[posępna muzyka]
DOJRZEWANIE
13 MIESIĘCY
[warkot silnika]
[odgłosy otwierania drzwi]
[śpiew ptaków]
[odległe głosy bawiących się dzieci]
Ale ładnie pachnie.
[żona] W końcu to twoje urodziny.
Raz w roku mogę ci zrobić angielskie śniadanie.
[odgłosy pracy w kuchni]
- Wszystkiego najlepszego, staruszku. - [Eddie prycha]
Jestem żoną staruszka.
- A ty to młodniejesz? - No pewnie, bezczelniacho.
Mam na to specjalną pigułkę.
A to co? Kaszanka?
- I to z mięsnego. - To bardzo niezdrowe.
Wiem, ale bardzo lubisz.
Ciebie bardziej.
Tak, kiedy robię śniadanie na wypasie.
Nie, nie, w Boże Narodzenie też, kiedy masz na sobie pończochy.
[śmieje się] Hej. [wzdycha]
Lepiej nie myśl o moich pończochach. Jeszcze się podniecisz.
Sam się podniecę?
[oboje się śmieją]
Hej!
- Może później. - Proszę. To zajmie pięć minut.
Nigdy nie wystarcza ci pięć minut.
[warczy zadziornie]
- Nigdy. - Wstanie najwcześniej po 12.00.
Na pewno nie w 50. urodziny taty.
- Później, opanuj się. - [mruczy]
Skup się na kartkach urodzinowych.
Nudziara z ciebie.
[żona] Jajecznica czy jajka w koszulce?
- [wzdycha] Sadzone. - Umrzesz młodo.
- Umrę szczęśliwy. - [żona prycha, śmieje się]
- [brzęk naczyń] - [stara piosenka gra w radiu]
- [odgłosy kuchenki gazowej] - [Eddie głośno wciąga powietrze]
Od taty i Jean. [wzdycha]
Napisała ją Jean.
Piątak.
Nawet piwa za to już nie kupisz.
[żona] No nie.
[cmoka]
[pociąga nosem]
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO
[żona] O, jaki piękny rysunek.
Wyglądasz na przystojniaka.
- Wyszedł mu super, co nie? - Tak.
Postarał się.
[odgłos otwieranych drzwi]
- Kurde. Tato? Widziałeś van? - Co?
- Van na zewnątrz. Widziałeś? - Nie.
- [Lisa] Bo... - [żona] Co?
[Eddie pod nosem] Noż...
ZYWROL
- Tato... - [Eddie] Cholera.
[Lisa] Przepraszam.
- Nie wiem, co... - To nie twoja wina.
- [Lisa] Co za chuje. - Nie wyrażaj się!
Przepraszam.
- Coś widziałaś, Eileen? - Nie, nic, Eddie.
- Nic a nic? Zero? - Niestety. Spokojny poranek.
- Dobra, idź zadzwoń na policję. - Znowu?
Tak kazał. Gdyby coś się działo, mamy dzwonić.
[żona] Dobra.
- Przykro mi, tato. - Chodź tu. To nie twoja wina.
Już dobrze.
[pociąga nosem]
Wszystkiego najlepszego.
[odgłos drzwi]
- Mamy publiczność, co? - [Lisa wzdycha]
Widziałeś coś, kolego?
- Nie? - [mężczyzna] Nie, kolego.
- Nikt z was? Coś widzieliście? - [kobieta] Niestety nie.
[pod nosem] Kurwa.
Trochę wody z płynem i się zmyje.
[głośno] Nie do wiary, że nic nie widziałaś.
- Kiedy ostatni raz widziałeś van? - Wieczorem, parkując.
- O której godzinie? - Nie wiem, koło 20.00.
- O 20.00. - Koło ósmej.
Od 20.00 do teraz.
„Zwyrol”.
[dobiegający z kuchni brzęk]
Chwileczkę.
Z-Y-W-R-O-L.
Tak, wiem.
Nie wiem. To ja mam decydować?
Może myślą, że Jamie to zwyrol. A może, że Eddie.
Mamy zrobić zdjęcie?
Nie musicie przyjeżdżać. Mąż to zmyje. Mamy zrobić zdjęcie?
Przykro mi, złotko, nie będziemy czekać. Zrobię trzy zdjęcia.
Córka je wam wyśle mailem. Dziękuję, złotko. Dziękuję.
Zrób trzy zdjęcia i wyślij je Sam.
Mam ją w kontaktach.
[żona] Dupki.
[Eddie] Hej.
- Uspokój się. - Masz dziś urodziny.
Przecież oni o tym nie wiedzieli. Uspokój się.
Pomyśl o Lisie.
- Dzięki, że mówisz mi, co mam robić. - Nic takiego nie mówię.
Mówię tylko, żebyśmy skupili się na niej.
Eddie, mam tego dość.
- Kochanie, nie zaczynaj. Nic nie mów. - [Eddie wzdycha]
- A co niby mówię? - Wiesz, co mówisz.
Nic z tego nie będzie. Nie będziemy tego znowu wałkować.
Jasne?
Nie ma już o czym gadać.
Za miesiąc ma proces. Wszyscy będą się przyglądać.
Tak, ale nie nam, prawda?
Nie będzie go widać podczas rozpraw. Ukryją go.
No świetnie im to idzie.
Chronią go. Prawnicy nam to wyjaśnili.
Lepiej raczej nie będzie.
- Mama mówiła, że załatwi ci pracę. - Nie potrzebuję jej pomocy!
Niby dlaczego miałaby załatwiać mi pracę? Co?
Tutaj mam pracę. Chłopaki są ode mnie zależni.
Wiem, ale...
Ona ma szkołę, co nie?
Tak? Chcesz ją zabrać ze szkoły?
Chcesz spierdolić też jej życie? Co?
Myślisz, że powrót do Liverpoolu coś zmieni?
Gwarantuję ci, że będzie dziesięć razy gorzej. Wiesz to.
Wiesz, kochanie. Wiesz, że będzie gorzej.
Nie zrobiliśmy nic złego.
- Zrobiliśmy coś złego? - Nie.
Nie.
Nie, i się nie przeprowadzamy. Nie przeprowadzamy, Mand. Koniec tematu.
- [Eddie] Kurde. - To nic.
Posprzątam... Prze... Przepraszam za to.
Przepraszam, posprzątam to.
- Tato? - Hej, co tu robisz?
Nie podsłuchuj.
Nie martw się, zmyję to.
[Lisa pociąga nosem]
[pociąga nosem]
[wzdycha]
[Mand] Wysłałaś maila?
Tak. Tak. E...
- Masz telefon. - Dzięki.
Do kogo piszesz?
Do Billy’ego.
No tak. I jak się wam układa?
[pociąga nosem] Nie twoja sprawa.
[pociąga nosem] Z tatą w porządku?
Tak, w porządku.
Daję mu trochę przestrzeni, tak już robię.
Kocha ten van.
Nie kocha. To tylko van.
Nie wiem. Nie... [wzdycha]
Woda z płynem raczej nic nie da.
Nie znam się na farbach, a ty?
- Jesteś wściekła, co? - Nie, nie jestem.
Nie jestem.
Nie... Nie rozumiem, kto niby ma być tym zwyrolem.
On ma 13 lat. Debile pewnie nie wiedzą, co to znaczy.
Wiadomo, że to nie tata, a Jamie... on nie był...
On... [wzdycha]
Parę dni temu odkurzałam w jego pokoju.
Tak?
Nie wiedziałam, co robić.
[pociąga nosem] Nie mogę tam wejść.
- Wszystko dobrze? - Tak.
[łóżko skrzypi]
Billy dba o ciebie?
Mamo, Billy o mnie nie dba. Przestań tak mówić.
Sama... Sama mogę o siebie zadbać, jasne? Dbam sama o siebie.
Wiesz, nikt...
Nikt nie pisze „zwyrolka” na mojej szafce w szkole.
- Dobrze. - [Eddie] Mand, gdzie ta duża gąbka?
Pod zlewem.
- Nie ma. Nie widzę jej. - Jest. Poszukaj.
Szukam!
Dobra, już idę. Pójdę pomóc tacie.
Chcesz herbaty?
Nie, dzięki.
Dobrze, kocham cię.
Ja ciebie też kocham.
- Znalazłeś? - Tak.
- Chcesz herbaty? - Nie trzeba.
- W porządku, Eileen? - Tak, Eddie, w porządku.
- Przynieść ci krzesło? - Nie.
- Żeby nogi odpoczęły. - Nie trzeba.
- Może herbatkę, złotko? - Nie, dzięki.
Albo kawałek tortu, jeśli masz ochotę.
Nie?
[cicho] To spierdalaj, wścibski babsztylu.
[pisk hamulców]
Co tam, zwyrolu?
- [chłopcy się śmieją] - [Eddie] Co? Hej!
- Hej! - Co tam, zwyrolu?
To wy tak mi załatwiliście auto?
To wy?
[chłopak] Zwyrol!
[chłopak] Hej, zwyrolu!
[posępna muzyka]
[muzyka cichnie]
Uważaj, kochana. Przesuń się.
- Nie schodzi. - Nie?
[Eddie] Nie.
- [Mand] Może wybielaczem? - Też nie zadziała.
- Przepraszam. - [cicho] Nie szkodzi.
- Jedźmy do budowlanego. - Teraz?
- Teraz. Musimy jechać teraz. - Czemu?
Bo muszę to zmyć. Nie mogę...
Nie mogę takim vanem jechać do pracy. Jak sądzisz? Co?
- No? Nie mogę. - Wiem, ale...
Chodź, jedziemy teraz. To zajmie chwilę. Jedziemy. Lisa!
- Lisa, zejdź, proszę! - [Lisa] Co?
Załóż płaszcz. Jedziemy do budowlanego.
- Nie mogę zostać? - Nie, nie możesz zostać.
Zdewastowali auto.
Nie wiemy, co jeszcze mogą zrobić. Nie zostawię cię.
Czemu miałabym jechać?
- Bo cię proszę! - Eddie, przestań, śniadanie gotowe.
Dziewczyny, proszę was! Wyświadczcie mi przysługę.
Proszę. Trochę wsparcia, kochana.
Dobrze, pojedziemy razem.
- [Eddie] Tak? - Zaczniemy dzień od nowa.
[Eddie] Co?
- Zaczniemy dzień od nowa. - Dobrze.
- Tak. - Zaczniemy dzień od nowa.
- [Mand] Wyłączę to. - To moje urodziny, co nie? Tak?
Zaczniemy dzień od nowa.
Wizyta w budowlanym to urodzinowy prezent?
Tak. Dla mnie tak.
W dzieciństwie nic nie miałem. Powinnaś docenić to, co masz.
Nawet mandarynki nie dostawałem. Dobra, wskakuj.
- Zamknij porządnie drzwi, kochanie. - [Mand] Zamknęłam.
[Eddie] Eileen, przypilnuj nam domu, dobra?
Jasna sprawa, złotko.
- Tak? - Przypilnuję.
Wyślij SMS-a do straży sąsiedzkiej.
[Mand cicho] Eddie.
[Eddie cicho] Tak tylko mówię.
[odgłos uruchamianego silnika]
- Przykuta do płotu. - Pa, złotko!
[cała trójka się śmieje]
Jebana wszędobylska raszpla.
Dobra, zacznijmy dzień od nowa, okej?
- Tak. - Tak mówiłaś, co nie?
Lisa, włącz muzykę.
Jakiś kawałek z dobrą ścieżką basową.
O co ci biega?
Dobra muzyka musi mieć dobrą ścieżkę basową.
Wiesz? Bez gitary basowej się nie obędzie.
Żadnych brzdęków czy elektronicznych bzdetów.
Porządna ścieżka basowa do posłuchania.
Ale bzdury gadasz.
I jeszcze jedno.
Po powrocie z budowlanego czeka nas wypad.
- Wypad? - Tak, wypad.
Rodzinny wypad.
I co będziemy robić na rodzinnym wypadzie?
Nie wiem.
- Wejdziemy na wzgórze czy coś. - Wzgórze?
Tak, albo pójdziemy do zoo.
[prycha] Nie pójdę do zoo. Mam prawie 18 lat.
- Dobra, to na łyżwy. - Ty? Na łyżwy?
Tak, a czemu niby nie?
- No to do kina. - Tak... Na to się zgodzę.
- Jeśli musimy iść, to do kina. - Tak?
- Tak. - Kino?
- Tak. - Dobra, super. Postanowione.
- Mand, masz ochotę na kino? - Tak.
Tak? Zobacz w internetach, co grają.
Co w ciebie wstąpiło?
Nic, kochanie.
Po prostu...
chciałbym rozwiązać...
- Rozwiązać dzisiejszy problem. - ...dzisiejszy problem.
A ja ci pomagam.
Dziękuję.
Rozwiązać dzisiejszy problem?
- Tak mówi terapeutka. - I co rozwiązujemy?
Nic.
Myślę, że wspólne pójście do kina to dobry pomysł.
Tak, ale najpierw zjemy śniadanie.
Tak.
Robi mi angielskie śniadanie. Z kaszanką i całą resztą.
- Z kaszanką? - [Eddie] Aha.
Kupiłam dla taty.
- Umrzesz młodo. - [śmieje się] Też tak powiedziałam.
I do tego smażony chleb.
Kupiłam do tego pyszny chleb.
- Twoja matka to dobra kobieta. - [Mand się śmieje]
Jeśli tak twierdzisz.
- Hej! - Sorki. [prycha]
Czyli wszystko jasne. Zaczynamy dzień od nowa.
[wzdycha]
Wchodzimy, kupujemy co trzeba,
wracamy do chaty.
Razem z Lisą zmyjemy farbę, a ty zrobisz śniadanie.
Przebierzemy się, pojedziemy do kina i kupimy wielki popcorn.
- O tak. - Możemy do chińskiej knajpy?
- Możemy. - Super!
Na co masz ochotę?
- [wzdycha] Na wszystko. - [Eddie się śmieje]
- Wszystko? - Tak. Jestem głodna jak wilk.
[Eddie] Okej.
Od dawna nie byłam w kinie.
- Fakt. - Znalazłaś piosenkę?
Nie wiem. Nie wiem, co ma dobry bas.
Włącz...
Wpisz „a-ha”.
Samo „a-ha”.
„Take On Me”.
- Co? Tam nie ma basu. - Jest!
- Nie ma. - Jest!
- Nie mieli nawet basisty. - Mieli. Paula.
- Kogo? - Paula.
Grał na gitarze basowej. Na perkusji też potrafił.
- Na pewno? - Na stówę. Byłam w fanklubie.
- O rajuńciu. - [śmieje się]
- Ano fakt. - Byłam.
Mama miała na ścianach plakaty, plakietki, szaliki.
- Uwielbiałam te plakietki. - Nigdy nic nie mówiłaś.
Wiesz, na samym początku,
kiedy chodziliśmy na randki, na jednej z pierwszych szkolnych dyskotek
tata chciał mnie sprawdzić.
- Nieprawda. - Tak.
Nie sprawdzałem, mówię ci.
Miał na sobie taką durną różową perukę.
Wszyscy się nabijali, ale po nim to spływało.
Uwielbiałem tę perukę. Ta peruka była odjazdowa.
[Mand wzdycha]
Był środek imprezy, nikt jeszcze nie tańczył.
Mieliśmy ile? Trzynaście lat?
- To była trzecia klasa. - Teraz to dziewiąta.
DJ-em był pan Barnes od geografii.
- Glaca. - Tak, Glaca. [śmieje się]
Wkurzał się, bo nikt nie tańczył.
Wszyscy byli zbyt nieśmiali.
- A-ha byli wtedy na szczycie list. - Tak.
Twój tata... To był obłęd.
Zaczął tańczyć, sam, na środku parkietu.
- Wcale nie. - [chichocze] Tak było.
Wiesz, Barnesy był świetnym nauczycielem, ale beznadziejnym DJ-em.
Chciałem go wesprzeć. Pomóc mu.
A wszyscy stali i śmiali się do rozpuku z taty.
- Nie śmiali się. - Akurat.
Nie śmiali. Podziwiali tylko moje ruchy taneczne Northern Soul.
- Northern Soul? - Tak.
- To ta? - Byłem genialnym tancerzem.
- Byłeś. - Wiem o tym.
A potem...
[w tle słychać „Take On Me”]
zaczyna ślizgać się po całej podłodze.
Ale powiedz prawdę, powiedz dlaczego.
- Dlaczego? - Nie, powiedz prawdę.
Kupiłem buty do kręgli...
Na serio?
W lumpeksie. Pasowały do peruki.
- A fe! - Kumasz?
Nie miałem pojęcia, że mają zero przyczepności.
- Bo są do kręgli! - Zero przyczepności.
No i wtedy... poślizgnął się, potknął,
zrobił szpagat i twarzą przywalił w podłogę.
Banialuki.
[Lisa i Mand się śmieją]
Potem wstał i okazało się, że walnął się w nos.
Krew leciała mu jak woda z kranu.
Wszyscy sikali ze śmiechu.
A on krzyczał: „Ja tu krwawię!”.
Ludzie potem przez lata w szkole tak do ciebie krzyczeli.
Wołali: „Ja tu krwawię!”.
- Gówniane buty. - To było prześmieszne, Ed.
Cieszę się, że ciebie bawiło.
Uwielbiałam ten zespół. Zrobiłabym dla nich wszystko.
[Mand śpiewa]
Fakt. Zrobiłaby dla nich wszystko.
Gdyby dopięła swego, wyglądałabyś inaczej.
Wyglądałabyś jak jeden...
Miałabyś norweską facjatę, wiesz?
Wyglądałbyś jak Erling Haaland czy coś.
[Lisa i Mand się śmieją]
- To ten kawałek, kiedy się potknąłeś. - Pamiętasz?
♪ Nie można być zbyt ostrożnym ♪
„Ja tu krwawię!”
- [Eddie się śmieje] - ♪ Wybierz mnie ♪
[Eddie i Mand] ♪ Wybierz mnie ♪
[Eddie i Mand] ♪ Właśnie mnie ♪
Przez resztę nocy siedzieliśmy razem.
Nie mogłem tańczyć w tych butach.
Ale odprowadziłeś mnie ślizgiem do domu.
Babcia i dziadek na mnie czekali.
Tata spytał cię: „Biłeś się?”.
A ty z całą powagą powiedziałeś: „Coś w tym stylu”.
- Potem było ostre migdalenie. - Tato!
- O rany. - Tak było.
Tato, przestań!
- Pierwszy pocałunek francuski. - Tato!
- Ej! - Nigdy nie zapomnę.
- Z języczkiem. - Tato!
- Migdałki mi wciągnęłaś. - Tato!
- [Eddie chichocze] - Może i tak.
Za to ty cudnie trzymałeś za rękę.
[Mand nuci]
- Potrzymamy się tutaj? - Tak.
- Nie. - Czemu nie?
- Nie. - Zawstydzimy córeczkę?
- Po prostu nie. - Co masz na myśli?
[muzyka urywa się]
Ciesz się, że jesteś dzieckiem miłości.
Dość, tato.
Dziecko romantycznej miłości.
Nie!
- Tak. Nasze dziecko miłości. - [Lisa stęka]
[Mand] Daj spokój.
- Tęczowe dziecko... - Tato!
Dziecko dmuchawców i żonkili.
[Mand i Eddie chichoczą]
[Lisa] Już wystarczy.
Jesteście jak dzieci. Oboje.
Dzieci.
[Mand] Czego dokładnie tu szukamy?
[Eddie] E...
[Eddie] Nie wiem. Czegoś, co usunie farbę.
Spotkamy się tutaj.
[Lisa] Co niby mamy robić?
Nie wiem. Wydajcie kasę czy coś. Jesteście w tym dobre.
- [Mand] Tak. Jak miło. - [Lisa] Damy radę.
[Mand] Chodźmy wydać trochę kasy.
Przepraszam, kolego.
- W czymś pomóc? - E...
Ktoś pomalował mi van farbą w sprayu. Może wiesz, jak ją usunąć?
No tak. E...
Nie bardzo, ale kolega może będzie mógł pomóc.
[pracownik] Quint?
Gdzie go wywiało? Quint?
- Zna się na tych sprawach. - Okej.
- Co tam? - Spoko.
Ktoś pomalował van farbą w sprayu. Trzeba ją usunąć.
O nie. Próbował pan wody z płynem?
Tak, zero efektów.
Jakie ciśnienie wody w wężu?
Użyłem gąbki.
Jasne. To trzeba zmyć wężem.
I użyć rozcieńczalnika lub alkoholu.
Wódki lub lepiej alkoholu izopropylowego.
I myć okrężnymi ruchami ścierką z mikrofibry.
Co to?
Sprzedajemy je. E...
- Proszę ze mną. - Dzięki, kolego.
[Quint] Okrężne ruchy ścierką.
I zdrowaśka. Nic więcej się nie da zrobić.
Zdrowaśka? Ścierka tego nie usunie?
No, coś na pewno zostanie.
Nie, żeby całkiem zeszło, trzeba by na nowo lakierować.
Co to konkretnie?
Jakieś graffiti?
[wzdycha] Przeklęte dzieciaki. To wina rodziców.
Pokażesz, gdzie znajdę niebieską farbę?
Ale jeśli to farba, to trzeba od nowa lakierować.
Nie stać mnie. Pokaż mi, gdzie znajdę niebieską farbę.
W sumie kolor nie musi być idealnie dopasowany.
- Muszę tylko pozbyć się tej farby. - Tak. Już wiem, kim pan jest.
Tak, widziałem pana zdjęcia na Facebooku.
- Pokażesz mi, gdzie jest farba? - Tak, tędy.
- Nie chciałem pana zawstydzić. - Nic nie szkodzi.
Po prostu...
Jestem po pana stronie.
Po stronie pana syna, żeby pan wiedział.
Bo on tego nie zrobił, prawda? Znaczy...
Nawet te rany kłute, to znaczy, oni tak je nazywają.
W miejscach penetracji są kości.
Mogli się postarać, żeby anatomicznie to miało sens.
Wie pan, o co mi chodzi?
I...
Widziałem jej zdjęcia.
Wspieram pana...
- Możesz pokazać mi farbę? - Pewnie.
- Chcę tylko farbę. - Jasne. Tylko...
Powinien mieć dobrego prawnika.
Jak zrobi pan zbiórkę, wielu z nas ją wesprze.
Pana farba.
[przytłumiona rozmowa]
[niepokojąca muzyka]
[Lisa przytłumionym głosem] Tato.
Wiesz...
Ludzie tu chyba przychodzą dla przyjemności.
Byłam przy dętkach czy czymś takim,
straszna nuda, i ten facet tam stał
i się do siebie uśmiechał, jakiś dziwak.
Szkoda, że nie zrobiłam zdjęcia, bo...
- [muzyka narasta] - [przytłumione odgłosy ze sklepu]
[głośne pikanie kasy]
- [hałas urywa się] - [kasjer] Następny, proszę.
- [kasjer] Coś jeszcze dla pana? - Nie, dzięki.
- Dołączy pan do klubu klienta? - Nie, dzięki.
Nie ma sprawy. Poproszę 34,99 £.
- Wszystko dobrze? - [kasjer] Paragon?
Nie, nie trzeba. Tak, wszystko dobrze.
Jestem... trochę głodny, i tyle.
Okej.
- Kupiłam kwiatka. Śliczny, co? - [Eddie] Ładny.
Jakiś koleś mnie obczajał przy oponach.
Trzeba powiedzieć Jane, żeby tu przyszła. Dobre miejsce na szukanie faceta.
[Mand] Co?
To on, co nie?
- [Mand] Kto? - Jechał za nami?
Jaja sobie chyba robią. Biorą mnie za debila?
- [Mand] Eddie! - [Lisa] Kurde!
- Chodź tu, gnojku! - [Mand] Eddie!
Chodź tu. Wstawaj, kurwa!
Mój van to twoja sprawka?
- Co? - To twoja sprawka?
- To tylko żart. - Nie jest zabawny, do kurwy! Co?
Bawi cię? Nie uśmiechaj się, bo tak ci przyłożę, że ci przejdzie.
Wybij to sobie z jebanej głowy!
Słuchaj, dupku. Wstań!
- Wstań! Słuchaj! - Dobra!
- Nie rób takich rzeczy ludziom, jasne? - Tak.
Nie wiesz, kurwa, przez co przechodzę.
Nie śmiej się ze mnie, chłopaczku.
Nie śmiej się ze mnie.
- A teraz spierdalaj! - [chłopak stęka]
Nie zbliżaj się do mojej rodziny!
- [chłopak 2] Dawaj, ruchy. - [chłopak 3] Zaczekaj.
Zabierz ten jebany rower!
- [chłopak 2] Dawaj. - [chłopak 3] Czekaj.
[posępna muzyka]
[Mand] Co ty wyprawiasz? Co ty robisz?
Eddie!
Eddie, daj spokój.
Eddie, proszę. Wsiadajmy do auta i wracajmy do domu.
[Eddie stęka]
[przytłumionym głosem] Daj kwiatka. Daj mi kwiatka, kochanie.
Daj kwiatka. I torbę.
Daj mi torbę. No już, daj torbę.
Dobra, dziewczyny. Wsiadajcie z drugiej strony.
[posępna muzyka cichnie]
- Masz zamiar to sprzątnąć? - [Eddie] Że co?
Masz zamiar to sprzątnąć?
- [Eddie] Nie. - Zostawiasz bałagan.
- Zapłacę wam. - Musisz sprzątnąć.
- Możesz pomarzyć. - [Mand] Wsiadaj!
- Nagrywamy cię... - [Eddie] Zamknij się, kutasie!
- Zamknij się i wracaj do sklepu! - Nagrywamy cię.
- [Mand] Eddie, do auta! - Niezły z was duet ciuli!
[odgłos uruchamianego silnika]
[Eddie pociąga nosem]
[dzwonek telefonu]
Tato, czy... mam odebrać?
[Eddie] Odbierz.
- [centrala] Dzwoni do ciebie... - [Jamie] Jamie Miller.
[centrala] Z zakładu poprawczego w Standling.
Połączenie od osoby przebywającej w więzieniu w Anglii lub Walii.
Rozmowy są nagrywane i mogą być odsłuchiwane przez personel więzienia.
Jeśli nie chcesz przyjąć rozmowy, rozłącz się.
[Jamie] Tato?
Hej, młody.
Chciałem złożyć ci życzenia urodzinowe.
Dzięki, kolego.
Dzięki za telefon.
Dostałeś kartkę?
Tak, dostałem.
Sam narysowałeś?
Zgadza się.
Tak myślałem.
Mówiłem mamie, że rysunek jest super.
Zapomniałem, jak kiedyś lubiłeś rysować.
Tak, dlatego do tego wróciłem.
Wszystko w porządku?
Sytuacja się uspokoiła i tak dalej?
E, tak. Jest spoko.
W bibliotece jest spoko.
Na dziedzińcu trochę mi dokuczają, ale to nic takiego.
[Eddie] Wiesz, co robić, prawda?
Tak, mam z kim pogadać.
To dobrze.
Jakie masz plany na dzisiaj?
Mam zamiar zjeść śniadanie.
- Jeszcze nie jadłeś śniadania? - Nie.
Jeszcze nie, dużo się działo.
[Jamie] Och.
Później pójdziemy chyba do kina.
A potem Lisa chce iść do chińskiej knajpy.
Krewetki Kung Pao?
Wiesz, co lubimy.
Dostałeś jakieś prezenty?
Jeszcze nie. Prezenty jeszcze przed nami.
E...
- Tato? - Słucham?
E, wiem...
Wiem... że to nie jest dobry dzień,
ale to się dopiero stało i wiesz...
Co się stało, kolego?
Mów, zapomnij, że mam urodziny. Co się dzieje?
No wiesz...
Proces się zbliża,
a ja dużo o tym myślę i...
[wzdycha] Chcę zmienić swoje oświadczenie.
[posępna muzyka]
Halo?
Tato, ja...
Przykro mi, ale przyznam się do winy.
[Mand] Cześć, synu. Jesteśmy tu z tatą.
[Lisa pociąga nosem] Cześć, Jay.
Co?
O...
Jedzenie się poprawiło?
Tak, jest okej.
Myślałem, że rozmawiam tylko z tatusiem.
Pisałam do nich o twoich nietolerancjach pokarmowych.
Tak? To dobrze.
[pociąga nosem] Ciągle chodzisz na siłownię?
Tylko kiedy mi wolno.
[pociąga nosem] Zostaniesz kulturystą czy coś?
Nie wydaje mi się.
Słuchajcie... będę kończył, bo inni czekają.
Dobrze, synu.
Słyszymy się o zwykłej porze, tak?
Idealnie.
- Tato? - Tak?
Prze...
Prze... przepraszam cię.
I wszystkiego najlepszego.
- Dzięk... - [sygnał końca połączenia]
[Lisa płacze cicho]
[Eddie pociąga nosem]
Wysiądźcie z tej strony.
Uwaga na farbę.
[ponura muzyka]
[Lisa płacze]
[pociąga nosem]
Da sobie radę?
Da radę. Wysiadaj.
No już.
[Eileen] Co się stało, złotko?
Pewnie dzieciaki, co?
[Mand cicho] Odpierdol się, Eileen.
[łka]
[ponura muzyka cichnie]
[wzdycha]
Okien nie naprawił jak należy.
Nie uszczelnił dobrze. Czułaś wczoraj przeciąg?
- To ta koszulka ode mnie? - Mogłem sam to zrobić.
Tak.
- Tak. - Wyglądasz wystrzałowo.
[Eddie pociąga nosem]
Niczego sobie, jak na 50.
Odpuśćmy sobie to kino.
No co ty. Już się przebrałem.
To nic. Możemy to odpuścić.
Nie, jest okej. Chodźmy.
To nic takiego.
- Na pewno? - Tak.
Dzięki.
[pociąga nosem]
[Mand] Brzmiał lepiej niż w zeszłym tygodniu.
Prawda?
Może trochę mu ulżyło, jak już podjął decyzję?
- Pamiętasz, co mówiła Jenny? - Tak.
Tak, pamiętam. I nie.
Nie odcinam się, szczerze. Nie robię tego.
- Czemu taki jesteś? - Jaki, kochanie?
- To ty z nim byłeś. - [wzdycha]
- Nigdy nie widziałam nagrania. - [wzdycha]
Proszę, nie wracajmy do tego.
To teraz twoja standardowa odpowiedź.
„Nie wracajmy do tego. Nie róbmy tego”.
Mówię o tym, że ja tam byłem, a ty nie. Nie wracajmy do tego.
- Nie o tym mówiłam. - A o czym?
Widziałeś nagranie. Ja nie.
[Mand pociąga nosem]
To nie jesteś ty.
Grozisz dzieciom. Niszczysz auto.
[wzdycha] Wiem, że jesteś wściekły.
Ale przyznanie się do winy jest chyba dla niego najlepsze.
Gdybyś był ze sobą szczery, też byś tak uważał.
Widziałem, co widziałem.
Nie chciałem w to wierzyć.
Ale kiedy to zobaczyłem...
[wzdycha]
Eddie, znam cię od dziecka.
Musimy to przetrwać.
A jeśli nie damy rady?
[Eddie pociąga nosem]
- Jenny mówi, że gdy czujemy ból... - Walić to, co mówi.
Walić, co mówi Jenny. Nie ma jej tu teraz.
[Mand pociąga nosem]
[wzdycha]
[pociąga nosem]
Nie wychodził z pokoju.
Wracał do domu, trzaskał drzwiami i prosto do pokoju, do komputera.
Widziałam zapalone światło o pierwszej rano.
Pukałam i mówiłam:
„Jamie, synu. Jutro masz szkołę”.
Światło gasło, ale on się nigdy nie odzywał.
[Eddie] Nic nie mogliśmy z tym zrobić.
Wszystkie dzieci dziś tak mają, okej?
Nie wiesz, co oglądają w swoich pokojach.
To może być porno czy inny szajs. Rozumiesz mnie?
Widziałaś tego kolesia na moim telefonie.
Gadał o tym, jak traktować kobiety, że faceci powinni być facetami, bzdury.
A szukałem tylko czegoś na siłownię.
Nie da się ich cały czas pilnować. To niemożliwe.
Złości się tak samo jak ty.
Nie mów tak.
Chyba nie ma tego po mnie?
- Ma to po mnie? - Nie.
Ale czasem myślę, że powinniśmy byli temu zapobiec.
Zauważyć i zapobiec.
Nie możemy tak myśleć.
Pamiętasz? Tak powiedziała.
To nie nasza wina.
Nie możemy się obwiniać.
Ale przecież jest częścią nas obojga, prawda?
Kiedy byłem w jego wieku, ojciec tłukł mnie na miazgę.
Czasem brał pas i mnie grzmocił, raz za razem.
I obiecałem sobie...
że kiedy będę miał dzieci, nigdy tak nie zrobię.
Nigdy... Nigdy tego nie zrobię swoim dzieciom.
I nie zrobiłem, prawda?
Chciałem być lepszy.
[Mand pociąga nosem]
Ale czy jestem?
Jestem lepszy?
Próbowałeś być.
Oboje próbowaliśmy.
Tak, próbowałem. [pociąga nosem]
Zabierałem go na piłkę, bo myślałem, że zmężnieje.
Ale był do niczego.
Więc postawili go na bramce.
A ja stałem obok boiska, gdy inni ojcowie się z niego nabijali.
I czułem, że na mnie patrzy.
Ale nie mogłem na niego spojrzeć.
Nie mogłem patrzeć na własnego syna.
Ubóstwiał cię.
[wzdycha]
[Eddie pociąga nosem]
Potem zabrałem go na boks.
Myślałem, że to coś zmieni.
Wytrzymał dziesięć minut.
Wiem.
- Pamiętasz, jak kiedyś rysował? - Tak.
Siedział przy stole w kuchni i rysował.
- Miał talent, prawda? - Tak, uwielbiał to.
Był naprawdę dobry, uwielbiał to. Robił to godzinami.
A potem przestał.
Chciał komputer, to mu go kupiliśmy.
Biurko, klawiaturę, słuchawki i całą resztę.
Grałem z nim czasem w nogę. Pamiętasz, jak graliśmy na komputerze?
Tak. [pociąga nosem]
A potem interes się rozkręcił.
Wychodziłem o szóstej rano i wracałem o dwudziestej.
Ja wracałam wcześniej i na nic się to nie zdało.
[Eddie pociąga nosem]
[wzdycha] Byłaś dobrą mamą.
Jesteś dobrą mamą.
Może przestałem poświęcać mu należną uwagę.
Ale siedział w swoim pokoju.
- Tam nic mu nie groziło. - Tak.
Nie myśleliśmy, że nic mu nie grozi?
Niby co złego może się wydarzyć?
Myślałem, że postępujemy słusznie.
Byłam dobrą mamą.
- Byłaś. - Jestem dobrą mamą.
[pociąga nosem, wzdycha]
Ty jesteś dobrym tatą. Świetnym.
Ale to nasz syn.
- [wzdycha] - [Eddie pociąga nosem]
Jeśli jestem, jaki jestem, przez tatę...
co zrobiłem, że on tak wyszedł?
[Mand pociąga nosem]
Chodź do mnie.
[pociąga nosem]
Nie wiedzieliśmy, co zrobi.
Dlatego chciał, żebyś z nim był. Wiedział, że w to nie uwierzysz.
Myślał, że go ochronisz.
A powinienem był?
Nie mogłeś.
- Mogłem go ochronić? - Nie.
Powinniśmy byli zrobić coś więcej, czy...
Wydaje mi się, że dobrze by było
zaakceptować to, że może trzeba było zrobić więcej.
Chyba możemy tak myśleć.
[wzdycha, pociąga nosem]
Cały czas widzę małego chłopca.
Trochę matołkowaty. [pociąga nosem]
Bujający się na drabinkach.
[Mand] Och.
Rysujący potwory przy stole w kuchni.
Jedzący lody.
Zawsze potem cały był utytłany.
Cała twarz w polewie.
Ta twarzyczka. [wzdycha]
[łka]
Jakby to było wczoraj.
Bo było.
Bo było. [pociąga nosem]
Powtarzał to w kółko.
Powtarzał: „To nie byłem ja”.
„Tato, to nie byłem ja”.
A ja mu wierzyłem.
A potem zobaczyłem nagranie.
Jak to?
Wolałbym, żebyś to była ty.
[szlocha]
[wzdycha]
Żeby wybrał ciebie. Lepiej byś sobie poradziła.
- Nie. - Tak, tak by było.
Nie.
Lepiej byś sobie poradziła.
- [pukanie] - [Lisa] Wszystko dobrze?
- Tak. U ciebie okej? - [Lisa] Tak.
[Eddie] To nowe?
Bardzo ładne.
- Tak. - Nie nowe. Pewnie po prostu...
Pewnie założyłam z czym innym, bo...
Wiecie, chodzi o połączenie.
Ciągle to powtarzam. Chodzi o połączenie.
W sumie...
W sumie nie mam okazji, żeby się trochę wystroić.
Bo... w końcu to urodziny taty.
To ta koszulka od mamy?
Tak.
Ładna.
- Też powinnam się przebrać. - Nie.
Już wyglądasz ślicznie.
[Eddie cmoka]
Lisa, przepraszam cię.
- Ci chłopacy i sprawa z vanem... - Tato, van...
Nie szkodzi. Van wygląda gorzej,
ale nie widać już tego słowa.
Oddam go do lakiernika.
To byli oni?
Tak. Znasz ich?
Tak, to...
- Szczerze? To chuje. - Nie wyrażaj się.
Przepraszam.
- Jeśli będą ci dokuczać... - Tato, wszy...
Wszyscy mi dokuczają.
Jestem siostrą Jamiego.
Ale zostajemy.
Nie przeprowadzamy się. Nie możemy.
- Moglibyśmy. - Nie, mamo...
Mamo, jeśli się przeprowadzimy... przez chwilę będzie lepiej,
a potem ktoś się czegoś dowie
i tylko to będzie miało znaczenie,
i będzie jeszcze gorzej.
Wiesz...
Chodzi o Jamiego.
Jamie jest nasz.
Prawda?
[Eddie prycha]
Chyba nie pójdziemy do kina.
Jasne, to...
Spoko, możemy...
- Może wypożyczymy film? - Tak.
- Dobry pomysł. - Jakiś popcorn też się znajdzie.
- Chyba gdzieś jakiś jest. - Tak.
- Zamówimy jedzenie? - Tak.
- Poproszę.
Chcecie prażynki krewetkowe?
Chcemy prażynki krewetkowe.
Może zjemy śniadanie?
- Zaczniemy od śniadania? - Tak.
Chodźcie.
Ta kaszanka zaraz dostanie nóg i wyjdzie.
- E... Nakryję do stołu. - Dziękuję.
- Pomogę ci. - Solenizant nie pracuje.
Ona też jest częścią nas?
Tak samo jak on.
[utwór „Through a Child’s Eyes” Aurory]
♪ Świat przecinają nasze ślady ♪
♪ Blizny, które ukrywamy ♪
♪ Malując je ♪
♪ Ich kazania pełne są gorzkich kłamstw ♪
♪ Wolałabym patrzeć na świat Oczami dziecka ♪
♪ Oczami dziecka ♪
♪ Mroczne czasy przychodzą i przemijają ♪
♪ Gdy potrzebujesz ♪
- [wzdycha] - ♪ Ujrzeć jej uśmiech ♪
♪ Dotyk matki jest ciepły ♪
♪ Łagodny ♪
♪ Wolałabym odczuwać świat ♪
♪ Poprzez skórę dziecka ♪
[łka cicho]
[jęczy, łka]
[głośno szlocha]
♪ Gdy czujesz dotyk drugiej osoby ♪
♪ Wpuszczasz ją do swojego serca ♪
♪ Wpuść ją zanim odejdzie ♪
♪ Wolałabym czuć, że żyję Z duszą dziecka ♪
♪ Z duszą dziecka ♪
[wokaliza]
Przepraszam, synu.
[muzyka narasta]
Powinienem był bardziej się postarać.
[muzyka cichnie]
Napisy: Dorota Miklasińska