercedes…
Wróciłaś wczoraj do domu śmierdząca alkoholem?
Nie śmierdziałam.
Było czuć pisco.
Dziwne. Nie piłam pisco.
Idzie klientka z dziećmi.
Nie.
Cholera.
Głowy bliżej siebie. Patrzcie na mnie.
- Uśmiech. - Dobrze? Tak jest. Uśmiech.
Pa, tato.
Pa.
Powodzenia.
Też mam dwóch synów.
Naprawdę?
Musimy być miłe dla synowych.
Inaczej nikt się nami nie zajmie na starość.
Oczywiście.
Uśmiech.
Jest rosół i mechazo.
Mechazo.
Poprosimy rosół.
- Tak. - Oczywiście.
Dziękuję.
Zapraszam.
Co się stało, Mercedes?
- Ciekawe, czy są nowe przystawki. - Zamówiłem wszystkim rosół.
- Jesteś na specjalnej diecie? - Wygląda na szczuplejszą.
Może to ta nowa sukienka.
- Może pan nie zauważył, ale… - Muszę iść.
- A rosół? - Zjem coś po drodze.
Od kiedy w tym kraju marnuje się jedzenie?
- Nie marnujcie. - Mamy wziąć na wynos?
Zjedzcie go.
Co się dzieje z Mercedes?
O nie, Montero!
Panie Montero, nie.
Przez niego osiwieję.
- Wysoki Sądzie. - Przepraszam.
Właśnie mieliśmy wychodzić.
Rodzina Pumarino słyszała,
że oskarżona żyje po królewsku w Buen Pastor.
Prywatna cela, łazienka, opierunek.
Jak w pięciogwiazdkowym hotelu.
Buen Pastor to nie hotel, panie Montero.
Zarządzają nim zakonnice.
- Ale rodzina Pumarino… - Dość.
Skończyłem.
Muszę wracać do biura
i dokończyć papierkową robotę.
Jeśli spotka mnie pan na lunchu,
proszę dać mi jeść w spokoju.
Tak jest.
Przepraszam.
Mówiłam, ale się przecisnął.
- Mercedes? - Tak?
Jutro pojedziesz do Buen Pastor
i sprawdzisz warunki życia tej kobiety.
Potem opowiesz.
Tak, szefie.
- Śledzili cię? - Proszę.
Wygram.
- Cześć. - Cześć.
Cześć, mamo.
Nadgodziny.
Nie zauważyliśmy.
Rany!
Sędzia wygląda elegancko.
Umieramy z głodu, mamo.
Dobrze.
- Dawaj, tato. - Tato.
Nie ociągaj się!
Połóż.
Jak było w pracy?
Dobrze.
Kupa roboty.
Wszystko w porządku?
Tak.
Dzięki Bogu.
Co robisz z tym aparatem?
Poproszono mnie o zrobienie zdjęć w Buen Pastor.
Dlaczego ty to robisz, Mercedes?
Czy ktoś z sądu nie może iść?
Ja jestem z sądu.
Zobaczysz tę wariatkę?
Nie jest wariatką.
- Chyba udaje. - To nie fair.
Jeśli ona może go użyć, my też.
Ten aparat należał do mojego taty.
Wszystkie do niego należały.
Ten dał mnie.
To mój aparat.
Film ma 12 klatek, więc je licz.
- Najpierw wypróbuj. - Dzięki, Efraín.
Dzień dobry. Przyszłam do Georginy Silvy Jiménez.
Oto nakaz sądowy.
Czy to aparat?
Zrobi mi pani zdjęcie?
Oczywiście.
Dziękuję.
Jest pani dziennikarką?
Nie.
Pracuję w sądzie.
Właśnie szukam pracownika sądu, który mógłby mi pomóc.
Nie mogę. To zadanie dla prawnika.
Ale nie mam prawnika.
Jak się pani nazywa?
Rosa… Janequeo Saavedra.
Za co pani tu jest?
Zabiłam zięcia.
Poderżnęłam mu gardło jak psu.
Bez obaw.
Nie jestem złym człowiekiem.
Musiałam. Był okropny dla mojej córki.
Kopał ją jak leżącego osła,
kiedy była w ciąży.
Nic jej nie jest?
Już dobrze.
Ona i dziecko mogą spać spokojnie.
Jesteśmy bezpieczni.
Jestem tu szczęśliwa. Śpię spokojnie.
- Odwiedzają panią? - W każdą niedzielę.
To miłe. Cieszę się.
Proszę pani. Proszę za mną.
- Dziękuję. - Pa.
- Do zobaczenia. - Do zobaczenia.
Miłego dnia.
- Pa. - Pa.
Proszę wejść.
- Tutaj? - Tak.
- Dziękuję. - Proszę.
Mogę?
Proszę.
Dzień dobry.
Jestem Mercedes Arévalo. Spotkałyśmy się w sądzie.
Pani z papierosami.
To nie potrwa długo.
Przyszłam zrobić zdjęcia pani celi.
Uzupełniamy raport medyczny.
Muszę zrobić zdjęcia warunków panujących w więzieniu.
Aparat był niepotrzebny.
Podsumuję.
Noce są spokojne.
Strażnik, który robi obchód, prawie nie zakłóca snu.
Robi obchód…
a potem cisza znowu spada na bloki.
Dni mijają
wśród rozmów,
głośnego śmiechu,
herezji.
Zacznę już. Przepraszam.
MARÍA CAROLINA GEEL WIĘZIENIE DLA KOBIET
To pani dziennik więzienny?
Mogę go przeczytać?
Czytałam Bombal.
Tak?
Macie ze sobą wiele wspólnego.
Mogę?
Czemu pani to zrobiła?
Wszyscy chcą to wiedzieć.
Jestem tu z powodu moich czynów.
Nieważne, co o nich powiem.
Każdy buduje swoją wolność.
Jeżyny, ślimaki.
Zbieramy je praktycznie codziennie.
Żyzna gleba, pola wyglądały dobrze.
Reszta była świętej pamięci Doloresa.
José Dolores nie żyje?
- Na co umarł? - José zmarł ze starości.
Ile miał lat?
Był bardzo stary.
Ci dwaj chcą przyjść na pola.
Brawa dla szwagra mojego!
Pozdrawiam go z kuchni jego.
Santiago to miejsce żywotu podłego.
Ale niegrzecznie!
Wybacz mu, bracie.
Tęskni za tobą i płacze.
Ale ja wierzę, że kocha cię szczerze.
To prawda, szwagrze.
- Dość już! - Przepraszam.
Mam pomysł. Dzieci, chodźcie tu! Otwórzcie prezenty!
Co to jest?
Najpierw otwórz mój.
- Od serca. - Nie trzeba było.
- Aguardiente! - Czysta.
Spróbujmy.
Wspaniały prezent!
- Zobaczmy. - Proszę.
Żeby być na bieżąco.
Nie, tutaj. Patrz.
„Studio fotograficzne García Arévalo. Śluby, komunie, urodziny, chrzciny”.
Będziemy sławni?
- Gratuluję. - Przeszliście samych siebie.
- Patrz! „García”. - Patrz.
Mam dla ciebie niespodziankę. Zamknij oczy. Nie podglądaj.
Co to takiego?
- Co to może być? - Mechita, zakryj oczy.
Patrz.
- Naprawiłem. - Piękna!
Ma amerykański silnik.
- Widziałaś? - Nigdy takiej nie używałam.
Chętnie spróbuję.
Spójrz na to!
Uważaj. Możesz się zaplątać.
Bądź zawsze z przodu.
Spójrz na to!
Będzie tu czyściutko.
Miło spędza się czas z rodziną, prawda?
Nie musisz ciągle wracać późno do domu.
Nie płacz.
Jesteśmy razem.
Twoje serce powinno tu być.
Poradzę sobie!
Wrócimy później, ale musimy iść…
Może ktoś chciałby to ukraść…
Meche.
To ja.
Co to za miejsce, Meche?
Mieszkanie, które znalazłam dla siebie.
Tymczasowe.
Otwórz.
Proszę.
Co to jest?
Czyje to jest?
Daj mi to.
Oszalałaś?
Ta kobieta wie, że tu jesteś? Co?
Ta kobieta jest w więzieniu.
Dogadałyśmy się.
Podlewam rośliny.
Wietrzę.
Trochę sprzątam.
Zajmujesz…
czyjeś miejsce.
Morderczyni.
Do tego…
używasz jej rzeczy, nawet ubrań.
Meche…
Zrozumiałbym, gdybyś się zakochała w innym, ale…
- Nie. - Co to jest?
- Meche, co to jest? - Wręcz przeciwnie.
Co?
Chodzi o spokój.
Jaki spokój?
Jest tyle hałasu.
Cały czas.
Może jestem za słaba i nie mogę go znieść.
Wy możecie.
Wy umiecie.
Ale ja mam dość.
Co robisz, Meche?
Czyszczę dywan, bo jest błoto.
Ale to nie twój dywan.
Jeśli nie spiorę, do jutra zaschnie.
- Przestań. - Nie schodzi.
Mercedes.
Nie wrócisz tu jutro.
Meche.
Ubieraj się i wracajmy do domu. To nie twój dom.
Meche.
WIĘZIENIE DLA KOBIET
„…całą winę za zbrodnię popełnioną ze swoim mężczyzną.
Długie lata w więzieniu.
W konsekwencji szukał innej kobiety”.
- Niezłe. - Fakt.
Zjedzą nas żywcem.
Oczywiście.
Ta kobieta nie chce z nikim rozmawiać, ale pisze książkę.
Gdy wszyscy chcą ją powiesić.
Nie.
Wystarczy.
Muszę wydać wyrok.
WIĘZIENIE DLA KOBIET
„W Santiago, 11 lipca 1956 roku
zgodnie z artykułem 391 paragraf 2 kodeksu karnego,
Georgina Silva Jiménez zostaje uznana za winną zabójstwa.
Dostanie maksymalny wyrok 541 dni pozbawienia wolności
jako winna morderstwa Roberto Pumarino Valenzueli
popełnionego 14 kwietnia 1955 roku”.
To przesada.
- Proszę to złożyć. - Dobrze.
Georgino!
Co sądzi pani o sędzi, który…
- Dzień dobry. - Dobry.
- Co u pani? - A u pana?
Dobrze. Miłego dnia.
Kto?
Halo?
Mogę wejść?
Panie Aliro?
Dzwoniono z Club de la Unión. Ktoś czeka w barze.
Ktoś?
W barze?
Zrobisz coś dla mnie?
Uratuj mnie za godzinę.
Dobrze.
Oby mnie wpuścili.
PILNE
Do zobaczenia.
Chodźmy, Mercedita.
Co za zabawne miejsce.
Mnie nie chcą wpuścić, a pana wypuścić.
Postawię ci lunch w Don Pepe.
Nie zjadł pan w klubie?
Chciałbym, Mercedita.
To była prezydencka zasadzka.
- Prezydent pana zbeształ? - Nie.
Raczej uprzejmie mnie ostrzegł.
Przed czym?
Że zrobię z siebie idiotę.
Czemu miałoby się tak stać?
Mercedita…
Sędzia to usta prawa.
Ale czasem są ludzie, którzy są ponad prawem.
W takich przypadkach słowa sędziego są bezcelowe.
A sprawiedliwość cichnie.
Przerywamy transmisję, żeby dostarczyć najnowsze wieści.
Prezydent Carlos Ibáñez del Campo
ułaskawił pisarkę Maríę Carolinę Geel.
Decyzja zapadła po intensywnej kampanii na rzecz pisarki,
prowadzonej przez słynną poetkę Gabrielę Mistral,
która wysłała list do prezydenta z prośbą…
MARÍA LUISA BOMBAL DRZEWO I INNE OPOWIEŚCI
PISARKA ZABIŁA KOCHANKA W HOTELU CRILLÓN
MORDERSTWO I SZALEŃSTWO W HOTELU CRILLÓN. ZABIŁA I PIŁA JEGO KREW
OSZALAŁA Z MIŁOŚCI
LIST CAROLINY DO ROBERTO DOWODZI, JAK GO KOCHAŁA
TYLKO 541 DNI W WIĘZIENIU
„NIE MOŻNA IGNOROWAĆ PROŚBY POETKI”
Szanowny panie prezydencie,
błagam o ułaskawienie, znając pańską wielkoduszność.
Kobiety błagają Waszą Ekscelencję o ułaskawienie
Maríi Caroliny Geel. Nigdy tego nie zapomnimy.
Z poważaniem, Gabriela Mistral”.
MARÍA CAROLINA GEEL UŁASKAWIONA
NA PODSTAWIE POWIEŚCI KIEDY KOBIETY ZABIJAJĄ ALICII TRABUCCO
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz