DOJRZEWANIE
13 MIESIĘCY
Ale ładnie pachnie.
W końcu to twoje urodziny.
Raz w roku mogę ci zrobić angielskie śniadanie.
Wszystkiego najlepszego, staruszku.
Jestem żoną staruszka.
- A ty to młodniejesz? - No pewnie, bezczelniacho.
Mam na to specjalną pigułkę.
A to co? Kaszanka?
- I to z mięsnego. - To bardzo niezdrowe.
Wiem, ale bardzo lubisz.
Ciebie bardziej.
Kiedy robię śniadanie na wypasie.
Nie, w Boże Narodzenie też, kiedy masz na sobie pończochy.
Hej.
Lepiej nie myśl o moich pończochach. Jeszcze się podniecisz.
Sam się podniecę?
- Może później. - Proszę. To zajmie pięć minut.
Nigdy nie wystarcza ci pięć minut.
- Nigdy. - Wstanie najwcześniej po 12.00.
Na pewno nie w 50. urodziny taty.
Później, opanuj się. Skup się na kartkach urodzinowych.
Nudziara z ciebie.
Jajecznica czy jajka w koszulce?
- Sadzone. - Umrzesz młodo.
Umrę szczęśliwy.
Od taty i Jean.
Napisała ją Jean.
Piątak.
Nawet piwa za to już nie kupisz.
No nie.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO
Jaki piękny rysunek.
Wyglądasz na przystojniaka.
- Wyszedł mu super, co nie? - Tak.
Postarał się.
- Kurde. Tato? Widziałeś van? - Co?
- Van na zewnątrz. Widziałeś? - Nie.
Co...
Noż...
ZYWROL
- Tato... - Cholera.
Przepraszam.
- Nie wiem, co... - To nie twoja wina.
- Co za chuje. - Nie wyrażaj się!
Przepraszam.
- Coś widziałaś, Eileen? - Nie, nic, Eddie.
- Nic a nic? Zero? - Niestety. Spokojny poranek.
- Dobra, idź zadzwoń na policję. - Znowu?
Tak kazał. Gdyby coś się działo, mamy dzwonić.
Dobra.
- Przykro mi, tato. - Chodź tu. To nie twoja wina.
Już dobrze.
Wszystkiego najlepszego.
Mamy publiczność, co?
Widziałeś coś, kolego?
- Nie? - Nie, kolego.
- Nikt z was? Coś widzieliście? - Niestety nie.
Trochę wody z płynem i się zmyje.
Nie do wiary, że nic nie widziałaś.
- Kiedy ostatni raz widziałeś van? - Wieczorem, parkując.
- O której godzinie? - Nie wiem, koło 20.00.
- O 20.00. - Koło ósmej.
Od 20.00 do teraz.
„Zwyrol”.
Chwileczkę.
Z-Y-W-R-O-L.
Tak, wiem.
Nie wiem. To ja mam decydować?
Może myślą, że Jamie to zwyrol. A może, że Eddie.
Mamy zrobić zdjęcie?
Nie musicie przyjeżdżać. Mąż to zmyje. Mamy zrobić zdjęcie?
Przykro mi, złotko, nie będziemy czekać. Zrobię trzy zdjęcia.
Córka je wam wyśle mailem. Dziękuję, złotko.
Zrób trzy zdjęcia i wyślij je Sam.
Mam ją w kontaktach.
Dupki.
Hej.
- Uspokój się. - Masz dziś urodziny.
Przecież oni o tym nie wiedzieli. Uspokój się.
Pomyśl o Lisie.
- Dzięki, że mówisz mi, co mam robić. - Nic takiego nie mówię.
Mówię tylko, żebyśmy skupili się na niej.
Eddie, mam tego dość.
Kochanie, nie zaczynaj. Nic nie mów.
- A co niby mówię? - Wiesz, co mówisz.
Nic z tego nie będzie. Nie będziemy tego znowu wałkować.
Jasne?
Nie ma już o czym gadać.
Za miesiąc ma proces. Wszyscy będą się przyglądać.
Ale nie nam, prawda?
Nie będzie go widać podczas rozpraw. Ukryją go.
No świetnie im to idzie.
Chronią go. Prawnicy nam to wyjaśnili.
Lepiej raczej nie będzie.
- Mama mówiła, że załatwi ci pracę. - Nie potrzebuję jej pomocy!
Niby dlaczego miałaby załatwiać mi pracę? Co?
Tutaj mam pracę. Chłopaki są ode mnie zależni.
Wiem, ale...
Ona ma szkołę, co nie?
Chcesz ją zabrać ze szkoły?
Chcesz spierdolić też jej życie?
Myślisz, że powrót do Liverpoolu coś zmieni?
Gwarantuję ci, że będzie dziesięć razy gorzej. Wiesz to.
Wiesz, kochanie. Wiesz, że będzie gorzej.
Nie zrobiliśmy nic złego.
- Zrobiliśmy coś złego? - Nie.
Nie.
Nie, i się nie przeprowadzamy. Nie przeprowadzamy. Koniec tematu.
- Kurde. - To nic.
Posprzątam... przepraszam za to.
Przepraszam, posprzątam to.
- Tato? - Hej, co tu robisz?
Nie podsłuchuj.
Nie martw się, zmyję to.
Wysłałaś maila?
Tak.
- Masz telefon. - Dzięki.
Do kogo piszesz?
Do Billy’ego.
No tak. I jak się wam układa?
Nie twoja sprawa.
Z tatą w porządku?
Tak, w porządku.
Daję mu trochę przestrzeni, tak już robię.
Kocha ten van.
Nie kocha. To tylko van.
Nie wiem. Nie...
Woda z płynem raczej nic nie da.
Nie znam się na farbach, a ty?
- Jesteś wściekła, co? - Nie, nie jestem.
Nie jestem.
Nie rozumiem, kto niby ma być tym zwyrolem.
On ma 13 lat. Debile pewnie nie wiedzą, co to znaczy.
Wiadomo, że to nie tata, a Jamie... on nie był...
On...
Parę dni temu odkurzałam w jego pokoju.
Tak?
Nie wiedziałam, co robić.
Nie mogę tam wejść.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Billy dba o ciebie?
Mamo, Billy o mnie nie dba. Przestań tak mówić.
Sama potrafię o siebie zadbać, jasne? Dbam sama o siebie.
Wiesz, nikt...
Nikt nie pisze „zwyrolka” na mojej szafce w szkole.
- Dobrze. - Mand, gdzie ta duża gąbka?
Pod zlewem.
- Nie ma. Nie widzę jej. - Jest. Poszukaj.
Szukam!
Dobra, już idę. Pójdę pomóc tacie.
Chcesz herbaty?
Nie, dzięki.
Dobrze, kocham cię.
Ja ciebie też kocham.
- Znalazłeś? - Tak.
- Chcesz herbaty? - Nie trzeba.
- W porządku, Eileen? - Tak, Eddie, w porządku.
- Przynieść ci krzesło? - Nie.
- Żeby nogi odpoczęły. - Nie trzeba.
- Może herbatkę, złotko? - Nie, dzięki.
Albo kawałek tortu, jeśli masz ochotę.
Nie? To spierdalaj, wścibski babsztylu.
Co tam, zwyrolu?
Co? Hej!
- Hej! - Co tam, zwyrolu?
To wy tak mi załatwiliście auto?
To wy?
Zwyrol!
Uważaj, kochana. Przesuń się.
- Nie schodzi. - Nie?
Nie.
- Może wybielaczem? - Też nie zadziała.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
- Jedźmy do budowlanego. - Teraz?
- Teraz. Musimy jechać teraz. - Czemu?
Bo muszę to zmyć. Nie mogę...
Nie mogę takim vanem jechać do pracy. Jak sądzisz?
- No? Nie mogę. - Wiem, ale...
Chodź, jedziemy teraz. To zajmie chwilę. Jedziemy. Lisa!
- Lisa, zejdź, proszę! - Co?
Załóż płaszcz. Jedziemy do budowlanego.
- Nie mogę zostać? - Nie, nie możesz zostać.
Zdewastowali auto.
Nie wiemy, co jeszcze mogą zrobić. Nie zostawię cię.
Czemu miałabym jechać?
- Bo cię proszę! - Eddie, przestań, śniadanie gotowe.
Dziewczyny, proszę was! Wyświadczcie mi przysługę.
Proszę. Trochę wsparcia, kochana.
Dobrze, pojedziemy razem.
- Tak? - Zaczniemy dzień od nowa.
Co?
- Zaczniemy dzień od nowa. - Dobrze.
- Tak. - Zaczniemy dzień od nowa.
- Wyłączę to. - To moje urodziny, co nie? Tak?
Zaczniemy dzień od nowa.
Wizyta w budowlanym to urodzinowy prezent?
Dla mnie tak.
W dzieciństwie nic nie miałem. Powinnaś docenić to, co masz.
Nawet mandarynki nie dostawałem. Dobra, wskakuj.
- Zamknij porządnie drzwi, kochanie. - Zamknęłam.
Eileen, przypilnuj nam domu, dobra?
Jasna sprawa, złotko.
- Tak? - Przypilnuję.
Wyślij SMS-a do straży sąsiedzkiej.
Eddie.
Tak tylko mówię.
- Przykuta do płotu. - Pa, złotko!
Jebana wszędobylska raszpla.
Dobra, zacznijmy dzień od nowa, okej?
- Tak. - Tak mówiłaś, co nie?
Lisa, włącz muzykę. Jakiś kawałek z dobrą ścieżką basową.
O co ci biega?
Dobra muzyka musi mieć dobrą ścieżkę basową.
Bez gitary basowej się nie obędzie.
Żadnych brzdęków czy elektronicznych bzdetów.
Porządna ścieżka basowa do posłuchania.
Ale bzdury gadasz.
I jeszcze jedno.
Po powrocie z budowlanego czeka nas wypad.
- Wypad? - Tak, wypad.
Rodzinny wypad.
I co będziemy robić na rodzinnym wypadzie?
Nie wiem.
- Wejdziemy na wzgórze. - Wzgórze?
Tak, albo pójdziemy do zoo.
Nie pójdę do zoo. Mam prawie 18 lat.
- Dobra, to na łyżwy. - Ty? Na łyżwy?
A czemu niby nie?
- To do kina. - Na to się zgodzę.
- Jeśli musimy iść, to do kina. - Tak?
- Tak. - Kino?
- Tak. - Dobra, super. Postanowione.
- Mand, masz ochotę na kino? - Tak.
Tak? Zobacz w internetach, co grają.
Co w ciebie wstąpiło?
Nic, kochanie.
Po prostu...
chciałbym rozwiązać...
- Rozwiązać dzisiejszy problem. - ...dzisiejszy problem.
A ja pomagam.
Dziękuję.
Rozwiązać dzisiejszy problem?
- Tak mówi terapeutka. - I co rozwiązujemy?
Nic.
Myślę, że wspólne pójście do kina to dobry pomysł.
Tak, ale najpierw zjemy śniadanie.
Tak.
Robi mi angielskie śniadanie. Z kaszanką i całą resztą.
Z kaszanką?
Kupiłam dla taty.
- Umrzesz młodo. - Też tak powiedziałam.
I do tego smażony chleb.
Kupiłam do tego pyszny chleb.
Twoja matka to dobra kobieta.
Jeśli tak twierdzisz.
- Hej! - Sorki.
Czyli wszystko jasne. Zaczynamy dzień od nowa.
Wchodzimy, kupujemy co trzeba,
wracamy do chaty.
Razem z Lisą zmyjemy farbę, a ty zrobisz śniadanie.
Przebierzemy się, pojedziemy do kina i kupimy wielki popcorn.
Możemy do chińskiej knajpy?
- Możemy. - Super!
Na co masz ochotę?
Na wszystko.
- Wszystko? - Tak. Jestem głodna jak wilk.
Okej.
Od dawna nie byłam w kinie.
- Fakt. - Znalazłaś piosenkę?
Nie wiem. Nie wiem, co ma dobry bas.
Włącz...
Wpisz „a-ha”.
Samo „a-ha”.
„Take On Me”.
- Co? Tam nie ma basu. - Jest!
- Nie ma. - Jest!
- Nie mieli nawet basisty. - Mieli. Paula.
- Kogo? - Paula.
Grał na gitarze basowej. Na perkusji też potrafił.
- Na pewno? - Na stówę. Byłam w fanklubie.
O rajuńciu.
- Ano fakt. - Byłam.
Mama miała na ścianach plakaty, plakietki, szaliki.
- Uwielbiałam te plakietki. - Nigdy nic nie mówiłaś.
Wiesz, na samym początku,
kiedy chodziliśmy na randki, na jednej z pierwszych szkolnych dyskotek
tata chciał mnie sprawdzić.
- Nieprawda. - Tak.
Nie sprawdzałem, mówię ci.
Miał na sobie taką durną różową perukę.
Wszyscy się nabijali, ale po nim to spływało.
Uwielbiałem tę perukę. Ta peruka była odjazdowa.
Środek imprezy, nikt nie tańczył.
Mieliśmy ile? Trzynaście lat?
- To była trzecia klasa. - Teraz to dziewiąta.
DJ-em był pan Barnes od geografii.
- Glaca. - Tak, Glaca.
Wkurzał się, bo nikt nie tańczył.
Wszyscy byli zbyt nieśmiali.
- A-ha byli wtedy na szczycie list. - Tak.
Twój tata... To był obłęd.
Zaczął tańczyć, sam, na środku parkietu.
- Wcale nie. - Tak było.
Wiesz, Barnesy był świetnym nauczycielem, ale beznadziejnym DJ-em.
Chciałem go wesprzeć. Pomóc mu.
A wszyscy stali i śmiali się do rozpuku z taty.
- Nie śmiali się. - Akurat.
Nie śmiali. Podziwiali tylko moje ruchy taneczne Northern Soul.
- Northern Soul? - Tak.
- To ta? - Byłem genialnym tancerzem.
- Byłeś. - Wiem o tym.
A potem...
zaczyna ślizgać się po całej podłodze.
Ale powiedz prawdę, powiedz dlaczego.
- Dlaczego? - Nie, powiedz prawdę.
Kupiłem buty do kręgli...
Na serio?
W lumpeksie. Pasowały do peruki. Kumasz?
Nie miałem pojęcia, że mają zero przyczepności.
- Bo są do kręgli! - Zero przyczepności.
No i wtedy poślizgnął się, potknął,
zrobił szpagat i twarzą przywalił w podłogę.
Banialuki.
Potem wstał i okazało się, że walnął się w nos.
Krew leciała mu jak woda z kranu.
Wszyscy sikali ze śmiechu.
A on krzyczał: „Ja tu krwawię!”.
Ludzie potem przez lata w szkole tak do ciebie krzyczeli.
Wołali: „Ja tu krwawię!”.
- Gówniane buty. - To było prześmieszne, Ed.
Cieszę się, że ciebie bawiło.
Uwielbiałam ten zespół. Zrobiłabym dla nich wszystko.
Fakt. Zrobiłaby dla nich wszystko.
Gdyby dopięła swego, wyglądałabyś inaczej.
Wyglądałabyś jak jeden...
Miałabyś norweską facjatę, wiesz?
Wyglądałbyś jak Erling Haaland czy coś.
- To ten kawałek, kiedy się potknąłeś. - Pamiętasz?
„Ja tu krwawię!”
Przez resztę nocy siedzieliśmy razem.
Nie mogłem tańczyć w tych butach.
Ale odprowadziłeś mnie ślizgiem do domu.
Babcia i dziadek na mnie czekali.
Tata spytał cię: „Biłeś się?”.
A ty z całą powagą powiedziałeś: „Coś w tym stylu”.
- Potem było ostre migdalenie. - Tato!
- O rany. - Tak było.
Tato, przestań!
Pierwszy pocałunek francuski.
- Tato! - Nigdy nie zapomnę.
- Z języczkiem. - Tato!
- Migdałki mi wciągnęłaś. - Tato!
Może i tak.
Za to ty cudnie trzymałeś za rękę.
- Potrzymamy się tutaj? - Tak.
- Nie. - Czemu nie?
- Nie. - Zawstydzimy córeczkę?
- Po prostu nie. - Co masz na myśli?
Ciesz się, że jesteś dzieckiem miłości.
Dość, tato.
Dziecko romantycznej miłości.
Nie!
Tak. Nasze dziecko miłości.
Daj spokój.
- Tęczowe dziecko... - Tato!
Dziecko dmuchawców i żonkili.
Już wystarczy.
Jesteście jak dzieci. Oboje.
Dzieci.
Czego dokładnie tu szukamy?
Nie wiem. Czegoś, co usunie farbę.
Spotkamy się tutaj.
Co niby mamy robić?
Wydajcie kasę czy coś. Jesteście w tym dobre.
- Tak. Jak miło. - Damy radę.
Chodźmy wydać trochę kasy.
Przepraszam, kolego.
W czymś pomóc?
Ktoś pomalował mi van farbą w sprayu. Może wiesz, jak ją usunąć?
Rozumiem.
Nie bardzo, ale kolega może będzie mógł pomóc.
Quint?
Gdzie go wywiało? Quint?
- Zna się na tych sprawach. - Okej.
- Co tam? - Spoko.
Ktoś pomalował van farbą w sprayu. Trzeba ją usunąć.
Próbował pan wody z płynem?
Tak, zero efektów.
Jakie ciśnienie wody w wężu?
Użyłem gąbki.
Jasne. To trzeba zmyć wężem.
I użyć rozcieńczalnika lub alkoholu.
Wódki lub lepiej alkoholu izopropylowego.
I myć okrężnymi ruchami ścierką z mikrofibry.
Co to?
Sprzedajemy je.
- Proszę ze mną. - Dzięki, kolego.
Okrężne ruchy ścierką.
I zdrowaśka. Nic więcej się nie da zrobić.
Zdrowaśka? Ścierka tego nie usunie?
Coś na pewno zostanie.
Żeby całkiem zeszło, trzeba by na nowo lakierować.
Co to konkretnie?
Jakieś graffiti?
Przeklęte dzieciaki. To wina rodziców.
Pokażesz, gdzie znajdę niebieską farbę?
Jeśli to farba, to trzeba od nowa lakierować.
Nie stać mnie. Pokaż mi, gdzie znajdę niebieską farbę.
W sumie kolor nie musi być idealnie dopasowany.
- Muszę tylko pozbyć się tej farby. - Tak. Już wiem, kim pan jest.
Widziałem pana zdjęcia na Facebooku.
- Pokażesz mi, gdzie jest farba? - Tak, tędy.
- Nie chciałem pana zawstydzić. - Nic nie szkodzi.
Po prostu...
Jestem po pana stronie.
Po stronie pana syna, żeby pan wiedział.
Bo on tego nie zrobił, prawda? Znaczy...
Nawet te rany kłute, to znaczy, oni tak je nazywają.
W miejscach penetracji są kości.
Mogli się postarać, żeby anatomicznie to miało sens.
Wie pan, o co mi chodzi?
I...
Widziałem jej zdjęcia.
Wspieram pana.
- Możesz pokazać mi farbę? - Pewnie.
- Chcę tylko farbę. - Jasne. Tylko...
Powinien mieć dobrego prawnika.
Jak zrobi pan zbiórkę, wielu z nas ją wesprze.
Pana farba.
Tato.
Wiesz...
Ludzie tu chyba przychodzą dla przyjemności.
Byłam przy dętkach czy czymś takim,
straszna nuda, i ten facet tam stał
i się do siebie uśmiechał, jakiś dziwak.
Szkoda, że nie zrobiłam zdjęcia, bo...
Następny, proszę.
- Coś jeszcze dla pana? - Nie, dzięki.
- Dołączy pan do klubu klienta? - Nie, dzięki.
Nie ma sprawy. Poproszę 34,99 £.
- Wszystko dobrze? - Paragon?
Nie, nie trzeba. Tak, wszystko dobrze.
Jestem... trochę głodny, i tyle.
Okej.
- Kupiłam kwiatka. Śliczny, co? - Ładny.
Jakiś koleś mnie obczajał przy oponach.
Trzeba powiedzieć Jane, żeby tu przyszła. Dobre miejsce na szukanie faceta.
Co?
To on, co nie?
- Kto? - Jechał za nami?
Jaja sobie chyba robią. Biorą mnie za debila?
- Eddie! - Kurde!
- Chodź tu, gnojku! - Eddie!
Chodź tu. Wstawaj, kurwa!
Mój van to twoja sprawka?
- Co? - To twoja sprawka?
- To tylko żart. - Nie jest zabawny, do kurwy! Co?
Bawi cię? Nie uśmiechaj się, bo tak ci przyłożę, że ci przejdzie.
Wybij to sobie z jebanej głowy!
Słuchaj, dupku. Wstań!
- Wstań! Słuchaj! - Dobra!
- Nie rób takich rzeczy ludziom, jasne? - Tak.
Nie wiesz, kurwa, przez co przechodzę. Nie śmiej się ze mnie, chłopaczku.
Nie śmiej się ze mnie.
A teraz spierdalaj!
Nie zbliżaj się do mojej rodziny!
- Dawaj, ruchy. - Zaczekaj.
Zabierz ten jebany rower!
- Dawaj. - Czekaj.
Co ty wyprawiasz?
Eddie!
Eddie, daj spokój.
- Eddie, proszę. Wsiadajmy do auta. - Możemy jechać do domu?
Daj kwiatka. Daj mi kwiatka, kochanie.
Daj kwiatka. I torbę.
Daj mi torbę. No już, daj torbę.
Dobra, dziewczyny. Wsiadajcie z drugiej strony.
- Masz zamiar to sprzątnąć? - Że co?
Masz zamiar to sprzątnąć?
- Nie. - Zostawiasz bałagan.
- Zapłacę wam. - Musisz sprzątnąć.
- Możesz pomarzyć. - Eddie!
- Nagrywamy cię... - Zamknij się, kutasie!
- Zamknij się i wracaj do sklepu! - Nagrywamy cię.
- Niezły z was duet ciuli! - Eddie, do auta!
Tato, mam odebrać?
Odbierz.
- Dzwoni do ciebie... - Jamie Miller.
Z zakładu poprawczego w Standling.
Połączenie od osoby przebywającej w więzieniu w Anglii lub Walii.
Rozmowy są nagrywane i mogą być odsłuchiwane przez personel więzienia.
Jeśli nie chcesz przyjąć rozmowy, rozłącz się.
Tato?
Hej, młody.
Chciałem złożyć ci życzenia urodzinowe.
Dzięki, kolego.
Dzięki za telefon.
Dostałeś kartkę?
Tak, dostałem.
Sam narysowałeś?
Zgadza się.
Tak myślałem.
Mówiłem mamie, że rysunek jest super.
Zapomniałem, jak kiedyś lubiłeś rysować.
Tak, dlatego do tego wróciłem.
Wszystko w porządku?
Sytuacja się uspokoiła i tak dalej?
Tak. Jest spoko.
W bibliotece jest spoko.
Na dziedzińcu trochę mi dokuczają, ale to nic takiego.
Wiesz, co robić, prawda?
Tak, mam z kim pogadać.
To dobrze.
Jakie masz plany na dzisiaj?
Mam zamiar zjeść śniadanie.
- Jeszcze nie jadłeś śniadania? - Nie.
Jeszcze nie, dużo się działo.
Później pójdziemy chyba do kina.
A potem Lisa chce iść do chińskiej knajpy.
Krewetki Kung Pao?
Wiesz, co lubimy.
Dostałeś jakieś prezenty?
Jeszcze nie. Prezenty jeszcze przed nami.
- Tato? - Słucham?
Wiem...
Wiem, że to nie jest dobry dzień,
ale to się dopiero stało i wiesz...
Co się stało, kolego?
Mów, zapomnij, że mam urodziny. Co się dzieje?
No wiesz...
Proces się zbliża,
a ja dużo o tym myślę i...
Chcę zmienić swoje oświadczenie.
Halo?
Tato, ja...
Przykro mi, ale przyznam się do winy.
Cześć, synu. Jesteśmy tu z tatą.
Cześć, Jay.
Co?
Jedzenie się poprawiło?
Tak, jest okej.
Myślałem, że rozmawiam tylko z tatą.
Pisałam do nich o twoich nietolerancjach pokarmowych.
To dobrze.
Ciągle chodzisz na siłownię?
Tylko kiedy mi wolno.
Zostaniesz kulturystą czy coś?
Nie wydaje mi się.
Słuchajcie, będę kończył, bo inni czekają.
Dobrze, synu.
Słyszymy się o zwykłej porze?
Idealnie.
- Tato? - Tak?
Prze...
Przepraszam cię.
I wszystkiego najlepszego.
Dzięk...
Wysiądźcie z tej strony.
Uwaga na farbę.
Da sobie radę?
Da radę. Wysiadaj.
No już.
Co się stało, złotko?
Pewnie dzieciaki, co?
Odpierdol się, Eileen.
Okien nie naprawił jak należy.
Nie uszczelnił dobrze. Czułaś wczoraj przeciąg?
- To ta koszulka ode mnie? - Mogłem sam to zrobić.
Tak.
- Tak. - Wyglądasz wystrzałowo.
Niczego sobie, jak na 50.
Odpuśćmy sobie to kino.
No co ty. Już się przebrałem.
To nic. Możemy to odpuścić.
Nie, jest okej. Chodźmy.
To nic takiego.
- Na pewno? - Tak.
Dzięki.
Brzmiał lepiej niż w zeszłym tygodniu.
Prawda?
Może trochę mu ulżyło, jak już podjął decyzję?
- Pamiętasz, co mówiła Jenny? - Tak.
Tak, pamiętam. I nie.
Nie odcinam się, szczerze. Nie robię tego.
- Czemu taki jesteś? - Jaki, kochanie?
To ty z nim byłeś.
Nigdy nie widziałam nagrania.
Proszę, nie wracajmy do tego.
To teraz twoja standardowa odpowiedź.
„Nie wracajmy do tego”.
Mówię o tym, że ja tam byłem, a ty nie. Nie wracajmy do tego.
- Nie o tym mówiłam. - A o czym?
Widziałeś nagranie. Ja nie.
To nie jesteś ty.
Grozisz dzieciom. Niszczysz auto.
Wiem, że jesteś wściekły.
Ale przyznanie się do winy jest chyba dla niego najlepsze.
Gdybyś był ze sobą szczery, też byś tak uważał.
Widziałem, co widziałem.
Nie chciałem w to wierzyć.
Ale kiedy to zobaczyłem...
Eddie, znam cię od dziecka.
Musimy to przetrwać.
A jeśli nie damy rady?
- Jenny mówi, że gdy czujemy ból... - Walić to, co mówi.
Walić, co mówi Jenny. Nie ma jej tu teraz.
Nie wychodził z pokoju.
Wracał do domu, trzaskał drzwiami i prosto do pokoju, do komputera.
Widziałam zapalone światło o pierwszej rano.
Pukałam i mówiłam:
„Jamie, synu. Jutro masz szkołę”.
Światło gasło, ale on się nigdy nie odzywał.
Nic nie mogliśmy z tym zrobić.
Wszystkie dzieci dziś tak mają, okej?
Nie wiesz, co oglądają w swoich pokojach.
To może być porno czy inny szajs. Rozumiesz mnie?
Widziałaś tego kolesia na moim telefonie.
Gadał o tym, jak traktować kobiety, że faceci powinni być facetami, bzdury.
A szukałem tylko czegoś na siłownię.
Nie da się ich cały czas pilnować. To niemożliwe.
Złości się tak samo jak ty.
Nie mów tak.
Chyba nie ma tego po mnie?
- Ma to po mnie? - Nie.
Ale czasem myślę, że powinniśmy byli temu zapobiec.
Zauważyć i zapobiec.
Nie możemy tak myśleć.
Pamiętasz? Tak powiedziała.
To nie nasza wina.
Nie możemy się obwiniać.
Ale przecież jest częścią nas obojga.
Kiedy byłem w jego wieku, ojciec tłukł mnie na miazgę.
Czasem brał pas i mnie grzmocił, raz za razem.
I obiecałem sobie...
że kiedy będę miał dzieci, nigdy tak nie zrobię.
Nigdy tego nie zrobię swoim dzieciom.
I nie zrobiłem, prawda?
Chciałem być lepszy.
Ale czy jestem?
Jestem lepszy?
Próbowałeś być.
Oboje próbowaliśmy.
Tak, próbowałem.
Zabierałem go na piłkę, bo myślałem, że zmężnieje.
Ale był do niczego.
Więc postawili go na bramce.
A ja stałem obok boiska, gdy inni ojcowie się z niego nabijali.
I czułem, że na mnie patrzy.
Ale nie mogłem na niego spojrzeć.
Nie mogłem patrzeć na własnego syna.
Ubóstwiał cię.
Potem zabrałem go na boks.
Myślałem, że to coś zmieni.
Wytrzymał dziesięć minut.
Wiem.
- Pamiętasz, jak kiedyś rysował? - Tak.
Siedział przy stole w kuchni i rysował.
- Miał talent, prawda? - Tak, uwielbiał to.
Był naprawdę dobry, uwielbiał to. Robił to godzinami.
A potem przestał.
Chciał komputer, to mu go kupiliśmy.
Biurko, klawiaturę, słuchawki i całą resztę.
Grałem z nim czasem w nogę. Pamiętasz, jak graliśmy na komputerze?
Tak.
A potem interes się rozkręcił.
Wychodziłem o szóstej rano i wracałem o dwudziestej.
Ja wracałam wcześniej i na nic się to nie zdało.
Byłaś dobrą mamą.
Jesteś dobrą mamą.
Może przestałem poświęcać mu należną uwagę.
Ale siedział w swoim pokoju.
- Tam nic mu nie groziło. - Tak.
Nie myśleliśmy, że nic mu nie grozi?
Niby co złego może się wydarzyć?
Myślałem, że postępujemy słusznie.
Byłam dobrą mamą.
- Byłaś. - Jestem dobrą mamą.
Ty jesteś dobrym tatą. Świetnym.
Ale to nasz syn.
Jeśli jestem, jaki jestem, przez tatę...
co zrobiłem, że on tak wyszedł?
Chodź do mnie.
Nie wiedzieliśmy, co zrobi.
Dlatego chciał, żebyś z nim był. Wiedział, że w to nie uwierzysz.
Myślał, że go ochronisz.
A powinienem był?
Nie mogłeś.
- Mogłem go ochronić? - Nie.
Powinniśmy byli zrobić coś więcej, czy...
Wydaje mi się, że dobrze by było
zaakceptować to, że może trzeba było zrobić więcej.
Chyba możemy tak myśleć.
Cały czas widzę małego chłopca.
Trochę matołkowaty.
Bujający się na drabinkach.
Rysujący potwory przy stole w kuchni.
Jedzący lody.
Zawsze potem cały był utytłany.
Cała twarz w polewie.
Ta twarzyczka.
Jakby to było wczoraj.
Bo było.
Powtarzał to w kółko.
Powtarzał: „To nie byłem ja”.
„Tato, to nie byłem ja”.
A ja mu wierzyłem.
A potem zobaczyłem nagranie.
Jak to?
Wolałbym, żebyś to była ty.
Żeby wybrał ciebie. Lepiej byś sobie poradziła.
- Nie. - Tak, tak by było.
Nie.
Lepiej byś sobie poradziła.
Wszystko dobrze?
- Tak. U ciebie okej? - Tak.
To nowe?
Bardzo ładne.
- Tak. - Nie nowe. Pewnie po prostu...
Pewnie założyłam z czym innym, bo...
Wiecie, chodzi o połączenie.
Ciągle to powtarzam. Chodzi o połączenie.
W sumie...
W sumie nie mam okazji, żeby się trochę wystroić.
Bo... w końcu to urodziny taty.
To ta koszulka od mamy?
Tak.
Ładna.
- Też powinnam się przebrać. - Nie.
Już wyglądasz ślicznie.
Lisa, przepraszam cię.
- Ci chłopacy i sprawa z vanem... - Tato, van...
Nie szkodzi. Van wygląda gorzej,
ale nie widać już tego słowa.
Oddam go do lakiernika.
To byli oni?
Tak. Znasz ich?
Tak, to...
- Szczerze? To chuje. - Nie wyrażaj się.
Przepraszam.
- Jeśli będą ci dokuczać... - Tato, wszy...
Wszyscy mi dokuczają.
Jestem siostrą Jamiego.
Ale zostajemy.
Nie przeprowadzamy się. Nie możemy.
- Moglibyśmy. - Nie, mamo...
Jeśli się przeprowadzimy, przez chwilę będzie lepiej,
a potem ktoś się czegoś dowie
i tylko to będzie miało znaczenie,
i będzie jeszcze gorzej.
Wiesz...
Chodzi o Jamiego.
Jamie jest nasz.
Prawda?
Chyba nie pójdziemy do kina.
Jasne, to...
Spoko, możemy...
- Może wypożyczymy film? - Tak.
- Dobry pomysł. - Jakiś popcorn też się znajdzie.
- Chyba gdzieś jakiś jest. - Tak.
- Zamówimy jedzenie? - Tak.
- Poproszę.
Chcecie prażynki krewetkowe?
Chcemy prażynki krewetkowe.
Może zjemy śniadanie?
- Zaczniemy od śniadania? - Tak.
Chodźcie.
Ta kaszanka zaraz dostanie nóg i wyjdzie.
- Nakryję do stołu. - Dziękuję.
- Pomogę ci. - Solenizant nie pracuje.
Ona też jest częścią nas?
Tak samo jak on.
Przepraszam, synu.
Powinienem był bardziej się postarać.
Napisy: Dorota Miklasińska