Υποδεχθείτε στη σκηνή τη Φερν Μπρέιντι!
ΜΠΙΚΙΝΙ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΜΕ ΑΥΤΙΣΜΟ
Γεια σας!
Καλώς ήρθατε στο σόου μου, Μπικίνι Βασίλισσα με Αυτισμό.
Ίσως ο χειρότερος τίτλος για stand-up σόου που έχω σκεφτεί,
ειδικά αφού προσελκύει κοινό που παίρνει τα πράγματα κυριολεκτικά.
Λυπάμαι πολύ. Σχεδόν τίποτα δεν αφορά τον αυτισμό.
Είμαι πραγματικά αυτιστική, όμως.
Πήρα το πιστοποιητικό Καλύτερης Αυτιστικής στην καραντίνα.
Περνάω πολύ δύσκολα
από τότε που άρχισα να το λέω,
γιατί δεν υπάρχουν πολλές σέξι γυναίκες στην αυτιστική κοινότητα,
οπότε σκέφτηκα "Γίνε η αλλαγή που θες να δεις στον κόσμο".
Μόνο εγώ και η Γκρέτα Τούνμπεργκ εκπροσωπούμε.
Αυτή λύνει την κλιματική κρίση.
Εγώ κάνω ανούσια αστεία για το σπέρμα.
Δεν είμαστε όλοι ήρωες.
Και εν συντομία, επειδή δεν είναι το θέμα μας,
αλλά εν συντομία, για μένα, αποτελεσματική επικοινωνία
είναι αυτό που πολλοί αποκαλούν "μεγάλη αγένεια".
Ακόμα και όταν προσπαθώ
να είμαι καλός άνθρωπος.
Όταν προσπαθώ να βοηθήσω.
Κάποτε ήθελα να παρηγορήσω τη μαμά μου.
Έκλαιγε,
γιατί η γιαγιά μου είχε πάει στο νοσοκομείο με άνοια.
Συμβαίνει.
Δεν μ' αρέσει να αγγίζω ή να αγκαλιάζω τη μητέρα μου.
Γιατί να το κάνω; Δεν έχουμε σχέση. Αηδία!
Δεν θα αγγίξω τη μαμά μου!
Ως συμβιβαστική λύση, έβαλα το χέρι μου στον ώμο της.
Το ίδιο πράγμα είναι.
Και είπα "Μαμά, τα πράγματα θα χειροτερέψουν".
Ποιος χειροκροτεί;
Δεν γέλασε και δεν χειροκρότησε σαν εσάς. Έκλαψε περισσότερο.
Τώρα ξέρω τι πρέπει να κάνω.
Γιατί όποτε κάνω κάποιο λάθος, διαβάζω τι έπρεπε να είχα κάνει.
Αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να πεις ένα παρηγορητικό ψέμα.
Μια ψεύτικη κοινοτοπία.
Κάτι σαν "Μην ανησυχείς, μαμά.
Υπάρχει ελπίδα. Ουράνια τόξα στον ουρανό.
Μπορείς να βάλεις τη γιαγιά δίπλα στο παράθυρο μια μέρα,
να απολαύσει τον ήλιο στο πρόσωπό της
καθώς το μυαλό της γίνεται γλίτσα".
Ωχ, όχι!
Δεν μ' αρέσει να λέω ψέματα.
Μπορώ να πω ψέματα. Αλλά, όποτε το επιχειρώ,
κάνω το ψέμα απίστευτα μεγάλο.
Πάντα λέω κάτι σαν "Μην ανησυχείς, μαμά.
Η γιαγιά θα βγει στο The Chase σε μια βδομάδα.
Πάρε τη νυχτικιά της.
Βγάλ' την από το νοσοκομείο. Όλα θα πάνε καλά".
Θεέ μου.
Εσείς οι νευροτυπικοί
έχετε μια παθολογική τάση να προσπαθείτε
να εξομαλύνετε τα πράγματα με κάθε κόστος.
Μερικές φορές, αν πω σε έναν νευροτυπικό ότι είμαι αυτιστική, μου λένε
"Μην ανησυχείς, Φερν. Είναι υπερδύναμη".
Και λέω "Είναι; Είναι όντως υπερδύναμη;
Θα ήταν τόσο καλή ταινία
αν ο Σούπερμαν, αντί να έχει υπεράνθρωπη δύναμη
και να μπορεί να πετάξει σ' όλον τον κόσμο,
έκανε έναν μονόλογο
για την καταθλιπτική ποιήτρια της δεκαετίας του '60 Σίλβια Πλαθ,
χωρίς να μπορεί να αντιληφθεί την αδιαφορία σου;"
Υπερδύναμη.
Κάτι άλλο σημαντικό που έμαθα για μένα.
Πάντα με περιγράφουν ως τη "Σκοτσέζα κωμικό Φερν Μπρέιντι"
και με ενοχλεί γιατί το "Μπρέιντι" είναι ιρλανδέζικο επώνυμο.
Ήξερα ότι η οικογένειά μου ήταν Ιρλανδή.
Σε πολλούς Σκοτσέζους που γνωρίζω αρέσει η Βραδιά του Μπερνς,
η γιορτή του Άγιου Αντρέα, τα κιλτ, τα χάγκις.
Μπορώ να επικοινωνήσω μαζί σου μόνο αν είσαι Καθολικός.
Αν είχες έναν παιδόφιλο να σου τραγουδάει κάθε Κυριακή...
Στο όνομα του Αγίου Πνεύματος
Παντοδύναμε Πατέρα
Είστε δικοί μου άνθρωποι.
Έκανα ένα τεστ DNA, ένα από αυτά τα διαδικτυακά.
Ήξερα ότι ήμουν λίγο Ιρλανδή. 98,3% Ιρλανδή!
Δεν έχω ζήσει ποτέ εκεί.
Ναι, κόλλα το!
Ούτε οι γονείς μου.
Αποδεικνύει τη δύναμη του σεχταρισμού στη Σκωτία.
Οι Καθολικοί συγγενεύουν με τους Καθολικούς ξανά και ξανά.
Κάθε γενιά γίνεται πιο τριχωτή.
Καταχάρηκα που δεν ήμουν Βρετανή.
Είμαι μόνο κατά 1,7% Βρετανή, κι αυτό απ' όταν ένας άστεγος μ' έφτυσε στο μάτι
όταν μετακόμισα στο Λονδίνο.
Πηγαίνω συχνά γυμναστήριο.
Προσπαθώ να πηγαίνω, γιατί με φωτογραφίζουν στα σόου
και θέλω να πεθάνω όταν τις βλέπω.
Μου απαγόρευσαν την είσοδο στο γυμναστήριό μου,
όταν τσακώθηκα με έναν τύπο που μου είπε πώς να κάνω deadlift.
Οπότε...
Αλήθεια!
Θέλω μια μπλούζα που να λέει
"Ό,τι κι αν με δεις να κάνω με μια μπάρα, μη με πλησιάσεις, ακόμα κι αν κάνω αυτό".
Δεν ξέρω πώς θα το βάλουν σε μπλουζάκι, αλλά καταλαβαίνετε.
Προτιμώ τα γυμναστήρια στη Σκωτία.
Είναι τόσο πολυτελή που με κάνουν να θέλω να γυρίσω σπίτι.
Ξέρετε γιατί; Είναι άδεια.
Μόνο
φύλλα πετάνε μέσα.
Κανένας Σκοτσέζος δεν θα τολμήσει να μου πει
πώς να κάνω σωστά βαθύ κάθισμα.
Πάνε μόνο επειδή τους έχουν στείλει εκεί οι γιατροί
μετά από καρδιακή προσβολή. Είναι φανταστικό.
Προσέχω πολύ την υγεία μου.
Ο κόσμος πάντα εκπλήσσεται όταν το λέω αυτό.
Προσέχω την υγεία μου
όλο και περισσότερο, γιατί μεγαλώνω και ο κόσμος είναι για τις μικρές.
"Είμαι τόσο γριά.
Είμαι τόσο θλιμμένη και τόσο γριά.
Είμαι 36. Ξέρω ότι είναι..."
Γέλασε ένας γέρος;
Έβλεπα το γκρίζο πρόσωπό σου να λέει "Δεν είσαι μεγάλη!
Μου μοιάζεις με έμβρυο!"
Πώς τολμάς;
Λυπάμαι, ξέρω ότι δεν είμαι μεγάλη,
αλλά τα 36 είναι μια ηλικία που αρχίζεις να αποδέχεσαι
ότι, ως γυναίκα, κάποια πράγματα δεν θα σου συμβούν.
Η ζωή σου δεν θα είναι ακριβώς όπως τη φανταζόσουν.
Γιατί πάντα με φανταζόμουν,
ειλικρινά, να πηγαίνω σε...
Ξέρετε εκείνα τα μασκέ όργια για τη μεσαία τάξη;
Όπως στο Μάτια ερμητικά κλειστά;
Ξέρω ότι τα ξέρετε.
Ειλικρινά πίστευα ότι θα είχα πάει σ' ένα ως τώρα.
Όχι ότι δεν θα πήγαινα σε όργιο σ' αυτήν την ηλικία.
Απλώς η ποιότητα της πρόσκλησης σε όργιο αρχίζει να πέφτει
από εδώ και πέρα.
Δεν θα είναι χορός μασκέ.
Θα είναι καμιά εκδήλωση swinger
που βλέπω στις μικρές αγγελίες,
σε κάποιο κωλομέρος σαν τον Σουίντον.
Δεν έχω πάει ποτέ.
Το τρένο γίνεται καλύτερο όταν κατέβουν όσοι πάνε εκεί.
"Δεν φοβάμαι τώρα".
Θα πάω στο όργιο στο Σουίντον.
Κάποιος χοντρούλης υδραυλικός θα μου σερβίρει πατατάκια.
Όχι από πορσελάνη όπως θα ήθελα,
αλλά από πλαστικό μίας χρήσης.
Θα πρέπει να του πάρω πίπα.
Θα το κάνω με ευγνωμοσύνη, με τα γερασμένα μούτρα μου
καθώς βυθίζομαι προς τον τάφο.
Έρχεται ο θάνατος. Το σώμα το ξέρει.
Αυτό είναι το δύσκολο. Η φάτσα σου κρεμάει στο κρανίο σου.
Πρέπει να βγάζω σέλφι απ' αυτήν τη γωνία,
ώστε η φάτσα μου να πέφτει στ' αυτιά μου
και να ξαναδώ την αληθινή Φερν.
Τα βυζιά μου ήταν φανταστικά.
Λυπάμαι αν σας κάνει να νιώθετε άβολα,
αλλά ήταν γαμάτα όλο το 24ωρο.
Δεν χρειαζόταν να ανησυχώ γι' αυτα,
γιατί απλώς...
Νομίζω ότι έπαθαν κατάθλιψη στην καραντίνα,
και όπως όλα τα άλλα, άρχισαν να μαραίνονται προς τα κάτω.
Έκανα μια ενοχλητική σκέψη και είπα "Έχω λεφτά τώρα.
Μπορώ να κάνω πλαστική".
Μια άλλη φωνούλα είπε "Μπα. Άσ' τα να σαπίσουν κάτω από τα ρούχα.
Πέρασαν οι δόξες τους.
Τώρα ήρθε η ώρα να λάμψω εγώ."
Εδιμβούργο 2006. Η καλύτερη στιγμή για τα βυζιά μου.
Ήμουν χορεύτρια τότε.
Η καλύτερη ζωή γι' αυτά.
Ένιωθα άσχημα να λέω ότι είμαι χορεύτρια σε θεατρόφιλους όπως εσάς,
αλλά κοιτάξτε, παιδιά, καθώς περνούν τα χρόνια
και βλέπεις τις νεαρές στο OnlyFans
ή ακόμα και στις φωτογραφίες διακοπών στο Facebook,
το ότι ήμουν στρίπερ πριν από 15 χρόνια
είναι σαν να λέω ότι ήμουν flapper τη δεκαετία του '20.
Πολύ χαριτωμένο, έτσι;
Νιώθω ότι οι μεγαλύτεροι στο κοινό λένε
"Μην ανησυχείς. Θα σε απαρνιόμουν αν ήσουν κόρη μου".
Αλλά όσοι είναι Gen Z, όλοι οι νεαροί...
Θα σας πω "στριπτιτζάδικο"
και θα πείτε "Για ποιο γραφικό καμπαρέ μιλάς;"
Και μετά θα κάνετε πορνό στο TikTok
και θα πετάξετε μακριά με ένα hoverboard.
Δεν ξέρω τι κάνουν αυτοί οι νέοι.
Τέλος πάντων,
τώρα τα βυζιά μου μαραζώνουν
σαν δύο ζαρωμένες γριές. Έτσι τα σκέφτομαι.
Τα σκέφτομαι να αναπολούν
τις ένδοξες μέρες στα στριπτιτζάδικα της Σκωτίας.
Όπως εκείνη η γριά στην αρχή του Τιτανικού
που θυμάται τις μέρες που πηδούσε.
Καταλαβαίνουν.
Αυτή είναι η πλοκή του Τιτανικού.
"Πήδηξα καλά στη βάρκα. Δεν τα κατάφερε.
Ποιος χέστηκε; Ήταν φτωχός.
Κατέβα από την πόρτα μου, Τζακ!"
Και αυτά είναι τα βυζιά μου όταν αναπολούν.
Δύο γριές. "Θυμάσαι, Αϊλίν,
όταν οι άντρες πλήρωναν για να μας δουν;"
"Α, ναι, οι ένδοξες μέρες.
Ήμασταν κοντά στα αυτιά της Φερν.
Τώρα βυθιζόμαστε προς τον αφαλό της,
βυθιζόμαστε προς τον τάφο,
η μία πιο γρήγορα από την άλλη, προφανώς.
Θα σε βρω αργότερα, μωρό μου".
"Μην είσαι αρνητική, Άγκνες.
Θυμάσαι όταν οι ανιψιοί του Καντάφι μας πρόσφεραν 40 λίρες για ιδιωτικό χορό;
Ή κάτι τύποι που ισχυρίζονταν ότι ήταν στην οικογένεια Καντάφι".
Ωραίες στιγμές.
Μερικές φορές νομίζουν ότι επινόησα αυτό με τους Καντάφι
για να βάλω λεπτομέρειες, κι αυτό με προσβάλει πολύ,
επειδή δεν ξέρω αρκετά για τη λιβυκή πολιτική
ώστε να το επινοήσω.
Πώς ξέρω τον Καντάφι;
Γνώρισα τους ανιψιούς του στο Big Daddy O's.
Τώρα είναι μεξικάνικο εστιατόριο,
γιατί η μεγαλοαστικοποίηση καταστρέφει την ανωμαλία.
Τέλος πάντων, τώρα που είμαι στα γεράματα
και περνάω στο δεύτερο μισό της ζωής μου,
κατάλαβα... Υποσχέθηκα στον εαυτό μου
ότι θα πάψω να είμαι μια φοβισμένη κότα.
Μου λένε ότι έχω αυτοπεποίθηση στη σκηνή,
αλλά είμαι πολύ ντροπαλή εκτός σκηνής και σκέφτηκα "Ώρα να σταματήσω".
Μ' αρέσει να περπατάω τα βράδια.
Να κάνω τα βήματα που χρειάζομαι.
Αλλά αν είσαι γυναίκα που περπατάει τη νύχτα,
κάθε βραδινή βόλτα χαλάει από σκέψεις για τον φόνο σου.
Δεν σ' αφήνει να χαλαρώσεις.
Νιώθω ότι λέτε "Εμείς δεν το σκεφτόμαστε. Είμαστε φυσιολογικοί".
Εντάξει, υπάρχουν δύο λόγοι που φοβάμαι όταν κυκλοφορώ τη νύχτα.
Πρώτον, έχω έναν πατέρα
που έχει μια αφύσικη εμμονή με τον φόνο μου.
Ξέρω ότι οι γονείς ανησυχούν πολύ, αλλά ακούστε με.
Κάθε φορά που παίρνω τον μπαμπά μου όταν κάνω βόλτα, λέει
"Μη δολοφονηθείς!"
Και λέω
"Κάνε πιο μεγάλα όνειρα".
Δηλαδή...
Γυναίκες,
αν αγχώνεστε έξω τα βράδια,
να πώς παρηγορούμαι.
Το λέω και στον μπαμπά μου. Δεν πιάνει.
Στατιστικά, είναι πολύ πιο πιθανό
να σας σκοτώσει το ραντεβού σας,
οπότε βάλτε παλτό και παπούτσια.
Βγείτε έξω. Κάντε τα βήματα.
Είναι η πιο υγιής επιλογή από πολλές απόψεις.
Δεύτερον, ο μπαμπάς μου είναι έτσι από τα πέντε μου.
Την πρώτη μέρα στο σχολείο, έβαλε μια σφυρίχτρα στην τσάντα μου
και είπε "Άκου, νεαρή.
Αν κάποιος προοσπαθήσει να σε πάρει σήμερα,
σφυρίζεις. Φύσηξε δυνατά".
Τώρα, εκτός από ότι έκανε την πρώτη μου μέρα τραυματική,
αφού ήμουν στην τσίτα
περιμένοντας να βάλουν σε ένα βαν,
δεν ήταν σαν να στέλνεις στρατιώτη σε πεδίο μάχης οπλισμένο με κουτάλι;
Τι θα έκανα;
Θα τους φυσούσα με τη μελωδία μου;
Έχουν ήδη ξεπεράσει τόσα ταμπού για να γίνουν απαγωγείς παιδιών.
Αν έκανα...
Δεν θα πετύχαινα και πολλά.
Απλώς με έκανε αγχώδη ενήλικα.
Και ο άλλος λόγος που φοβάμαι,
και νομίζω ότι είναι καλός λόγος,
είναι ότι ζω στο Λονδίνο.
Του έδωσα...
Του έδωσα δέκα χρόνια. Δεν με έχει κερδίσει.
Μετά από δέκα χρόνια, ξέρεις
αν σ' αρέσουν οι άνθρωποι που είναι μαλάκες ή όχι.
Απλώς...
Δεν το συνηθίζεις.
Είναι απαίσιο.
Δεν μοιάζει με το Λονδίνο που έβλεπα στην τηλεόραση.
Δεν κατηγορώ τους καλούς ανθρώπους.
Μια χαρά περνάω ως κωμικός.
Κατηγορώ το σύμπαν των ταινιών του Ρίτσαρντ Κέρτις,
που απεικονίζει αυτήν την εκδοχή της αγγλικής μεσαίας τάξης
που δεν έχω δει στην πραγματική ζωή.
Μεγάλωσα βλέποντας ταινίες που έλεγαν
"Με λένε Γουίλ
και δουλεύω σε ένα βιβλιοπωλείο στο Νότινγκ Χιλ.
Είμαστε όλοι φίλοι εδώ".
"Τέλεια, Γουίλ! Λατρεύω τα βιβλία.
Αλλά με βαράνε όταν τα διαβάζω στη Σκωτία.
Άσε με να έρθω μαζί σου και με τους αισθητά λευκούς φίλους σου".
Έφτασα στο Λονδίνο. Φίλοι πουθενά.
Ο Γουίλ και το βιβλιοπωλείο πουθενά.
Αντ' αυτού, ζω σε ένα μέρος που λέγεται Λούισαμ,
όπου επικρατεί παντού καταστροφή.
Άνθρωποι που τσακώνονται με πίτες στο Tesco.
Σκέφτομαι "Θα έχουν περισσότερους φίλους από μένα;"
Ένας άντρας που με κυνηγάει στο πάρκινγκ τόσο συχνά
που δεν αλλάζω έκφραση όταν τρέχω.
Η Χριστουγεννιάτικη ιστορία αντιπροσωπεύει καλύτερα
την ντικενσιανή κόλαση του Λονδίνου το 2023, παρά το Αγάπη είναι...
Δεν θέλω να τα χώνω στο Λονδίνο.
Απλώς χρειαζόμαστε καλύτερες απεικονίσεις του
και να πώς το ξέρω.
Ένας φίλος μου πήγε διακοπές στη Νέα Υόρκη
και όταν γύρισε, τον ρώτησα πώς ήταν.
Και είπε "Καταπληκτική.
Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να πάρω ένα κίτρινο ταξί
και ο ταξιτζής ήταν κάθαρμα,
όπως στις ταινίες!
Ξέρεις πώς είναι στις ταινίες. Ξέχνα το! Φέρε μου έναν καφέ!"
Είναι μαλάκες, όπως ακριβώς στις ταινίες,
και τότε σκέφτηκα
"Χρειαζόμαστε πιο ακριβείς κομεντί για το Λονδίνο".
Θέλουμε ένα ζευγάρι να ερωτεύεται
πάνω στο 185 νυχτερινό για το Λούισχαμ.
"Τι, Χένρι; Είπες ότι θες να χτίσεις μια ζωή μαζί μου;
Δεν σ' άκουσα γιατί ο τύπος πίσω λέει ότι είναι φονική μηχανή".
Τότε ο άντρας τούς κυνηγάει και τρέχουν χεράκι χεράκι.
Μετά φιλιούνται μπροστά σε έναν φλεγόμενο κάδο
και τα κοριτσάκια στη Σκωτία δείχνουν την τηλεόραση
και λένε "Εκεί θέλω να ζήσω όταν μεγαλώσω.
Στο Λονδίνο".
Τέλος πάντων, δεν φταίει το Λονδίνο που φοβάμαι. Και δεν μπορώ να πάω σπίτι.
Ονειρεύομαι να γυρίσω σπίτι κάποια στιγμή.
Αλλά γίνεσαι πολύ Λονδρέζος.
Γίνεσαι τόσο φριχτό κάθαρμα που δεν μπορείς να φύγεις.
Να πώς κατάλαβα ότι είμαι πολύ Λονδρέζα.
Έτρωγα ένα πλούσιο πρωινό σε ένα καφέ στη Γλασκόβη
και μια 85χρονη ήρθε πίσω μου
και είπε "Τι ωραίο πρωινό".
Και το ένστικτό μου ήταν να το κρύψω.
"Φύγε!
Δεν σου δίνω τα λουκάνικα ή τους πόρους μου!"
Πρέπει να μείνω στο Λονδίνο τώρα.
Αλλά αγχώνομαι όταν είμαι σε περιοδεία.
Σ' αυτήν τη δουλειά ταξιδεύεις μόνη,
μένεις σε ξενοδοχεία μόνη,
και δεν είμαι καλή σ' αυτό.
Ήμουν σε ένα τρένο από το Εδιμβούργο για τη Γλασκόβη
και ήταν εκεί τρεις πολύ θορυβώδεις και πολύ μεθυσμένοι Σκοτσέζοι.
Πρέπει να ξέρετε για μένα
ότι παρά την έντονη προφορά, ζω στην Αγγλία 13 χρόνια,
οπότε τώρα φοβάμαι τους μεθυσμένους Σκοτσέζους όσο εσείς.
Κοιτούσα αυτούς τους άξεστους.
Ήμασταν οι μόνοι στο βαγόνι
κι εγώ φορούσα ακουστικά,
αλλά φανταζόμουν τι έλεγαν για μένα.
Σίγουρα έλεγαν
"Ας τη σκοτώσουμε μόλις κατέβουμε.
Έτσι για πλάκα".
Έτρεμα.
Έβγαλα τα ακουστικά καθώς φτάναμε στη Γλασκόβη,
για να μάθω τι σχεδίαζαν για μένα.
Ξέρετε τι έδειχνε και φώναζε ο αρχηγός;
Φώναζε
"Παιδιά, θέλω απλώς να μάθω
τι έχει μέσα η καστανή σάλτσα."
Είναι...
Κανείς δεν ξέρει.
Σκέφτηκα, πρώτον, ότι παραπάει το άγχος μου.
Δεύτερον, ταμάρινδο, έτσι;
Το παθαίνω και στα ξενοδοχεία.
Συχνά φτάνω στο ξενοδοχείο την Παρασκευή,
και έχω όλο το Σαββατοκύριακο μπροστά μου για σόου,
και πολύ συχνά στο ξενοδοχείο
είμαι η μόνη που δεν έχει έρθει για μπάτσελορ.
Πήγα πρόσφατα σε ένα και ήταν εκεί 50 από αυτούς,
άντρες στα χειρότερά τους.
Χωρίς παρεξήγηση στους άντρες.
Αλλά είναι τρομακτικό όταν φωνάζετε "Παιδιά!"
Έχετε ομαδική νοοτροπία.
Κάτι στο γυναικείο μου μυαλό λέει
"Δεν μ' αρέσει αυτό. Πρέπει να φύγω".
Συχνά αγχώνομαι τόσο πολύ με τα μπάτσελορ
που δεν μπορώ καν να φάω πρωινό μαζί τους,
γιατί είναι τρομακτικοί. Κατεβαίνω για πρωινό,
κάνω μια προσπάθεια,
και καταλήγω να επικεντρώνομαι στο ζεστό ψωμί μου
που γυρνάει στην περιστρεφόμενη τοστιέρα του τρόμου!
Και σκέφτομαι "Ξέρεις κάτι; Άσε το πρωινό.
Με τρομάζουν πολύ τα μπάτσελορ".
Και μόλις τον τελευταίο χρόνο είπα "Σύνελθε, Φερν.
Γιατί να σε τρομάζει ένα μπάτσελορ πάρτι;
Στην τελική, είναι μια ομάδα αντρών.
Εκτελούν ένα τελετουργικό.
Ναι, πίνουν ο ένας τα ούρα του άλλου στον μπουφέ.
Φοράνε τη στολή Μπόρατ με δέκα χρόνια καθυστέρηση.
Τα κάνουν όλα αυτά
επειδή ένας απ' αυτούς αγαπάει τη Σάρα.
Την αγαπάει τόσο πολύ
που θα την παντρευτεί.
Επειδή πιστεύει ειλικρινά ότι η αγάπη τους θα κρατήσει για πάντα.
Είναι αξιοθρήνητο".
Πώς γίνεται να με τρομάζει κάτι τόσο αξιολύπητο;
Είναι μια παρέα που γιορτάζει την αγάπη του Ντάρεν για τη Σάρα.
Μπορώ να με φανταστώ να παντρεύομαι μόνο σαρκαστικά
ή αν με πληρώσει το Channel 4 για κανένα διεστραμμένο ριάλιτι.
Όχι επειδή είμαι κυνική ή πικραμένη με τους άντρες.
Είμαι καταπληκτική στις σχέσεις. Παραείμαι καλή, θα έλεγα.
Βγαίνω με έναν τύπο δέκα ή έντεκα χρόνια. Αιώνες, σωστά;
Και όλοι όσοι ξέρουμε παντρεύονται τώρα.
Αν και είμαι 36, νομίζω ότι είμαι 18, οπότε το βρίσκω λίγο περίεργο.
Πάντα του λέω
"Γιατί παντρεύονται όλοι αυτοί οι μαλάκες;"
Λέει "Εννοείς τους φίλους μας;" "Ναι".
Πάντα αντιδρά με τον ίδιο τρόπο. Λέει "Σου το έχω ξαναπεί.
Οι άνθρωποι παντρεύονται επειδή θέλουν την ευκαιρία
να δηλώσουν την αγάπη τους μπροστά σε συγγενείς και φίλους".
Λέει ότι...
Σωστά;
Γελάω, γιατί θα έπρεπε να έχω πάρω έκσταση
για να κάνω κάτι τέτοιο.
Γιατί να μην κάνω μια τσόντα;
Με τα συναισθήματά μου!
Δεν θα δηλώσω την αγάπη μου μπροστά σε συγγενείς και φίλους.
Εσείς ίσως παντρευτήκατε
και έχετε φυσιολογικούς συγγενείς και φίλους
που δεν φοβάστε να τους μαζέψετε με αλκοόλ.
Εγώ όχι.
Δεν θα δηλώσω την αγάπη μου μπροστά στην Τζούλι,
μια τυχαία που παντρεύτηκε ο μπαμπάς μου το 2014.
Δεν ξέρω καν το επώνυμό της!
Να πρέπει να πληρώσω για να φάει σολομό ή κοτόπουλο
και να τα στείλει πίσω, γιατί αυτό κάνει η Τζούλι.
Δεν θα δηλώσω την αγάπη μου μπροστά στον θείο του αγοριού μου,
που ήταν στον IRA και είναι επικίνδυνος στα τραπέζια.
Ευτυχώς που ξέρετε τον IRA. Ήταν γνωστοί τη δεκαετία του '80, έτσι;
Ξέρετε τι θα ήταν ωραίο;
Θέλω να διεξάγει την τελετή
ένας παράξενος τύπος που δεν επιτρέπεται να έχει κοπέλα
και είναι πιθανότατα βιαστής.
Τι ρομαντικό!
Να τι δεν μπορώ να καταλάβω.
Πώς θα παντρευτείς δεύτερη φορά,
όταν χάλασες τον πρώτο σου γάμο, μπαμπά;
Πώς θα εκπληρώσεις τους όρκους σου χωρίς να κατουρηθείς απ' το γέλιο;
Πώς το λες με σοβαρότητα;
"Υπόσχομαι να αγαπώ, να τιμώ και να υπακούω...
Αυτήν τη φορά, μάλλον!"
Και, ειλικρινά, δεν είναι ότι δεν είμαι ρομαντική.
Όταν αγαπώ κάποιον, τον αγαπώ πολύ.
Αγαπώ πολύ έντονα.
Αλλά δεν θέλω να δηλώσω την ιδιαίτερη, πολύτιμη αγάπη μου
μπροστά σε κόσμο. Νομίζω ότι θα την ευτέλιζε.
Οι άνθρωποι ερωτεύονται για διάφορους λόγους
και μερικές φορές κάποιοι το εξηγούν
στη γαμήλια τελετή.
Δεν με καλούν συχνά σε γάμους. Αναρωτιέμαι γιατί.
Μερικές φορές λένε γιατί ερωτεύτηκαν,
και δεν θέλω όλοι να με στραβοκοιτάξουν στη δεξίωση
όταν πω "Ερωτευτήκαμε
αφού βελτίωσε την πιστοληπτική μου ικανότητα μέσα σε τρία χρόνια.
Αλλά το αποκορύφωμα ήταν
όταν ακύρωσε τις διακοπές του για να κάνει έκτρωση μαζί μου.
Πολύ ωραία ιστορία.
Η Ντίσνεϊ θα την κάνει ταινία σύντομα.
Πριγκίπισσα των εκτρώσεων".
Αυτό μου αρέσει στη ζωή στην Αγγλία.
Μπορείς να πεις "έκτρωση"
και δεν σε κυνηγάγανε με τα δίκρανα
όπως στη Σκωτία.
Στη Σκωτία, λες "έκτρωση",
και σε βλέπει ο Χριστός.
Στην Αγγλία, πολλοί μεσοαστοί, άνθρωποι με λεφτά,
λένε "Ναι, σκοτώστε τα μωρά!
Πάρτε πτυχίο. Κοινωνική κινητικότητα".
Το λατρεύω.
Δεν θέλω να νομίζετε ότι είμαι κατά της παράδοσης.
Έχω μια πολύ παραδοσιακή άποψη για τον γάμο,
πιο παραδοσιακή από τους περισσότερους.
Τον βλέπω ως συγχώνευση περιουσιακών στοιχείων
για να γίνετε ένα πλούσιο ζευγάρι.
Σε είδα να συμφωνείς.
Γι' αυτό εφευρέθηκε. Ένωνε φάρμες,
οικογενειακή δύναμη, χρήμα.
Δεν είχε να κάνει με την αγάπη. Την εισήγαγαν μετά
για να ξεγελάνε τις γυναίκες.
Άντρες, εσάς ωφελεί.
Ελέγχουμε τις ελιές σας. Είναι άδικη συμφωνία.
Ελέγχουμε τις ελιές στην πλάτη σας. Δεν ωφελεί τις γυναίκες.
Το ερωτικό κομμάτι είναι κόλπο. Είναι αυταπάτη,
όπως φαίνεται από το πόσες γυναίκες
νομίζουν ότι θέλουν να τους κλέψουν τους άσχημους άντρες
ένα σαββατόβραδο.
Θα σας πω κάτι τώρα.
Δεν ζηλεύουν αυτές που βγαίνουν με μοντέλα. Όχι.
Είναι πάντα αυτές με τα μπάζα.
Τα τελείως χαϊβάνια.
Μόλις πιουν ένα μπουκάλι προσέκο λένε
"Μακριά από τον Τόνι μου!"
"Καμιά δεν θέλει τον Τόνι το γομάρι.
Χαίρομαι που ζευγαρώσατε.
Μα καμιά δεν θέλει τον Τόνι το γομάρι..."
Η σεξουαλική ζήλια είναι τόσο αναξιοπρεπής.
Αν αγαπάς κάποιον, άφησέ τον ελεύθερο. Έτσι λέω στο αγόρι μου.
"Πήγαινε! Φύγε! Κάνε δεσμό!"
Αφήστε τους. Μην κολλάτε στον Τόνι.
Είναι σαν να κρατάς ένα σκατό. Δεν είναι ωραίο.
Έλεγα να κάνω σύμφωνο συμβίωσης στη δέκατη επέτειό μας.
Μπορείς να κάνεις αυτό τώρα, αντί να παντρευτείς.
Θα έκανα σύμφωνο συμβίωσης
και είχα αρχίσει να συμπληρώνω τα έντυπα.
Είναι βαρετά.
Πρέπει να τροφοδοτηθείς από ρομαντισμό και τέτοια.
Το συμπληρώνω, σκέφτομαι ρομαντισμό και έρωτα,
και φτάνω στο τέλος
και κατάλαβα ότι άφησα την χρεωστική μου πάνω
και έκλεισα το λάπτοπ.
Η αγάπη είναι δυνατή, αλλά όχι τόσο δυνατή
όσο το ντοκιμαντέρ του Netflix για την Πάμελα Άντερσον.
Όμως, θα κάνω το σύμφωνο συμβίωσης.
Ήθελα να το κάνω,
απλώς γιατί στην τελική
θέλω αυτό που θέλει κάθε άλλο κοριτσάκι.
Θέλω να μεταβιβάσω το δικαίωμα του πατέρα μου
να σταματήσει τη μηχανική υποστήριξη στον σύντροφό μου.
Γιατί αν είμαι φυτό,
πιστεύω ότι το αγόρι μου είναι ρεαλιστής,
και θα έχει την ευπρέπεια να το σταματήσει
ή να με πνίξει με ένα μαξιλάρι όσο λείπει ο γιατρός
και να εκτίσει μικρή ποινή φυλάκισης
αφού ξεκινήσουμε μια επιτυχημένη εκστρατεία.
Ο μπαμπάς μου είναι καθολικός. Είναι κατά της ευθανασίας.
Το ξεκαθάρισε.
Αν μου συμβεί κάτι όσο είμαι ανύπαντρη,
ξέρετε τι θα κάνει ο μπαμπάς μου.
Θα με γυροφέρνει με το αμαξίδιο. Ντίσνεϊλαντ. Λούρδη.
Πίσω στη Ντίσνεϊλαντ, στη Λούρδη,
ενώ εγώ προσπαθώ να πω με τα μάτια μου
"Ας πάμε το θέμα στο Ανώτατο Δικαστήριο".
"Όχι, η κόρη μας είναι ακόμα εκεί.
Κάποιες μέρες, τη βάζουμε δίπλα στο παράθυρο όταν έχει ήλιο.
Απολαμβάνει τον ήλιο στο πρόσωπό της,
όπως φαίνεται από την εντελώς ακίνητη έκφρασή της".
Θα προσπαθώ να σφυρίξω.
Προσπαθώ να σφυρίξω "Σκότωσέ με τώρα, μπαμπά!"
Χαίρομαι που σας αρέσει ο θάνατος και η παρακμή.
Ενώνει τους ανθρώπους, έτσι;
Σκέφτομαι πολύ τον θάνατο,
γιατί εγώ και ο μπαμπάς μου μιλάμε για τον παράδεισο κι αν υπάρχει.
Ο μπαμπάς μου πιστεύει ότι μετά θάνατον
γινόμαστε όλοι χερουβείμ χωρίς σώμα, με τα φτερά να βγαίνουν απ' τον λαιμό μας.
Είναι ωραίο να ακούς έναν Σκοτσέζο
να υπερασπίζεται αυτήν την παλαβή θεωρία.
Εγώ δεν πιστεύω ότι συμβαίνει αυτό. Δεν είμαι τρελή.
Νομίζω ότι όταν πεθαίνουμε,
γινόμαστε όλοι πνεύματα που περιμένουμε στη μετά θάνατον ζωή
να μας πάρει τηλέφωνο κανένα μέντιουμ.
Αυτό συμβαίνει.
Έχω επικοινωνήσει με μέντιουμ.
Πήγα σε ένα μέντιουμ που μιλάει στους νεκρούς.
Ήταν πολύ camp.
Μου είπε "Θες να επικοινωνήσεις με κάποιον στην άλλη πλευρά;"
Και είπα "Ναι, με τον θείο Τζον.
Ήταν ο αγαπημένος μου θείος. Πέθανε όταν ήμουν μικρή".
Έκανε μια παύση,
λες και ερχόταν σε επαφή με κάτι, και μετά είπε
"Δεν θέλει να σου μιλήσει τώρα".
Ανησυχούσα ήδη ότι δεν είμαι δημοφιλής στον κόσμο των ζωντανών.
Οπότε το να μάθω
ότι κάποιος που έχει όλη την αιωνιότητα μπροστά του
είπε "Δεν μπορώ να μιλήσω σ' αυτήν τη μαλακισμένη",
με έκανε πραγματικά ανασφαλή.
Αλλά ο θάνατος
και η παρακμή αλλάζουν τις απόψεις σου για θέματα όπως ο έρωτας και ο γάμος.
Επειδή είμαι ιδεολογικά κατά του γάμου.
Μάλλον δεν το καταλάβατε στο πρώτο μέρος του σόου.
Έχω πολύ ήπιους τρόπους.
Είναι εύκολο να μου αλλάξεις γνώμη.
Ήμουν άρρωστη πέρυσι
και ο γιατρός... Είχα περίεργα συμπτώματα.
Ο γιατρός μου με έστειλε για μαγνητική τομογραφία.
Δεν είναι καλό.
Μου τηλεφώνησε το βράδυ που την έκανα. Ακόμα χειρότερα.
Είπε "Είναι απροσδόκητο, δις Μπρέιντι.
Βρήκαμε μια νεοπλασία. Πρέπει να έρθετε αμέσως".
Δεν άκουσα καν τι άλλο είπε.
Άρχισα να κλαίω και να ουρλιάζω.
Σκέφτηκα "Θα πεθάνω ενώ η καριέρα μου πάει καλά
και έχασα χρόνια απ' τη ζωή μου,
χρόνια,
να στέλνω άτομα που μισώ στο Instagram στο WhatsApp στους φίλους μου".
"Δες πώς είναι αυτή". Αποστολή.
Αλλά ήταν μια καλή ζωή!
Ξέρω πόσοι από εσάς είχατε το ίδιο...
Θα έχουμε τις ίδιες αναμνήσεις στο νεκροκρέβατο.
Οι καλύτερες αναμνήσεις μας
θα είναι απ' όταν κοιτούσαμε το κινητό
προσπαθώντας να μείνουμε ξύπνιοι.
"Καταλαβαίνω ότι αυτή η σκύλα έχει γενέθλια,
αλλά ολόκληρη βδομάδα;"
Και μετά
πέφτει το τηλέφωνο στο τεράστιο μέτωπό σου.
Κάνεις like στην εχθρό σου με το πρόσωπό σου.
Δεν την ακολουθείς καν!
Έτσι την παθαίνω κάθε φορά.
Τέλος πάντων, πήρα άσχημα νέα από τον γιατρό.
Έβαλα αμέσως τα κλάματα.
Πήγα στο σαλόνι στον φίλο μου.
Λέω "Νομίζουν ότι έχω καρκίνο στον εγκέφαλο.
Θες να παντρευτούμε;
Θέλεις να κάνουμε τον πιο ετεροτυπικό γάμο;
Θέλω κάθε υποβάθμιση. Θέλω να βάλω λευκά.
Θέλω να με παραδώσει ο μπαμπάς μου, παρ' ότι είναι τρελός.
Τα θέλω όλα".
Και μετά σκέφτηκα "Ο φεμινισμός δεν κράτησε πολύ".
Και ο φίλος μου, που ήταν επίσης κατά του γάμου,
είπε "Ναι, θα σε παντρευτώ".
Έκλαιγε.
Πολύ σπαραχτικό.
Πήγα στον γιατρό την άλλη μέρα.
Ο γιατρός λέει "Καλημέρα, κα Μπρέιντι.
Πιστεύουμε ότι έχετε μια μικρή κύστη υπόφυσης.
Είναι πολύ συνηθισμένες. Σας πήρα τηλέφωνο
γιατί αν ήμουν εγώ, θα ήθελα να ξέρω".
"Δεν είπες αυτό χθες βράδυ,
μαλάκα που νομίζεις ότι είσαι σε επεισόδιο του Casualty".
Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς για το NHS,
ποιος μανιακός σού λέει
"Μπορεί να έχεις καρκίνο στον εγκέφαλο.
Όνειρα γλυκά".
Μαλάκας...
Έφυγα από το γραφείο του.
Τηλεφώνησα στον ατζέντη μου και είπα "Ακύρωσε την περιοδεία".
Μπήκα στο σπίτι.
Ο φίλος μου μαγείρευε το δείπνο. Είπα "Άκου, είναι ντροπιαστικό.
Δεν πεθαίνω".
Δεν ξέρω ποιος φυσιολογικός άνθρωπος λέει "Είναι ντροπιαστικό. Δεν πεθαίνω".
Αλλά είπα "Θα κάνουν κι άλλες εξετάσεις. Δεν ξέρουν τι είναι,
αλλά το θέμα είναι ότι αρραβωνιαστήκαμε χτες βράδυ".
"Αρραβωνιαστήκαμε χθες βράδυ".
Ούτε που σήκωσε το βλέμμα του.
Είπε "Ανάλογα τη διάγνωση".
Θα με παντρευτεί μόνο αν είμαι σε ανίατο στάδιο,
σε περίπτωση που το χάσατε.
Δεν συμβαίνει πρώτη φορά.
Δεν με νοιάζει να παντρευτώ.
Ειλικρινά.
Αλλά ήμασταν σε έναν γάμο μια φορά
και κοίταζα το φαγητό τους.
Είχαν ένα κέικ από τυρί.
Καταπληκτικό.
Του είπα "Τι λες να φάμε στον γάμο μας;"
Είπε "Ό,τι βάζουν στο σωληνάριο εκείνο το απόγευμα στο νοσοκομείο".
Κρύο.
Είναι δύσκολο να είσαι σε μακροχρόνια σχέση.
Χωρίσαμε τρεις φορές κατά τη διάρκεια της καραντίνας.
Τα ξαναβρήκαμε,
γιατί δεν μπορούσα να ξαναρχίσω στα 30 μου.
Η αγάπη είναι ισχυρή,
αλλά όχι όσο η πενταετής υποθήκη σταθερού επιτοκίου.
Όχι στην εποχή μας.
Δεν μπορούσα να το κάνω.
Μιλούσα με κάτι κούκλους στο ίντερνετ. Με διάσημους.
Δεν μπορώ να σας πω.
Αλλά σκέφτηκα "Ξεκίνα από την αρχή.
Βρες ένα διάσημο αγόρι.
Κάντε επώνυμες συνεργασίες στο Instagram.
Ξεφορτώσου τον μαλάκα".
Και μετά σκέφτηκα "Δεν μπορώ να ξαναρχίσω".
Δεν μπορώ να ασχοληθώ.
Θα έχω τα ωραία πρώτα ραντεβού και τα συναρπαστικά πηδήματα.
Μετά, όμως, έρχονται οι άλλες πρωτιές
και δεν τις αντέχω.
Δεν μπορώ να κρατήσω τις κλανιές μου ξανά για 12 με 18 μήνες,
μέχρι να βεβαιωθώ ότι είναι ερωτευμένος μαζί μου.
Αναπόφευκτα, ένα κυριακάτικο πρωινό, σε έχει αγκαλιά και...
"Θες να χτίσουμε μαζί τη ζωή μας αν και έκλασα στα αρχίδια σου;"
Πολλή ευαλωτότητα.
Δεν μπορώ να γνωρίσω πάλι κάποια ψυχικά άρρωστη μητέρα
και να καταλάβω τι μου βρίσκει ο τύπος!
Χαίρομαι που ακούω τα γέλια των τρελών γυναικών
που λένε "Αυτή είμαι εγώ!"
Και είναι τρομακτικό να ξαναρχίσεις όταν...
Είμαι σε σχέση τόσα χρόνια.
Οι εφαρμογές δεν είχαν εφευρεθεί ακόμα όταν ήμουν ελεύθερη.
Και τώρα έχω πολύ υψηλά στάνταρ
όσον αφορά το τι ψάχνω σε έναν σύντροφο.
Βγαίνω με έναν κανονικό άνθρωπο με κανονική δουλειά.
Δεν είναι κωμικός.
Υψηλά στάνταρ. Στα 20 μου, τα στάνταρ μου ήταν πολύ χαμηλά
κι αυτό έκανε εύκολες τις σχέσεις.
Θυμάμαι έναν τύπο να με φλερτάρει
έξω από ένα κλαμπ στο Εδιμβούργο στα 21 μου
και είπα "Άκου, φίλε, δεν θες να μπλέξεις μαζί μου.
Είμαι στρίπερ".
Και είπε "Δεν πειράζει. Έχω πάει φυλακή".
Λες και είναι το ίδιο!
Δεν είναι το ίδιο, φίλε. Ένας από εμάς είναι επιχειρηματίας!
Βγάλε εσύ λεφτά απ' τα βυζιά σου!
Αλλά ήταν ωραίο όταν τα ξαναβρήκαμε.
Εκτιμάς τον άλλον πολύ περισσότερο.
Ξεφορτώνεσαι τις κακές συνήθειες. Βγαίνετε ραντεβού.
Ίσως αποκτάτε και κακές σεξουαλικές συνήθειες.
Όχι συνέχεια,
αλλά ίσως κάποιες φορές αν είστε καιρό μαζί.
Εναλλάσσετε τις ίδιες δύο ή τρεις άνετες στάσεις
ξανά και ξανά.
Ίσως εκείνες που ξαπλώνετε στο πλάι
για μην κοιτάτε ο ένας τον άλλον με μίσος.
Κατεβάζετε λίγο το κάτω μέρος της πιτζάμας.
Παρουσιάζετε το ένα κωλομάγουλο.
Συνεχίζετε να κοιτάτε μουδιασμένα όποια οθόνη έχετε μπροστά σας.
Βγάζετε σκρίνσοτ κι άλλον εχθρό.
Και μια φωνή στο πίσω μέρος του κεφαλιού σας λέει
"Θα βγάλεις τον ήχο από τα βίντεο με τις γάτες;
Προσπαθώ να συγκεντρωθώ".
Θα σκεφτείτε "Πιο νέα δεν περίμενα ποτέ
ότι κάποιος πρέπει να συγκεντρωθεί για να με πηδήξει".
Μετά, ένας θα πει "Ας το κάνουμε πιο ενδιαφέρον.
Ας αρχίσουμε να μιλάμε στο σεξ".
Δική του ιδέα. Εγώ ήδη μιλάω πολύ στη δουλειά.
Μου είπε "Ας παριστάνουμε ότι είμαστε άλλοι".
Και το είπε πάνω στη συνουσία.
Και, συνεχίζοντας να με πηδάει, αν δεν καταλάβατε...
Υπάρχουν κάποιοι διανοούμενοι, ευτυχώς.
Ρώτησε "Ποια θες να είσαι;"
Και πανικοβλήθηκα, φίλε. Είπα
"Ο Μπρούκλιν Μπέκαμ;"
Δεν ξέρω από ερωτόλογα.
Αλλά ξέρω ότι ο Μπρούκλιν έχει ζωάρα,
γεμάτη νεποτισμό και άδικες ευκαιρίες,
χάρη στη Βικτόρια και τον Ντέιβιντ,
και θέλω κι εγώ.
Αυτό το κωλόπαιδο κάνει ό,τι θέλει.
Νομίζω ότι είναι σεφ τώρα.
Τις προάλλες, προσπάθησα πάλι να μιλήσω σεξουαλικά
και είπα στο αγόρι μου "Κι αν κάναμε ότι είμαι παρθένα;"
Και είπε "Δεν έχω τόσο μεγάλη φαντασία".
Πριν τα φτιάξουμε, νόμιζα ότι ήμουν πολύ σέξι,
επειδή είχα κάνει σεξ.
Περνιόμουν για μεγάλη τσούλα.
Πολύ καθολική άποψη.
Έλεγα "Είμαι σέξι, γιατί έκανα σεξ".
Δεν είμαι. Είμαι ξενέρωτη. Είμαι απίστευτα βαρετή.
Και το ανακάλυψα επειδή έκανα kink shaming και μου την είπαν.
Σε ένα podcast με νεαρούς.
Το kink shaming είναι ορισμός της Gen Z.
Δεν μπορώ να ασχοληθώ σοβαρά με αυτό.
Τη στιγμή που είπαν
"Φερν, μην κάνεις kink shaming ",
είπα "Δεν σταματάτε καλύτερα να χέζετε σε στόματα, ρε ανώμαλοι;"
Τότε σκέφτηκα "Κάνε μια συνδρομή στον Telegraph".
Αυτό συμβαίνει όταν μεγαλώνεις.
Γι' αυτό θυματοποιούνται οι νέοι,
επειδή γελάω με τα παιχνιδάκια τους;
Στην εποχή μου, διαδηλώναμε ενάντια του πολέμου!
Δηλαδή, οι συμμαθητές μου, νομίζω. Δεν ξέρω.
Δεν ξέρω καν σε ποιον πόλεμο αναφέρομαι.
Κοιτάξτε. Λυπάμαι αν...
Επειδή είμαστε σε μια προοδευτική πόλη,
φοβάμαι μήπως κάθεται κάποιος πίσω
με ένα μικρό σκουφάκι κι ένα μικρό...
"Μην κάνεις kink shaming!"
Συγγνώμη αν σας αρέσει η κοπροφιλία,
αλλά αν μεγαλώσεις καθολικός στη Σκωτία,
είναι σχεδόν σαν να είσαι Άμις.
Δεν έχετε κάτι τέτοιο εδώ.
Έχετε μόνο τον Τζέικομπ Ρις-Μογκ.
Δεν είναι το ίδιο.
Είναι θαύμα που ξέρω να πηδάω σήμερα.
Είναι πολύ γενναίο.
Μου είπαν πολλά σεξουαλικά ψέματα.
Ένα από τα μεγαλύτερα μου το είπε η γιαγιά μου.
Ήταν μια πολύ γλυκιά γυναίκα, αλλά βαθιά θρησκευόμενη.
Είχε δύο είδη αγιασμού.
Καθημερινό. Ειδικές περιστάσεις.
Θάνατος και κώμα, εντάξει;
Με πήρε στην άκρη μια μέρα όταν ήμουν 14,
και ένιωθε πολύ άβολα,
και δεν ήθελα να νιώθει έτσι.
Και είπε "Μικρή, βρήκα αυτά τα πράγματα στο δωμάτιό σου σήμερα.
Δεν είναι καλά για σένα Δεν πρέπει να τα έχεις".
Και σκέφτηκα "Βρήκε τα Marlboro Lights".
Όχι. Βρήκε ένα κουτί με ταμπόν.
Γιατί δεν ξέρω πόσοι από εσάς ξέρετε
ότι οι παλιοί Ιρλανδοί καθολικοί πιστεύουν ότι τα ταμπόν διακυβεύουν την παρθενιά,
που είναι τρελό,
γιατί θα αυτοκτονούσα αν ένα πουλί έμοιαζε με ταμπόν.
Κι αυτό δεν έχει σκοπό να ντροπιάσει την κοινότητα των μικροπέων,
που δεν είναι εδώ απόψε.
Κάνουν τα δικά τους σόου σε όλη τη χώρα, έτσι;
Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Θεωρώ ότι είναι αφελές
να πιστεύεις ότι μια γυναίκα θέλει το ίδιο από ένα πουλί κι από ένα ταμπόν.
Τα εφιαλτικά σενάρια που θα προέκυπταν
αν τα πουλιά είχαν απορροφητικότητα!
Τέρμα το περιστασιακό σεξ.
Γιατί αν είναι λίγο σιχαμένος,
θα πρέπει να του λες κάθε φορά
"Πας να στραγγίσεις το πουλί σου;
Γιατί στάζει".
Θα έπρεπε να σηκωθεί από το κρεβάτι,
απογοητευμένος, ευνουχισμένος,
ντροπιασμένος, και να πάει στο μπάνιο.
"Συγγνώμη. Πήγα για τρέξιμο στη βροχή
κι έγινε μούσκεμα μέσα από το παντελόνι".
Θα έπρεπε να πάρει το φουσκωμένο πουλί του
να το ακουμπήσει στην άκρη του νεροχύτη,
και μετά να το στύψει με θλίψη,
σαν την πετσέτα του μπάρμαν στο τέλος της βάρδιας.
Θα γυρνούσε στο κρεβάτι.
Θα ήσουν ξαπλωμένη με τα χέρια πάνω στο στήθος.
"Μην το στάζεις στα νέα ξύλινα πατώματα!"
"Μπορούμε να κάνουμε σεξ τώρα". "Δεν θέλω, μου πέρασε".
Θα έλεγες "Θέλω έναν τύπο που το κρατάει στεγνό".
Θα ήταν θέμα συζήτησης μεταξύ γυναικών.
"Το αγόρι της δεν το κρατάει στεγνό".
Η Νίκι Μινάζ θα έγραφε τραγούδι γι' αυτό.
"Ο άντρας μου κρατάει το πουλί του στεγνό".
Είναι καλό να έχεις μακροχρόνια σχέση.
Είναι παρήγορο να γυρνάς από την περιοδεία
και να χαλαρώνεις
φορώντας το φούτερ του, εντελώς θηλυκά.
Αλλά τις προάλλες το φορούσα μια ολόκληρη βδομάδα,
γιατί είμαι άθλια, και άρχισε να βρομάει.
Έπλενε ρούχα και του είπα "Να το φούτερ σου".
Και είπε "Δεν είναι δικό μου".
Τότε σκέφτηκα "Σωστά. Είσαι πολύ μικρόσωμος".
Φοράω το μεγάλο φούτερ του ηλικιωμένου Αλβανού οικοδόμου
και το φορούσα επί μια βδομάδα μπροστά στον οικοδόμο...
σαν ψυχοπαθής.
Του πρόσφερα τσάι
φορώντας τα ρούχα του.
Τον ρωτούσα πώς πήγαιναν τα πλακάκια στο μπάνιο,
ντυμένη σαν αυτόν!
Αλλά δεν το ανέφερα επί μια βδομάδα,
οπότε πίστευε ότι το μυαλό του έπαιζε παιχνίδια.
Θεέ μου.
Ήθελα να σας πω ότι έχω σπίτι.
Έχω σπίτι.
Τέλεια. Έχεις σπίτι.
Δεν έχεις ιδιοκτήτη πάνω απ' το κεφάλι σου.
Σκέφτηκα "Το πρώτο πράγμα που θα κάνω είναι να πάρω σκύλο".
Λατρεύω τα σκυλιά. Τα προτιμώ.
Όχι τις γάτες.
Είχα γάτα στο πανεπιστήμιο.
Ήταν φρικτό.
Μπράβο αν έχετε πάρει γάτα από καταφύγιο και τα πάτε καλά.
Αυτή η γάτα που πήρα ήταν σατανική.
Μου έκανε χου. Μια φορά την εβδομάδα την άγγιζα.
Ήταν σαν να ζούσα με μια ψυχρή Ρωσίδα πόρνη.
Σεξεργάτρια. Συγγνώμη.
Αλλά ήταν κακιά γάτα, οπότε σκέφτηκα "Θα πάρω ένα σκυλάκι".
Και ο φίλος μου είπε "Δεν μπορείς. Λείπεις σε περιοδείες.
Πάρε μια γάτα".
Οπότε, πήρα γάτο.
Έναν κομψό, πολυτελή γάτο.
Όχι απ' αυτούς που επιτίθενται χωρίς λόγο.
Πήρα έναν λοβοτομημένο γάτο ράτσας
που τον κρατάς σαν ψυχικά ασθενή.
Καταπληκτικό.
Τον αγαπώ περισσότερο από τους γονείς μου.
Μέσα σε έξι μήνες,
ήρθε ένας υδραυλικός και είπε ότι ο γάτος ήταν μοναχικός.
Απλώς σχολίασε ότι ο γάτος φαινόταν μοναχικός.
Πήρα αμέσως άλλη μία για να βοηθήσω τον πρώτο.
Τον αγαπώ τόσο πολύ που του πήρα γάτα.
Τον αγαπώ πιο πολύ απ' όσο φαντάζεστε.
Παρ' όλα αυτά, δεν είμαι γατόφιλη.
Προτιμώ τα σκυλιά και δεν έχω.
Καταλαβαίνετε, έτσι;
Οι άνθρωποι στη ζωή μου όχι.
Μόλις πήρα τις γάτες
και άρχισα να τις ανεβάζω στο Instagram,
οι δικοί μου,
η μαμά μου, η κολλητή μου εδώ και 20 χρόνια,
άρχισαν να με αποκαλούν γατού
και να μου αγοράζουν αηδιαστικά δώρα με θέμα τη γάτα.
Φρικτές κούπες με γάτες πάνω τους.
Κιτς πίνακες με γυναίκες που κρατάνε γάτες αγκαλιά.
Γιατί να μου αρέσει αυτό; Πολύ προσβλητικό δώρο.
Οι γάτες μου είναι υπέροχες.
Τις μεγάλωσα από γατάκια.
Τις καθάριζα. Τις αγαπώ επειδή έχουν εκπληκτική προσωπικότητα,
όχι επειδή είναι γάτες.
Εσείς είστε μαζί, έτσι;
Τον αγαπάς. Ίσως τον αναφέρεις στα σόσιαλ μίντια.
Δεν θα τολμούσα ποτέ να σου δώσω ένα ημερολόγιο με φαλακρούς και...
να σου πω
"Γιατί δεν σου αρέσει το δώρο σου;
Όλοι μοιάζουν αόριστα μ' εκείνον".
Δεν είσαι καν φαλακρός, συγγνώμη που το είπα!
Δεν θέλω να πληγώσω κανέναν.
Παρ' όλο που προβοκάρω στη σκηνή, δεν θέλω να πληγώσω κανέναν.
Λατρεύω πολύ τις γάτες μου.
Πραγματικά μισώ το πόσο τι αγαπώ,
γιατί πάντα μισούσα τους άλλους...
Δεν ξέρω γιατί.
Όσοι αγαπούν πολύ τα ζώα δεν έχουν καλή κατάληξη.
Ο Τάιγκερ Κινγκ,
ο Αυστραλός...
Ξέρετε τι εννοώ;
Δεν τους πάει καλά, οπότε μην αγαπάς τόσο πολύ τα ζώα.
Υπάρχει και ένα κλισέ
ότι οι αυτιστικοί συνδέονται περισσότερο με τα ζώα,
και προτιμούν τα κατοικίδια από τους νευροτυπικούς,
κι εγώ έτσι νιώθω.
Οι γάτες μου είναι μαζί μου με τρόπο που δεν είναι οι άνθρωποι.
Δεν με κρίνουν για ό,τι λέω.
Κάνω πράγματα που δεν μπορώ να κάνω με τους φίλους μου.
Μπορώ να αυνανίζομαι μπροστά τους
χωρίς να αλλάζει η έκφρασή τους.
Αυτό το κάνεις με φίλους μόνο αν είσαι ο Louis C.K.
Και μετά γυρνάς στην περιοδεία.
Αλλά, ναι, η ζωή μου είναι ωραία τώρα.
Είχα μια χαοτική ζωή όταν ήμουν νέα,
αλλά τώρα είναι ωραία και βαρετή. Εγώ, οι γάτες και το αγόρι.
Αλλά όταν είσαι αυτιστικός, δεν νιώθεις ποτέ ότι ταιριάζεις.
Όμως, παρά το γεγονός ότι νιώθω σίγουρη ότι είμαι η καλύτερη αυτιστική,
δεν ήμουν σίγουρη αν έπρεπε να πω το σόου Μπικίνι Βασίλισσα με Αυτισμό,
γιατί νόμιζα ότι θα με κοιτούσατε,
και επειδή δεν είμαι αγοράκι με τρενάκι που κοιτάει κάτω θλιμμένα,
θα λέγατε "Λέει ψέματα.
Για να βγάλει το αυτιστικό χρήμα".
Είπα στην κολλητή μου, την Άλισον,
"Το κοινό μου θα νομίζει ότι δεν είμαι αυτιστική".
Η Άλισον είναι πολύ ευγενική. Έκανε μια παύση
και είπε "Μην το πάρεις στραβά, Φερν.
Δεν θέλω να σε προσβάλω.
Δεν χρειάζεται να ανησυχείς πια γι' αυτό.
Το κοινό σου ξέρει ότι κάτι δεν πάει καλά λίγα λεπτά αφού βγεις στη σκηνή".
Μου φάνηκε υπέροχο κομπλιμέντο.
Χάρηκα πολύ.
Επειδή πριν διαγνωστώ,
όλοι στη ζωή μου έλεγαν
"Αν δεν είσαι αυτιστική, τι σκατά είσαι;"
Και αυτό άλλαξε μόλις διαγνώστηκα
και ο κόσμος έλεγε "Δεν φαίνεσαι καθόλου αυτιστική".
Λέω "Τι ξέρεις γι' αυτό;"
Πρέπει να μιλήσουν στους γονείς σου όταν διαγνωσθείς
και μίλησαν στη μαμά μου.
Έλεγαν "Είχε αυτιστικά χαρακτηριστικά όταν ήταν παιδί;"
Η μαμά μου έφερε μια λίστα
με ό,τι πιο αυτιστικό έχεις ακούσει ποτέ
που δεν είχε αναφέρει ποτέ.
Έλεγε "Καλά, γρύλιζε σε ξένους
όταν της μιλούσαν στον δρόμο.
Μα νομίζαμε ότι ήταν κακιά".
Ο παλιός καλός καθολικισμός στον Μεσαίωνα
Πώς δεν με έπνιξαν όταν γεννήθηκα;
"Νομίζαμε ότι ήταν κακιά".
Επίσης μου είπαν
ότι δεν μπορεί να είμαι αυτιστική επειδή είχα αγόρι.
Μάλλον πρέπει να είσαι μπάζο για να είσαι αυτιστικός.
Μου φάνηκε τρελό, γιατί προϋποθέτει
ότι οι άντρες ακούνε τι λένε οι νεαρές γυναίκες.
Για παράδειγμα,
κανείς δεν με ακούει χωρίς μικρόφωνο.
Θυμάμαι που έριξα έναν τύπο,
έναν βλάκα που γνώρισα σε ένα hostel όταν ήμουν νέα,
και τον πήδηξα. Συγγνώμη για τα βρομόλογα.
Και μετά γύρισε και μου είπε
"Πώς σου φάνηκε;"
Και είπα "Χάλια. Τελείως χάλια, φίλε".
Και είπε "Ωραία".
Λέτε να με άκουγε;
Λέτε να έψαχνε τις διακριτικές εκδηλώσεις αυτισμού στις γυναίκες;
Όχι!
Αλλά, τέλος πάντων,
επιτέλους αρχίζω να νιώθω εντάξει με τον αυτισμό μου.
Αλλά ακόμα νιώθεις ότι δεν ταιριάζεις με άλλες γυναίκες.
Σταμάτησα να προσπαθώ.
Όποτε το κάνω, μου βγαίνει ακόμα χειρότερα.
Αλλά ο συνδυασμός του να θέλεις να ταιριάξεις κάπως
και της πρόσφατης επιθανάτιας εμπειρίας μου
με έκανε να θέλω να κάνω κάτι
για να νιώθω αποδεκτή στη σκηνή κάθε βράδυ.
Βρήκα τρόπο να το κάνω. Θέλω έναν από εσάς να με βοηθήσει.
Κοιτούσα την πρώτη σειρά
κι έλεγα "Ποιος δεν φαίνεται τρελός;
Ποιος θα με βοηθήσει;" Είναι δύσκολο με το κοινό μου.
Μπορείς να με βοηθήσεις;
Εντάξει. Πώς σε λένε;
Εντάξει, Όλι. Θα παίξω λίγη μουσική.
Μπορείς να παίξεις κάτι ρομαντικό; Εντάξει.
Έλα επάνω. Ένα χειροκρότημα θέλω.
Το μικρόφωνο.
Εντάξει.
Βλέπω ότι είσαι με την κοπέλα σου.
Ναι.
Μην την κοιτάς άλλο.
"Αγαπητέ Μπρούκλιν Μπέκαμ...
ήθελα να παίζει το αγαπημένο σου τραγούδι.
Δυστυχώς, η Σανάια Τουέιν ήταν πολύ ακριβή".
Πολύ ακριβή.
"Οπότε, παίζουμε αυτήν τη γενικούρα.
Με έκανες πιο χαρούμενο αυτήν την ώρα απ' ό,τι η κοπέλα μου τον τελευταίο χρόνο.
Μόλις φύγουμε απόψε, θα τη χωρίσω".
Φαίνεται πολύ χαρούμενη γι' αυτό.
Δεν την ενοχλεί καθόλου.
"Τα λέμε, μωρό μου.
Η αγάπη μας είναι τόσο ξεχωριστή.
Είσαι όμορφη, ευαίσθητη, γοητευτική
και δεν θα 'θελα καμιά άλλη να κλάνει στα αρχίδια μου".
Η φωνή σου τρέμει από συγκίνηση.
Ναι.
"Υπόσχομαι να φιλάω τα μαραμένα βυζιά σου κάθε μέρα,
ακόμα κι όταν είσαι σκελετός,
ακόμα κι όταν είσαι νεκρή".
Δεν το πιστεύω ότι συμβαίνει αυτό!
"Σου κάνω πρόταση..."
Τι αυθόρμητο! Δεν το πιστεύω ότι το κάνεις στη δουλειά μου!
"Σου κάνω πρόταση με το δαχτυλίδι πάνω στο μαξιλάρι με το οποίο θα σε πνίξω
όταν θα είσαι στο τελευταίο στάδιο".
Όλι, δεν χρειάζεται να χαίρεσαι γι' αυτό. Ακούγεσαι χαρούμενος.
Σχεδόν τελείωσα.
"Και ελπίζω να πεις ναι".
Ναι! Η απάντηση δεν είναι στη σελίδα. Είναι στην καρδιά μου.
Χίλια ναι. Άσε με να αγγίξω το στήθος σου,
για να βγάλουμε τη φωτογραφία για το Instagram
που δείχνει ότι είμαι αληθινή γυναίκα.
Η καρδιά σου χτυπάει πολύ γρήγορα.
Χειροκροτήστε τον. Ήταν υπέροχος.
Επιτέλους νιώθω ότι πέτυχα κάτι ως γυναίκα.
Κι εσείς ήσασταν υπέροχοι. Κάνατε το σόου διασκεδαστικό.
Καλό βράδυ και καλή ζωή. Ήμουν η Φερν Μπρέιντι. Καληνύχτα!
Υποτιτλισμός: Κατερίνα Τριανταφύλλου