Doktorze, to raj na wodzie.
POPRZEDNIO...
A pan musi...
utrzymać pasażerów przy życiu.
Oddech niemiarowy.
Defibrylator.
Jest tętno.
Docieramy się, co?
Mam tajemnicę.
Czyżbyś się zakochał w Avery?
- Złamałeś reguły. - Koleżeńskie?
To co, rozejm?
Koniec sporów o laski.
Jesteś ważna.
Ważna dla mnie.
Dużo nowych twarzy w tym roku.
Ten żart ma brodę do ziemi.
O cholewka, zatrzęsienie nowości.
W sytuacji awaryjnej polecamy wykorzystać wyporność implantów.
Jesteście okropni.
A to tak naprawdę choroba. Dysmorfofobia.
I przybyli, odurzeni lekami przeciwbólowymi oraz morską bryzą.
Co robicie?
Kapitan i Tristan mają tradycję drwienia z ludzi,
którzy padli ofiarą bezlitosnego przemysłu.
A oto i jego głównodowodząca.
- Kto to? - Lenore Laurent.
Wszystko tu należy do jej męża, Maury’ego. Mają sieć klinik chirurgii plastycznej.
Co rok zaprasza swoich stałych klientów na rejs rekonwalescencyjny.
Jest też ukryty motyw.
Pani Lenore ma wielką chętkę na kapitana.
Nie ma żadnej... jak tam to nazwałaś. To tylko...
Bobby Massey!
Wypatrzyła mnie. Szerokie uśmiechy i idziemy.
Mój krzepki korsarz.
Lenore Laurent.
Co rok młodsza.
Przestań.
Czym się, mój drogi, upiększyłeś?
- To Juvéderm czy Restylane? - Nie.
- Czyżby T? - Zupełnie nic.
Słońce, dobry sen i trochę kremu z filtrem.
Jak się miewa Maury?
Wspaniale! Kiedy napycha się kiełbachami i białym pieczywem, jest szczęśliwy.
Czyli zawsze.
Złotko, przypomnij, jak masz na imię.
Czemu kojarzy mi się „Harvey”?
Tak się nazywam. Harvey.
A właściwie Avery.
To nasza zdolna pielęgniarka praktyki.
Avery.
Prawda.
Bardzo mi się podoba. Imię, znaczy się.
Mam nadzieję, że w tym roku humorek dopisuje.
Moi pacjenci płacą sowicie i chcą tu widzieć rozpromienione buzie,
radosne i zachęcające.
Odprowadzić panią do apartamentu?
Czas na mnie.
Podokuczam ci później.
Już nie mogę się doczekać.
Pa, pa. Prowadź.
Nie przejdę przez to znowu.
Ten tydzień to zaprzeczenie wszystkiego, w co wierzę.
Pomyśl sobie, że za rok
będziesz już przyszłą panią doktor.
Dzięki za dobre słowo, ale mam odzież uciskową do posegregowania.
Tutaj dłużej nie wytrzymam.
To on. Prawdziwy Ken.
Kto?
Człowiek, który upodobnił się do lalki.
Ma swój reality show, razem z Barbie, Skipper i Allanem.
Poświęcili temu całe swoje życie.
- Kapitanie, to przecież Ken. - Nie jestem zorientowany.
Takie pytanko mam.
I proszę, odczytaj dobrze moje intencje. Czy ty jesteś niebinarny?
Nie, jestem zafascynowany.
Jako jego fan uważam, że to bardzo inspirujące.
Inspirująca to jest Malala, a nie gość udający plastikową zabawkę.
On jest plastikową zabawką.
Panowie, oficjalnie stwierdzam, że widziałem już wszystko.
Nie zdziwi mnie już nic.
A tymczasem adieu.
Halo, halo.
- Nie. - Potrzebuję pomocy medycznej.
- Na pomoc. - Boże, błagam.
To nie jest prawda.
Mamo!
Mój Pączuś. Mój Tri-Tri.
Ktoś musi mi to opróżnić.
Mogę go na chwilę porwać?
Prawowitej właścicielce nie odmówię, pani...
Von Dreesen.
Dla pana, Caroline.
- Pączuś? - Pączuś?
Szczęściara ze mnie. Mam pielęgniarza na własność.
Nie wiem, co gorsze.
To, że zrobiłaś sobie lifting twarzy,
czy to, że nie uprzedziłaś ani o tym, ani że tu będziesz.
Bałam się, że czmychniesz.
Jak ci się podoba?
Powiedziałam tej cizi przy odprawie: „Mój syn Tristan pracuje na The Odyssey.
Ponad dwa lata go nie widziałam.
Muszę płynąć na środek oceanu, żeby chwilę z nim pobyć”.
Dała mi lepszy pokój.
Zawsze wiesz, co powiedzieć.
Przywieźliśmy lód. Tyle pani potrzebuje?
Tak, wjeżdżajcie.
Proszę bardzo.
Dziękuję.
DOKTOR ODYSSEY
Dobry wieczór paniom. Jemy w formie płynnej czy tradycyjnej?
Płynnej.
Naturalnie.
Dobry wieczór.
Kolacja w płynie?
Przepraszam.
Co ty sobie wyobrażasz?
Obowiązuje cię dress code.
Zostawiłaś walizkę w porcie?
Nie, tylko moją cierpliwość do tych bzdur.
Co się dzieje?
Jak pewnie zauważyłeś, ta osoba przyszła w kreacji gondoliera.
Avery.
Idź się przebrać.
Porozmawiamy później.
A uśmiech nie boli.
- Ta pielęgniareczka jest na mnie cięta. - Skądże.
Ty za to odpowiadasz, Bobby.
Robert. I mamy zaległy taniec. Zapraszam.
Wybacz, ale to zdecydowanie za mało, żeby mnie udobruchać.
Przepraszam, porozmawiam z nią.
Porozmawiasz?
Od słów wolę czyny.
No tak...
Może nie bądźmy zbyt pochopni w tych czynach.
A Maury? To w końcu twój mąż i przy okazji mój szef.
Tak on, jak i ja.
Dwa słowa, Bobby:
brak intercyzy.
Jeśli mój związek z Maurym pójdzie na dno jak Titanic, wszystko dzielimy na pół.
A więc ciebie i ten statek z całym dobrodziejstwem inwentarza.
Ach tak.
Pan wybaczy.
Uwierało.
Boże, przepraszam.
Dobry wieczór.
Jestem oszołomiony
nowym obliczem medycyny, jakie poznaję.
Chce pan o tym porozmawiać.
Nie, jeszcze to przetwarzam.
- Jestem Ken. - Wiem.
Bardzo cię podziwiam.
Max, jestem lekarzem na statku.
Nie jesteś moim typowym fanem.
Mam pytanie medyczne.
Słyszałem, że macie na statku
kriokomorę.
- Nawet dwie. Chcesz zobaczyć? - Pewnie.
Nie ma sprawy.
To nasza mała wersja krioterapii. Dla niego i dla niej.
A może być dla niego i dla niego?
Zademonstruj.
Czyli ostatnio robiłeś klatkę?
Głównie ćwiczeniami.
A do tego mały dopasowany implant, żeby osiągnąć idealny kształt.
To dopełniło dzieła.
Rzeźba Dawida ukończona.
- Rzeźba Kena. - Właśnie.
Oczywiście oglądam twój program
i zawsze fascynowało mnie, że mówisz o sobie jako o artyście,
który uczynił dzieło z samego siebie.
Moja mama miała motto: „Możesz być, kim tylko chcesz”.
Jak widać, zrozumiałem to dość dosłownie.
A ty?
Gdybyś mógł dowolnie wybierać, kim byś został?
Jako dziecko chciałem być wyżłem.
Znajdziesz konwent dla siebie.
AMBULATORIUM
Kłopoty wzywają.
Vaminos, Ken.
Rozkaz.
Dziękuję.
Czwarty raz robię cycki.
Coś takiego dotąd się nie zdarzyło.
Do czterech razy sztuka?
Jakie ma pani zalecenia?
Jestem na antybiotykach. I smaruję blizny.
Coś przeciwbólowego?
Dali mi jakieś tabletki, ale unikam chemii.
Zażywania chemii.
To zrozumiałe.
I tak pomaga tylko lód.
Używa go pani często?
Dziś cały dzień.
Najchętniej nie odkładałabym wiader.
Więc tak...
Nabawiła się pani odmrożeń. Zalecam ciepłą kąpiel.
Roztopimy lód, żeby powstrzymać uszkodzenie tkanki.
Na ból przepiszę maść z CBD. Naturalny środek.
To się zagoi?
Zaczerwienienie zniknie, ale to głębokie odmrożenia,
więc uszkodzenia są trwałe.
Pojawią się też pęcherze.
Możliwy jest przeszczep skóry,
ale na razie zadbamy o pani komfort.
Nie można od razu? Przeszczep skóry to nic trudnego.
- Nie? Nic trudnego? - Spokojnie...
Na korytarz. Natychmiast.
Dość tych twoich fochów. Pracujesz dla mnie, rozumiemy się?
Dbam o dobro pacjentów.
A z tego, co widzę, mają problemy natury psychicznej.
Nie pracuję dla pani.
Tu akurat masz rację.
Czuj się zwolniona.
- Lekarz mówił: zero kokainy... - Wiem, co mówił, Jesso.
Byłam tam.
I już z tym kończę.
Po tym rejsie.
Serio ci mówię.
Nie czytasz – nie zdasz egzaminu.
Proste.
Drugi raz nie dam ci ściągnąć.
Innej frajerki sobie szukaj.
Pippo.
Nos odkleja ci się od twarzy.
Wszystko będzie dobrze.
W takich przypadkach najważniejsza jest szybka reakcja.
- Często pan leczy odpadające nosy? - Radziłem sobie z innymi ubytkami.
Jak to się stało?
Użyty podczas korekty wypełniacz zawierał aceton.
Pewne substancje w dużym stężeniu...
Słyszysz, co mówi?
Odczep się, to nie był syf.
...mogą rozpuścić wypełniacz. Aceton wycieka
i przeżera tkanki,
powodując oderwanie się nosa.
Rozwiązanie, które zastosuję, jest tymczasowe.
Lenore skontaktowała się już z chirurgiem
w Los Angeles, specjalistą od takich zabiegów.
Wyglądam jak upiór w operze.
To z Tygodnia Musicali.
- Tyle mogę zrobić. - Okradł pan garderobę?
Jesteś jak Lady Gaga.
A mój nos? Poleciał do kosza?
- Myślałem, że cię zwolniła. - Muszę dokończyć rejs.
To można odkręcić. Pogadaj z nią.
Nie mogę.
Jak tam?
Czasem dajemy im spełnienie marzeń.
A czasem – jedynie nos w pudełku.
- To się nie uda. - Zregeneruje się.
- Węch to potężny zmysł. - Nie nos. Ta nagonka na ciebie.
Nie stracimy cię. Byłem u kapitana. Porozmawia z Lenore.
Nie prosiłam cię o to.
Nie chcę już tego wiecznego rejsu.
To tylko przypieczętowało sprawę.
A stypendium? Zrezygnujesz z tego?
Zmiana planów.
- Naprawdę mi to zrobisz? - Tobie?
Nie jestem twoją mamą ani dziewczyną. To jest moja decyzja.
Współczuję problemów z nieobecną matką,
ale proszę, nie obarczaj mnie tym.
Ja się nie mieszam.
Ale gdybym miał się mieszać, powiedziałbym, że to było mało delikatne.
Jeszcze ty. Wszyscy już mnie nienawidzą.
Ja panią lubię.
- Ale wygląda świetnie. - Zjawiskowo.
Lekkie zaczerwienienie i opuchlizna.
Wszystko w pooperacyjnej normie.
Super.
Muszę dmuchać na zimne.
Przy tylu operacjach sepsa jest realnym zagrożeniem.
Bardzo rozsądnie. Popieram.
Będziemy przez ten tydzień monitorować sytuację.
Ale nie spodziewam się komplikacji.
Przepraszam. Bolało?
To nic.
Wiesz, wiele osób jest mną zafascynowanych,
ale większość nie jest aż tak życzliwa.
Nie wiem, czy spotkałem kiedyś kogoś równie autentycznego.
I to jest bardzo spoko.
Ty też jesteś bardzo spoko, doktorze.
Mówię poważnie.
Dostrzegasz w ludziach ludzi. Tak po prostu masz.
Nie masz pojęcia, jakie to rzadkie.
Dzień dobry. Sprzątanie.
Uciskajcie klatkę, zaraz będziemy.
- Defibrylacja. - Już.
Gotowe.
Bezruch komór. Brak tętna. Nie można defibrylować.
Jeszcze raz.
Bez zmian.
Nie wyczuwam pulsu.
Protokół ALS.
Intubacja?
- Max. - Saturacja spada.
Intubujemy.
Max.
Ciśnienie 190 na 50.
- Max! - Wystarczy.
To koniec.
Czas zgonu: 8.13.
Trzeba go zabrać na dół.
Kod 4178. Potrzebujemy wózka na pranie.
Czemu nie możemy użyć noszy?
To nie szpital.
Nie wtarabanimy się z trupem na pokład.
Mamy zapewnić pasażerom rejs odstresowujący,
a nie traumatyzujący.
Tak się tutaj pracuje.
A co z nim?
Zasługuje na więcej niż wyboisty kurs wśród brudów.
Zwieziemy go tylko na dół.
Do kostnicy.
- Dokąd idziemy? - Do kwiaciarni.
Miało być do kostnicy.
Kwiaciarnia awaryjnie służy jako kostnica.
To największa chłodzona przestrzeń niepełniąca kluczowej funkcji.
Cześć, Sadie.
Zmarłych nagle pasażerów trzymamy tu, póki nie zawiniemy do portu.
- Mówisz poważnie? - Tak.
Jednocześnie rozdajemy część kwiatów,
żeby zwolnić miejsce. Radosny akcent w tej sytuacji.
Nie możemy przeprowadzić sekcji zwłok.
Ale muszę wiedzieć, czy istnieje ryzyko epidemii.
Martwica.
Rumień poza operowanym obszarem sugeruje postępujący stan zapalny.
- Jednym słowem, nie sądzę. - Sepsa?
Powiedział, że tego się obawia.
Nie mogłeś przewidzieć tak nagłego rozwoju.
Zbudowaliśmy tu raj.
Ale nie dajcie się zwieść.
To tylko fasada.
Iluzja.
Świat nadal jest światem.
Nam pozostaje tylko
żeglować dalej.
Powiadomię służby i rodzinę.
Wypiszę kartę zgonu.
Miał lekką opuchliznę po zabiegu. Zrobiłeś, co do ciebie należało.
Dopuściłem, żeby mój pacjent umarł we śnie.
Jestem zdruzgotana.
To niepojęte. Biedny chłopak.
Mam dla ciebie niespodziankę. Jutro zdejmuję bandaże.
Zapisałam nas już na seaboby.
Wiesz, co to jest?
Owszem, wiem.
To taki skuter wodny, z którym można nurkować.
Mam obowiązki, mamo. Nie jestem tu na wakacjach.
Pozwól mi coś dla ciebie zrobić.
Wiesz, co tak naprawdę robisz?
To samo co za każdym razem.
Zalew czułości.
Przytłaczasz mnie miłością, a potem...
po prostu znikasz
na Bóg wie jak długo.
Synku, Pyszczku, co ty mówisz?
Zawsze byłem dla ciebie Pyszczkiem.
bo za każdym razem, kiedy odchodziłaś, myślałem, że to moja wina.
I panicznie bałem się, że jak tylko spuszczę cię z oka,
więcej cię nie zobaczę.
I przez to...
cierpiałem.
Nieładnie tak mówić, Tri-Tri. Nie wiesz, co to znaczy cierpieć.
To moja matka potrafiła krzywdzić. Nie kochała mnie.
Widzisz, co robisz?
Mówię ci, co czuję, a ty jesteś skupiona na sobie.
Mam problemy ze sobą.
Namieszane w głowie.
Ciągle łaknę czyjejś miłości. Przez ciebie nie mogę się z tego wyzwolić.
Nie wolno ci tak mówić.
Mało tego, szukam jej u kobiet, które mnie nie chcą.
- Myślisz, że czemu tak mam? - Dość!
Nie będę tego słuchać.
Nie rozumiesz?
Jesteś moim dzieckiem.
Krzywdząc cię, krzywdziłabym samą siebie.
Wiesz co? Moje serce...
- Dokąd idziesz? - Nie mogę...
- Muszę odetchnąć. - Jasne.
Doskonały moment.
Idź. Zdążyłem przywyknąć.
Mamo?
Patrzymy na palec.
Bez ruszania głową.
Pączusiu, zadzwoń do Dona i doktora Tibanyego. Załatwią to.
Mówię wam, nic jej nie jest.
Robi to, bo wreszcie jej wygarnąłem. Odwrócenie uwagi – jedna z jej sztuczek.
Możliwe, ale martwią mnie te pląsawicze ruchy.
W obrębie rąk i głowy.
Bierze metoklopramid na mdłości po zabiegu.
Może to skutek uboczny?
Może, ale chciałbym zrobić rezonans. Przyda się jej dokumentacja medyczna.
To ja już dzwonię.
Do Dona i jej lekarza. Kimkolwiek jest.
Wszystko zapisuje. Ma pamięć złotej rybki.
Zaczekaj.
Zobacz tutaj.
12.2023 Piątek - Sobota
Charakter pisma...
Ma problemy z motoryką małą.
- Co mówiłeś o jej pamięci? - Trzeba zrobić test genetyczny.
Co to znaczy „ekspansja w genie HTT”?
To charakterystyczne dla choroby Huntingtona.
Mój dziadek Jimmy, twój pradziadek,
zmarł na Huntingtona.
Miałam tylko dziesięć lat, ale nie zapomnę tego. Coś potwornego.
I nadal nie ma leku?
Ale medycyna zdążyła bardzo się rozwinąć.
Ile mi zostało?
Mów, jak jest.
Na lekach
może jakieś dziesięć lat.
Może więcej.
W Monako Max i ja połączymy się z twoim lekarzem.
I razem...
obmyślimy postępowanie, dobór leków. Sprawdzimy najnowszą wiedzę...
W porządku.
Dziękuję.
To wszystko?
Tak.
Obiecałam ci seaboby i nie zamierzam się wycofać.
- Mamy się stawić za pół godziny. - Mamo, to...
Musisz to sobie poukładać.
- Wiem. - Może potrzebujesz czasu...
Tak, muszę się z tym oswoić.
Pewnie w końcu to do mnie dotrze
i zaliczę wszystkie emocjonalne fazy,
ale w tej chwili wiem tylko...
że miałeś rację.
Byłam nieobecna.
Popełniłam błędy. I jeśli zostało mi tylko dziesięć lat,
chcę spędzić ten czas, próbując je naprawić.
Idź po skafander.
Dobra.
Jak się trzymasz?
W jeden tydzień straciłem pacjenta
i zdiagnozowałem śmiertelną chorobę.
Aktualnie jestem więc trochę zdołowany.
Są na tym świecie rzeczy, którym nie zapobiegniesz.
- Można było zrobić więcej. - Zawsze można.
Nigdy nie straciłeś pacjenta?
Wielu.
Znam się ze śmiercią.
- Ale nie odkąd... - Odkąd byłeś pacjentem?
Ken był wtedy ze mną, wiesz? Tam, w szpitalu.
Kiedy trafiłem do izolatki,
wszyscy przynosili mi książki, filmy,
wielkie, inspirujące dzieła.
Ale kiedy tak stałem na progu śmierci,
nie potrzebowałem już epifanii.
Potrzebowałem tandety.
Odmóżdżających, prostackich reality show.
Kena puszczali ciągiem w środku dnia.
Byłem tam więc z Kenem i jego przyjaciółmi.
Z kobietą grającą Barbie, ze Skipper i z Malibu Kenem.
Na początku uważałem to za chłam,
ale z czasem
zrozumiałem, że to bardzo ludzkie.
Opowieść o mężczyźnie, który definiował siebie.
I kiedy tak tam leżałem,
nie wiedząc, czy rano się obudzę, odkryłem,
że stawiane tam pytania do mnie przemawiają.
Pozostanę facetem...
Kim jestem?
Czego chcę?
Co chcę po sobie zostawić?
Potrzebna pomoc.
- Nie reaguje! - Co się dzieje?
Nie wiem. Dostała ataku. Bez urazu.
Przenieśmy ją.
Sprawdzimy miejsca nacięć. Przenosimy na trzy. Raz, dwa, trzy.
Antybiotyków raczej nie brała. Cholera!
Martwicze zapalenie powięzi. Szybko, podajemy normalny bolus.
Wankomycyna, dawka wysycająca.
Klindamycyna, 600 co osiem godzin. Kultura tkankowa.
- Co tu się dzieje? - Proszę nie wchodzić.
Względy sterylizacyjne. Proszę do gabinetu.
Zaraz przyjdę. Dziękuję.
- Avery, podłączmy ją. - Już.
Zrozumcie,
że Vanna to nie zwykła pacjentka. To moja stylistka.
To relacja ważniejsza niż więzy krwi.
Dlatego chciałabym zrozumieć tę sytuację.
Musimy usunąć tkankę albo zakażenie się rozprzestrzeni.
Ale te wasze zabiegi nie wpłyną na implant?
Nas interesuje ratowanie życia pacjentki.
Zdaję sobie z tego sprawę.
Nie jestem złą wiedźmą z bajki.
Po prostu to, jak się prezentuje, jest integralną częścią jej tożsamości.
Mamy do wyboru różne metody.
Debridement, technika VAC... ale każda może naruszyć implant.
Więc żadna się nie sprawdzi.
Połączmy je.
Precyzyjny debridement. Warstwa po warstwie.
Próżniowo wyczyścimy to, co zostało.
A rzut pooperacyjny?
Krioterapia miejscowa. Mamy sprzęt. Zatrzyma bakterie, które przetrwają.
Stymuluje też produkcję kolagenu,
co pozwoli zredukować blizny. Poprawi wygląd skóry.
Zabieg wymaga ogromnej precyzji.
Potrafię to zrobić.
Poradzę sobie.
Wybieram tę opcję.
Zaraz ci pęknie.
Kolejny etap, VAC.
Nie mogę się doczekać zakupów w porcie.
Ty? Nie może być.
A nie wybierasz się na plażę?
Będę surfował, ale mają tam bar i tak dalej.
Chciałabym, Pączusiu,
Ale potrzebuję dywanu z trawy morskiej do każdego pokoju.
Moje nowe psiapsi znają taniusieńki sklep.
Udostępnij mi lokalizację.
Wyślij pinezkę.
Do zobaczenia.
Pa.
Dzień dobry. Stolik dla dwóch osób.
Tędy, proszę.
Dziękuję.
Przepraszam.
Tak, ona przyjdzie za...
Chodzi o to, że mam tu parę... Proponuję miejsce przy barze.
- Dobrze... - Zajęte?
Na tego pana pan czeka?
Skoro już jest.
- Rozumiem. Proszę. - Dziękuję.
No dobra.
To teraz słucham.
Wiesz, co jest do bani?
Dostanie nauczki.
Kiedy nie ma powrotu.
Kiedy nagle coś sobie uświadomisz.
- Koniec wymówek. - Co sobie uświadomiłeś?
Że może to wcale nie było prawdziwe.
To, co czułem do Avery.
Może to było tylko zauroczenie.
Wpisujące się w ten kretyński wzorzec,
który pcha mnie ku silnym kobietom.
Zawsze się nabieram.
Wraca, obiecuje, że tym razem na dobre.
Wiem, że nie powinienem jej wierzyć. Naprawdę to wiem. Ale...
Myślałem, że teraz...
będzie inaczej.
Z doświadczenia wiem...
że ludzie potrafią się zmienić.
Ale rzadko następuje to wtedy, gdy tego oczekujemy...
albo potrzebujemy.
Przykro mi, kiepska sprawa.
No.
To póki rozmawiamy jak dorośli...
i zważywszy...
że jeśli dobrze rozumiem, mam twoje błogosławieństwo...
Tak? Jak myślisz? To zły pomysł?
Sypianie z podwładną?
Oczywiście, że zły.
Mamy rok 2024. Hibernowałeś w kriokomorze czy co?
Ale inna rzecz, że świat nie jest czarno-biały.
Życie bywa... dziwne.
Związki rodzą się w pracy.
To prawda.
Jeśli według was ma to przyszłość...
O jakiej przyszłości mówimy?
Albo ją zwolnią, albo pójdzie na studia.
A zanim je skończy...
Boże, stuknie ci sześćdziesiątka.
O gościu. Rozpętałeś wojnę, której nie wygrasz.
Chodziłem do szkoły z internatem.
Chodź na browara.
Słusznie.
Przepraszam.
- Zapomniała pani... - Boże, mój nos.
Życie mi pan ratuje.
Chyba za ocean by mi nie wysłali. Dziękuję.
- Hej, zjawiła się...? - Pani matka? Nie.
Ponoć w Mazatlánie przesiadła się na samolot. Bez pożegnania.
Jak ci z tym?
Źle.
Ale się pozbieram.
A ty jak tam?
Wiem od Avery o twojej więzi z Kenem. Przepraszam, że się nabijałem.
Wszystko stało się tak nagle. Nie wiem jeszcze, jak to ugryźć.
No cóż, trzy rejsy za nami.
Chwila na oddech.
Może wynajmiemy pokój w hotelu, zamówimy coś i obejrzymy ciągiem Archera?
To nie zamyka sprawy, ale...
Od czegoś trzeba zacząć.
Dzięki.
Podobno ubiegasz się o stypendium.
Podobno szukam nowej pracy.
Daj spokój. Nie zwolnię cię.
Tak się tylko mówi, żeby zachować reputację jędzy.
Moja droga, daruję ci tylko ze względu na to,
co zrobiłaś dla Vanny.
Tylko ona potrafi na oko idealnie trafić w mój rozmiar,
kiedy robi zakupy u Chanel.
Krótko mówiąc, dziękuję.
Bardzo proszę.
A jeśli chodzi o to stypendium,
polecę cię.
Myślę, że to może pomóc.
Kiedy leżałem w szpitalu, przez długie tygodnie
ludzi oglądałem tylko przez okienko i mogłem im jedynie pomachać.
Dlatego...
oglądając w telewizji Kena i całą waszą ekipę...
czułem, jakbym znalazł przyjaciół.
Mówiłem do was.
Wyobrażałem sobie, że nie dzieli nas ekran.
- Wiem, jak to brzmi... - To zrozumiałe.
Taka jest rola lalki. Być obok, kiedy nie ma nikogo innego.
Ken był żywym dowodem. Nie rodzimy się bohaterami.
Stajemy się nimi w chwili potrzeby.
Głupio mi prosić, ale mógłbyś nas do niego zabrać?
Jako najbliższe osoby zobowiązał nas
do załatwienia formalności pogrzebowych.
Żałuję, że nie mogłem mu pomóc.
Wielu lekarzy odmawia przyjęcia nas.
Ty go przyjąłeś. To wystarczy.
Napisy: Kamil Rogula