"Иако инспирирана од вистински настани, серијата е фикција.
Сите личности и настани се измислени."
13 НОЕМВРИ 2015.
ДОВЕРЛИВА ПРИЈАТЕЛКА
Арно?
Здраво. -Здраво!
Извини, Крис, праќам порака. -Нема проблем.
Како си?
Добро, а ти?
Не седнувај. Завршив.
Келнер!
Плаќам и одиме.
Каде?
Кај мене. Живеам блиску.
Да.
Радо би се напила нешто.
Не ти се допаѓам?
Не знам, не те познавам. Не...
Добро, нема проблем.
Уживај.
Повелете?
Служите шампањско во чаша? -Да.
Фала.
Извинете.
Ќе ми ги чувате работите да одам по цигари?
Ќе ви ја чувам торбата.
Фала. -Посигурно е. -Да.
Ќе ми донесете уште една чашка? -В ред.
Веднаш се враќам.
Свртете се, одете во метрото.
Господине, свртете се и одете во метрото, молам.
Во метро сум, немам сигнал.
Боже!
Не знам...
И испратив порака на Марго, не ми одговори.
Пол, јави ми се.
Пуштете ме да влезам!
"Застанавме на перонот од безбедносни причини."
Каде ми се клучевите, бестрага?
По ѓаволите!
Ги убија сите во Батаклан.
Пукаа во нас.
Пукаа во нас!
Како се викате?
Гледајте ме. Тука сум.
Како се викате?
Се викам Емили. Не одете таму!
Венсан, Крис е.
Каде си? Загрижена сум.
Јави ми се. Побрзо.
Здраво.
Можете дома?
Кристел?
"Евакуираат."
Тука си!
Каде е, бестрага? -Се исплашив. Ти ѕвонев.
Што бараш? -Каде е, бестрага?
Што бараш? -Твојот полнач. Го изгубив мојот.
"Целиот кварт, полицајци, пожарникари...
Има многу луѓе. Не знам што се случува.
Не знам."
"Чув десетици истрели на ул. Биша.
Знае ли некој што се случува?
Живеам кај Каријон ако некому му треба помош. Отворена врата.
Не можам да спијам. Слушам вести.
Мислам на жртвите и нивните семејства."
"Во 21 ч. и 53, околу 13 мин. подоцна,
уште еден бомбаш-самоубиец се разнесе кај стадионот.
Во 20 мин. по полноќ, специјалците
конечно тргнаа во напад на Батаклан.
Тројца терористи се разнесоа.
Заложничката криза наводно траеше три часа.
Во салата
најдени се околу 90 мртви."
Ајде, Венсан, јави ми се.
Добар ден, г-ѓо.
Документите, молам!
Прво семејствата на жртвите!
Прашајте на инфо-пултот!
Пропуштете го персоналот.
Бестрага.
Тргнете се, молам.
Останете зад оградата.
Госпоѓа!
Тргнете се, молам.
Каков кошмар.
Некој ваш е на интензивна?
Брат ми.
Ќе се спаси ли? -Не знам.
А вие? -Барам пријател.
На овој оддел е?
Така татко му ми напиша во пораката.
Како влеговте тука?
Одев преку подрумот.
Сите линии се зафатени. Немам поим како е.
Дојдете.
Да?
Ален Берио, брат на Максим Берио.
Повелете. -Фала.
Таму се собите на интензивна.
Фала.
Боже, Венсан!
Мој Венсан.
Венсан.
"Душо, знам дека ќе се извлечеш. Тука сум.
Венсан, мој најдобар пријателе, брате,
во кома си од вчера.
Прекрасен музичар со златно срце.
Венсан, те сакам. Батаклан, 13 ноември."
Душо!
Крис? -Да?
Добро си?
Венсан...
Беше во Батаклан и...
Двапати е застрелан,
во кома е во Помпиду. Ти се верува ли?
Ова е страшно.
Бев на сите концерти на "Иглс" во Париз.
Баш сите.
Зошто не и овој пат?
Не знам, тоа е...
Како дозна?
Татко му објави на Фејсбук.
Видов во метрото. За малку ќе се онесвестев.
Може ли да ја видам?
Што? -Пораката од татко му.
Зошто?
Само да ја видам.
Еве.
Драги сите, фала за јавувањата и пораките.
За оние што не знаат, Венсан беше во Батаклан тој петок.
Двапати е застрелан
и во кома е. Му посакувам да има сила.
Татко му, Кристијан.
Добро?
Нема многу коментари.
Венсан мрази Фејсбук.
Татко му го објави тоа на својата страница!
Сега ти кажав!
Татко му? -Доста!
Престани!
Бестрага!
Извини, мамо...
Жал ми е, само...
Денеска го видов во болницата.
Ме потресе кога го видов таков.
Беше неподвижен, со сите тие инфузии.
Беше интубиран,
на респиратор и тоа...
Но, Венсан е борец.
Нема да се предаде, знам.
А јас ќе одам таму секој ден.
Ветувам. Не се откажувам од него.
Знаеш и ти.
Да.
Знам.
Имаш алишта за перење?
Не, в ред е.
Ќе пуштам машина.
Можеш да ја затвориш вратата? Ми треба....
Извини.
"Здраво, Емили.
Ве видов
во метрото на 13-ти навечер.
Мој најдобар пријател е тешко ранет во Батаклан.
Ако ви треба нешто, слободно, јавете ми.
Само храбро. Крис.
Здраво, Крис.
Фала за пораката.
Жал ми е за твојот пријател.
Како си ти?
Тешко е...
Но и убаво е чувството
да можеш да разговараш за тоа."
Емили? -Кристел?
Конечно. Мило ми е.
Извини, во пекарницата имаше редица. -В ред е.
Имаме многу фина храна. -Одлично.
Виктор, ова е Кристел.
Здраво! Викај ме Крис.
Здраво. -Крис звучи убаво.
Како е Венсан? -Бев утрово.
Лекарите не оставија насамо. Така ми беше подобро.
Виктор, соблечи ги кондурите.
Влези. Извини за нередот.
Извини.
Спиеше ли денеска?
Не.
Сакаш да одмориш? -Сега?
Да, тука сум.
Бар на 30 мин, ќе ти годи.
Утрово имаше сообраќаен метеж.
Сите свиреа.
Помислив дека е заради терористите,
па ја блокирале улицата пред мојата зграда.
Дека ме нашле на Фејсбук и ме проверија на Гугл.
Знаев дека е невозможно.
Тоа беше само камион за ѓубре.
Но, кога ги затворив очите, беше толку гласно.
Замислував како ми провалуваат.
Ете.
Спиј малку. Ќе бидам тука.
Виктор?
Макарони со шунка
или со сос од домати?
Кажи, Виктор?
Не сум гладен, но двете ги сакам.
Одлично.
Меѓутоа,
не си средил тука.
Што се договоривме?
Уморен сум. -Знаеш што?
Би сакала мајка ти да биде задоволна кога ќе се разбуди.
Станот да биде чист, да свети, се на свое место.
Добра атмосфера.
Супер Виктор нахранет, избањат, исчешлан.
Што велиш?
Виктор?
Би сакала да ме послушаш.
Еј!
Мојот цртеж!
Ќе го скинеш. За мама е.
Бројам до три.
Еден,
два,
три.
Поверува?
Браво, душо. Мајка ти ќе биде среќна.
Дојди за 10 мин. да јадеш.
Емили?
Се разбуди?
Како си?
Што е ова?
Каде е Виктор?
Спие.
Убаво вечераше.
Му сварив макарони со шунка. Превкусни.
Немам деца, но и јас некогаш бев дете.
Го исчисти целиот стан!
Да. Немав намера да се избањам.
Ова е премногу.
Немам зборови.
Ќе јадеш?
Има уште од тестенините.
Не треба. Всушност, би се напила нешто.
Важи. -Да.
Фред имаше виолетов џез бас во комплет со сако.
Зошто не замина со него во Лос Анџелес?
Имав билет за еден правец за 17.
Ќе морав да го оставам станот, работата...
А тука е...
Тука е...
Венсан.
Ништо немаше меѓу вас?
Никако.
Не. Ако како менаџер
се зафркаваш со момците од бендот,
готова си.
Чекај малку.
Мамо!
Момент. Доаѓам.
Да, душо. Идам.
Се е в ред?
Мислам дека ми треба да бидам сама.
Јасно.
Разбирам.
И онака е доцна, јас...
Не треба.
Можеш ли да си одиш, те молам?
"Здраво на сите!
Ме мачи тешка несоница.
Ако некој сака муабет,
нека ми се јави на 06 39 98 12 52."
Ајде!
Невозможно! -Се е в ред?
Баш и не.
Чекајте, не можам да го најдам паричникот.
Проверете во чантата и во џебовите.
Колку сум глупава!
Сигурно? -Остана кај пријателката.
Долг е патот ако сакате назад.
Можете да ми дадете адреса?
Ќе ви испратам чек.
Или ќе ви префрлам пари.
Многу ми е жал. Јас...
Што можете да оставите како гаранција?
Како мислите?
Имате ли нешто вредно?
Јас сум клинички психолог.
Од 13-ти слушам приказни на преживеаните.
Постојано, па...
Мозокот ми е во магла. Извинете.
Знаете дека некои таксисти ги превезуваа жртвите бесплатно?
Само... -Испразнете ја торбата, ве молам.
Јас... Извинете, но...
Можам да ја испразнам,
но внатре нема ништо за вас. Неверојатно!
Испразнете ја и ако го нема паричникот,
ќе ве одвезам дома бесплатно и со извинување.
Гад!
Срање!
Да?
Ало?
Да.
Бевте синоќа на групен чат?
Да.
Добро сте?
Можеме ли на "ти"?
Долго ја имаш мачката?
Ало, Самија?
Имал капа? -Не знам.
Полека, Несрин...
Тука сум.
И онака не можам да спијам.
Нема проблем, Сара.
Ајде, само полека.
Зошто не отспиеш?
Знаеш ли како изгледа?
Велиш си видела знак?
Девојка во црвен џемпер излегла после тебе? Добро.
Чекај, имам уште еден повик.
Ќе почекаш малку?
Брзо ќе завршам, не те оставам сама.
Се обидувам да го замислам тоа што го кажуваш.
Кога последен пат го виде? Тогаш излезе на бината.
Од 1986. постои фонд за жртви на тероризам,
сите донираат.
Од тој фонд исплатуваме отштети
и реинтеграција во друштвото.
Што ќе правиш?
Имаш ли работа?
Не можеш да бидеш сама.
Мораш да испратиш барање.
Но, прво пријави во полиција.
Да, која било станица.
Како стоиш финансиски?
Не можам веќе да работам, а хонорарец сум.
Сложено е.
Постои можност за финансиска помош.
Барањето се поднесува
така што прво пријавуваш во полиција.
Тука сум, Карим. Не мораме ни да разговараме.
Тука сум, не одам никаде.
Кристел?
Хематомите се повлекуваат. Одлично!
Ова масло мириса убаво.
Мирисни.
Стискам ли прејако?
"Засекогаш заедно.
Не те напуштам. Љубов и слобода."
Добар ден, Филип. Г-ѓа.
Добар ден, мило ми е.
Јас сум му девојка на Филип.
Мило ми е.
Родителите на Филип беа завчера.
А, добро.
Колегите ми кажаа дека не сакате тие да знаат дека го посетувате.
Така е.
Филип не им кажа за мене.
Не смеам да им кријам.
Тоа не е моја улога, ниту улога на тимот.
Јасно, разбирам.
Жал ми е.
Треба да им кажете.
Инаку не смеам да ви дозволам посети.
Имате право.
Ќе им кажам.
Пријатен ден. -И вам.
Се гледаме, Филип.
Добар ден.
Кристел, нели?
Да. Сите ме викаат Крис.
Добро, Крис, супер.
Леон. Добре дојде.
Мило ми е. -И мене.
Здраво. -Жилиет.
Мило ми е, Жилиет. -И мене.
И? -Рено. -Добро.
Мило ми е.
Ќе се напиеш нешто? -Радо.
Значи, пријатели...
Го вадам нотесот.
Значи, последниот пат
разговаравме за формирање здружение за жртви
за да направиме малку ред,
но се наметнаа многу прашања. Главно,
ако основаме здружение,
за кого и што ќе биде?
Сакаме ли да делиме информации со жртвите и нивните семејства?
Или ќе понудиме место за разговор
и за слушање со права психолошка помош?
И мора ли да имаме политички став?
Без политика. Нема логика.
Добро, но на форумот не можеме да прифатиме
луѓето да се истресуваат на исламот.
Тоа не е наша улога.
Да, но...
Луѓето патат, мораме да ги сослушаме.
Но, не смеат да дивеат, посебно не сега.
Ако сакате, можам да пробам да модерирам група.
За да не отиде по ѓаволите.
Мислам дека е тоа решение.
Се согласувам дека луѓето патат, но не смее да има забуна.
Што ако некој ја помине границата, шефе?
Затоа имаме модератор.
Поставува граници. И зошто "шефе"?
Зашто си главен. Фала, шефе. Да, шефе.
Не сум главен за ништо.
Не знам...
Што да правиме?
За почеток, чашите ни се празни.
Јас ќе бидам главна за следната тура.
В ред е, само сме...
Десет луѓе. Можам јас.
Фала!
Нема на што.
Чекај, одам со тебе.
Може 10 ракии со карамел? -Да.
Десет со карамел, молам.
Мораме да разговараме.
Виктор рече дека си му го скинала цртежот.
За малку.
Така е.
Зошто?
Бидејќи направив глупост.
Сакав да среди, но одби.
Рече дека прави што сака,
а јас, гуска,
му дадов лекција за желби и одговорности,
дали треба да правиме само што сакаме и слично.
Во еден момент му го зедов цртежот и кажав:
"Можам ли да ти го скинам цртежот само зашто сакам?"
Добро е што немам деца.
Одиме на пијачка.
Сакав да одиме во соба и...
Да поминеме најубава ноќ во животот.
Се обидов после, но...
Таа не можеше.
Не мож, ја покрива темнина.
Разбирам.
Страшно е тоа што се случило.
Но, нели баш затоа би требала? Се убедувам
дека бар тоа не ми го зеле.
Си била на Тиндер?
Да, понекогаш.
Па...
Имаш ли совет?
Треба да знаеш што сакаш.
Јас сакам директност.
Кога ќе се состанеме, не му давам ни да седне.
Ако изгледа како на сликата...
Шоуто може да почне!
Ако е пресложено, се ладат.
Здраво.
Здраво. Не си изморена?
Крис, ова е Мирјам. -Мило ми е.
Беше во Батаклан. Води терапии во болница.
Одлично!
Извини... -Не знаеш што е тоа?
Токму така.
Немам поим. -Никој нема.
Ги посетувам луѓето на кои им требам, кои беа таму.
Разговарам со семејствата во болниците.
Денека бев во Биша, утре одам во Помпиду.
Пријател на Крис е во Помпиду.
Во кома е.
Добро ли е?
Брзо го стабилизираа. Барем нешто.
А ние...
Само чекаме како ќе се развива.
Правам што можам.
Го посетувам.
Зборувам за двајцата. Не е интересно.
Звучам како мајка ми, тоа ме депримира.
Како се вика? -Венсан. -Добро.
Ќе го посетиш утре?
Секој ден го посетуваш?
Да, горе-долу.
Сакаш да дојдеме со тебе?
Морам прво
да ги прашам лекарите.
Најчесто дозволуваат.
Да? -Да, не грижи се.
Тогаш, прифати.
Не, јас...
Не ни е проблем.
Многу сте љубезни.
Не знам, може утре попладне?
Нема проблем.
Јас ќе дојдам. -И јас.
Немојте прерано за....
Во 12 ч. и 7?
Да?
Добар ден. Крис Бланден кај Филип Дувие.
Влезете. -Фала.
Здраво, поранив. Веќе сум во собата.
Да се најдеме пред одделот. Се гледаме.
Добар ден, докторе.
Здраво, Крис.
Се е в ред? -Да.
Односно, мислам.
Чудно ми е да ве гледам тука.
Дојдете, одиме.
Кожата му е мека.
Го масираш? -Да.
Еднаш до двапати на ден.
Знам дека не слушаш.
И знам дека не си далеку.
Не се плашам од тишина.
Слушаш, Венсан? Тука сме.
Венсан, ќе те оставам со Мирјам
за да не ја пропуштам сестрата.
Сите се блиски пријатели. -Не може да влезат толку луѓе.
Нема да се задржиме.
Ви реков да не доаѓате додека не зборувате со неговите.
Знам, жал ми е, но...
Сосема ве разбирам. Знам дека ви правам проблем.
Ветувам дека веднаш ќе заминеме. Сериозно.
Не сакам проблеми.
Добро.
Ова е последен пат.
"Здраво, Венсан.
Не се запознавме,
но денеска те посетив со Крис.
Ти пишувам за да го одбележам овој ден кога ќе се разбудиш.
Биди јак!
Мирјам."
Срање!
Бестрага, мамо!
Што изведуваш?
Собери си ги работите.
Не сакам дома твои глупости од Батаклан.
Не можам да те натерам да престанеш, но не учествувам.
Мамо! Мамо!
Им требам, сфаќаш ли?
Не можам веќе, Кристел.
Ме слушаш ли? Реков дека им требам.
Доста ми е. Веќе не можам да живеам така.
Разбираш што ти кажувам?
Не им е гајле за вистината! Сакаат помош, сфаќаш ли?
Нема пак да го преживувам тоа.
Што да проживуваш, мамо?
Што е? Не знаеш што правам!
Јас... Им треба ова што го правам!
Корисна сум, сфаќаш ли?
Губи се или ќе викнам полиција.
Доста ми е. -Немој...
Не сакам веќе да те видам!
Каква кучка си ти!
Да... -Кучка!
Губи се! -Кучка!
Ништо не разбираш! Ништо не сфаќаш!
Проклета да си!
Отвори ја вратата!
Ништо не разбираш! Ништо!
Добро вечер. -Добро вечер, г-ѓо Бланден.
Имате ли минута?
Да.
Разговарав со социјалната служба.
Вечерва нема да бидете сама во соба.
Без гајле, само вечерва.
Да, јас...
Ако има проблеми, кажете.
В ред?
Да.
Пријатна вечер. -И вам.
Извинете. Сега сум ви на располагање.
Имам многу време, не грижете се.
Можете да ми раскажете се.
Се ќе запишам.
Со овој извештај можете да барате парична помош за жртви.
В ред?
Да, фала.
Фала, инспекторе.
Инспекторите денес ги викаат поручници.
Да?
Јас не сум поручник, само полицаец сум.
Добро.
Значи...
Не можете да тужите мртов,
па поднесуваме тужба против преживеаниот терорист,
Салах Абдеслам.
Влеговте во салата пред почетокот на концертот?
Без брзање.
Само полека.
Да.
ЌЕ ГЛЕДАТЕ...
Искрено, не ти верувам.
Грешев, но го платив долгот.
Ќе треба пак да ги раскажете доживувањата во Батаклан.
Тогаш потрчавте? -Да.
Погрешно почнавме, Никола. -Не, ти си луда.
Чекај, Леон! -Оди дома.
Сериозно мислеше дека ќе ти поверувам?
Навистина го запозна Иги Поп?
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС