Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Film jest inspirowany życiem Bruna Sulaka.
To dzieło fikcyjne.
Postacie, sytuacje, miejsca i wydarzenia
mogły zostać zmodyfikowane lub wymyślone,
zgodnie z wizją twórców.
WITAMY W NOWYM SKLEPIE CONTINENT!
Panie i panowie, nie ruszać się. To jest napad.
Róbcie, co każę, a nikomu nie stanie się krzywda.
Zwiąż sobie ręce.
- Mam dwoje dzieci. - Powiesz to policji.
Kaseta.
Proszę powoli otworzyć szuflady.
Napełnij torbę.
Proszę napełnić otrzymane torby.
Ostatnia kasa zbiera gotówkę i podaje do dwójki, dziękuję.
Dzień dobry. Wezmę lizaka.
Masz. Zwiąż sobie ręce i usiądź.
Pamiętajcie, to nie są wasze pieniądze.
- Szybko. Rób, co mówi. - Dziękuję, Nicole.
Spokojnie, to nie twoja kasa.
- Przyjmujecie czeki? - Czeki i gotówkę.
Świetnie.
Łatwizna, prawda? Dziękuję. Miłego dnia.
- Proszę. - Dziękuję.
Bardzo pani dziękuję.
Weźmie pani? Za słodki.
Życzę miłego dnia. Przepraszam za niedogodności.
Do zobaczenia wkrótce.
Hej!
Uważaj na drogę, Annie.
- Czyli to nie jest twoja torba? - Nie.
I zawartość też nie?
Też nie.
To co tu robisz?
- Nie wiem. - Jesteś niewinny?
Rany, to pewnie uchybienie procesowe.
Omal nie wysłałem go za kraty.
Przepraszam bardzo. Jesteś wolny.
Przepraszam.
Czekaj, Tonio, powiedz mi coś.
Ile razy cię aresztowałem?
- Podaj liczbę. - Nie wiem.
Sześć... może siedem razy.
Siedemnaście razy.
Usiądź.
Staruszka cię rozpoznała.
Szefie, w Orange Continent doszło do napadu.
- Orange Continent? - W dawnym Unico.
- Cholera. Ofiary? - Żadnych.
Dzięki Bogu.
Ile?
Jakieś 200 tysięcy. Utarg z tygodnia.
Zidentyfikowaliśmy jednego gościa ze zdjęcia.
Sulak Bruno, urodzony 6 listopada 1955 w Sidi Bu-l-Abbas w Algierii.
Legionista, zdezerterował 18 miesięcy temu.
Był notowany?
Odsiedział cztery miesiące za kradzież, gdy miał 18 lat.
Drobiazgi.
Odkąd zdezerterował, rozwinął działalność
i jest podejrzany o naście napadów.
Zawsze na supermarkety. Avignon, Albi, Beaune.
Zawsze ta sama ekipa. Ich dwóch i ktoś w aucie.
- Kto go rozpoznał? - Dwie pracownice.
Brały udział w napadzie.
- Są tutaj. - Mogą być wspólniczkami?
Wszystko jest możliwe, ale wątpię.
- Wprowadź je. Pogadam z nimi. - Dobra.
- Zostaw zdjęcie. - Jasne.
Tonio, mój drogi.
To twój szczęśliwy dzień. Wynoś się, mam cię dość.
Idź, zanim zmienię zdanie.
Brak kolorów nie pomaga.
Nie widać, jakie ma oczy.
- Wygląda sztywno. - Te zdjęcia policyjne...
Z profilu wygląda gorzej.
Na żywo jest przystojniejszy.
Takie oczy trudno zapomnieć.
I ten uśmiech. Taki szeroki.
- Uroczy. - Przystojniak.
I uprzejmy.
Atrakcyjny.
Bardzo atrakcyjny.
Drogie panie,
mowa o złodzieju. Nie o jakimś pięknisiu z klubu.
Wasz aniołek ukradł 20 milionów.
Oczywiście...
- A ten drugi? - Drugi?
- Jaki drugi? - Ten drugi facet.
Nie widziałam go.
- Nie zwróciłam uwagi. - Ja też nie.
Dziękuję paniom.
Co to za klaun?
- Raz. - Co?
Daj spokój.
Nie zrobisz tego.
- Dwa. - Przestań.
To głupie. Nie wiemy, jak tu jest głęboko.
Bruno.
- Mówię poważnie. - Tak?
Nie odezwę się do ciebie do końca dnia.
- Do końca dnia? Długo. - Bardzo.
- Trzy. - Przestań.
Poważnie. Boję się.
Ja też cię kocham.
Nie!
Jasne.
Bardzo zabawne.
No pokaż się.
Bruno!
Co za fiut!
Kurwa!
Fiut z ciebie.
Przestraszyłeś mnie.
Jesteś tak samo szalona jak ja.
Nie wiedziałeś?
Wiesz, co kocham najbardziej?
Poza mną?
Poza tobą.
Wiatr na skórze.
Jego dotyk.
A ty?
- Poza tobą? - Tak.
Prędkość.
Wiesz, co chciałam robić, gdy byłam mała?
- Nie. - Dużo rzeczy.
- Co cię powstrzymuje? - Nic.
Kiedyś je zrobię.
- Wiesz, co jeszcze lubię najbardziej? - Nie.
Gdy niebo i morze się spotykają i nie widać horyzontu.
Zamieszkamy nad morzem.
I będziemy mieć dziecko.
Co?
- Cześć, jestem Bruno. - Annie, miło mi.
Mnie również.
Podzielimy się winem.
Dobra. Kto to?
- Rany. - To Marika.
Moja księżniczka.
- Myślałem, że będziesz wieczorem. - Cześć.
- Nie. - O rany.
- Co u ciebie? - Moja księżniczka.
Napijmy się.
Jak pięknie. Miło was widzieć.
- Widok ci się podoba? - Nie jest zły.
Tam jest Le Château de ma mère.
A tam La Gloire de mon père.
I na niego wskoczył.
Na ramiona.
I ugryzł go w szyję.
Poważnie. Jego ścięgna...
- Nie było tak. - Właśnie, że było.
Nie możesz tak mówić, Bruno.
To kwestia zdrowego rozsądku.
Ty go nie masz. Nie mów, że polityka jest bezużyteczna.
Pomaga bogatym się bogacić
i zamyka gęby biedakom.
Jesteś męczący, w nic nie wierzysz.
Wierzę w wolność.
Chirac, Marchais i Mitterrand nam jej nie dadzą.
Nie zgadzam się.
- Kto bierze drugą działkę? - Ty.
Ale moja działka to twoja działka.
Każdy zrobił swoje, każdy dostanie kasę.
Nieważne. Nie chcę jej.
Daj czeki.
Pomyśl tylko.
Ile zakupów podarowaliśmy dobrym ludizom.
Trzeba im to powiedzieć,
bo zamiast ci dziękować, chcą cię zamknąć.
- Robin Hoodzie. - Nie zrobiliśmy nic złego.
Poza okradaniem większych złodziei od nas.
Nie martw się, grube ryby nie kończą za kratami.
- Komunista. - Nie o to chodzi,
ale chciałbym wszystko wysadzić.
A więc terrorysta.
- Droczysz się ze mną? - Nie.
Co?
Nic.
Przystojny jesteś.
Panie i panowie, nie ruszać się. To jest napad.
Rób, co mówię, a wszystko będzie dobrze.
Szybciej!
Nie ruszać się, to jest napad!
Róbcie, co mówię, a nikt nie ucierpi.
Proszę otworzyć kasy.
Proszę włożyć do torby pieniądze. Dzień dobry.
Pięćsetki razem, setki razem.
- Dawaj, kochanie. - Musisz przerzucić.
Patrzcie.
- Super. - Zbliżyłaś mnie.
- To nasza piłka. - Dwa punkty.
Zaczynamy od nowa?
- Hola, cabrones! - Patrick.
Chłopak z gór.
Już mnie zmęczył.
- Jestem wykończony. - Miło was widzieć.
Co pijemy?
Moi znajomi mieli winiarnię. Niesamowite wina.
Potrafiły namieszać w głowie.
Ale to było w XII albo XIII wieku.
- Wina, które doprowadzają do szału? - Albo oślepiają.
To bzdura.
- To nie dotyczy wszystkich winogron. - Sam to powiedziałeś.
- Idę na górę. - Co?
Tak. Idziesz ze mną?
- Idziesz? - Idę.
- Ostrożnie. - Spokojnie, pracowałem w restauracji.
Odłóż ten nóż.
- Próbujesz mnie uspokoić. - Uspokój się.
Chcesz mnie uspokoić, znam cię.
Znam cię.
Miłe uczucie.
Patrick, słuchaj mnie, jeśli chcesz iść z nami.
Czemu nie ten? Jest bliżej.
Już napadliśmy na wszystkie markety w tej okolicy.
Ale nie na ten pod Rodez.
Co to za sieć? Continent, Mammouth?
Mój drogi wielbicielu Continent, to jest Mammouth.
Patrick, idziesz za mną, pilnujesz kasjerek.
- A gdzie ja mam być, Bruno? - Ty, kochanie,
masz czekać na parkingu z odpalonym silnikiem.
Dobra. Jaki mamy wóz?
- Renault 30. - Chciałam BMW.
- Ten jest w porządku. - Ciężki i zawodny.
Próbowaliśmy zdobyć inny.
Chcę BMW.
Chodzi o kierowcę, nie o wóz.
- Wszyscy gotowi? - Tak.
- Bez obaw. - Ruszamy jutro o szóstej.
- Nie przesadźcie dzisiaj. - Ty też, Pat.
Jeszcze raz przejrzę plan.
Dobra, chodźmy. Dobranoc.
Na wszelki wypadek...
Proszę podać torbę kolejnej kasjerce.
Zaraz będzie po wszystkim.
Napełnij torbę.
Następna kasa, dziękuję. Proszę zachować spokój.
- Co ty robisz? - Napełnij torbę.
- Żaden z ciebie Al Capone. - Już ja ci pokażę.
- Co jest? - Patrick, trytytki.
- Co mam robić? - Trytytki!
Zachować spokój. Nie ruszać się. Ręce na ladę.
Nie chcę umierać, mam córkę.
Milcz. Na ladę.
- Pakuj. Zamknij się. - Zapłacisz za to.
- Pakuj. - Drago?
Napełnij torbę!
Ręce na ladę!
Słuchaj mnie, kurwa!
Zamknij się!
- Dasz sobie radę? - Tak.
- Mów. - Tak.
Nie umrzesz, uspokój się. Nic się nie stanie.
Łapy przy sobie.
Zamknij się, nie ruszaj się!
Nie ruszaj się!
- Oszalałaś? - Ruchy.
- Słuchaj mnie! Spokój. - Nie chcę umierać.
- Co on robi? - Ruchy.
Oddychaj, spokojnie.
- Nie mogę oddychać. - Przestań.
Nie mogę oddy...
Spójrz na mnie.
- Spokojnie, Brigitte. - Oddychaj.
- Nie mogę! Pomocy! - Patrz na mnie. Zostań ze mną.
Spadamy.
- Co jest? - Cicho.
Co mówiłeś? Uspokój się.
Co? No co jest?
- Czemu to zrobiłeś? - Zabiłeś kogoś?
Następnym razem ja zabiję ciebie.
- To groźba? - Owszem.
Chodzi o kasę. Nie chcemy zabijać.
- Grozisz mi? - Tak.
Nikogo nie zabiłem, pistolet sam wystrzelił!
- Uspokój się. - Zamilcz!
Nic się nie stało, uspokój się.
Nigdy więcej tego nie rób!
Zamknij się!
- Co mamy? - Rozpoznał Sulaka na zdjęciu.
Sfotografuj z każdej strony.
Dzień dobry. Proszę powiedzieć, co się stało.
To kasjerka, którą zaatakowano.
Porozmawiam z nią.
Weszli, brutalnie nas zaatakowali.
Wycelowali w nas broń, krzyczeli.
- Ilu ich było? - Czterech albo pięciu.
- Opisze ich pan? - Tak.
Jeden duży, czarny facet.
Bestia z przekrwionymi oczami.
I mały rozhisteryzowany, biały gość.
Moim zdaniem. Krzyczał, wrzeszczał, strzelał.
I blondyn z niebieskimi oczami, też spanikowany.
Był bardzo chamski.
- A później? - Krzyknąłem i wyszli.
- Nic nie zabrali? - Cały utarg.
Mogę pokornie przyznać, że uratowałem ludzi.
Świetnie.
I co? Co ty na to?
Z pomocą takich kretynów nigdy nie złapiemy Sulaka.
To na pewno.
Organizujemy dziś imprezę pożegnalną.
Impreza pożegnalna? Nie moja bajka.
Ciepły szampan, zimne przekąski.
Pijani policjanci podrywający recepcjonistkę.
- Żałosne. - To ich uszczęśliwia.
Zostałeś szefem wydziału do walki z przestępczością.
Musimy to uczcić.
Skoro tak mówisz.
Cześć.
- Co? - Spadamy stąd.
- Teraz? - Pakuj się.
Ubierz się i spakuj, spotkamy się na dole.
Nie zapalaj światła.
Drago, Marika, spadamy stąd. Weźcie BMW, zobaczymy się w Paryżu.
Patrick! Obudź się. Spadamy!
- Co się dzieje? - Ma przeczucie, że jedzie policja.
- Drago, ruszaj się! - Idę.
Cholera.
To obłęd, że potrafisz to wyczuć. Jak ty to robisz?
- Kurwa! - Widziałaś?
- Jedziemy do Paryża? - Tak, mi amor.
Powiedziałam Dragowi, że to koniec.
Mam dość policyjnych nalotów.
Koniec z więzieniem, prawnikami i paczkami. Dość.
Mam dość. Obiecał, że z tym skończy.
- Drago nie był w więzieniu? - Nie.
Ale to zawsze tak się kończy.
Kto skończył w więzieniu?
Mój były.
Zginął tam.
Wyrównanie rachunków.
Co teraz? Banki?
Są powiązane z posterunkami.
Uzbrojona ochrona, oznakowane banknoty.
Kantory?
Nie. Wiesz, co się nada? Luksusowe sklepy jubilerskie.
Biżuteria jest ładna, mała, elegancka.
Jestem dziewczyną zbira. Już tego nie zmienię.
A ty?
Nie jestem dziewczyną zbira, tylko artysty.
Poety, outsidera, buntownika.
Wszystko, co robi, robi dobrze. Próbował jazdy na rolkach.
Okazało się, że ma talent. Skoki, sztuczki...
- Przewroty w tył. - Jesteś uzależniona.
Jesteśmy, to prawda.
Drago też doprowadza mnie do szaleństwa.
Ale ja nie puściłabym go na rolki.
Po co nam ten frajer? Tylko sprawia kłopoty.
Gdyby nie był twoim kumplem...
Ale nim jest.
- Dobra, ale uważaj. - Pogadam z nim.
- Wiesz co? - Co?
Jeśli trafią za kraty...
- Bądźmy razem. - Dobra.
Umowa stoi.
Nie rozumiem, czemu nie tańczymy?
- Już idziemy. - Chodźmy.
Na parkiet!
Powiedz mi, Bruno.
Komu opchniesz te błyskotki?
- Błyskotki? - Tak.
Z powrotem jubilerom albo firmom ubezpieczeniowym.
Dobry plan.
Sprytny, może się udać.
Co ten idiota znowu wyprawia?
Zadziera z niewłaściwym gościem.
- Znasz go? - Tak,
to Steve. Z Jugosławii.
Pogadaj z nim, inaczej go zmiażdży.
- Chcę to zobaczyć. - No idź.
Steve...
To jest raj.
Francuscy gliniarze to dzieci.
A tutejsze więzienia są lepsze niż hotele w Jugosławii.
To raj, mówię ci.
- Pracujesz? - Tu i tam.
Byłem ochroniarzem Belmonda.
Belmonda? Poważnie?
Nawet nakręciłem z nim film.
Słyszałaś? Zna Belmonda.
Belmondo. Niesamowite.
Śpię tam, gdzie Belmondo...
Nie wiem, czy ci się spodoba, ale jeśli chcesz ze mną pracować,
mogę mieć coś w zanadrzu.
Przekonamy się.
Dzień dobry. Jak mogę pomóc?
Chciałbym obejrzeć kolczyki.
Proszę za mną.
Czy to na specjalną okazję?
- Rocznicę? - Tak, ślubu.
- Dobrze. Jaki ma pan budżet? - Myślałem...
Panie i panowie, to jest napad. Wszystko będzie dobrze.
Ręce poproszę.
Na podłogę.
Ręce, proszę.
Start. Pięćdziesiąt sekund.
Spokojnie, przyszliśmy po biżuterię.
Nikt nie ucierpi.
Proszę zachować spokój.
Nie hałasować. Zaraz będzie po wszystkim.
Trzydzieści sekund.
Wychodzimy!
Dziękuję za współpracę. Życzę miłego dnia.
Interesy z państwem to przyjemność.
- Udanego weekendu. - Dziękuję.
Świetna robota!
Jedziemy.
- Cholera, jadą za nami dwa auta. - Spokojnie.
- Co robisz? - Zajmę się tym.
Ruszać się!
Myślą, że tu rządzą. Zawsze to samo.
Spokojnie, zajmę się tym.
- Muszę odebrać dzieci. - Przepraszam.
Blokuje pan ruch.
Spokojnie.
- Proszę jechać. - Dziękuję, panie władzo.
- Mówię ci, ten drań... - Mogę prosić o kawę?
- Zaatakował mnie. - Zamknij się!
Pojedynczo!
Mam usiąść?
Siadaj!
Wniosę oskarżenie.
Drzecie się na cały komisariat!
Jestem ofiarą, ale te dupki nie słuchają.
Coś ty powiedział?
Dupki... O co chodzi?
Mówi, że klient mu nie zapłacił. Pokłócili się, nic nowego.
Miał to przy sobie.
Prochy, nagabywanie, napaść, kradzież.
Niezła lista.
Wyciągnij mnie, a wydam ci ekipę.
Jaką ekipę?
To jacyś Jugosłowianie. Szykują napad. Znam jednego.
Mów dalej.
Rozkuj mnie, to pogadamy.
- A moje zawiadomienie? - Spiszemy je.
Chodź ze mną.
- A moja kasa? - Nie przeginaj.
Wspomniany Jaeger-LeCoultre.
Platynowy i w pełni automatyczny.
Klasyka gatunku, ale nowoczesny.
Bardzo popularny.
Podoba ci się?
- Tak czy nie? - Tak.
Czy mógłbym...
- Założyć panu? - Bardzo proszę.
- Nie za ciężki? - Nie sądzę.
- Ile kosztuje? - Ten model 63 000 franków.
Rozumiem. Wolałbym go nie zgubić.
Albo żeby go nie ukradli, bo w dzisiejszych czasach...
Jest tyle napadów, prawda?
Dobrze.
Biorę.
- Świetnie. Zostaje na dłoni? - Tak, poproszę.
Kolega przyjmie płatność.
- Dziękuję. - Ja również.
Dzień dobry.
Moje gratulacje, to piękny zegarek.
Dziękuję. Dostanę zniżkę?
To niemożliwe.
A jeśli zapłacę gotówką?
Wówczas mogę zaproponować trzy procent zniżki.
Pięć.
Trzy i pół.
Trzy i pół...
Biorę.
Ładny jest.
- Która godzina? - Siódma.
Zawsze tak wcześnie wstajesz.
Daj mi pospać.
- Croissanty? - Tak.
- Ukochany? - Tak, ukochana?
Kupisz mi tampony?
Oczywiście, ukochana.
Dziękuję.
Nie zna ich pan, prawda?
- Zgadza się. - Jasne.
- A pani? Pani... - Braumann, Sophie. Nie.
Co nie?
Nie znam ich.
Sophie Braumann.
Alzackie nazwisko?
- Rodzice są z Bordeaux. - Bordeaux?
Piękne miasto.
Okolica Saint-Jean, katedra Saint-André,
Garonna, ciastka canelé.
- Czasami wino. - Co ja tu właściwie robię?
A jak pani myśli?
Nie znam jej, wczoraj się spiknęliśmy.
Gdybym wiedziała...
Trzeba uważać na obcych.
Mama z Bordeaux tego pani nie mówiła?
Nie, nie mówiła.
Dobrze.
Nie róbcie ze mnie idioty.
Łatwo was przejrzeć.
Ciebie, skarbie, aresztuję za współudział.
Zmowa przestępcza.
Posługiwanie się fałszywym dowodem. Bo to fałszywka, prawda?
I posiadanie skradzionych rzeczy. Masz paragon za naszyjnik?
Współudział w czym? Oszalał pan?
Proszę dać jej spokój.
Znasz kobiece skrzydło w więzieniu La Santé?
To nie kurort, zwłaszcza dla takiej dziewczyny jak ty.
Znajdzie wiele przyjaciółek.
Nic nie zrobiłam, nie znam go, raz się pieprzyliśmy.
Mam nadzieję, że było warto, bo za to zapłacisz.
Grozi ci co najmniej pięć lat więzienia.
Gdy wyjdziesz, będziesz cieniem człowieka.
Będziesz mieć przerąbane.
Dopilnuję, żebyś nie znalazła żadnej pracy.
Będziesz pracowała na ulicy, żeby opłacić działkę.
Pewnego ranka skończysz martwa
w śmietniku za barem z igłą w ramieniu.
Nie biorę narkotyków.
- Jeszcze nie. - Nic nie zrobiłam.
- O tym zadecyduje sąd. - Wystarczy!
Wystarczy.
- Co cię to obchodzi? - Wygrałeś.
Zostaw ją, a wszystko powiem.
Dobrze.
Co dostanę w zamian?
Opowiem o kradzieżach, jeśli jej odpuścisz.
A twoi kumple?
Jacy kumple?
- Pérez? - Tak, szefie?
- Przyjdź po panią. - Już idę.
- Wstawaj. - Już dobrze.
- Auć. - Wstawaj.
Idziemy!
- To było paskudne. - Wiem.
Słucham.
I jeszcze supermarket Cora w Beaune, to też ty?
Tak.
Powiedz coś więcej.
Nie aresztujesz jej?
Dałem słowo.
- Jasne. - Naprawdę.
Pogadam z sędzią, dostanie zawiasy.
A jej fałszywe dokumenty?
Co chcesz wiedzieć?
Wszedłem, okradłem sklep i wyszedłem.
I tyle.
- Sam? - Tak.
Więc obrabowałeś 19 supermarketów w osiem miesięcy. Imponujące.
I zawsze sam?
- Zawsze sam. - Nie kupuję tego.
Powiem ci, co myślę.
Byłeś ze swoim kumplem Dragiem, a ona czekała w aucie.
Nie znam żadnego Dragana.
Dragana? Mamy twoich kumpli.
Nie zgrywaj głupka, Bruno.
Masz wystarczająco, by sędziemu stanął.
Jestem chciwy, to moja największa wada.
Moja też.
Chcę poprosić o przysługę.
Jaką?
Mogę zatrzymać zegarek?
Zegarek? A co jest takiego wyjątkowego w tym Keltonie?
Dostałem go od taty, jest dla mnie cenny.
Strażnicy mi go zabiorą przy wejściu.
Jeśli ma wartość sentymentalną...
Dziękuję.
Pozwól mi się pożegnać, proszę.
Byle szybko.
Ukochana.
Kocham cię.
- Chodź ze mną. - Zaczekam na ciebie.
Kocham cię.
No już, gołąbeczki.
Cześć.
Za co siedzisz?
- Za błąd wymiaru sprawiedliwości. A ty? - Ja też.
Dwanaście lat za napad z bronią.
A ty?
Czekam na proces.
Nie podoba mi się wystrój.
Jedzenie wygląda obrzydliwie.
Nie zamierzam tu zostać.
Jean-Loup Lablache.
Bruno Sulak.
Wiem.
Strażnicy raczej kiepsko zarabiają.
Mogę coś dla ciebie mieć.
Mogę być zainteresowany. Ale nie tutaj. Odejdź.
Wiesz, gdzie mnie znaleźć.
Kochanie, każdego dnia, przez moje słowa,
pieszczę twoją skórę końcówką długopisu.
I twoje usta.
Wiesz,
chcą zrobić ze mnie potwora,
ale nieważne, jak bardzo będą się starać,
nie ulegnę.
Chcę żyć tak, jak chcę, być podekscytowanym chłopcem,
jak w piosence Reggianiego, którą tak lubisz.
Chcę pozostać osobą pełną zachwytu, która marzy i czeka na ciebie.
Życie, moja ukochana, nie jest wieczne.
Żyję, gdy do ciebie piszę,
gdy czasem czuję wiatr, który głaszcze moją skórę.
- Jak robimy? - Siedemdziesiąt jeden.
Dobra.
Ręce na stół, wyjadaczu.
Ładne. Podobają mi się.
Dobry towar.
Możemy zrobić trójząb.
Połączymy je, wytrzymają. Są mocne.
- Załatwisz więcej? - Pewnie.
Miałaś rację,
lubię być outsiderem, kimś innym, jakby artystą.
W innym życiu mógłbym być malarzem lub pisarzem.
Ale tutaj, w więzieniu,
nie ma miejsca na kulturę.
Jesteśmy niezrozumiani, porzuceni.
Nie dopadną mnie. Nie chcę wpaść w nienawiść i przemoc.
Jestem od tego silniejszy.
Wrócę bardziej żywy niż kiedykolwiek.
Dostałem 12 lat, odsiedziałem prawie sześć.
Gdy wyjdę...
zajmę się prostymi rzeczami.
Będę się zajadał nad morzem. A może w górach?
Nie mówię, że zamieszkam z kozą.
Czysto.
Czekaj. Trzyma. Nie.
No dalej.
Dalej.
No już.
Ja to zrobię.
Tak! Udało się.
Wchodzimy.
- Dawaj. - Powoli.
Skacz!
Dawaj, Jean-Loup!
Chodź!
Już prawie.
Dawaj, już prawie jesteś.
Daj rękę. Chodź.
Już prawie jesteś, złap mnie za rękę.
Dobrze, pospiesz się.
- Dawaj, Jean-Loup! - Nie dam rady.
- No już! - Nie dam rady, Bruno.
Jean-Loup!
No dalej, do cholery!
Uciekaj, Bruno.
Uciekaj, bracie.
- Jean-Loup. - Uciekaj. Ja nie dam rady.
Wrócę po ciebie.
Jedziemy!
Słucham?
Jak to „uciekł”?
Dobrze.
Nie...
BRUNO SULAK W KLEJNOTACH
POLICJA DEPCZE SULAKOWI PO PIĘTACH
SULAK, GWIAZDA
- Robi z nas głupców. - Skąd ta obsesja?
PARYSKIE SKLEPY JUBILERSKIE
On nie pali się do strzelania.
Cartier w Genewie, dwa skoki w dwa tygodnie.
Dlaczego to robi? Dla emocji! Pieniądze go nie obchodzą.
Ile zarobił na napadach? Sto, 150?
Ma to w dupie, ale lubi to robić.
Złapiemy go, jak go zrozumiemy.
- Do roboty. - Dobra.
- No już! - Idziemy.
Ruchy.
- Popytajcie informatorów, znajdźcie go. - Dobra.
Ma ktoś papierosa?
Mogę?
A zapalniczkę?
Flat white jest kiepska na trawienie.
Czego chcesz?
Zjeść z tobą śniadanie.
Miło. Byłeś akurat w okolicy?
Ściga cię każdy policjant w kraju.
Przymkniemy cię za tydzień, miesiąc, rok.
Zobaczymy, glino.
Po co przyszedłeś?
Powiedzieć ci, żebyś odpuścił. Nie masz innych do złapania?
Jesteś moim ulubieńcem.
A ty moim.
Dziękuję.
- Miłego dnia. - Do usług.
- To szaleństwo, co? - Trochę.
Idziemy.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Delostane. - Proszę wejść.
Dziękuję.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Proszę wejść, stanąć z boku i unieść ręce.
Nie ruszać się.
Na ziemię.
- Otwórz drzwi. - Otwórz.
- Otwórz! - Nie ruszaj się.
Idź do kolegi i połóż się obok niego.
Już. Na podłogę.
Dzień dobry.
Proszę wpuścić mojego przyjaciela.
- Gotowe. - Tak?
Świetnie.
Przykujcie się do grzejnika.
Chcę klucz do celi.
Jean-Loup Lablache.
- Już. - Dziękuję.
Michel, jak występ córki?
Bardzo dobrze, dziękuję.
- Numer 12. - Dwanaście.
Usiądź.
Skujcie się.
Kraty!
Otwórz kraty.
Dobrze.
Kraty.
- Co palisz? - Gauloise'y.
- Niezbyt mocne. - Bez filtra.
Słabe.
Obsługa.
Wariat.
- Jesteś niesamowity. - Mówiłem, że wrócę.
Moi przyjaciele już są.
- Na razie, panowie. - Do widzenia.
- To była przyjemność. - Dziękuję.
- Do widzenia. - Miłego dnia.
- Do zobaczenia. - Cześć.
Dranie.
Kurwa mać!
Mają jaja.
Do widzenia.
Jesteście szaleni.
Dowód, gotówka, tu masz wszystko.
I bilet do Rio przez Lizbonę.
Masz na imię Carlos.
Przestańcie, bo się popłaczę.
- Niedługo będziemy. - Dziękuję.
- Pokój 14, drugie piętro. - Dziękuję.
Drzwi!
Kocham cię.
- Co oglądasz? - Smutny film.
Mogę prosić Francheta? To prywatna sprawa.
- Dobry? - Smutny. Lubię takie.
Franchet, to ja. Mam kamienie. Tak.
Dwadzieścia pięć milionów.
W nowych frankach to co najmniej 100 000.
Tak.
Jutro w południe. Centrum Pompidou.
Dobra.
Przytul mnie, kochanie. To zbyt smutne.
Mamy trop. Ucieszysz się.
Tylko jeden człowiek. Gdzie zaszła zmiana?
- Franchet, ubezpieczyciel. - Beaubourg.
- Centrum Pompidou?
- Kiedy? - W południe.
- Tak.
- Okrężnym ruchem. - Tak.
Proszę o ciszę.
Sąd rozpoczyna posiedzenie.
Proszę oskarżonego o powstanie.
Nazywa się pan Sulak Bruno, urodzony 6 listopada 1955 roku w Sidi Bu-l-Abbas.
Narodowość jugosłowiańska.
Nie jestem Jugosłowianinem, tylko Francuzem.
Mój ojciec jest Francuzem z Polski, jak Michel Poniatowski,
a moja matka to pied-noir, jak Marthe Villalonga.
Proszę o ciszę. Dobrze.
Jest pan oskarżony o kradzież gotówki
ze szkodą dla supermarketów Mammouth, Atac i Rallye
między 6 a 20 lipca 1983 roku.
Czyny te popełniono w grupie
z użyciem broni lub grożąc jej użyciem.
Kolejny zarzut to współpraca z przestępcami.
Zanim wysłuchamy zeznań głównego śledczego,
chciałby pan coś powiedzieć?
Owszem, Wysoki Sądzie.
Proszę.
Byłem doskonałym żołnierzem.
Zostałem doskonałym wyrzutkiem,
choć mogłem zostać doskonałym gliną lub sędzią.
Wątpię.
Chciałbym, żeby państwo zrozumieli, panie i panowie przysięgli,
oraz pan, panie pyszałkowaty prokuratorze,
że nie uznaję waszego sądu ani sprawiedliwości.
Nic dla mnie nie znaczycie, nie macie prawa mnie osądzać.
Przyjmuję do wiadomości.
Ani Annie, ani Patrick, ani Drago nie byli moimi wspólnikami.
Ze śledztwa wynika co innego.
Tak jak w astrologii, policja może mówić, co tylko zechce.
Wystarczy.
Panie Sulak, nie będziemy tolerować tej zuchwałości.
Tylko ona mi została.
Proszę usiąść.
Oskarżony Kassir Drago, proszę powstać.
Z niego też żaden Jugosłowianin.
Proszę oskarżonych o powstanie.
Po rozpatrzeniu sprawy sąd i ława przysięgłych
skazują panów na trzy lata pozbawienia wolności.
A pani, z uwagi na brak wcześniejszych wyroków skazujących,
zostaje skazana na 18 miesięcy pozbawienia wolności.
Wyrok odbędzie pani w zawieszeniu.
Będzie pani pod ścisłą kontrolą
przez dwa lata.
Chciałbym powiedzieć jeszcze jedno.
Panie Sulak, zanim wyruszy pan w podróż po systemie sądowniczym Francji
za wiele innych przewinień,
proszę pamiętać, że bez zmiany nastawienia
wyroki będą bardzo surowe.
Sąd zamyka posiedzenie.
Dobieraj.
Naprawdę myślisz, że byłbyś dobrym gliną?
Oczywiście, że tak.
W końcu karta,
na którą czekałem dwie kolejki.
Dlaczego opuściłeś legion?
Długa historia.
Żeby poprawić mój rekord w swobodnym spadaniu,
musiałbym się zgłosić na pięć lat.
Pięć lat.
Czemu nie? Chyba byłeś szczęśliwy.
Nie rozumiesz.
Nikt nie mówi mi, co mam robić. Nikt. Nigdy.
Dobieraj.
Mnie też nikt nie mówi, co robić.
Nikt. Nigdy.
Szkoda. Moglibyśmy się zaprzyjaźnić.
Zdradziłbym ci sekret.
- Jaki? - Życia.
- Życia? - Tak. Twoje życie jest zbyt ograniczone,
tkwisz między szefami a przestępcami.
Ja jestem wolny.
Naprawdę?
Jesteś naprawdę wolny.
Myślisz, że tylko ty lubisz przygody?
Nam też ich nie brakuje, ale jesteśmy po drugiej stronie.
Ty albo uciekasz, albo siedzisz w pierdlu.
Co to za wolność?
Ale ja wybrałem takie życie.
Nawet w pace jestem bardziej wolny.
Dobra. Trzy szóstki.
- Szlag. - Odłóż.
Szczęściarz z ciebie.
Czemu wróciłeś po Jean-Loupa?
Bo mu to obiecałem. I jestem miłym gościem.
Jesteś miłym gościem.
- Jasne. - Obaj to wiemy.
Im jesteś milszy, tym więcej ludzi cię lubi.
Gdy cię lubią, stajesz się sławny.
A im bardziej jesteś sławny,
tym bardziej wkurzasz ludzi.
Dobieraj.
Przepraszam.
Broń.
Do torby.
Za mną.
Właź i milcz.
Zamknij drzwi. Obserwuję cię.
Chciałeś grać? To masz! Remik.
Tego się nie spodziewałeś, co?
Moréas, spać ci się chce?
Skromny z ciebie człowiek.
Ty chcesz grać, ja chcę wygrywać.
Dzień dobry. Nie ruszać się.
- Idziemy. - Nie, dzięki.
Chętnie.
Broń do torby. I klucz do kajdanek.
Już.
- Zatrzymam moje. Są dla mnie ważne. - Jak chcesz.
Jesteś pewien?
Jestem za stary, żeby uciekać. Powodzenia.
- Pa. - Pa.
Miłego dnia.
Podrzucicie mnie?
Spektakularna ucieczka
z pociągu Corail z Montpellier do Lyonu dziś po południu.
Grupa komandosów złożona z kilku uzbrojonych osób
zdołała uwolnić niesławnego Bruna Sulaka,
a także jego wspólnika,
podczas gdy byli oni przewożeni do więzienia w Lyonie.
Uciekinierzy pozostają na wolności,
są ścigani przez liczne jednostki policji.
Dziękuję ci za dziś.
A teraz gospodarka.
Ministrowie finansów EWG spotykają się w Brukseli,
by podnieść o jeden punkt
stopy procentowe banków centralnych,
co oznacza, że gospodarstwom domowym będzie trudniej
uzyskać pożyczki.
I to my jesteśmy złodziejami.
Musimy wyjechać. Daleko stąd.
Do jakiegoś ciepłego miejsca.
Do słońca.
Do Los Angeles.
Kraj Chaplina.
- Jima Morrisona. - Los Angeles.
Kraina klejnotów.
Novica Zivkovic.
Tak się nazywam.
- Słucham? - To ja, glino. Bruno.
- Tak? - Przepraszam za tamto,
nie starczyło czasu na rewanż.
Ale wkrótce znów się spotkamy.
Szybciej, niż myślisz.
No nie wiem.
Jesteś w Paryżu?
Powinniśmy się kiedyś napić.
Oczywiście przyszedłbyś sam.
- No pewnie. - Jasne, zastanowię się.
Kończę. I nie powiem „do zobaczenia”.
Jest w Paryżu, musicie go znaleźć!
Dzień dobry.
- Ja na kontrolę. - Dobrze.
POSTERUNEK POLICJI
Dzień dobry.
- Melduję się. - Dziękuję.
Annie Bragnier.
- To już dwa dni. Rusz się! - Zostaw mnie.
- Nie. - No chodź.
Już ja cię rozweselę
No chodź, Annie
Przygotuję ci coś pysznego
Moja mała Annie
- Dzień dobry. - Annie Bragnier, melduję się.
- Jak tam? - Minęło tyle czasu!
Gotowa?
- Gotowa? Jedziemy na wakacje. - Naprawdę?
Co pijesz, kochanie?
Coś dobrego.
- Może lody? - Pewnie.
- Pistacjowe. - Pistacjowe.
Przyniosę ci.
- Chcesz lody? - Nie, dzięki.
Steve?
Jesteśmy na wakacjach?
Co robisz?
Wychodzę, mam dość. Przesuń się.
Dlaczego?
Myślałam, że jesteśmy na wakacjach.
Mogę odpoczywać i pracować.
To nie jest śmieszne.
To się źle skończy, wiesz?
Czego się boisz?
Niczego. Nie chcę, żeby to się źle skończyło.
Boję się o ciebie i Steve'a.
Boisz się. Mam to rzucić?
Nie prosiłam cię o to.
Nie prosiłam też, żebyś to robił.
Więc czego chcesz?
Kilku spokojnych dni z tobą.
Wyjechałeś do Ameryki na kilka miesięcy.
Tylko my dwoje, dwa dni, dwie minuty.
- Przestań. - Kiedy ty przestaniesz?
Nie rozumiesz? Mnie już nie będzie.
Nie będzie mnie, gdy cię aresztują.
Cartier w Cannes? Zupełnie wam odbiło.
Nie aresztują nas. Annie, daj spokój.
Dobrze?
Nie aresztują nas.
Annie!
Klejnoty warte czterdzieści milionów.
To łup złodziei, którzy wczoraj obrabowali Cartiera w Cannes.
Policja już ich zidentyfikowała.
Jeden z nich to Jugosłowianin, Bruno „Legionista” Sulak,
który brał już udział
- w wielu napadach. - Annie! Bruno jest w telewizji!
Około 12.30 weszło dwóch mężczyzn.
W odstępie minuty.
Chcieli obejrzeć towar.
Dzięki zeznaniom jednego z pracowników
szybko zidentyfikowano złodziei.
To Jugosłowianie, Bruno Sulak i Radisa Jovanovic.
Bruno „Legionista” Sulak jest dobrze znany policji.
Bruno Sulak.
Bruno Sulak, przestępca...
Nieuchwytny złodziej...
Dwa razy uciekł...
Współczesny Arsène Lupin...
...28 lat, nienawidzi przemocy.
Mówi się, że łup jest wart dziesiątki miliardów...
Za sprawą napadów Sulak stał się wrogiem publicznym numer jeden.
To bardzo łagodny człowiek.
Nigdy nie strzelał z broni.
Zawsze trzyma się tej zasady.
Tak? Szefie! Sulak!
To co z tym drinkiem? Masz dziś czas?
W południe w twojej kawiarni?
Ale masz być sam, jak obiecałeś.
Oczywiście, słowo.
Jeśli mnie kiedyś znajdziesz, bez obaw, nie noszę broni.
- Nie będziesz strzelał? - Nie noszę broni.
Jeśli cię znajdziemy, nie będziesz strzelał?
Nie.
Coś ci powiem. Jeśli cię nie znajdę, to rzucę pracę.
Jeśli usłyszysz, że odszedłem, to będzie twoja wina.
- Napiszą o tym? - Tak.
- Dobra? Do zobaczenia. - Pa, glino.
Policja! Ręce do góry!
Zdejmij kask!
- Kim jesteś? - Nikim.
Miałem dostarczyć torbę facetowi przed kawiarnią.
Jestem tylko dostawcą.
- Kto cię o to prosił? - Piekarz.
Zgarnijcie tego pajaca.
- Idziemy. - Nic nie zrobiłem.
Odwołaj zespół. Wracamy na posterunek.
Nie puszczaj kierownicy.
Nie rób nic głupiego. Objedź plac. Już.
Co u ciebie?
Dobrze. A u ciebie?
- Podobało ci się Cannes? - Tak, masz jaja.
Jesteś pod wrażeniem, co?
Dałeś mi słowo, ale nie byłeś sam.
Wiesz, jacy są szefowie. Nie mogę robić tego, co chcę.
Mówiłem ci, nie masz władzy.
Patrz przed siebie.
Wygrałem.
Ty przegrałeś. Spadam.
Rezygnuję.
Mam więcej pieniędzy niż Borg.
A nigdy nie grałem w tenisa.
Znudzisz się na wakacjach. Jeszcze się zobaczymy.
Zatrzymaj się, mdli mnie.
Proszę.
Daj to Annie.
Niech zadzwoni pod ten numer z budki.
Tu są bilety i gotówka.
Nie ma sprawy.
- Masz to, o co prosiłem? - Tak.
Proszę.
To ten Polaczek?
Polaczek siedzi. Od gościa z Marsylii.
PRAWO JAZDY
Fatalna robota.
I droga.
Ale jesteś sławny.
Ludzie się boją. Chcą słonej zapłaty.
Wiem.
Zadzwonię, jak będę w Rio. Dołączysz do nas?
W Rio? Bardzo chętnie.
- Dzięki, przyjacielu. - Dzięki.
- Halo? - Moja ukochana.
Ukochany, jak się masz? Gdzie jesteś?
Za daleko od ciebie.
Zaraz przekroczę włoską granicę.
Jedziemy w ciepłe miejsce, do Brazylii.
Brazylii?
Tak, ty i ja. Wydamy te pieniądze.
Pójdziemy na plażę, będziemy się kochać i śmiać.
Będziemy dobrze jeść, opalać się, mieć dużo dzieci.
Musimy przestać się ukrywać.
Będziemy zawsze razem.
Kontrola tożsamości.
- Świetny pomysł. - Tak?
Tak.
- Dołączysz do mnie? - Tak.
- Wyjeżdżamy? - Tak.
- Do jutra, ukochana. - Do jutra.
- Dzień dobry. - Buongiorno.
Kontrola celna. Proszę wyłączyć silnik.
Ma pan dowód?
Dziękuję.
Proszę wysiąść i iść za mną.
PUNKT ODPRAWY CELNEJ
Nie rozumiem, czemu belgijski paszport?
Czemu? Bo mój ojciec jest Belgiem,
a matka Włoszką. To proste.
- Ojciec jest Belgiem, a matka... - Rozumiem.
Ale nie podoba mi się ten paszport.
Czekam na odpowiedź z ambasady.
Powiedzą to samo. Jest pan pijany?
Tracę czas.
Muszę jechać do Włoch, oczekują mnie na Sycylii.
Nic nie rozumiem!
Proszę zmienić ton.
Dobrze?
Czeka na mnie kobieta.
- Co on mówi? - Chodzi o kobietę.
Nie powiedziałem żonie.
Miłość.
Więc to zdrada. Jedzie do Włoch do kobiety.
Jest żonaty, tak?
Ale to nie wyjaśnia paszportu.
Jest podejrzany.
Tu nie ma czego rozumieć. Tracę zbyt wiele czasu
na rozmowy.
Nie mogę dłużej czekać, muszę jechać do Włoch.
Kobieta na mnie czeka. Nie mogę...
Bruno.
W blondzie ci do twarzy.
Dziękuję, panowie.
Chodźmy. To koniec, wracamy do Paryża.
Pociągiem?
Mogę otworzyć okno?
Jasne.
Dlatego w imieniu narodu francuskiego
sąd skazuje pana na dziewięć lat więzienia.
Wyrok odbędzie pan w zakładzie karnym Fleury-Mérogis.
Sąd zamyka posiedzenie.
Odbijmy Bruna.
Będę na niego czekał jutro o szóstej przy lądowisku.
To moja jedyna szansa.
Nie czekaj.
Zawsze trzeba być upojonym.
To cały sekret. W tym tkwi wszystko.
Aby nie czuć na barkach wielkiego ciężaru czasu,
który wbija cię w ziemię, musisz stale być upojony.
Ale czym?
Winem, poezją.
Albo cnotą. Wedle woli.
A jeśli w końcu obudzisz się na schodach pałacu,
zielonej trawie albo w samotnej sypialni,
a słabnące już upojenie zniknie,
spytaj wiatr, falę, gwiazdę, ptaka, zegar,
spytaj wszystko, co się śmieje, jęczy, biega, śpiewa, mówi,
spytaj, jaka to pora, a wiatr, fala, ptak, zegar
odpowiedzą: „Pora na upojenie”.
Aby uciec od tyranii czasu,
- bądź nieustannie upojony. - Ukochany.
Winem, poezją, miłością
albo cnotą, wedle woli.
Nie mogę cię nawet przytulić.
Proszę.
- Jesteś głodny. - Więzienne żarcie...
Nie mogę iść na stołówkę.
- Czemu? - Nie wiem.
Pewnie się boją, że ukryję piłę w fusach z kawy.
Słyszałem o Stevie.
To była egzekucja. Nie dali mu szansy.
To tyle, jeśli chodzi o zniesienie kary śmierci.
Ty to popierasz? I twoi kumple?
To nie nasza sprawka.
Złożyłem rezygnację.
- Nie jesteś już gliną? - Nie.
- Z tego powodu? - Między innymi.
Skoro już siedzisz, nie mam ochoty nikogo ścigać.
Jeśli myślisz, że tu zostanę...
Przyznaj, że będziesz tęsknić.
Co teraz będziesz robić?
Popodróżuję, poczytam, popiszę.
Emerytowani gliniarze nadają się do pisania kryminałów.
Jasne, czemu nie?
Nie wychylaj się.
Odsiedź swoje.
Jesteś młody, wiele przed tobą.
Dlaczego mi to mówisz?
Nie będziesz miał lekko, jeśli przesadzisz.
Podsunąłeś mi pomysł. Może ja też napiszę książkę.
- O czym? - O wolności.
Miłość, Morze Śródziemne, życie. Więcej nie powiem, bo ukradniesz pomysł.
Koniec wizyty. Idziemy, Sulak.
Nawet nie wiem, jak masz na imię.
Georges.
Mam na imię Georges.
- Na razie, Georges. - Na razie, Bruno.
Dbaj o siebie.
Znasz mnie.
Idziemy.
- Wybacz, tu nie jest łatwo. - Wstawaj.
No już.
Wrócisz jeszcze?
- Tak. - Idziemy.
Cześć.
Trzymamy się planu. Ufam ci.
Krótkofalówka i otwarte drzwi.
Dużo ryzykuję dla Sulaka.
Czekaj na ostatni telefon i instrukcje. Na razie.
Wszystko gotowe, Bruno. Trzymaj się planu.
W razie problemów wracaj do celi. Powodzenia.
Jestem w głównym korytarzu.
Dobra, Bruno.
- Zamknięte. - Powinno być otwarte.
Co mam robić?
Nie rozumiem. Zostawiłem instrukcje. Wszystko zorganizowałem.
Bruno? Nie słyszę cię.
Jeśli coś jest nie tak, wracaj do celi.
- Co chcesz? - Americano, dwie łyżeczki cukru.
- Dwie łyżeczki. - Tak.
Bruno?
Wyłaź.
No już. Co ty tu robisz?
Ukochana,
raz jeszcze uciekłem we śnie,
by zasnąć przy twoim ciepłym ciele.
Czuję spokój.
Mam ciężkie ciało, ale lekki umysł.
Latam, unoszę się.
Nie czuję grawitacji, która otacza mnie twoim zapachem.
Już mnie tu nie ma.
Znikam i nareszcie...
Nareszcie znajduję cię na wieki.
Nareszcie.
To musi się kiedyś skończyć.
Tak czy inaczej, nie byłbym szanowanym starcem.
To moje przeznaczenie.
Wiem o tym.
Czasem myślę,
że ta ostatnia ucieczka uczyni mnie
wolnym na zawsze.
Napisy: Maria Plicner
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska