CHOĆ SERIAL INSPIROWANY JEST PRAWDZIWĄ HISTORIĄ,
OPISANE W NIM WYDARZENIA SĄ FIKCJĄ.
13 LISTOPADA 2015
ODDANA PRZYJACIÓŁKA
Arnaud?
- Cześć. - Cześć!
- Muszę dokończyć wiadomość. - Żaden problem.
- W porządku? - Tak, a u ciebie?
Nie rozsiadaj się, kończę.
Mogę?
Zapłacę i pójdziemy?
Dokąd?
Do mnie, mieszkam obok.
A tak...
Ja bym się napiła.
Nie podobam ci się?
Nie wiem, nie znam cię.
To...
Spoko.
Miłego wieczoru.
Podać coś?
Mają państwo szampana na kieliszki?
Tak.
Dziękuję.
Przepraszam.
Popilnuje mi pan rzeczy?
Pójdę kupić papierosy.
Schować torebkę?
- Tak, dziękuję. - Będzie bezpieczniej.
I jeszcze jeden kieliszek.
Zaraz wracam.
Ulica jest zamknięta.
Proszę iść do metra.
Proszę pana? Proszę jechać metrem.
- Wie pan, co się dzieje? - Pojęcia nie mam.
Halo? Jestem w metrze, kiepsko słyszę.
Słyszysz mnie?
Ale tu gorąco.
Niedługo będę.
Margot?
Nie odpisała mi.
Oddzwoń, proszę.
Proszę mnie wpuścić!
Ze względów bezpieczeństwa musimy się tu zatrzymać.
Gdzie moje klucze? Kurwa!
Zabili wszystkich w Bataclan.
Strzelali do nas.
Jak się pani nazywa?
Spokojnie, jestem tu.
- Jak się pani nazywa? - Émilie.
Nie idźcie tam!
Vincent?
Tu Chris.
Gdzie jesteś?
Bardzo się martwię.
Oddzwoń jak najszybciej.
Całusy.
Wraca pani do domu?
Christelle?
Jesteś.
Gdzie jest?
Nie mogłam się dodzwonić.
- Czego szukasz? - Gdzie ona jest?
- Czego szukasz? - Twojej ładowarki, swoją zgubiłam.
Może pani powiedzieć coś więcej?
Wszędzie jest policja i antyterroryści.
Pełno ludzi. Nie wiem, co się dzieje.
Naprawdę nie wiem.
Słyszałem dziesiątki strzałów na ulicy Bichat. Ktoś coś wie?
Mieszkam obok Carillon, jeśli ktoś potrzebuje pomocy.
#otwartedrzwi
Nie mogę zasnąć.
Myślę o ofiarach, o ich rodzinach, przyjaciołach.
Moja siostra i jej przyjaciółka uciekły z Bataclan.
Terroryści zamknęli drzwi. W środku wciąż są setki ludzi.
Mój brat wydostał się z Bataclan #modlitwazaParyż
O 21.53, 13 minut później,
kolejny zamachowiec wysadził się 400 metrów od Stade de France.
20 minut po północy antyterroryści zaczęli odbijać Bataclan.
Trzech terrorystów wysadziło się w powietrze.
Zakładnicy byli przetrzymywani przez trzy godziny.
W sali znaleziono 90 ciał.
Vincent, oddzwoń wreszcie!
Mogę sprawdzić torbę?
Proszę przygotować dowody tożsamości!
Dowody tożsamości!
Najpierw rodziny ofiar!
Proszę przygotować dowody tożsamości.
Informacje udzielane są w recepcji.
Proszę przepuścić pracowników.
Kurwa mać.
Proszę się cofnąć.
Za barierkę.
Proszę pani!
Proszę się cofnąć.
Co za koszmar.
Ma pan tu kogoś bliskiego?
Brata.
Wyjdzie z tego?
Jeszcze nie wiem.
A pani?
Szukam przyjaciela.
Jest na oddziale?
Tak twierdzi jego ojciec.
Ochrona panią przepuściła?
Weszłam piwnicą.
Infolinia nie działa od wczoraj.
Proszę za mną.
Tak?
Alain Bériaux, brat Maxime'a.
- Proszę. - Dziękuję.
Intensywna terapia jest tam.
Dziękuję.
- Rękawiczki? - Poproszę.
Vincent.
Mój Vincent.
Vincent, mój najlepszy przyjacielu, mój bracie, od wczoraj jesteś w śpiączce.
Genialny muzyk, złote serce. Kocham cię.
#Bataclan #13listopada
Skarbie?
Chris?
Tak?
W porządku?
Chodzi o Vincenta.
Był w Bataclan, oberwał dwa razy.
Leży w śpiączce.
Wyobrażasz sobie?
To straszne.
Byłam na każdym koncercie Eagles w Paryżu.
Na każdym.
Dlaczego nie poszłam tym razem?
To...
Jak się dowiedziałaś?
Jego ojciec napisał na Facebooku.
Przeczytałam w metrze, myślałam, że zemdleję.
Mogę zobaczyć?
- Co? - Jego wiadomość.
Dlaczego?
Chcę zobaczyć.
Proszę.
"Cześć wszystkim, dzięki za telefony i wiadomości.
Niestety Vincent był w piątek w Batacalan.
Kurwa.
Oberwał dwa razy i leży w śpiączce.
Jego ojciec, Christian".
I?
Mało komentarzy.
Vincent nie znosi Facebooka,
a jego ojciec napisał to na jego wallu.
- Mówię przecież! - Ojciec?
Już wystarczy.
Dosyć tego!
Przepraszam, mamo.
Wybacz, ale...
Widziałam go dzisiaj w szpitalu, to było straszne.
Wszędzie kroplówki.
Jest zaintubowany, pod respiratorem.
Ale jest silny,
nie podda się.
Będę go odwiedzać codziennie, obiecuję.
Nie opuszczę go.
Wiesz o tym.
Wiem.
Coś do prania?
Nie.
Włączę pralkę.
Zamkniesz drzwi? Muszę...
Przepraszam.
Ktoś wie, jak odzyskać rzeczy, które zostały w sali?
Dobry wieczór.
Widziałam panią w metrze
wieczorem trzynastego.
Mój przyjaciel został ciężko ranny w Bataclan.
Jeśli będzie pani czegoś potrzebować, proszę dać znać.
Odwagi. Chris.
Cześć, Chris.
Dziękuję za wiadomość.
Przykro mi z powodu twojego przyjaciela.
Jak ty się czujesz?
Jest ciężko.
Ale dobrze jest móc pogadać.
Émilie?
- Christelle? - Miło mi.
- Przepraszam, w piekarni była kolejka. - Żaden problem.
- Kupiliśmy ptysie. - Super.
Victorze, poznaj Christelle.
Cześć! Mów mi Chris.
- Dobra. - Ładnie.
Co u Vincenta?
Byłam u niego rano, pozwolili mi z nim trochę zostać.
Victorze, buty!
Wejdź, przepraszam za bałagan.
Wybacz.
Spałaś dziś trochę?
Nie.
Nie chcesz odpocząć?
- Teraz? - Skoro tu jestem.
Nawet pół godziny snu dobrze by ci zrobiło.
Dziś rano był tu korek.
Ludzie zaczęli trąbić.
Myślałam, że to terroryści zablokowali ulicę.
Że znaleźli mnie przez grupę na Facebooku,
sprawdzili mnie w Google'u.
Wiedziałam, że to niemożliwe.
To była tylko śmieciarka.
Ale gdy zamknęłam oczy, zaczęłam w to wierzyć.
Wyobrażałam sobie, że wyłamują drzwi.
Tutaj.
Zdrzemnij się, zostanę.
Victorze?
Makaron z szynką czy z sosem pomidorowym?
Co chcesz?
Lubię i to, i to.
Super.
Ale wciąż tu nie posprzątałeś.
Jak się umawialiśmy?
Jestem zmęczony.
Chcę, żeby mama się ucieszyła, gdy się obudzi.
Mieszkanie wysprzątane, wszystko ułożone.
Dobre nastroje.
Victor nakarmiony, umyty, uczesany.
Co ty na to?
Victorze?
Zrób to, o co proszę.
Ej!
Mój rysunek!
Ostrożnie, to dla mamy.
Liczę do trzech.
Raz,
dwa,
trzy.
Uwierzyłeś?
Dobrze, mama się ucieszy.
Zawołam cię za 10 minut na jedzenie.
Émilie?
Obudziłaś się.
- W porządku? - Co jest?
Gdzie Victor?
Śpi.
Najadł się, zrobiłam mu makaron z szynką.
Rarytas.
Nie mam dzieci, ale sama byłam dzieckiem.
Wszystko posprzątałaś!
A co, miałam wziąć kąpiel?
To przesada.
Bardzo mi głupio.
Chcesz coś zjeść?
Jest trochę makaronu.
Nie, dzięki. Ale mam ochotę się napić.
Śmiało.
Fred miał fioletowy bas, który pasował mu do kurtki.
Nie pojedziesz do niego do Los Angeles?
Miałam kupiony bilet w jedną stronę na siedemnastego.
Podnajęłam mieszkanie,
zwolniłam się z pracy, a wtedy...
Vincent.
Nic między wami nie zaszło?
Nie.
Jako menedżerka nie możesz kręcić z chłopakami z zespołu.
Racja.
Czekaj.
- Mamo! - Zaraz wrócę.
Idę, skarbie.
W porządku?
Chcę zostać sama.
Jasne, rozumiem.
Już późno.
Zostaw.
Możesz już pójść?
Cześć wszystkim!
Nie mogę spać.
Jeśli ktoś chce pogadać,
niech dzwoni na 06 39 98 12 52.
O nie.
- Nie wierzę! - W porządku?
Nie. Chyba...
nie wzięłam portfela.
Proszę sprawdzić w kieszeniach.
Idiotka ze mnie!
- Na pewno go pani nie ma? - Zostawiłam u koleżanki.
To kawałek stąd. Mam zawrócić?
Proszę mi zostawić adres, wyślę panu czek.
Albo zrobię panu przelew.
Bardzo mi przykro.
Co dostanę w zastaw?
Jak to?
Ma pani coś wartościowego?
Jestem psycholożką kliniczną,
od trzynastego słucham ocalałych w merostwie w 11. dzielnicy.
Już nie myślę logicznie, przepraszam.
Niektórzy taksówkarze odwozili ocalałych do domów za darmo.
Proszę opróżnić torbę.
Mogę ją opróżnić, ale nie znajdzie pan nic ciekawego.
Niewiarygodne.
Jeśli nie będzie tam portfela, odwiozę panią za darmo.
Palant!
Kurwa mać.
Tak?
Halo?
Tak?
Była pani wczoraj na czacie?
Wszystko w porządku?
Możemy mówić sobie na ty?
Od dawna masz tego kota?
Halo, Samia?
Był w czapce?
Nie wiem.
Odsłuchałam twoją wiadomość.
Nie martw się, mam czas.
I tak nie mogę spać.
Żaden problem, Saro.
Nie spiesz się.
Może się położysz?
Pamiętasz, jak wyglądał?
Widziałaś napis?
Dziewczyna w czerwonym swetrze wyszła za tobą?
Czekaj, mam drugi telefon.
Poczekasz?
Zaraz skończę, nie zostawię cię samej.
Próbuję to sobie zwizualizować.
Kiedy straciłaś go z oczu?
Byłaś przy scenie?
Od 1986 istnieje fundusz dla ofiar terroryzmu.
Dzięki niemu możemy zrekompensować szkody
i wspomóc reintegrację społeczną.
Jak sobie radzisz?
Pracujesz?
Nie możesz mieszkać sama.
Złóż skargę, to bardzo ważne.
Musisz złożyć skargę na komisariacie.
Którymkolwiek.
Masz prawo się łamać.
Też wciąż myślę o Vincencie.
Ktoś mi powiedział to samo.
Razem coś wymyślimy.
Nie martw się, nie jesteś sam.
Nie musimy nawet rozmawiać.
Jestem tu.
Trudno zasnąć po naszej rozmowie.
Myślę o tobie i Vincencie. Mam nadzieję, że..
Christelle?
Sińce wreszcie bledną.
Pięknie pachnie ta oliwka.
Powąchaj.
Nie za mocno ściskam?
Zawsze razem. Nigdy cię nie opuszczę.
Miłość i wolność.
- Dzień dobry, Philippe. - Dzień dobry pani.
Miło mi.
Jestem dziewczyną Philippe'a.
Miło mi.
Rodzice Philippe'a byli tu przedwczoraj.
Świetnie.
Koleżanka wspomniała,
że nie chce pani, by im mówić o pani wizytach.
Philippe im o mnie nie powiedział.
Nie mogę tego ukrywać.
To nie nasza rola.
Oczywiście, rozumiem.
Przepraszam.
Proszę z nimi porozmawiać.
Inaczej nie będę mogła pani wpuszczać.
Ma pani rację.
Tak zrobię.
- Miłego dnia. - Miłego.
Do zobaczenia, Philippe.
Dzień dobry.
Christelle?
Tak, ale mów mi Chris.
Dobrze, Chris. Léon, witamy.
- Miło mi. - Mnie również.
Juliette.
- Miło mi. - Mnie też.
- I? - Renaud.
Miło mi.
- Napijesz się? - Chętnie.
Dobra, wyciągam notes.
Ostatnim razem
rozmawialiśmy o pomyśle założenia stowarzyszenia na rzecz ofiar.
Ale pozostaje wiele pytań.
Czemu miałoby ono służyć?
Mamy się dzielić informacjami z ocalałymi i ich bliskimi?
Czy chcemy stworzyć miejsce rozmów
z prawdziwym wsparciem psychologicznym?
I czy zajmiemy stanowisko polityczne?
Żadnej polityki. To bez sensu.
Nie możemy tolerować ataków na islam na forum.
- To nie nasza rola. - Jak to nie?
Ci ludzie cierpią, trzeba ich wysłuchać.
Pewnych rzeczy nie powinniśmy mówić.
Musimy uważać.
Spróbuję stworzyć grupę moderatorów, żeby uniknąć kłopotów.
To jedyne wyjście.
Ludzie cierpią, ale musimy stawiać sprawę jasno.
A jeśli ktoś przekroczy granicę, szefie?
Po to są moderatorzy.
Ustalają granice.
I po co ten "szef"?
Bo ty tu rządzisz, szefie.
Niczym nie rządzę.
Nie wiem, co robimy?
Szklanki są puste.
- Stawiam kolejkę. - Nie.
Spokojnie.
Jest nas tylko dziesiątka.
- Dziękujemy. - Nie ma za co.
Pójdę z tobą.
Mogę dziesięć shotów karmelowych?
Jasne.
Cam, dziesięć karmelowych.
Musimy pogadać.
Victor mówił, że podarłaś rysunek.
Prawie.
To prawda.
Ale dlaczego?
Dałam ciała.
Chciałam, żeby trochę posprzątał.
On odmówił, powiedział, że będzie robił to, co chce.
A ja jak debilka zaczęłam mu nawijać o odpowiedzialności.
Że nie zawsze robimy to, na co mamy chęć.
W pewnym momencie wzięłam jego rysunek i powiedziałam:
"Mogę go podrzeć, jeśli mam na to ochotę?".
Dobrze, że nie mam dzieci.
Dobra, shoty!
Chciałem pójść do sypialni i spędzić z nią wspaniałą noc.
Próbowałem kilka razy,
ale ona nie może.
Jest totalnie zablokowana.
Rozumiem to.
Stało się coś potwornego.
Ale tym bardziej chcę próbować.
Przynajmniej tego mi nie odebrali.
Korzystałaś z Tindera?
Zdarzyło mi się.
Jakieś rady?
Musisz wiedzieć, czego chcesz.
Ja stawiam kawę na ławę.
Nawet nie pozwalam mu usiąść.
Jeśli wygląda jak na zdjęciu...
Do dzieła!
Zniechęcają się, jeśli to zbyt trudne.
Cześć.
- W porządku? - Zmęczona?
Daję radę.
Poznaj Chris. Chris, Myriam.
- Miło mi. - Była w Bataclan.
- Zajmuje się terapią szpitalną. - Super.
- Wybacz. - Nie wie, co to jest.
Nie mam pojęcia.
Jak wszyscy.
Odwiedzam ludzi, którzy tam byli.
Rozmawiam z rodzinami, spędzam z nimi czas w szpitalu.
Dziś byłam w Bichat, jutro - Pompidou.
Przyjaciel Chris jest w Pompidou.
Leży w śpiączce.
Jak się ma?
Szybko go ustabilizowali.
Przynajmniej tyle.
Czekamy, czy coś się zmieni.
Robię, co mogę.
Siedzę z nim,
gadam za dwoje, strasznie przynudzam.
Jak moja matka. To dołujące.
- Jak się nazywa? - Vincent.
Będziesz u niego jutro?
Chodzisz tam codziennie.
Prawie.
Pójść z tobą?
Musiałabym spytać jego lekarzy.
Zazwyczaj się zgadzają.
- A tak? - Nie martw się.
Zgódź się.
Nie, ale...
To żaden problem.
To miłe, ale...
Może jutro w południe?
- Mnie pasuje. - Przyjdę.
Ja też.
Nie za wcześnie, żebym mogła wszystko...
12.07?
Tak?
Dzień dobry, Chris Blandin do Philippe'a Douviera.
- Proszę wejść. - Dziękuję.
Tak, przyszłam wcześniej.
Już jestem w sali.
Spotkajmy się przy wejściu.
Do zobaczenia.
Dzień dobry.
Cześć, Chris.
W porządku?
Tak.
Właściwie nie wiem.
Dziwnie was tu widzieć.
Wejdźcie.
Ma miękką skórę.
Masujesz go?
Tak.
Czasem dwa razy dziennie.
Wiem, że nas słyszysz.
I wiem, że jesteś niedaleko.
Nie boję się ciszy.
Słyszysz mnie? Jesteśmy tu.
Zostawię cię z Myriam, pomówię z pielęgniarką.
- To najbliżsi przyjaciele. - Za dużo osób.
Nie będziemy długo.
Miała pani porozmawiać z jego rodzicami.
Przepraszam.
Wiem, że stawiam panią w niezręcznej sytuacji,
ale obiecuję, że niedługo pójdziemy.
Nie chcę kłopotów.
Oczywiście.
To ostatni raz.
Cześć, Vincent.
Jeszcze się nie znamy, ale odwiedziłam cię dzisiaj z Chris.
Piszę to z myślą o twoim powrocie do nas.
Bądź silny. Myriam.
Kurwa.
Kurwa!
Mamo!
Co robisz? Co to za burdel?
Zabieraj graty!
Mam dość tych bzdur o Bataclan!
Nie powstrzymam cię, ale nie będę twoją wspólniczką!
Mamo.
Mamo!
Potrzebują mnie, rozumiesz to?
Nie mam już siły, Christelle.
Słyszałaś? Potrzebują mnie!
Nie chcę znów przez to przechodzić.
Rozumiesz, co mówię?
Mają gdzieś prawdę, potrzebują pomocy.
- Rozumiesz? - Nie chcę znów tego przeżywać.
Czego?
Nie wiesz, co robię!
Potrzebują mnie.
Jestem potrzebna, rozumiesz?
Wynoś się.
Bo zadzwonię po gliny.
- Mam dosyć tych bzdur. - Nie rób tego.
Nie chcę cię widzieć!
Zdzira!
- Zdzira z ciebie! - Wynocha!
Zdzira z ciebie!
Nic nie rozumiesz!
Nic!
Kurwa mać!
Otwieraj drzwi!
Nic nie rozumiesz!
Nic!
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Możemy zamienić słowo?
Tak?
Rozmawiałem z opieką społeczną. Dziś nie będzie pani sama.
To tylko na tę noc.
- Tak, ja... - W razie czego proszę dać znać.
Dobrze?
Tak.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Przepraszam, już jestem.
Mamy dużo czasu, spokojnie.
Proszę opowiadać.
Ja wszystko zapiszę.
Z tym raportem złoży pani wniosek do funduszu.
Możemy zacząć?
Tak, dziękuję panie inspektorze.
To teraz stopień porucznika.
A tak?
Ja jestem tylko brygadierem.
Rozumiem.
Nie możemy wnieść skargi na zmarłych,
więc złożymy ją na tego, który przeżył - Salaha Abdeslama.
Była pani na sali przed koncertem?
Mamy czas.
Proszę się nie spieszyć.
Tak.
REŻYSERIA
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Marta Piasecka
Będę szczery, nie ufam ci.
Popełniłam błędy, ale spłaciłam dług.
Musicie jeszcze raz opowiedzieć o wydarzeniach w Bataclan.
- Wtedy zaczęła pani biec? - Tak.
- Źle zaczęliśmy. - Jesteś walnięta.
- Poczekaj. - Wracaj do domu.
Masz mnie za idiotę?
To prawda, że poznałaś Iggy'ego Popa?
ODDANA PRZYJACIÓŁKA