Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Panie, panowie
i osoby LGBTQ,
powitajcie jednego jedynego…
Oklaskujcie go gorąco.
Przed wami niepowtarzalny
Udom Taephanich.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Jeśli jesteś dziś szczęśliwe W dłonie klaszcz
Jak ktoś wchodzi na scenę,
a ludzie krzyczą i klaszczą,
to ten ktoś musi być sławny.
To wiem, jestem sławny.
Szczerze, wiem. Jestem sławny, popularny.
Ale pojęcia nie mam, gdzie na skali „jak bardzo”?
Nie wiem, bo sławy się nie mierzy
tak jak na przykład decybelami dźwięku.
Nie wiem, jak sławny jestem.
Piosenkarz, gwiazda, aktor, pokazują się publicznie,
ludzie proszą ich o zdjęcia, autografy.
Wiedzą, że są sławni, ale nie wiedzą jak bardzo.
Ja zrozumiałem, jaki jestem sławny,
kiedy dzwonił do mnie Vinij Lertratanachai
i zapraszał mnie na mecz.
Znacie go, prawda?
Organizował mecz Liverpool kontra Manchester United.
Dzwonił już szósty raz, a ja mówiłem, że nie dam rady,
bo on był aż w Bang Pa-In, a ja byłem w Bang Kapi.
To kawał drogi.
W te i we w tę. Wróciłbym późno po meczu.
Mówię mu, że jestem zajęty, kolana mnie bolą.
Miałem operację.
Nie grałem od czasów, jak byłem mnichem.
Ale pewnego wieczoru zadzwonił szósty raz.
„Pograjmy w piłkę”.
Jak zwykle znajduję jakąś wymówkę.
Właśnie rysuję. Nie mam czasu.
„Dawaj. Nie pożałujesz. Jutro o czwartej”.
Kto gra? Nie chcę, nie mam nawet butów.
„Jackson Wang”.
Gramy z Jacksonem Wangiem? Ty tak serio?
„Tak, jest w kraju. Lubi grać, jak ma wolne”.
Naprawdę będzie?
Bo wtedy poszedłbym nawet pod Betong.
To Jackson Wang, do cholery!
Wy musielibyście kupić drogi bilet
i żeby go zobaczyć, jechać jeszcze dalej.
Moja siostrzenica Ratsamee go uwielbia.
Płaciła tysiące i widziała taką małą jego kropkę,
a ja mogłem z nim grać w jednej drużynie.
Pojechałem.
Rano następnego dnia kupiłem buty.
A on jeszcze mi mówi, że to dla VIP-ów.
To dla zamkniętej grupy.
Czułem się wyjątkowo.
Chciałem jechać sam, ale siostrzenica, Ratsamee,
rano stała już uczesana.
Pojawiła się wystrojona. „Proszę, mogę jechać z tobą?”
Nie, to prywatny mecz.
„Proszę, chcę zobaczyć Jacksona Wanga.
Widziałam go tylko z daleka”.
Mówię, że nie wiem, jak blisko będzie.
Ma mocną ochronę.
Słyszeliście o nich?
„Proszę? Będę patrzeć zza płotu”.
Więc pojechała.
Jesteśmy na miejscu,
boisko było przy ulicy RCA,
mnóstwo ochroniarzy,
wieść się rozeszła.
Za ogrodzeniem setki fanów.
Czekają, by choć zobaczyć Jacksona Wanga.
Myślę sobie,
byłoby okrutnie, zostawiać ja na zewnątrz,
Powiedziałem: „Ratsamee, wprowadzę cię”.
Miałem być tylko ja.
Pyta: „Jak to zrobimy?”.
Jakby co, mów, że jesteś moją masażystką.
„Ale nie wiem, jak się masuje”.
To się naucz.
A nuż Jackson będzie miał skurcz,
zrobisz mu masaż pachwiny.
Nagle poczuła motywację.
Ochroniarz pyta, kim jestem. „Ty jesteś Nose. A to?”.
„Moja masażystka”.
„Jedźcie do strefy dla VIP-ów”.
Zaparkowaliśmy w środku i mówię:
„Weź moje rzeczy, buty, żeby wyglądać jak moja masażystka”.
Przeszliśmy jakieś 15 metrów na siłownię,
z oszklonymi ścianami jak tutaj.
Jackson Wang tam był, tańczył muay thai z Tonym Jaą.
Widzieliście klip na TikToku? Tańczą, on odwraca się do mnie.
Potem Tony Jaa mnie oprowadza.
Była za blisko. Nie wyobrażała sobie tego.
Zwykle kazaliby jej się odsunąć.
Cofnij się. Nie jesteś VIP-em.
A teraz: „Proszę z nami”.
Stał tam Jackson Wang.
A ona…
Mówię jej: „Zrób zdjęcie telefonem”.
„Wujku,
nie czuję rąk”.
Nie spotkałem się z tym. „Nie czuję rąk”.
Tylko nie teraz. To twoja szansa.
„On jest…”
„Śmiało. Rób zdjęcie”.
„Nie chcę mu przeszkadzać”.
Nie pora na to.
Wreszcie
kończy tańczyć z Tonym Jaą i idziemy się przebrać.
Idę za Jacksonem Wangiem do szatni
pełnej modelów i aktorów
nowego pokolenia.
Pamiętam, że był tam Golf Pichaya.
I Khem Hussawee.
Wszyscy o jasnej karnacji i przynajmniej 175 centymetrów wzrostu.
Przebierali się. Tylu ich było.
Oat Pramote mnie rozpoznał: „Nose, cześć”.
Przywitałem się i usiadłem z nimi.
Były ławki, koszulki, rozłożone skarpetki.
Zdjąłem buty i założyłem czarny strój,
bo Jackson Wang był w drużynie czarnych.
Więc założyłem.
A Oat mówi mi: „Jesteś w drugiej drużynie”.
Co? Nawet nie zauważyłem.
„To twoja drużyna”.
A kto był w drugiej drużynie? Vinij Lertratanachai.
Vinij przedstawia mnie jakiemuś gościowi. „To ambasador Nepalu”.
Ambasador Nepalu. Staruszek.
„A ten obok to bratanek króla Bhutanu”.
Bratanek króla Jigme. Zbaraniałem.
Tam Jackson Wang, tu bratanek króla Jigme.
Mam się pokłonić? Jak podawać mu piłkę?
Wasza Wysokość, proszę wykonać rzut wolny.
Zbaraniałem.
I nie chciałem być w tej drużynie.
Przyjechałem grać z Jacksonem Wangiem.
Chciałem mu podać. Potrenować z nim. Pogadać.
Jak drużyna. Wznieść razem okrzyk przed grą.
To byłby zaszczyt. Niech to szlag!
Byłem w drużynie staruszka.
I byłem napastnikiem.
Napastnik ma strzelać gole.
Napastnikiem czarnych był Jackson Wang.
Tyle nas dzieliło.
Cała gra, widzieliśmy się tylko z daleka.
Dawno nie grałem.
Po pięciu minutach mam skurcze.
Godzina 16.00 i upał. Cholera.
Męczarnia.
Ale fani, ci na stadionie, nie liczę tych na zewnątrz,
w strefie VIP-ów było około 100 fanów.
Przyszli z tajlandzkimi aktorami, menedżerami aktorów
i menedżerami zagranicznej drużyny.
Około stu. Zaraz obok płyty boiska
za krzakami.
Nie mogli wejść za białą linię.
Na zewnątrz z aparatami i obiektywami.
Tabun ludzi.
Po pięciu minutach gry poprosiłem o zmianę.
Miałem już tego dość, bo go nie widziałem.
Chciałem zejść.
Ale drużyna dziadka nie miała zmiany.
Tylko chodziłem. Nie mogłem skupić się na grze.
Chciałem parasolkę.
Co ja tu, do cholery, robię?
Mecz nie był transmitowany.
Gdyby były kamery telewizyjne, to bym…
Ale nikt nie patrzył. Wyglądałem okropnie.
Nie mogłem już. Chciałem zejść, było mi gorąco.
Przy boisku nie było drzew, więc musiałem
zadowolić się cieniem sali gimnastycznej.
Wtedy zobaczyłem, jaki jestem sławny.
Fani w krzakach i wypatrują Jacksona Wanga,
nagle patrzą na mnie, bo widzą, że stoję 10 metrów dalej.
Schodzę z boiska w krzaki.
„Ej, ty.
To Nose! Zróbmy sobie z nim zdjęcie”.
Podchodzi dwóch lub trzech.
„Chcesz z nim zdjęcie?”, krzyczy jeden.
„Może być”.
Taki jestem sławny.
Poziom sławy „może być”.
Jakby wrazili mi nóż
prosto w moje serce.
Jak ja wyglądałem.
Szorty, krzywe nogi, cały w ciemnych plamach.
I wtedy…
„Może być” przyszli robić zdjęcia.
Zrobili je sobie z nudów.
Po meczu zabrali nas
z powrotem do szatni
pod prysznic.
Zszedłem z boiska jako jeden z pierwszych. Jackson Wang i jego drużyna byli za mną.
Wszyscy wyglądali świetnie.
Nie śmiałem do nich dołączyć.
Szedłem przed nimi.
Dobrze to pamiętam.
Podchodzą trzy osoby ubrane na czarno.
„Nose”?
Byli w moim wieku, jakbyśmy razem dorastali.
Jakby widzieli moje pierwsze występy.
„Możemy zrobić sobie zdjęcie?”
Ale się ucieszyłem, ktoś chciał zdjęcie.
Mówię im: „Zaraz, tylko się wysikam”.
Nie mogłem już wytrzymać.
„Biegnę do toalety. Zaraz wracam”.
I idę się odlać.
Wchodzę.
Był tam Jackson Wang i jego drużyna.
Przebierali się.
Gdybym poszedł robić zdjęcia, przegapiłbym Jacksona Wanga topless.
Na moim miejscu
przegapilibyście Jacksona Wanga topless?
Chciałem zostać i patrzeć.
Wszyscy się przebierali.
Oczywiście wszyscy z sześciopakami. Aura taka, że aż się świecą.
Widziałem ludzi o jasnej karnacji, ale świecąca skóra?
To rzadkość.
Czuję, że Jackson Wang jada neony na kolację.
Po prostu coś w nim było.
Gracze i starcy przebierają się i biorą prysznic.
A ja się włóczę przed kabiną Jacksona Wanga,
łudzę się, że gdzieś mi tam mignie.
Serio. Miałbym co opowiadać wnukom.
Dobra, załatwiłem swoją potrzebę.
Kończę i wychodzę,
tak jak obiecałem,
jestem dorosły, dotrzymuję słowa.
Wychodzę,
a na zewnątrz wystaje setka ludzi
na Jacksona Wanga pod prysznicem.
A ja…
Wychodzę.
Podchodzą ochroniarze.
„Nose, szukasz kogoś?”
„Tak, trzy osoby w moim wieku.
Chciały zdjęcie, ale byłem chwilę w toalecie”.
„Szukasz trzech osób?”, szepcze w kołnierz.
Czemu ochroniarze uwielbiają mówić do kołnierzy?
Niektórzy mówili do rękawów.
„Bez obaw. Znajdziemy ich”.
„Kto chciał zdjęcie z Nosem?”
I wiecie co?
Cisza.
Całkowita.
Ciągnę go za rękaw.
„Cholera.
Nie rób tak, głupku.
Nie mam gdzie się schować”.
Jak zobaczył, że się wstydzę,
podwoił wysiłki.
„Słuchajcie!”
Kurde.
„Kto chce zdjęcie z Nosem?”
Cisza.
Na oczach wszystkich. Co za wstyd.
Cisza.
I w tej ciszy ktoś wychodzi przed szereg.
„A, dobra. Czemu nie?”
Kurde.
Sława na poziomie „może być” i „a, dobra”.
Taki jestem teraz sławny.
Czułem,
że kompletnie tracę pewność siebie.
Kompletnie.
Chcę wracać do domu.
Zwykle jest afterparty, ale nie chciałem zostać.
Jesteśmy z różnych kast.
Ja grałem tylko parę sekund,
a te przystojniaki o jasnej karnacji mówiły zachodnim językiem.
Czułem, że tu nie pasuję.
Tak, gdybyśmy mieli kasty, oni byliby kastą rządzącą,
a ja należałbym do pariasów.
Wsiadam do auta. I do domu.
Ratsamee prowadziła, śpiewała i gwizdała jego piosenki.
Suka.
Miałem doła.
Straciłem pewność siebie.
Czułem się naprawdę zmiażdżony.
Przestarzały.
Jestem przestarzały.
Nie powinienem był jechać.
Gdy ja tak cierpiałem,
zacząłem się zastanawiać.
Gdy ludzie robią ze mną wywiad
na jakąś stronę czy dla uniwersytetu,
uwielbiają pytać.
Zwykle ostatnie pytanie to:
„Masz jakąś radę dla nowego pokolenia?”.
Ja?
Ktoś taki jak ja?
Co taki staroć może powiedzieć nowemu pokoleniu?
Kto to?
To kolejne pokolenia po mnie. Nowe, tak?
Ja jestem Pokoleniem X.
Po mnie jest…
Y, Z.
Alfa, prawda?
Wcześniej są Baby Boomers.
Kim są Baby Boomers? To Prayut.
Prayut, Prawit
i Bird Thongchai.
W Pokoleniu X
jest
Wujek Phol
i Shaman Pla.
Widzicie? Takie jest moje pokolenie.
Teraz Pokolenie Y.
Nont Tanont,
Gun Napat
i Bella. Też jest Y.
Bella to Y.
I jeszcze BOWKYLION.
Dalej.
Pokolenie Z.
4EVe, prawda? 4EVE.
Alfy to dzieci celebrytów.
Dzieciak Saifah, dzieciak Chompu.
Co mogę powiedzieć następnym pokoleniom po mnie?
Dorastanie Pokolenia X?
Późniejsze pokolenia, takie jak Y,
uprośćmy to,
dorastaliście,
jedząc zagęszczone mleko z tubek.
Całe życie to mieliście. Było w tubkach.
Pokolenie X tego nie miało.
Nie.
My mieliśmy zagęszczone mleko
tylko w puszkach.
Puszkach.
A żeby wypić mleko z puszki,
trzeba było ją otworzyć jak jakiś hydraulik.
Trzeba było mieć narzędzia.
Nóż, tasak, młotek, śrubokręt.
Samemu było trudno.
Oczywiście, że były otwieracze do puszek.
Wyglądały jak trójząb Sziwy.
95% z nich było zardzewiałych.
Były rozklekotane i zużyte.
Wszędzie sterczały części.
Nie wiadomo, do czego służą, ale są bezużyteczne!
Nie dało się nic otworzyć, nawet puszki z rybą.
Musiałbym ukraść tasak mojej mamy i użyć spiczastego końca.
A jak mnie zobaczy, zbeszta mnie za niszczenie jej tasaka.
Ciężko było robić to samemu.
Wkładasz między nogi.
I walisz, aż pot cię zalewa.
- Jest dziura, masz mleko? - Nie.
Bo po drugiej stronie też trzeba zrobić dziurę.
I jak chcesz już nalać na chlebowe paluszki
i zjeść z Ovaltine,
to wychodzi?
Nie! Co robić?
Dmuchać.
Pomarlibyśmy, gdyby wtedy był Covid.
Co więcej, jak już zjedliście,
w puszce zostawała resztka.
Trzeba to jakoś przechować. Ale jak?
Stawiasz na talerzu z wodą.
Talerz z wodą.
Ale tam zamoknie.
A potem zardzewieje.
Krawędź, z której wypływa mleko,
zaschnie i będzie wyglądać jak opryszczka.
Jakby miało opryszczkę.
Już nie wygląda tak apetycznie. Nalepka robi się papkowata.
I właśnie tak żyliśmy.
Czego mógłbym nauczyć młodych ludzi?
Tylko to znam.
Kiedy dorastałem, mama chciała, żebym miał gęste brwi.
Na to niebieska herbata.
Nie braliśmy suplementów.
Żadnej witaminy E na porost włosów.
Niebieska herbata.
Pokolenie X okładało brwi niebieską herbatą.
Shin-chan miał lepsze.
Nie stylizowaliśmy tego.
Pomogło?
Zbadali, to nie działa. Nie miało żadnego efektu.
Bo inaczej po co te tatuaże na brwi? Czemu ludzie je tatuują?
Hindusi i Latynosi tego nie używają,
a i tak mają gęste.
Tak dorastałem.
Nie było tematu podwyższania grzbietu nosa.
Zaczęli przyjeżdżać ludzie z Zachodu,
więc mamy wyciągały nam nosy, żeby były wyższe.
Wszyscy w okolicy to robili.
Moja mama nie do końca umiała to robić.
Zwykle trzeba ciągnąć
od mostka do czubka.
Ale mama zaczęła od czubka.
Dlatego tak skończyłem. Kogo mogę za to pozwać?
Istniał też mit o śwince.
Tak, śwince.
Zamiast iść do lekarza,
miałem tradycyjną chińską medycynę.
Co robił?
Pisał „tygrys”.
Miałem świnkę, on napisał „tygrys”
na fioletowo.
Napisał „tygrys”.
Chciałem wiedzieć dlaczego.
Zapytałem jednego, pomysłodawcę.
Mówi: „W Chinach wierzą, że jak mamy świnkę, jesteśmy jak one.
To taki świński podbródek. Jak u świni.
Piszesz »tygrys«, żeby wystraszyć świnię”.
Słyszeliście o tym?
Kurde.
A jak mieliśmy wrzody w buzi,
to lek aplikowali nam palcem.
Problemy w buzi? Palec go gęby.
Wcierali tam fioletowe lekarstwo.
Nie zostawało w buzi.
To był fioletowy płyn. Ani trochę lepki.
Wcierali go i zaraz potem…
Tylko się ślinicie. A lekarstwa już nie ma.
Leczenie „tygrysem” mnie wkurzało.
Jeśli to miałoby pomóc, coś zmniejszyć,
pisalibyście to sobie na łydkach.
Liposukcja nie byłaby potrzebna.
Faceci z problemem męskości?
Pisz „koń”.
Może urośnie.
Większy? Anakonda.
Tak dorastałem.
Pokolenie X dorastało
z dwoma rodzajami kawy.
O-liang.
O-yua.
„O” znaczy „czarna”.
„Liang” to „zimna”.
„Czarna zimna”
i „czarna gorąca”.
Z mlekiem to specjał. Nazywa się yoklor.
I tyle.
Ale teraz moje pokolenie
stoi przy kasie w Starbucksie
jak jakieś nieuki.
Wszystko jest po angielsku.
Espresso,
cappuccino,
mokka,
latte,
karmelowe macchiato.
Jest to… frapp…
Frappuccino.
I jeszcze musisz wiedzieć, jakie chcesz ziarna.
Co? Muszę je znać?
Są ciemne, średnie lub jasno palone.
Są ziarna z… Etiopii.
Ze wszystkich krajów. Muszę to wiedzieć?
W Etiopii uprawia się kawę? Podobno są biedni.
Czemu? Myślałem, że głodują.
Nie mam o tym pojęcia.
Cholera.
A potem kubki.
Kubki? Nie mała, średnia, duża?
Jest Ariana Grande i tak dalej.
Co to ma być?
Venti Schmenti.
I jeszcze wysoki! Szlag! Za dużo tego.
Lubię ziarna nazywane „fruity”.
Pytają: „O aromacie owocowym, fruity?”.
Jak jakiś stary zespół.
Fruity i Kiriboon.
Jestem przestarzały.
Czułem presję.
„Nose Udom zamawia”.
Żeby nie wyjść na głupka w kolejce:
„Dość już mam kawy, wezmę sok jabłkowy”.
Tak dorastało moje pokolenie. Czego mógłbym ich nauczyć?
Starsze pokolenia wiedzą,
czują, że nie obchodzą młodych ludzi.
Nosisz w sobie tyle mądrości dla następnych pokoleń,
ale skąd wiesz, że to nie będzie jak…
Lomotil.
Lomotil, jeśli to znacie, to jesteśmy w tym samym wieku.
Lomotilem pokolenie X i Baby Boomersi leczyli biegunkę.
Jeśli coś ci było…
Kiedy miałeś biegunkę, myślałeś o Lomotilu.
A jak potrzebna była podpaska, był Kotex.
Nawet jak używaliśmy innej marki.
Jak wyglądał makaron instant?
Makaron Mama, nawet jeśli to było Yum Yum.
Więc każdy lek na biegunkę to był Lomotil.
Ale Lomotil
później został zakazany.
To lek, który…
Jak to mówią…
Zatrzymuje wypróżnienia.
Nie wypróżnia się, ale bakterie wciąż tam są.
A potrzebujesz je wydalić.
Wystarczy brać elektrolity.
Ale wtedy był Lomotil.
Wyobraźcie sobie, że macie tylko mnóstwo Lomotilu.
Możecie sprzedawać jak PIMRYPIE.
I to dajesz młodszym pokoleniom.
Taka prawda.
To przeterminowana wiedza, której i tak nie wykorzystają.
Dlatego nie próbuję im czegoś przekazywać.
Mają więcej na głowie niż ja.
Informacje i wiedza. Nie musisz mieć mistrza do nauki.
Nie musisz błagać, by ktoś zdradzał ci sekrety.
Wszystko jest w Internecie. Nie próbuję nic im mówić.
Starsze pokolenia, po prostu zachowujcie się,
żeby was szanowali.
Zabraniacie im różnych rzeczy,
a oni z powodzeniem to robią.
„Nie zostawaj artystą…”
Patrzcie na Lisę.
Patrzcie na Bam Bama.
Mogą to wszystko robić.
„Nie maluj się. Jesteś za młoda”.
A Nesty?
Nastoletnia transkobieta.
Zanim skończyła 15 lat, kupiła mamie dom.
I Eclaire Juepak ze slumsów Khlong Toei.
Kupiła dom za 30 milionów i mieszka obok Opal.
I co? Źle im się żyje?
Też tak miałem.
„Tylko rysujesz, co z ciebie wyrośnie?”
Mówili, że będę głodującym artystą.
Znacie Crybaby?
Tę rysowniczkę?
Pierwsze dwa dni jej wystawy
zarobiły ponad sto milionów.
Starzy artyści, nawet ci wielcy,
przez całe życie tyle nie zarobili.
Więc nie myśl, że nauczysz czegoś młode pokolenie.
Bądź cicho.
Zwłaszcza ci starzy ludzie w parlamencie.
Przestańcie. Nie wdam się w to.
Jak wpadam w kłopoty, to jakoś was nie ma.
Jeszcze słowo i Srisuwan złoży skargę.
Drań ma za dużo wolnego czasu.
Nie klaskajcie. Mam to gdzieś.
Chcę się dzielić z młodszymi pokoleniami,
ale nie wiedzą, a moim błędem.
Starsi ludzie
mają przewagę, popełnili już więcej błędów.
Po prostu mieliśmy więcej okazji.
Lepiej uczmy się na błędach,
żeby więcej ich nie popełniać.
Bo doświadczeni ludzie to ci, którzy popełnili błędy.
Taka prawda.
Więc o jakim moim błędzie
powiedziałbym młodym?
Kiedyś tak dałem ciała,
że przez to prawie zginąłem.
Miałem wtedy jakieś 20 lat.
Zachowywałem się
jak typowy student branżówki.
Jak w filmie 4 Kings.
Bo byłem w szkole zawodowej.
Nosiłem szkolne ciuchy warsztatowe.
Miałem okulary przeciwsłoneczne i tak dalej.
Czemu? Nie wiem, ale tak robiłem.
I chodziłem jak starsi chłopacy.
Chodziliśmy stadami,
przygarbieni, jakby było nam zimno.
Jak ze zwichniętymi biodrami.
O tak…
Nie wiem.
Nasypali nam żwiru do butów.
Chodziliśmy jak jacyś kalecy.
Sami nie wiedzieliśmy czemu.
Chodziliśmy z nastawieniem,
że jak ktoś na nas spojrzy, to chce się bić.
Sami się proszą.
Ale przecież jeśli chcesz kogoś poznać,
to patrzysz na tę osobę.
Co nie?
Nie patrzysz tylko na cycki i nic nie mówisz.
To nie zadziała.
Nie patrzysz im na kolana.
Nie wiem, skąd to mieliśmy.
Chodziliśmy w grupie, w szkolnych ciuchach.
Byłem trudnym dzieckiem pod wpływem przyjaciół.
Biliśmy się z licealistami, jak ich spotkaliśmy.
Zabieraliśmy im paski z mundurków.
Pasowały?
Nie. Mieli inne rozmiary.
Braliśmy mundurki dzieciakom z zawodówki.
Pasowały? Nie.
Braliśmy sprzączki i tak dalej.
Naśladowałem kolegów. I mówiliśmy, że to dla naszej szkoły.
To dla honoru naszej szkoły, którą tak kochamy,
a nawet nie odwiedzamy.
Nie nosiłem ciuchów roboczych. Nie było żadnej więzi.
Podążałem za tłumem.
W tamtych czasach
czytaliśmy książkę Mad Dogs and Co.
Jeśli tego nie znacie,
to opowieść o życiu pełnym przygód.
Szliśmy na plażę
z najlepszymi kumplami, Uengiem i Peerą.
Oni mieli pomysły. Ja tylko za nimi szedłem. Był też Wilai.
W sumie czterech. Byliśmy na Samet.
Samet sprzed 30 lat wyglądała tak.
Nie było kurortów. Mieszkaliśmy na plaży Sai Kaew.
W domku zrobionym
tylko z naturalnych materiałów.
Były tam drzewa kokosowe.
Wszystko z kokosu i drewna.
Wszystko naturalne.
I potem prosto na plażę.
Byliśmy tam dwie noce. Pierwsza noc była okej.
Drugiej nocy piliśmy w barze na plaży.
To był nocny lokal z reggae i tak dalej.
Piliśmy piwo.
Obok naszego stolika siedziało osiem osób.
Mój kumpel pyta: „Dom, chcesz piwo?”.
- Nie. - „Smutas”.
„Smutas” to było wtedy modne słowo.
„Smutas”.
Ja? Smutas?
Ja jestem kozak doskonały.
Wszyscy mnie słyszeli.
Stolik obok.
Wstaje cała ósemka.
„O, kozak doskonały”.
Kpili sobie ze mnie.
Wyzywali mnie.
Nie wiem, co miałem we łbie.
Wstałem,
wziąłem butelkę, z której pił mój kolega,
i rozbiłem ją na kamieniu obok mnie.
Na plaży są kamienie. Rozbiłem ją,
żeby zrobić tulipana.
Ale nie wiem, czemu próbowałem walczyć.
Po co?
Chciałem tylko popisać się przed kolegami.
Nie byłem sobą. Rozbiłem ją.
Ale jak chcesz być awanturnikiem,
musisz najpierw poćwiczyć
rozbijanie butelek,
żeby były ostre.
To był mój pierwszy raz.
Uderzyłem i trach!
Została tylko szyjka.
Nieco tylko ostra.
Bardziej tulipanek
niż tulipan.
Nie do dźgania, co najwyżej drapania.
I teraz miałem przerąbane.
Druga grupa wstała.
Napięcie sięga zenitu. Wszyscy chrząkają.
Byłem przerażony, ale stało się.
Moi koledzy nie zwracali na to uwagi.
Wreszcie
oni też wstali.
Przyszła właścicielka baru: „Żadnych bójek! Dość tego.
Wyjdźcie! Idźcie spać”.
Wstali i wyszli.
A my, czar prysł, więc zapłaciliśmy rachunek.
„Muszę iść do toalety”, mówię.
Ale nie poszedłem.
Było ciemno. Tych ośmiu szło między drzewami.
Nie byłem w toalecie. Śledziłem ich.
Szedłem za nimi ze strachu.
Bałem się, dokąd idą.
Gdzie pójdą.
Chodziłem między drzewami,
obok toalet,
jakieś 20 metrów za barem.
Kurde.
Przyprowadzili całą dzielnicę.
Tych ośmiu było częścią większej grupy.
Rozpalili ognisko i grali muzykę.
Wyglądali jak wycieczka na przerwie wiosennej.
Jakiś zlot albo impreza pożegnalna.
Byli jak my, ale było ich więcej.
Tych ośmiu wróciło do swojej grupy.
Byłem pewien, że powiedzą o wszystkim kumplom.
Więc mówię mojej grupie: „Jestem zmęczony, wracajmy”.
Nie wiedzieli, co widziałem.
Wracamy i w domku mówię: „Jutro wyjdźmy wcześniej”.
- „Który prom?” - „Pierwszy o siódmej”.
„Zostańmy jeszcze”.
„Nie, jedźmy. Mama pewnie na mnie czeka”.
Szukałem powodu, by jechać wcześniej.
Wciąż nie wiedzieli, co nam grozi.
Wstaliśmy wcześnie rano.
Spakowałem się.
A oni zbierali muszelki.
Wtedy zbierało się muszelki
do słoików.
I zasypywało piaskiem pamiątkową wiadomość.
Poszli. Nie wiedziałem, co robić.
Był tam but
wyrzucony na brzeg i zakopany w piasku.
Wziąłem go i wyczyściłem.
Coś rysowałem, czekając na nich i na prom.
I tam sobie rysuję
i widzę, że w połowie plaży,
jakieś 80 metrów dalej,
widać było
zbliżającą się grupkę. Byli może 50 metrów dalej.
Jak scena z filmu Armagedon.
Było ich 40 na całej plaży.
Każdy coś niósł.
Zbliżają się i słyszę:
„Skurwiel”. „Dupek”. „Skurwysyn”.
„Ja mu pokażę”.
Słyszałem fragmenty, ale gdy byli 20 metrów od nas,
wszystko stało jasne.
To pewnie z nimi narobiłem sobie wczoraj kłopotów.
Są tutaj. Cholera.
Już 15 metrów od nas,
mówię „Peera, Ueng, Wilai, patrzcie!”.
„To ci kolesie z wczoraj”.
„Dom, zostań tutaj. Bez obaw.
Wilai, Peera, chodźcie.
Weźcie kije”.
Poszli szukać kijów między skałami.
„Znajdę jakieś. Zostań tu”.
Ale nie patrzyłem na nich.
Patrzyłem na tamtych. Dziesięć metrów.
Aż byli już tylko pięć metrów dalej.
Ponad 40 otoczyło mnie w ten sposób.
Otoczyli mnie. Każdy miał coś w ręce.
To naprawdę było 4 Kings. Rozumiecie?
Brutale. Oczywiście przygarbieni.
Był prowokator.
Z manierą Jazza Chuanchuena.
Podchodzi.
„Kurwa.
Pieprzony gnój.
Sukinsyn!
Co to za gnojek?”
Co mogłem zrobić?
Zamarłem.
Nie mogłem się z nimi bić.
Jeden na 40. Jakie szanse?
Miałem tylko tego buta z plaży.
Miałem ich wachlować?
Okrążył mnie.
„Dupek”.
Inni szturchają mnie kijami jak gówno.
Szturchają.
„Myślisz, że jesteś mocny, gnoju?
I co zrobisz?”
Mogli mnie zlać, ale tego nie robili.
Jeszcze nie.
Tylko mnie wyzywali.
To było jak chrzest w bractwie.
Przeklinali na mnie
i wyzywali mnie od wujów.
Tak się mówi, od wujów.
Uzbierałem wtedy cztery pokłady wujów.
Na cztery życia by starczyło.
Tyle wujów. Mam więcej wujów niż wszyscy w Azji i Arktyce.
Tona wujów. Tonę w wujach.
„Dupek”.
„Mała suka. Ścierwo”.
Było wszystko.
I machali mi wciąż przed twarzą.
Bałem się. Nie wiedziałem, co robić.
Więc się zlałem.
Byłem tak przerażony,
że zsikałem się w spodnie.
Myślałem, że nie zobaczą, bo stałem wśród fal.
Tylko spokojnie.
Ale ich herszt widział. Wyglądał na twardziela.
„Cholera, wystarczy. Posikał się!
Zobaczę cię w Bangkoku, dupku,
to nogi z dupy powyrywam.
Patrzysz na mnie?”
Nie powinienem, chyba,
ale musiałem.
Co miałem robić?
Jeszcze chwilę mnie powyzywali,
wyrzucili kije, butelki i poszli.
Gdy odeszli,
upadłem na piasek, jakby mnie zgwałcono.
To było najgorsze doświadczenie w moim życiu.
Nie potrafię opisać, jak się czułem.
Niewielu ludzi przechodzi coś takiego.
Upadłem na plaży. O wszystkim zapomniałem.
Zapomniałem o kolegach.
Wziąłem torbę i idę na prom na środku plaży.
Wchodzę.
Byłem pierwszą osobą na pokładzie.
Czekałem, aż odpłynie, nie obchodziło mnie kiedy.
Gdyby ktoś płynął tym promem z molo w Ban Phe,
z tyłu jest bardzo gorąco.
Dużo spalin.
Nie siedziałem z tyłu. Byłem pośrodku,
żeby uciec przed słońcem.
Jest miejsce na wątek humorystyczny.
Prom miał już odpływać, załoga wchodziła na pokład.
I tych 40 gości
też nim płynęło.
Kurde.
Może być gorzej?
Wsiedli
i przeganiali mnie jak psa.
„Znowu ty. Wysuwaj na tył promu, bo cię skopiemy!”.
Wygonili mnie na te spaliny.
Prawie godzinę siedziałem w słońcu.
Wtedy nie było tramwajów wodnych.
Znów zaczęli grać muzykę.
Tańczyć i śpiewać.
A w międzyczasie podrzucali mi więcej wujów.
Miałem już ich dość, starczyłoby na kolejne wcielenia.
Rany. Gdy dotarliśmy na molo w Ban Phe,
wybiegłem.
Wdrapałem się na molo. Zeskoczyłem.
Musiałem złapać autobus
Klaeng-Rayong-Bangkok.
Był czerwony.
Wbiegłem do niego.
Wreszcie koniec tego piekła.
Wreszcie! Cholera!
Co za szczęście
w nieszczęściu.
Byli tam.
Pełen autobus.
Pełen.
I znowu mnie przepędzili.
Ich czterdziestu wypełniło cały autobus.
Tak jak wcześniej.
Przeklinali i szydzili ze mnie
do samego Bangkoku. Przecisnąłem się i wysiadłem,
a oni jeszcze mnie wyzywali.
I jak tylko wyszedłem,
przestałem bawić się w bandziora.
Znowu normalnie chodziłem,
stopy i ramiona normalnie.
Dość. Wróciłem do normy.
Już więcej nie szukałem guza.
Nie chciałem nikogo bić. Dość.
To koniec.
Kiedy wysiadałem, wciąż na mnie krzyczeli
i rzucali wujami.
Już mi to przeszło. Byłem zwykłym gościem.
Mówię wam to,
bo to lekcja.
Chyba.
Lubiłem pyskować.
Czemu? Nie wiem.
Gdybym ich teraz zobaczył,
wszystkich 40,
powiedziałbym:
„Chcę wam podziękować
za darowanie mi życia”.
Bądźmy szczerzy.
Nie byłoby mnie tu, gdybyście mnie nie oszczędzili.
Gadałem bez sensu, rozbiłem butelkę, nie wiem czemu.
Nie byłem sobą.
Szedłem za innymi.
Chciałem być w grupie.
Honor nic dla mnie nie znaczył.
Tylko to miałem w głowie.
Przepraszam wszystkich,
których skrzywdziłem.
Chcę to powiedzieć.
Już taki nie jestem. Nie chcę już taki być.
Tak bym im powiedział.
A co do
trzech kolegów, których do dzisiaj
nie widziałem.
Nie widziałem ich od…
Nic z tego nie pamiętam.
Nie wiem, jak wrócili. Przestaliśmy rozmawiać.
Minęło ponad 30 lat. Gdybym ich zobaczył,
byłoby tak.
Chcę tylko
powiedzieć jedno.
Wilai, Peera, Ueng.
Wszyscy.
Znaleźliście już te kije?
Co za kijów szukaliście?
Z palisandru?
Czekaliście na pozwolenie ścięcia drzewa?
Walcie się, dranie!
Gdzie bym ich nie zobaczył,
w Paragon czy parku Chatuchak,
zapamiętałem sobie.
„Znaleźliście te kije?”
Bez prowokacji. Długo to w sobie nosiłem.
To boli?
Lubię dziewczyny, które ze śmiechu masują sobie policzki. Urocze.
Daj, napisać ci „tygrys”?
My, pokolenie X, jesteśmy bliscy wieku emerytalnego.
W tym wieku
zrozumiecie to uczucie.
I myślę, że to przytrafia się każdemu
w tym pokoleniu.
Pragniesz natury.
Chcesz wrócić do natury,
budzić się z naturą,
uprawiać własne warzywa, hodować kurczaki i świnie,
to i tamto.
Nami Rapeepat hoduje świnie i bawoły,
żyje naturą, chcesz robić to samo.
Ja też.
Bardzo tego pragnę.
Chcę być na łonie natury.
Byłem jakiś czas w Chiang Mai, ale w dzisiejszych czasach
pełno tam turystów. Kupiłem dom w Nimman.
Nie wyjadę nawet autem z domu.
To za mało natury.
Nie o to chodziło.
Szukałem miejsca bliższego naturze.
Miałem okazję spędzić urlop w Kanchanaburi.
Sai Yok Noi.
Spałem na tratwie
w Sai Yok Noi.
Pierwszego dnia byłem taki szczęśliwy.
Obudziłem się, gdy nad wodą była mgła.
I nocą odgłosy wody pod tratwą.
Cholera. To jest życie.
To prawdziwa zieleń.
W porze deszczowej
słychać delikatny deszcz na dachu.
Tego chcą ludzie w moim wieku. Chcemy być w takich miejscach.
Po trzech dniach wróciłem do pracy, nie byłem przekonany.
Wróciliśmy jeszcze na trzy dni. Postanowiłem przenieść się do Sai Yok Noi.
Nie potrzebowałem nic więcej, tylko płynącej wody i tratwy.
Musiałem najpierw zrobić tratwę.
Nie wiedziałem jak.
Ale spróbuję. Nic nie wiedziałem.
Gdzie była ziemia na sprzedaż?
Szukałem jakiejś.
I poznałem miejscowego na motorze,
nazywał się Kaek.
Przejechał obok mnie
i spojrzał dwa razy, jakby mnie rozpoznał.
„Jesteś Nose?”
Może myślał, że to dziwne,
że idę leśną ścieżką.
A ja mówię, że tak, to ja.
„Co tu robisz?”
Szukam nieruchomości.
„Ale co? Tutaj?
Lepiej zapytaj sołtysa.
Akurat coś mam. Co to ma być?”
Mówię, że chcę tratwę.
Chciałem zbudować tratwę i zadokować na czyjejś ziemi.
„A kto ci na to pozwoli?
Przycumujesz do drzewa, zacznie padać
i zwieje do innej prowincji. Co wtedy?
Musisz mieć ziemię”.
To chcę mieć blisko ziemię.
„Tutaj jest bardzo drogo, bo to zaraz przy drodze.
Jeśli chcesz taniej, szukaj po drugiej stronie”.
Żeby tam dotrzeć, musiałem przejechać przez most.
Prawie dziesięć kilometrów.
Ale byłem zdeterminowany.
Żadnej wiedzy, tylko to pragnienie.
Dostałem kawałek ziemi, ułamek hektara,
gdzie mogłem przywiązać tratwę.
Kaek zadzwonił po budowniczego tratwy.
Zaglądałem do Kanchanaburi,
aż tratwa była gotowa.
Teraz naprawdę mogłem być blisko natury.
Nie miałem żadnych sąsiadów.
Były dwa wejścia.
Od Świątyni Wang Krachae.
Trzeba było przejść świątynię, obok krematorium,
pawilon i tak dalej, kilometr, by do mnie dojść.
I od Świątyni Khao Phang Charoenphol,
przez bramę, obok krematorium, obok 30 psów, domu mnichów,
gdzie kremują ciała, i tak przez kilometr.
Byłem między nimi.
Innej drogi nie było, chyba że wpław przez rzekę.
Nie było.
Kocham przyrodę. Chciałem być tam sam.
Myślałem, że to fajny sposób na życie.
Tylko ja. Poczytam sobie i popiszę książkę.
Będę na łonie natury.
Mogę uprawiać własne jedzenie.
Pierwszej nocy padało.
Nic wielkiego. Tworzy miłą atmosferę.
Padało. Moja tratwa miała werandę.
Odtąd dotąd.
Weranda i mój pokój.
Tratwa, dziesięć na dziesięć.
Tam weranda. Tu moja sypialnia.
Nie zrobiłem jeszcze zasłon.
Tylko okno z brązową folią.
Na dworze padało.
Ja nie zasnę przy żadnym świetle.
Ale jak jest za ciemno,
to się denerwuję.
A tam jak jest ciemno, to zupełnie ciemno,
bo nie miałem sąsiadów.
Najbliższe światło było daleko.
Birmańczyk poderżnie mi gardło
i nikt się nawet nie dowie.
Zje mnie pyton i też nikt się nie dowie.
Było za ciemno.
Ale wytrzymam, kocham przyrodę.
Zgasiłem światła, poza światłem na werandzie.
I myślę sobie:
„Nose,
nie rozglądaj się”.
Patrz tylko tam, gdzie trzeba.
Wiedziałem, że o drugiej w nocy muszę wstać na siku.
Więc na nic nie patrz, bo to zobaczysz.
Patrz na swoje stopy.
Wstaję o drugiej w nocy,
idę do łazienki.
Zrobiłem swoje i wróciłem.
Kiedy znów się położyłem…
To jest lustro,
łóżko, lustro i weranda.
Położyłem się spać.
Moja głowa tylko dotknęła poduszki,
bo kątem oka…
Szlag.
Siedzi tam staruszka w sarongu
i czesze włosy.
Czesała tak swoje siwe włosy.
Widziałem ją tylko chwilę,
ułamek sekundy.
Przewracam się.
Kurde.
Po co tam patrzysz?
Karciłem siebie.
Gdybyś nie patrzył, po prostu leżał…
Ale wtedy uderzyłbym się w głowę
albo wpadłbym na łóżko.
Musiałeś patrzeć.
To twoja wina. Popatrzyłeś. Co teraz?
Kłóciłem się ze sobą.
Modliłem się.
Modliłem się i modliłem,
każda modlitwa, którą znałem, Bahum, nawet o miłość i dobroć.
Po chwili dotarło do mnie,
że jestem już dorosły,
trochę tu posiedzę.
Mam się poddać?
Inaczej przegram to na zawsze.
Czemu nie stawić temu czoła? Postaw się.
Na początek.
Dostała moją zasługę? Bo już by jej nie było.
Koniec. Może prosiła tylko o zasługę.
Brałem się na odwagę. Wziąłem głęboki oddech.
Przygotowałem się, odwróciłem
i patrzyłem.
Wciąż jest.
Wciąż tam siedzi z nogami po bokach.
To bezpański pies drapie się w ucho.
Bez takich.
Staruszka w sarongu?
Głupek.
To był parszywy pies ze zmierzwioną sierścią.
Czułem się głupio i żałośnie. O rany.
Ty chcesz być na łonie natury?
Po tym wróciłem spać.
A jeśli pies był duchem?
Może zmienia się w psa.
Nieważne. Idę spać.
Rano zapytam miejscowych.
Pytałem, skąd pies u mnie na tratwie.
„To pewnie pies świątynny. Nie ma się co dziwić”.
„To przez deszcz.
Pewnie poszedł do światła, by się ogrzać.
Ignoruj go, pójdzie sobie. Jeśli się boisz, zbuduj płot”.
Każda tratwa
musi mieć deskę na pokład, więc płot musiałby być u góry.
Tak nie wejdzie. Koniec z psami. Ulżyło mi.
Ale od cholery gekonów.
Przyszły gekony.
Jak tu weszły? Wskoczyły?
„Pewnie wspięły się po desce”.
„Wszystkiego się boisz”.
Gekony przyszły
z powodu owadów.
Przylatują owady, a za nimi gekony. To taki cykl.
Z drzew zleciały do świateł, a za nimi przyszły gekony.
Co następne przyszło? Węże.
Miałem węże.
Wszystkie te różne zwierzęta.
Natura idzie po mnie.
Zwykle w Bangkoku po zdjęciu butów
można je potem znowu założyć.
A tutaj po założeniu czuć coś jakby skarpetkę.
Albo ropucha, albo żaba.
A węże wzięłyby mnie z zaskoczenia.
Gekony, węże, chrząszcze.
Kojarzycie te chrząszcze?
Wychodzą po deszczu.
Z paskami na tyłkach. Dotknięcie żre jak kwas.
Mnóstwo tego przyłaziło. Gołębie.
Myślałem, że to duch.
Na dachu. Skąd się tam wzięły?
Cholera, czemu tyle ich jest?
Muszki.
Pojawiają się latem.
Ale nie kilka sztuk.
Przylatują setkami, tysiącami.
Myślałem, że będę blisko wody, odrobię zaległości czytelnicze.
Popiszę scenariusze.
Bez szans. Latały mi wokół oczu.
Wchodziły mi do oczu, były wszędzie.
Przyciskałem okulary do oczu,
ale one i tak wpełzały mi do oczu.
Zwykle lecą do bawołów, ale akurat bawołów nie było.
Muszę nauczyć się z nimi żyć.
Googluję: „Jak pozbyć się muszek owocowych”.
Próbowałem sprawdzić,
ale Internet…
Mniejsza o to.
Mam być na łonie natury. Żadnego Internetu.
Po długim czasie dowiedziałem się, że liście brezylki nadobnej
odstraszą muszki owocowe.
Na szczęście na mojej ziemi było drzewo,
więc wspiąłem się i zerwałem gałęzie.
Postawiłem je obok siebie, kiedy pisałem.
Nie pomogło. Muchy wlatywały mi w oczy.
Przywiązałem liście do okularów.
Jak wariat. Wyglądałem jak krzak.
Mówię wam, nie wierzcie Google. To nic nie dało!
Nadal przylatywały.
Co gorsza, liście strasznie śmierdziały.
Miałem zawroty głowy i kichałem.
Miałem alergię. Ciekło mi z nosa. Jak mam być na łonie natury?
Każda noc była piekłem.
Zwłaszcza niektóre.
Leżę i…
Myślę tylko o jednym, bo tego jestem nauczony…
Leżę z duchem?
Atakuje mnie duch.
„Śmiesz wchodzić na moją ziemię?”
Zapytałem Kaeka, czy tam są duchy.
Mam ziemię między dwiema świątyniami.
Był ostatnio pogrzeb?
„O rany, kiedy pada,
kłody i bambusy spływają rzeką.
Uderzają w pontony od spodu tratwy”.
Wyglądałem na pokonanego.
Przyznaję, nie umiem gotować.
Nie umiem. Gdy przychodziła noc,
chciałem iść do 7-11.
Najbliższy sklep 7-11 oddalony o co najmniej osiem kilometrów.
Ale nie w tym problem. Musiałem przejść przez świątynię.
Wiejskie świątynie oszczędzają, wyłączają światła, nie wiem czemu.
Biorę auto.
Tu jest tratwa, wspinam się na wzgórze
i wjeżdżam na drogę.
Kompletna ciemność. Widać tylko moje światła.
A na zewnątrz kompletny mrok.
Jakbym zgasił światła, stałbym się ciemnością.
Jechałem powoli.
Prawie w świątyni. Jakiś kilometr.
Jak zobaczyłem krematorium,
już nie byłem głodny.
Wróciłem na zupkę instant.
Nigdy nie było łatwo.
Warzywa, które chciałem uprawiać? Robale je zjadły.
Aleś ty naiwny. Myślałeś, że ocet drzewny na nie zaradzi.
Nie zaradzi.
Rozmawiałem z rolnikami. Ocet drzewny to tylko mit.
Dezorientuje je,
ale ich nie odstrasza.
„Więc jak to robicie?”
„Pestycydy, młody”.
W swoim czasie odkryłem prawdę
o życiu na łonie natury i byciu samowystarczalnym.
Oto ona.
Jestem niewystarczalny.
Nie mogłem zostać.
To nie dla mnie.
Udawałem, że chcę być samowystarczalny i uprawiać warzywa.
To nie byłem ja. To było na pokaz. Chciałem taki być.
Nie było łatwo.
Robiłem to, co celebryci i influencerzy.
Widziałem, jak zbierają ryż.
Głupi. Wypakowali go z auta.
Smarują się kremem z filtrem,
wysiadają, pozują do zdjęcia dla babci
i wracają do klimy.
A kto nie udaje?
Rolnicy.
Oni robią to naprawdę. Teraz to wiem.
Nie jestem rolnikiem.
Byłem dość biedny za dziecka. Po co mam teraz udawać?
Co nie? Chcę klimatyzację,
szybki Internet do non stop Netflixa i żadnych muszek w oczach.
Jestem konsumentem.
Inni mogą produkować. Ja kupuję.
Musi być jakaś równowaga.
Inaczej każdy uprawiałby własne warzywa.
Byłem na targu Sai Yok Noi.
Sprzedawcy mówili, że sprzedaż nie idzie, bo tu sami rolnicy.
Wszyscy hodują, nie ma komu kupować.
Wiadomo, jak coś uprawiasz, po zbiorach masz co jeść.
Miałem tego za dużo.
Komu mam oddać? Nie miałem sąsiadów.
Co nie?
Czyj to telefon?
Ding-dong!
To telefon Belli? To nie wyłączaj!
Posłuchajmy. Lubię to.
Działa na mnie kojąco, gdy jestem na scenie.
Włączcie nawet trzy.
Jak komuś nie pasuje, może wyjść.
Podczas Deaw 12
właściwie
ogłosiłem moje zaręczyny.
To było pięć lat temu.
Ludzie pytają, czy to się już stało.
„A co z domem panny młodej?”
Był już wtedy ukończony.
Pięć lat później
nadal jestem sam.
Pytają, czy nie jestem samotny.
Wszystko gra. „Ale jak to?”
Dzięki eskortkom.
Nie wiedzieliście o nich?
Dzięki nim daję radę.
Ostatnio miałem okazję je dobrze poznać.
Jasne, że o nich słyszałem.
Wiedziałem o nich, ale nigdy z żadną nie byłem.
Niedawno znajomy zaprosił mnie
na spotkanie biznesowe w japońskiej restauracji w Sathorn.
Miejsce dla snobów z dużą strefą dla VIP-ów.
Myślałem, że pogadamy o interesach.
Wszyscy przy stole byli wielkimi biznesmenami.
Myślałem, że chcą, żebym coś zaprezentował.
Wystroiłem się. I potem usiedliśmy.
Było ich sześciu czy siedmiu.
Chwilę porozmawialiśmy, ucięliśmy sobie pogawędkę.
I mówią, że dołączy do nas więcej osób,
myślałem, że biznesmenów, a potem otworzyły się drzwi.
Śliczne.
Cztery.
Weszły i usiadły na przygotowanych dla nich miejscach.
Jedna o imieniu,
powiedzmy Joy, usiadła obok mnie.
Są takie profesjonalne.
Zachowują się jak znajome.
Ze szkoły.
„Nose to, tamto”.
Wpasowują się. W tym sensie „profesjonalne”.
Ale nie robią nic wyzywającego.
Po prostu bawią.
Dobrze się bawimy, lecą sprośne gadki.
Ale zauważyłem, że Joy obok mnie
rzadko się odzywa.
Chciałem być dżentelmenem,
zaproponować jedzenie…
Dobra, szczerze. Flirtowałem.
Wziąłem sushi i nałożyłem jej na talerz.
Odwróciła się i mówi: „To tylko na jeden kęs.
Ja zjem cię na dwa kęsy”.
Prawdziwa eskortka.
To daję jej wasabi:
„Ostrożnie, skarbie. Ostre, świeże wasabi”.
„Ja jestem ostrzejsza”.
Zobaczyłem, że ma na sobie taką popularną u kobiet kurtkę.
Jak marynarka, ale ręce nie wchodzą.
Nie rozumiałem, po co ją nosiła.
Musiało…
Ciężko się tak unosi ręce czy coś podnosi.
Jakby po obu stronach miała kij.
Pytam, czy jej zimno.
Bo mogę powiedzieć, żeby skręcili klimę.
„Nie jest mi zimno.
Ale jeśli to zdejmę,
wszyscy zobaczą moje piersi.
Zniesiesz to?”
Zdjęła, zanim zdążyłem odpowiedzieć.
Kurtka na krzesło i odwraca się do mnie.
Byłem tutaj.
A ona mówi:
„Myślisz, że są duże?”.
W życiu nie miałem takiej rozmowy.
Kobieta pyta mnie „Czy są duże?”.
Jeśli takie są konwenanse,
będę w pociągu pytał kobiety:
„Mam dużego fiuta?”
Bardzo zabawne.
Pierwszy raz tak gadałem. Ożywiłem się.
„Są ładne i proporcjonalne”.
Powiedziała, że zrobi sobie miseczki E.
Pytam: „Po co? Są w porządku”.
„Nie rozumiesz. W tej robocie jest duża konkurencja.
Muszę mieć jakąś zaletę”.
„Wyglądają naturalnie.
Naturalność to też zaleta, trudno dziś o takie”.
„Spóźniłeś się.
Mam operację za cztery dni”.
„Naprawdę?”
Westchnęła: „Ale i tak jej nie zrobię”.
„Czemu nie?”
„Nie mam 40 000”.
To mówię jej, żeby przełożyła operację.
A ona, że nie może, bo to sławny chirurg
i wymienia jego klientów celebrytów.
„Wszyscy są dobrzy. Ciężko się umówić.
I muszę je zrobić szybko”.
„Szybko?”
Ma listę oczekujących do ciumkania?
Nie wiedziałem, co mówić. „No, tak”.
I zaczynam jeść,
żeby uniknąć gadania.
Napiłem się zielonej herbaty.
Zapada niezręczna cisza, wreszcie mówi:
„Nose?
Jeśli mi pomożesz
z tymi 40 000,
po operacji zobaczysz je pierwszy”.
Przecież nie urodziłem się wczoraj.
Jestem dorosły. Swoje przeżyłem.
Dopiero się poznaliśmy, a ona prosi mnie o 40 tysięcy na cycki?
Wiecie, co jej powiedziałem?
„Joy,
podaj numer konta”.
Masz Line ID?
Od razu przelałem jej pieniądze.
Wysłane.
Za cztery dni pierwszy je zobaczę.
Nie musiałem czekać.
O drugiej w nocy zablokowała moje konto na Line.
Wiem, że to będzie na Netfliksie.
Jeśli…
Jeśli ona to ogląda, powiem to do kamery.
Joy,
to 40 000…
Żaden problem.
Nie chcę ich z powrotem.
Ta profesjonalna usługa rozrywkowa była warta tych pieniędzy.
Ale…
mam do ciebie małą prośbę.
Siedzieliśmy wtedy obok siebie. Widziałem, że ma ładne tatuaże.
Tutaj i tutaj. Graficzne tatuaże.
Mam prośbę, Joy.
Wytatuuj
sobie moje imię
pod piersią.
Imię twojego dawcy.
Jak w świątyniach.
Nazwiska są na tacach, talerzach, krzesłach
i podstawach nagrobków.
Więc kiedy ludzie używają jej piersi,
kiedy je głaszczą,
pocierają, ssą,
wąchają, liżą, cokolwiek…
„Moment.
Dar od Nose’a Udoma Taephanicha.
Zaraz.
Raduję się jego zasługą”.
To nie tak, że nie szukam partnerki.
To nie tak.
Umawiam się jak wszyscy.
Gdy szukasz miłości, znajdujesz kogoś ci miłego,
spotykacie się, poznajecie.
Ale rzecz w tym,
że miłość to za mało.
Związek to nie tylko te dwie osoby.
Miłość angażuje wielu ludzi wokół nich.
Rodzice, rodzeństwo, krewni, współpracownicy.
Miłość wymaga wielu ludzi i angażuje w detale tej osoby.
Jedzenie, kupanie, seks, spanie.
Jedzenie.
Wyobraźcie sobie,
że ktoś uwielbia jeść.
Jedzenie kogoś uszczęśliwia.
Ale drugiej osoby nie obchodzi. Wybrzydzają na to lub na tamto.
Może to weganie albo kultura im czegoś zabrania.
Jest trudniej, co nie?
Nie mówię, co jest właściwe, ale to niedopasowanie.
Jemy kilka razy dziennie.
Jesz śniadanie, trzy godziny później znowu jesz.
To, co jesz, zawsze jest problemem.
Jecie to samo?
Kupanie.
Miałem kiedyś znajomą, znaczy się wciąż mam.
Wyjechaliśmy razem na 10 dni. Nie kupała.
Ta kobieta nie robiła kupy.
Martwiłem się. Jak to robisz?
Mówiła, że nie może.
Piła wodę, jadła to i owo, Wszystko, ale nic z tego.
Wtedy zobaczyłem, jak wygląda ktoś, kto nie może kupać.
Nic jej nie pasowało.
Zakupy czy cokolwiek. Wyglądała na przygnębioną.
Pociła się na spacerach lepką, wodnistą biegunką.
Było z nami źle. Nie byliśmy szczęśliwi.
Tak jest przy niezgodności kupania.
Czy mój partner jest zazdrosny? Zdradza?
Jest alkoholikiem?
Jest leniwy? Sporo rzeczy do rozważenia.
Jedzenie, robienie kupy, seks.
Jesteśmy dorośli. Wiemy, że to ważne.
Pasujecie do siebie?
To jest jak z jedzeniem dla niektórych mężczyzn.
Seks…
Niektórzy się spieszą.
Jak jedzenie, są niecierpliwi.
Jedzą nawet niedogotowany makaron instant.
I po wszystkim idą spać.
A partnerka ma delikatniejszy gust.
Woli omakasę.
Musi być przystawka pobudzająca kubki smakowe,
potem dania w określonej kolejności aż do tego głównego.
A na koniec deser.
Musi być atmosfera i muzyka.
Zapach… wszystko musi być idealne.
To bardzo delikatne.
Ale facet zjada i odpada.
Zero wysiłku.
To niedopasowanie.
Z kolei inni
się opychają.
Może to przez porno.
Mlask, mlask, mlask.
Ilość ponad jakość. Szwedzki stół.
Obżerają się. Wylizują, dmuchają, analują,
ssą palce, wszystkie dziwy z pornosów.
Niektórzy są jak pustelnicy
w jaskini.
Wychodzą raz w roku.
Nie wyjdzie, jeśli do siebie nie pasujecie.
Jedzenie, kupanie, seks, spanie.
Spanie. To bardzo ważne.
Umawiałem się z taką jedną.
Po kilku miesiącach chcieliśmy się lepiej poznać.
To jedziemy na wycieczkę.
Pojechaliśmy.
To była nasza pierwsza wspólna noc
w jednym łóżku.
Nie mieliśmy żadnych relacji seksualnych.
Idziemy do wielkiego łóżka.
I żeby pokazać moje intencje,
kładę między nami poduszkę.
Jak dżentelmen.
Chciałem przekroczyć tę linię, ale trzymałem to w ryzach,
bo dorosłe związki są poważne.
Chciałem poważnego związku na resztę mojego życia.
Więc leżymy w łóżku i ja próbuję wyluzować.
Jestem w średnim wieku. Nie piję gazowanego przed snem,
żeby nie pierdzieć.
Bąk, bąk, bak. Stracę w jej oczach.
Nie mogę chrapać.
Nie chrap. Uniosłem poduszkę,
żebym się nie przewracał
albo dziwnie nie wyginał.
Tak spałem.
Ruszę szyją, zacznę chrapać.
Potem próbowałem zasnąć.
Zgasiłem światła.
Śpimy.
W środku nocy,
o pierwszej czy drugiej w nocy,
słyszę chrapanie.
Od razu się budzę i upominam się „przestań”.
„Nie spieprz tego”.
Obudziło was kiedyś własne chrapanie?
Słyszycie je i was przeraża?
Siadam na łóżku i mówię: „Opanuj się”.
Gdy układałem poduszki… Wciąż słyszałem chrapanie.
To było tak.
Świnia skrzypi w drzwiach.
Serio.
Długo uczyłem się tego odgłosu, by wiernie wam go przekazać.
Każdy akord.
To nie ja chrapałem.
To była ona.
Co mogłem zrobić?
Nie zasnę, jak nie jest zupełnie cicho i ciemno.
Chrapała.
Nie znałem jej jeszcze dobrze. Przyjaciółkę bym kopnął,
przetoczył, żeby inaczej nadawała.
Na stronę B.
Inna muzyka. Bo tego nigdy nie słyszałem.
Jak to działa? Chodziło o to, jak zgięła szyję?
Nigdy nie słyszałem takich nut.
Chrapała.
Od godziny 2.00 nie zmrużyłem oka.
Tylko leżałem.
Rany.
Nadszedł normalny poranek.
Wiadomo, o co pytasz, na początku w związku.
Zeszliśmy na śniadanie w hotelu.
„Jak spałeś?”
Jestem taktowny.
Powiedziałem jej, że źle.
„Za twarde poduszki?”
„Nie, były okej”, pięciogwiazdkowy hotel.
„Łóżko było za twarde?”
„Było lepsze niż moje w domu”.
„Więc
czemu nie mogłeś spać?”
Próbowałem być taktowny, mówię:
„Chrapałaś”.
Dobry humor zniknął z jej twarzy.
„To nie jest śmieszne”, tak powiedziała.
„Nie wygłupiaj się.
Zerwałam z moim byłym, bo chrapał, a ja nie mogłam spać.
Koleżanki mi to poradziły.
Nie wiedziałyśmy, co robić.
Pewnego razu na wyjeździe nagrałam jego chrapanie.
Wysłałam koleżankom, żeby pokazać im, co muszę znosić.
Poradziły mi z nim zerwać. To wcale nie jest zabawne”.
Potem była oziębła.
Wyszliśmy gdzieś, a ona była przygnębiona.
Nadąsana.
Zabrałem ją na zakupy,
żeby poczuła się lepiej.
Przy kolacji jej przeszło.
Potem wróciliśmy do tego samego łóżka.
Dobra,
wiadomo, chrapiemy, jak jesteśmy zmęczeni.
Też to robię.
Zmęczeni albo w złej pozycji, tak bywa.
Może wyczerpały ją podróże.
Więc śpimy. Znowu ta sama pora nocy.
Jakby zarzynali świnię.
Nie wiedziałem, co robić, nie mogłem spać.
Usiadłem cicho, żeby jej nie obudzić.
Mój telefon ładował się przy łóżku.
Odpiąłem go.
Nie wiedziałem, co robić,
więc nagrałem film.
Długi.
Do rana nie wiedziałem, co robić.
Nagrałem tego sporo.
Rano przy śniadaniu spytała ponownie:
„Nose,
Jak spałeś?”.
Naprawdę jestem taktowny.
Puściłem jej nagranie.
Oglądała.
Wyglądała,
jakby miała upuścić mój telefon.
„Nose,
to prawda?”
„Nie zdążyłbym tego podrobić”.
„To niemożliwe.
Nie mogę”.
Ryczała.
Na całą restaurację.
Naprawdę mocno płakała.
Nie umiałem jej pocieszyć. Nie sądziłem, że będzie tak źle.
Musiałem jej powiedzieć,
że każdy chrapie. Wszystkim się zdarza.
Wróciliśmy szybciej z wycieczki. Nie rozmawiała ze mną w samolocie.
Chciałem jakoś pomóc.
Mówię: „Chodźmy do lekarza.
Zbada, jak śpisz.
W szpitalu Samivej Srinakarin”.
Musieliśmy spać w szpitalu.
Pielęgniarki podpięły nas kabelkami,
głowa, skronie i piersi,
aż do stóp.
Spaliśmy, a lekarze monitorowali,
jak oddychamy, czy się wiercimy.
Wszystko mierzyli na komputerze.
Potem przejrzeli dane.
Do końca życia musi spać w masce.
Nie ma lekarstwa. Chrapania się nie wyleczy.
To skomplikowane.
Przyczyną mogą być alergie, nadwaga,
osłabienie mięśni języka
czy zawężone drogi oddechowe,
przez co brakuje tlenu.
To jak picie herbaty boba.
Zwykle płyn łatwo wypływa,
ale kulki boba mogą zatkać słomkę.
W ten sposób.
Nasze ciała potrzebują tlenu. Nie chcą umrzeć.
To jest powód.
Teraz pora wybrać maskę.
To była ważna decyzja.
Maski były jak modele opieki.
Chińskie i te jak luksusowe samochody.
Lżejsze były drogie, bo maszyna uwalnia tlen
wraz z wilgocią do nosa.
Działa głośno.
Żeby ci pasowała, musisz zrobić na zamówienie,
więc sprawdzasz różne modele.
Są takie z trzema pasami,
zakrywają ci nos i usta.
Jest długa rura,
która łączy się z maszyną obok łóżka.
Maszyna była po stronie, po której sypiam.
Ale włącznik był tutaj.
Włącza.
Wyobraźcie sobie.
Maska i trzy paski na twarzy.
Opaska jak tenisistka.
Paski na środku i pod brodą.
Inaczej się ześlizgnie.
Nie jest to specjalnie podniecające.
Spanie z Darthem Vaderem.
Mielibyście ochotę na figle z Darthem Vaderem?
„Kochanie”.
Odwraca się:
„Jestem twoim ojcem”.
Chowam miecz świetlny.
Zastanawiałem się,
czy zniósłbym życie z…
Jakby była pacjentką,
a ja jej opiekunem.
Czy mógłbym z nią spać do końca życia?
Rozumiecie? Życie…
Związki wymagają wyborów
i za nie bierzesz odpowiedzialność.
Nie ma złych lub dobrych.
Na przykład mąż za dużo pije.
Chcesz przy nim zostać.
Albo to hazardzista.
Zostajecie.
Jest uzależniony od gier.
To wasz wybranek? Tak? Więc to wasza sprawa.
Tak to już jest.
Z Darthem Vaderem?
Wchodzicie w to?
Miecz świetlny zbędny.
Ostatnio dużo opowiadam o duchach.
Ludzie pytają, czy to prawda.
Nie wiem, ale wciąż mam to w domu.
Tak.
Moi starsi się o mnie martwią.
Dzwonią, pytają: „Nose, wciąż masz tego ducha?”.
Mówię, że nie wiem,
ale jestem odważniejszy, możemy razem mieszkać.
Pytają, czy robię im pole zasług.
Mówię: „Bez obaw.
To mój priorytet od zawsze.
Uwielbiam to robić”.
- Ofiarujesz im zasługi? - Jasne.
- Biorą je? - Skąd mam wiedzieć?
Gdyby brały, nie byłoby sprawy.
Jak? Ofiaruję zasługi bratnim duszom.
„Musisz wiedzieć, jak się nazywają”.
Skąd mam wiedzieć
czyja to dusza?
Co nie?
Kto zesłał mi tego ducha. Skąd się wziął?
Mówią: „Może to czarna magia”. Ale czyja?
- Znam szamana, który może pomóc. - Kto to?
„Oto jego numer”.
I podaje mi jeszcze adres.
Jest dobry?
„Musisz go poznać.
Poda ci pięć imion.
Potem musisz prosić o przebaczenie.
Przy kadzidle, świecach i kwiatach.
Do rana ich nie będzie”.
Dobra. Spróbuję.
Idę szukać szamana.
Na północy. Nie zdradzę prowincji.
Droga była trudna, nie mogłem go znaleźć,
więc wynająłem
kierowcę o imieniu Ad. Młody gość z północy o jasnej karnacji.
Naprawdę przystojny facet.
Wszystko mi pokazał. Ale nieważne.
Dotarliśmy do domu w stylu lannajskim.
Było już kilka osób,
więc czekałem półtorej godziny na moją kolej.
Wszedłem do domu wielkości tej sceny.
Siedział na ławce z trójkątną poduszką obok.
Podchodzę uniżenie, a on: „Co cię tu sprowadza?”.
Powiedziałem mu, o co chodzi.
Mam ducha. Podobno jestem przeklęty.
„Dobrze. W takim razie…
podam ci imiona”.
Tak. Co mam robić?
„Zdobądź zasługę, odwiedź 9 świątyń”.
Dał mi listę świątyń.
„To musi być te dziewięć, one są związane z twoją karmą”.
Rozumiem. A co potem?
„Potem
jako dowód wyślij zdjęcia i filmy mojemu asystentowi”.
Dostałem jego numer.
Odwiedziłem te dziewięć świątyń,
opłaciłem nagraniem zasługę u asystenta, który medytował.
Połączył się z wyższą istotą i wyszło mu z tego pięć imion.
Skończyłem
i właściwie podziękowałem szamanowi.
Wychodzę.
Mówi: „Czekaj.
Pierwszy jest wolny. Drugi zostaje”.
Pierwszy byłem ja.
Drugi był Ad. Że co?
„Chodź do mnie”.
Myślałem, że będą mówić o mnie.
Może wie coś, co zagraża mojemu życiu,
ale nie chce mi tego powiedzieć.
Czekałem na zewnątrz.
Ad był tam jeszcze przez 35 minut.
Czekałem na niego w upale.
Gdy wyszedł,
pytam go, o co chodziło.
„Nie tutaj. Wsiadajmy do auta”.
Wsiadamy.
Jedziemy już kawałek. „Powiedz”.
„Jesteśmy za blisko, jeszcze nie mogę”.
„Cholera. Muszę wiedzieć. No mów”.
„Dziesięć kilometrów stąd jest kawiarnia”.
Zatrzymaliśmy się tam.
Siadamy bez zamawiania.
„Co się dzieje?”
„Wszedłem,
szaman zamknął drzwi,
zasłonił zasłony,
podszedł do mnie,
czułem jego oddech.
Mówił w północnotajskim”.
„Masz jakieś problemy?”
„Nie, nie mam”.
„Będziesz miał.
Ale czekaj,
dam ci pięć imion”.
„Jak mam im zadośćuczynić?”
„Nie trzeba”.
- To co mam robić? - Zdjąć koszulę.
Ad zdjął koszulę. „I co dalej?”
„Zbliżył się i pytał, w który dzień się urodziłem”.
Mówię, że w niedzielę.
„Klepał mnie ręką
znakami ascendentalnymi.
Poniedziałek, wtorek,
środa,
czwartek,
piątek,
sobota, niedziela”.
„Ad! Co zrobiłeś?”
„Nic, nie wiedziałem, czy to rytuał. Pozwoliłem się mu macać”.
- Co dalej? - Pytał o miesiąc moich urodzin.
Mówię: „Wrzesień”.
„Styczeń, luty,
marzec, kwiecień,
wrzesień”.
„Znak roku urodzenia?”
„Urodziłem się w roku świni”.
„Szczur. Wół. Tygrys. Królik.
Małpa. Kogut. Pies.
Świnia”.
„I co potem?”
Mówił, że jeszcze nie widzi.
Imiona były nieczytelne.
Niekompletne. Czasem same imiona bez nazwisk.
„Co robić?”
„Zdjąć spodnie”.
Każe Adowi zdjąć spodnie,
położyć się na ławce, na której siedział.
Usiadł na ławce. Szaman się zbliżył.
Znowu go pyta.
- Dzień urodzenia. - Już mówiłem.
„Lista jest niejasna”.
Szczur, wół, obmacywanie.
Cały seans go obmacywał.
Potem Ad wyszedł.
Pokazał mi kartkę. „To moje pięć imion”.
Mówię. „Cholera!”.
Na głos, cała kawiarnia mnie słyszała.
„Co z nim jest nie tak? Czemu to zrobił?”
„Spokojnie. Jestem facetem, to nic”.
„Nieprawda!”
Wkurzam się, jak słyszę o molestowaniu.
To nie zdarza się tylko kobietom. Mężczyznom też.
Czułem…
„To przeze mnie tu jesteś.
Wracamy tam.
Damy gnojowi nauczkę”.
„To nic takiego”.
„Nie ujdzie mu to na sucho”.
„Co zrobisz?”
„Dogadam mu na oczach wszystkich”.
„Szamanie, jak mogłeś to zrobić?
Mój fiut ci nie pasuje?
Czemu ja mam łazić po świątyniach?
Wielka wyprawa.
Muszę jechać do Phitsanulok, w góry, do Bangkoku.
Wszystkie dziewięć, miesiąc roboty
i 100 000 bahtów za bilety lotnicze.
A wystarczyło pościskać fiuta.
Co zrobiłem źle?
Chodź tu i macaj mnie.
Rozbiorę się”.
To życie mojego pokolenia.
Już za wzniesieniem, w wieku emerytalnym.
Ludzie w tym wieku będą myśleć tak samo.
Uzupełniamy przedśmiertną listę.
Cieszymy się na coś, czego nigdy nie robiliśmy.
Niektórzy chcą
skoczyć ze spadochronem z samolotu.
Inni chcą wspinać się po górach,
pływać z rekinami, niektórzy podróżują po świecie.
A mnie jakoś to nigdy nie obchodziło.
Nigdy tego nie chciałem.
To dla mnie nic wielkiego.
Lubię, jak coś
napełnia mnie energią.
Ale nie tak.
Zrobiłem coś bardzo energetyzującego.
Oglądałem taniec egzotyczny.
Tak.
Może myślicie, że egzotyczne tancerki to nic takiego.
Po co tam szedłeś?
To był pomysł mojego znajomego z zagranicy.
Był z wizytą, pytam go o plany.
„Zjem w Jay Faia, przy Szmaragdowym Buddzie”.
Na koniec chciał pójść do baru go-go na ulicy Bangla w Phuket.
Pytałem czemu.
Mówi: „Nie wiesz?
To nie powiem.
Przekonaj się, przyjdź. Jesteś Tajem!”.
Nie dam się tak traktować,
więc musiałem iść.
To jest właśnie
dla mnie ważne.
Takie rzeczy.
Niby bez sensu, ale dla mnie to ważne.
Pojechałem na Bangla w Phuket. Znalazłem bar, o którym mówił.
Mówił, że takiego programu nie widziałem.
Nic mi nie świtało. Wszedłem na Bangla i do alejki
z tańczącymi ludźmi.
Zrobiłem sobie z kimś zdjęcia.
Było okej. Pytam ludzi: „Gdzie ten bar?”.
Powiedzieli mi:
„To sekretna knajpa.
Co miesiąc zmienia nazwę, bo policja ciągle ich zamyka.
Nie powiem, gdzie jest teraz,
ale kiedyś byli na tej ulicy”.
Wskazał ulicę, poszedłem.
Znalazłem to miejsce, ale pod inną nazwą.
Podszedłem do faceta stojącego na zewnątrz.
Twardziel.
„Szukam jednego miejsca”.
„Taj?
Żadnych Tajów. Nie wejdziesz”.
Tajowie nie mogli wejść. Nic dziwnego.
„Wynoś się. Nie dla Tajów”.
Przegonił mnie jak psa.
Nic nie dało, że jestem Nose Udom.
Poddałem się. Przeszedłem kawał drogi.
A nie mogłem wejść.
Zobaczyłem kolesia. Cała twarz w tatuażach.
Zrobiłem sobie z nim tam zdjęcie.
Mówi: „Nose, co robisz?”.
Chciałem wejść do tego baru go-go.
Przeszedł przez grupę obcokrajowców.
„Ty”, mówi do sprzedawcy biletów.
„Ty”.
„Zostaw telefon. Nie wolno nagrywać”.
Jakiś szef szefów.
Moja karma wreszcie wraca.
To była moja nagroda.
Byłem jedynym Tajem w barze.
Pokój był mniej więcej taki.
Pełen Koreańczyków, Chińczyków i innych ludzi.
Odprowadził mnie do przodu.
Tutaj. Zaraz obok sceny.
Było nieco wyżej.
O tak.
Zaczęło się jakiś czas temu.
Jak tylko dotarłem, leciał program.
Dobra.
Była kobieta, może około 40 lat.
Tańczyła… te seksowne ruchy,
ale wyglądało, jakby się nie wyspała.
Była jakaś niewyraźna, niedożywiona.
Może miała problemy finansowe.
Tańczyła, jakby swoje już widziała.
Więc tańczyła.
To była muzyka taneczna.
Zanuciłbym, ale musiałbym płacić tantiemy.
Mogą mnie pozwać, jeśli coś tylko zanucę w moim programie.
Ze stand-upami nie jest dziś łatwo.
Poradzili mi,
żebym lepiej to zanucił. Mają pozwolenie.
To Thatthong Sound.
Ona do tego tańczy, powiedzmy.
Nie znam słów.
Thatthong Sound
Na gwiazdy patrz…
To nie działa!
Nieważne, tańczyła.
Po jakimś czasie podeszła podnieść miskę.
Taka pomarszczona z boku kula-akwarium.
Takich rozmiarów. Z wodą.
Przeniosła ją
i postawiła tutaj.
O tutaj.
Staje nad nią, ma między nogami.
Piosenka wciąż grała.
O rany! Nie było łatwiejszej piosenki?
Piosenka staje.
Była zupełnie naga. Nic na sobie nie miała.
Machnęła lekko biodrem.
Coś żywego
wyszło z jej…
„Cipki”, tak to nazwę.
To popularne określenie. „Cipka”.
To stworzenie wyszło jej z cipki.
Wyszło,
na początku się nie ruszało.
Wylądowało w wodzie i wypłynęło na wierzch.
Wiedziałem, że to ryba.
Po kształcie. Trochę się miotała.
Ryba. Ale nie pływała.
Dziwne.
Może była w szoku.
Może uderzyła się w głowę.
Wyobrażacie sobie? Uderzenie.
Chwilę przyzwyczajała się do wody,
płetwami…
I potem zaczęła pływać.
Pływała po misce. Siedziałem blisko z przodu.
Widziałem, że to ryba.
Ale myślę: „Co to za ryba?”.
Co to za ryba?
Wszyscy się zastanawiali.
Sum.
Mnie też opadła szczęka.
Była gdzieś taka.
Mniej więcej taka.
Sum!
Skąd wziął się sum? Miałem tyle pytań.
Jak to działa?
Wąsy jej nie pogryzły?
Za dziecka złapałem suma i ugryzienie bardzo bolało.
Gdzie schowała wąsy?
Gdzie się podziały? Jak działa schowek?
Byłem oszołomiony, a ona robi kolejny ruch.
Trzy.
Już trzy pływają w misce.
Już wiem, czemu kumpel śmiał się ze mnie,
że tego nie widziałem.
To poszerzyło moje horyzonty.
Byłem zachwycony.
Wyszły wszystkie trzy.
Byłem pod wrażeniem.
W zamian miałem tylko napiwek.
Dałem jej wszystko.
Napiwek.
Potem się zebrała i poszła.
Wszedł ktoś inny.
Też miała akwarium, ale puste.
Ryby wróciły do domu.
Do matki.
Która właśnie je urodziła.
Śpisz czy się śmiejesz?
Pochylasz się ze śmiechu czy już zasypiasz?
To była puenta.
Mów. Co zrobiłem źle?
W czym problem?
Mam cię na oku.
Wracamy do akwarium.
Ta kobieta miała około 30 lat.
Odstawiła miskę.
Gra muzyka.
Nie kombinujmy, gra to samo.
Naprawdę się zmuszam.
Tańczyła do tej seksownej muzyki.
Seksowny taniec. Potem muzyka cichnie.
Zrobiła ruch biodrami i…
Wiecie, co wyszło?
Cztery odnóża.
Żółw.
Japoński żółw.
Okrągły, taki duży.
Japoński żółw. To było urocze.
Japoński żółw.
I znowu trzy pływały.
Matka żółwi.
Czyli tak wygląda.
Co mógłbym jej za to dać? Dałem duży napiwek. Wyszła.
Była bardzo profesjonalna,
ale chyba nie kręciła jej ta robota.
Chyba
to jak
nie wiem,
jej sprawa.
Kręciło ją to bardziej niż tę tutaj.
Będę do ciebie wracał.
Nie pozwolę ci zasnąć.
Wzięła miskę i odstawiła.
Przyszła trzecia kobieta.
Inna niż ta pierwsza.
Nie wiem, ile miała lat. Była starsza.
Też zatańczyła.
Wszystkie wchodziły z seksownym tańcem.
Gdy muzyka ucichła,
niecierpliwiłem się.
Niecierpliwiłem się. Co wyjdzie?
Nie było z kim pogadać,
każdy jeden obcokrajowiec.
Może nie spodziewali się Taja na widowni.
Co wyjdzie?
Stała tam,
ale nic nie wychodziło.
Nie było miski.
Ale po jakimś czasie coś wystawia łeb.
Ptak.
Żółty ptak wystawił głowę.
Potem zrobiła…
i wyleciał z jej cipki.
Wyleciał z cipki.
Mówię wam. To robiło większe wrażenie
niż skok z samolotu bez spadochronu.
Albo pływanie z krokodylami
czy wspinaczka na Everest.
Ptak wyskoczył z jej cipki.
Dwa metry przede mną.
To było jak…
Jak scena z filmu,
ale to było prawdziwe, wyleciał.
Ptak odleciał.
Polatał po sali.
Nie jak w filmach, że spada.
Raczej jakby ptak wleciał do domu.
Był zaskoczony.
Wyszedł z jaskini i widzi tych wszystkich ludzi.
Publika też hałasowała jak wy. Wleciał w lustro i na ścianę.
Publiczność wyła.
To było jak…
Jak w scenariuszu.
Polatał i gdzie wylądował?
Przede mną.
Chciałbym to zmyślać, ale tak było.
Wylądował leciutko, nie ciężko.
Wylądował, poślizgnął się,
glebnął i driftował pod stołem.
Wpadł pod stół.
Wszyscy patrzyli, cała sala, martwili się o ptaszka.
Wpadł pod stół,
podniosłem nogi, żeby pomóc go złapać.
Bałem się, że go nadepnę.
To mogło być jej prawdziwe dziecko.
Co bym zrobił, jakbym je zabił?
O tak.
Przyszli po niego pracownicy.
Jak im tam?
Kelnerzy, tak, i właścicielka knajpy.
„Podnieś nogi, proszę”.
Wokół zebrali się ludzie.
Kobieta, która wypuściła ptaka,
matka ptaków podeszła do mnie.
Jesteś Nose Udom.
„Siedź spokojnie. Nie nadepnij go”.
Była przede mną, patrzy…
„Czy to Nose?”
„To Nose Udom”.
Zapomniała o ptaszku.
„Nose Udom.
„Cholera! Nose Udom tu jest”.
Jej nastrój się zmienił.
Była podekscytowana.
„Jak tu wszedłeś, Nose? Kto cię wpuścił?
Widziałam cię, ale myślałam, że to Jackie Chan.
To naprawdę Nose Udom. Czekaj”.
Woła kelnera: „Długopis, oglądałam cię, jak byłam mała,
dajcie kartkę”.
Zbliżyła się do mnie.
„Da pan autograf?”
Pamiętajcie,
była zupełnie naga.
Dla niej to nic, to jej strój roboczy.
Prawda? W tym pracuje.
Normalne.
Pewnie robi to od dziesięciu lat.
Nic nowego.
Przykucnęła.
„Proszę podpisać”.
Podpisywałem,
ale nie wiedziałem, gdzie patrzeć.
Pierwszy raz nie czułem się jak gwiazda.
Raczej jak ginekolog.
Mój podpis był wszędzie.
To było…
Za wiele do ogarnięcia. Ptak…
Potem ona się rozkłada jak…
Jak wachlarz. Za wiele.
Nie z tej ziemi.
„Nie odchodź. Zrobimy sobie później zdjęcie?”
Rozmawiała ze mną przez chwilę.
To było jak…
Wytrąciła mnie z równowagi. Dałem jej wielki napiwek.
Potem znaleźliśmy jej ptaka.
Wzięła go i podziękowała publiczności. Oklaskiwaliśmy ją.
„Bisuję specjalnie dla ciebie”.
Bis?
Chciałem wiedzieć, co to będzie.
Zniknęła, pewnie omówić,
co dla mnie zrobią.
Wkrótce pojawiły się wszystkie trzy.
Niosły banany.
To były zielone banany.
Niosły je razem.
Radosna muzyka, one tańczą i przynoszą banany.
Potem jedna bierze banana
i obiera go.
A potem…
ona…
wzięła banana
i wsadza go w tej pozycji.
Zastanawiałem się po co.
Wsadziła go calutkiego.
Potem było ogłoszenie.
DJ mówi.
„Kto chce potrzymać koszyk?”
A co myślisz…
Przepuściłbym taką okazję?
Nie ma mowy. Wcisnęła mi go do rąk.
„Chodź”, wszedłem na scenę.
Stoję na scenie z koszykiem, nie wiem po co.
Nie wiedziałem, co robić.
„Trzymaj tak. Jeśli coś wyjdzie, złap”.
Kosz był tam.
Gra muzyka. Liczą: „Raz, dwa, trzy”.
I wypadł banan.
Przeleciał.
Nie wiedziałem, co robić. Oddalał się.
Co robić? Rzucam się.
Wtedy ludzie też klaskali.
Jakbym współpracował w parze na występach.
Byłem zachwycony. Podobało mi się.
Gdy program się skończył,
owinęła się kocem
i przyszłą ze mną porozmawiać.
Tylu rzeczy się dowiedziałem.
Pytałem ją,
jak ona wkłada tam te rzeczy.
Serio. Pytałem: „Gdzie one lądują?”.
Ale nie naciskałem, bo była kobietą.
Odpowiedziała prosto.
„Tego się można nauczyć, Nose.
To moja ciotka.
To umiejętność przekazywana w wiosce od pokoleń.
Nie każda się nadaje.
To specjalna umiejętność”.
Naprawdę jej wierzę.
„Bierz pieniądze. Podobało mi się, bardzo, dziękuję”.
Pożegnaliśmy się i wróciłem do Bangkoku.
Idę do biura powiedzieć moim współpracownikom.
Przechwalałem się.
„Widziałem egzotyczny taniec z ptakami…”
A jeden mówi mi: „Nose.
Po co tak daleko? Mają to w Pattaya”.
„Nie, w Pattaya jest gra w ping-ponga.
Widziałem to”.
„Mam coś lepszego.
Faceci striptizerzy”.
„Po prostu się rozbierają.
Każdy gejowski bar ich ma”.
„To nie to samo.
Mówię ci.
Byłem z kolegami.
Potem zabrałem rodziców.
Moja mama płakała”.
Posłuszne dziecko. Ciekawe.
Ja nie zabrałem matki. Zabrałem ludzi z pracy.
Było nas ośmioro w vanie.
Cztery kobiety, czterech mężczyzn.
To jest priorytet naszego biura.
Praca? Nieważne.
Tym się zajmujemy.
Pojechaliśmy do Pattayi. Pierwszy występ był o 21.00.
Bilety kosztowały 400 bahtów.
Miałem maseczkę, ale inni nie.
Nikt mnie nie rozpoznał. Usiedliśmy.
Wiedziałem, że trzeba być z przodu.
Nasza ósemka w jednym rzędzie.
Występowały obie płcie.
Kobiety już widziałem, więc za bardzo mnie nie interesowały.
Ale taka jedna paliła.
Paliła cipką.
Wypaliła dwa.
Jakby wdech i wydech.
Jak to robiła? I zgasiła?
Skąd się wziął?
Dym pojawiał się i znikał.
Balonowe rzutki?
Nic specjalnego.
Ale oglądałem. Wreszcie przyszli mężczyźni.
Na to czekałem.
To była scena tej wielkości.
Były spiralne schody.
Było trochę ciemniej.
Tylko tam się świeciło.
I były te schody.
Jasne świeciło w ciemności.
Białe rzeczy naprawdę świeciły.
Najpierw występowali młodzi mężczyźni.
Wyglądali jak wyjęci z wioski, z dżungli.
Mieli sześciopaki
i święte tatuaże.
Zeszli ze schodów w samych majtkach.
Zagrała muzyka.
Schodzili powoli.
O tak.
Rozpraszająca muzyka i ich wybrzuszenia.
Było ich czterech.
Wyglądały na sztuczne.
Nierealne.
Nie ma takich długich.
Niemożliwe.
Zeszli.
Ta ciemność była jakoś rozświetlona.
To nie mógł być fiut.
Może ręka w gipsie.
Większy nawet od jego majtek?
Obłęd! Chodził tak…
Widziałem po ciemku.
Takie wybrzuszenie.
Nie ma mowy. Oszustwo.
Reklama, by oszukać turystów.
Cała czwórka stanęła na scenie.
Czterej niebiańscy królowie.
Zaczęli tańczyć seksowny taniec.
Sami się pieścili.
Jeden zapalił świeczki.
I oblewał się woskiem.
Bardzo seksowne, plus ta muzyka.
Pod koniec występu
nasza ósemka dociekała, czy to możliwe.
Bo wciąż było w majtkach.
Myślę sobie, że to musi być dildo.
Przecięli na pół, nałożyli
i wygląda na większego.
Tania sztuczka niewarta świeczki.
Potem przyszły kolejne kobiety. Nieważne.
Potem był drugi męski występ.
Muzyka.
Zaraz.
Nie miał pustych rąk. Trzymał galon wody.
Galon wody
to pięć litrów.
Ciężkie pięć litrów. Podasz? Masz galon?
Żeby widzieli. Zszedł w ten sposób.
Już jest mi ciężko.
Naprawdę duży. Tej wielkości.
Muzyka.
Fajniej szedł.
Zaczął tańczyć seksownie. Nie wiedziałem, po co mu woda.
Miał przywiązaną linkę z kawałka materiału.
Szła tak.
Mniej więcej tutaj.
Dwadzieścia centymetrów.
Podszedł.
Myślę: „Co się dzieje? Po co mu to”.
A potem podszedł
do Naew na widowni.
Naew podała mi teraz tę wodę.
Mówi do niej:
„Podwiąż”.
„Do czego?”
„Tego”.
Zdjął majtki,
Naew prawie dostała w podbródek.
Znokautowałby ją, gdyby był bliżej.
Stał napięty jak…
Krzyczę: „Uważaj!”.
A ona do mnie:
„Mam to zrobić?” Nikt nie odpowiadał.
„Powinnam”.
Nie odpowiadałem, chciałem, żeby spróbowała.
Założyła go jak wianek na polityka.
Wisiało.
Pod takim ciężarem spodziewasz się,
że się zsunie.
Ale ni cholery!
On trzymał się mocno.
A galon wody wciąż wisiał.
Oderwał się od ziemi.
Używał… nie wiem, jak to nazwać.
„Fiut” nie pasuje.
To nie oddaje skali.
Powiedzmy „wuja”.
Ale to nie był zwykły wuj.
Zwykle wuje są nijakie, a ten był…
WUJ!
To jest wuj!
Dostaniesz takim, to cię nie ma.
Podniósł wodę wujem!
Wszyscy wiwatowali, nawet właścicielka.
Koreańczycy, Japończycy, wszyscy.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć.
Puścił i galon upadł.
Czułem się jak wcześniej z tym ptakiem.
Podniósł dzban wujem.
Dopiero się dowiaduję, że mamy taki wspaniały naród?
Tyle lat przeżyłem w nieświadomości.
Myślałem, że to kulminacja programu.
Wtedy on mówi: „Czekaj, To mój starszy brat”.
Nazywał się Arty. Miał taką jasną skórę.
Był z Isan. Ostre zęby. Uwielbiał tę robotę.
Mówi: „Moja kolej”.
Podniósł dwa galony.
Miały dłuższe liny. Dwie.
Dał je żonie Belli, Am.
Jej mąż był tam.
Bella to duży facet.
W Kao Kon La Kao był mistrzem ceremonii.
Am jest bardzo wyrozumiała.
Nie niecierpliwi się.
Gość mówi: „Wieszaj je”.
A to była Am.
W końcu to zrobiła.
Arty’ego był jeszcze większy.
Gdy lina była zamocowana…
Jak to możliwe?
Napiął się. Odliczył do dziesięciu.
Kiedy je wieszała,
żona Belli wyglądała tak.
„Nie mogę. Nie podoba mi się to”.
Ale potem coś się w niej obudziło.
Aż podskakiwała.
Miała szeroko otwartą buzię.
Miała łzy w oczach.
Już przez cały wieczór.
Nie żartuję.
Podniósł na dziesięć.
I odstawił. Głośno go oklaskiwaliśmy.
Wszyscy byli zdumieni. Aż się pokłoniliśmy.
Zszedł ze sceny,
zbierał napiwki w kowbojskim kapeluszu.
Dobra. Daliśmy mu napiwki.
Ale nie dowierzałem.
Miał jakąś klamrę?
Jak to? Tylko patrzyłem.
Nie dotykałem.
Obchodził tak lokal z kapeluszem,
zszedł na dół,
na widownię
i dookoła.
Niektórzy dawali mało, niektórzy nic.
Podszedł do nas, więc pytamy,
czy to nie sztuczka.
Weź wodę, dobra?
Dobra. Spróbuj podnieść.
„To sztuczka?”
Chodził po napiwki.
„Sztuczka?”
Nic nie mówił.
Ale podszedł z tyłu i swoim wujem
klepie nas w plecy.
Małe klepnięcia po plecach.
Jak masaż szyi i ramion.
To była Naew.
„Moje łopatki”.
Już czterech nad nią pracowało,
jakby to była normalna usługa.
Klepali ją po udach. Krzyczała.
Wyła z radości.
Czwórka skończyła.
Szczęśliwi dawaliśmy napiwki.
Tego wieczoru daliśmy 10 tysięcy w napiwkach.
Już nic nie miałem.
Musiałem rozmieniać, żeby kontynuować.
To wyjątkowe talenty. Musimy ich wspierać.
Pożyczałem od moich pracowników. „Zasługują na więcej. Zdumiewające”.
Widzieli, że nam się podoba, więc kontynuują.
Skupili się na nas.
Po czterech stronach.
Tamtych ignorowali.
Chińczycy nic nie dawali.
Więc podeszli do nas.
Po ich występie przyszło więcej kobiet.
My już szliśmy, bo i tak bawiliśmy się nieziemsko.
Byłem przeszczęśliwy. A ona do mnie: „Jeszcze nie”.
Właścicielka: „Jeszcze nie idź.
Finał jest jeszcze lepszy”. Nie wierzę.
Więc czekam.
Czas na finał.
Gra muzyka.
Wyszło czterech gości.
Nieśli długie bębny.
Długie bębny.
Takie w rodzaju werbli.
Wyobrażacie sobie? Takie mniejsze.
Dwa bębny i czterech facetów.
Myśleliśmy, że nas zabawią.
Tańczyliśmy i kibicowaliśmy im, jakby to był koncert.
Zeszli.
Jeden kazał mi uderzać w bęben.
Wciąż nie wiedzieli, że to ja. „Dawaj”, mówi. Więc uderzałem.
To był skórzany bęben.
Ręka mnie bolała. Na środku była czarna kropka.
„Spróbuj”.
Podał mi bęben.
Potem dał jeden Naew.
Wzięła go.
Powiedzmy, że jesteś Naew. Trzymasz go.
Weź go do rąk.
Tu była góra.
Zapytał Naew:
„Ile cza?”
Naew mówi: „cza-cza-cza”.
Zajął pozycję.
Zdjął spodnie.
I walił wujem w bęben.
Naew nie wiedziała, jak zareagować.
Zaczęła tańczyć.
On mówi: „Nie. Przestań. Nie tańcz,
bo walę w bok”.
Potem dwa bębny grały razem.
Co to za bit?
Mówię wam.
Coś wspaniałego.
Upadłem na plecy, podczas gdy on to robił.
Leżałem na ziemi.
Turlałem się ze śmiechu, spadłem z krzesła.
Niesamowite bębnienie. Ludzie myśleli, że zasłabłem.
Szaleliśmy dla nich.
Bębnili i bębnili,
potem daliśmy im napiwki.
Mnóstwo napiwków.
Ale wciąż miałem wątpliwości.
Nie dowierzałem.
Kiedy skończyli,
wstałem i powiedziałem:
„Mogę go dotknąć?”.
Musiałem wiedzieć.
Nie zawahał się. „Jasne”.
Stał prosto. „No, dawaj”.
To jedna z tych chwil, których nigdy nie zapomnę.
Wstałem i dotknąłem jego wuja.
Wstań na chwilę. Podotykasz ze mną.
Zobaczycie, jak było.
Wstań. Wyciągnij rękę. Udawajmy.
Weź.
Tak było.
Tak go chwyciłem,
a potem głaskałem od podstawy do czubka.
Ścisnąłem, żeby wiedzieć, czy prawdziwy.
Wstrzyknęli coś? Efekt specjalny?
Ale nie, był prawdziwy.
Mówię: „O rany, to jest prawdziwa anakonda”.
Prawdziwa szabla.
Nie wiem, jak to nazwać.
Jak lepka bambusowa tuba z ryżem.
Albo wieprzowina z Ubon.
Jak to nazwać?
Zahipnotyzował mnie, wpadłem w trans.
Trzymałem i rozmawiałem z nim.
„Skąd jesteś?”
„Sa Kaeo?”
„Zawsze był taki duży?”
Powiedział:
„Nigdy nie próbowałem go powiększać.
Mam taką wadę od urodzenia”, popisuje się.
Chciałbym mieć taką wadę.
„Naprawdę? Szczerze,
Miło było cię poznać”.
Naprawdę.
Jak ściskanie dłoni obcokrajowca, którego właśnie poznaliście.
Ja ściskałem jego fiuta.
„Miło cię poznać”.
Mocno ścisnąłem: „Jesteś niesamowity.
Jak robisz takiego twardego?”.
„Mam specjalną technikę,
ale to tajemnica”.
Rozmawialiśmy tak: „A ten? Skąd jest?”.
Tamten był z Bueng Kan.
Kolejny z Suvannakhet, Laos. Łapałem im mikrofony,
kiedy się witaliśmy.
Długo rozmawialiśmy.
A potem rozeszliśmy się w swoje strony.
Byłem zafascynowany, pod wrażeniem.
Muszę wyznać, każę to później wyciąć,
wróciłem do hotelu i cały czas myślałem:
„To nie może być trudne”.
Była prawie północ.
Poszedłem na khao tom i wróciłem.
Potem wziąłem prysznic.
Stałem przed wielkim lustrem w hotelu.
Najpierw próbuję z okularami.
Tak, z tymi.
Przysypiasz? Stanę tutaj.
O rany.
Powiesiłem i od razu spadły.
Prawie się połamały. Mam tylko jedną parę.
Soczewki prawie się stłukły.
Cholera. Może zsunęły się przez pasek?
Później kupiłem probiotyki Yakult.
Od tego trzeba było zacząć. Pójdę po nie do lodówki.
Powieszę je.
Spróbuję z butelkami.
O rany.
Jeszcze za ciężkie?
No tak, najpierw je opróżnię.
Wypiłem wszystko.
Zostały tylko butelki i wieczka.
To nic nie dało.
A z czym mi się udało?
Z wieczkami.
Zgiąłem je w pół. To dałem radę zrobić.
Te całe występy
zrujnowały życia wszystkich oglądających mężów.
Koniec.
Zmiażdżyli nas.
Pamiętacie pulchnego Bellę?
Przed występem był dla żony tym jedynym.
Potem ona zobaczyła coś…
Coś lepszego.
On ciągle teraz mi jęczy: „Od czasu tego głupiego występu,
gdy bierzemy prysznic
i widzi mnie nagiego, wiesz, co ona robi?”.
„A kuku”.
„Jak dorośli, gdy widzą nagie dziecko.
Tak mi robi”.
To naprawdę wyjątkowe talenty.
Zrozumiałe, że chowają się z taką knajpą,
prędzej czy później policja by ich zamknęła.
Ale myślę: „Czemu?”.
To wyjątkowe talenty.
Mają wartość.
Sprawne i wydajne używanie fiuta czy cipki
to jak angielski piłkarz
żonglujący piłką przez 48 kilometrów.
Tam się liczy głowa, tak?
Duński nurek na jednym oddechu
nurkuje na 202 metry i bije rekord świata.
Ma sprawne płuca.
Amerykanka językiem zatrzymuje wiatraki.
Zdejmuje przód wiatraka domowego
i zatrzymuje łopatki.
Językiem.
Tam i z powrotem, 35 razy na minutę.
Używała swoich talentów.
Jeśli masz dużego wuja, to śmiało walisz nim w bęben.
Albo strzelasz ptakami z cipy.
Ptaki, żółwie, ryby.
Najwspanialszy azyl dla zwierząt.
Rząd powinien to wspierać, a nie ukrywać.
Nie bądźcie nadęci.
Muszą to wspierać i tego nauczać.
Jak masaż tajski. To nasza supermiękka siła.
Nie po prostu miękka, supermiękka siła.
To miękka siła twojego przyrodzenia.
Przekaż to dalej,
żeby ludzie wiedzieli, do czego jest zdolna cipcia.
Może być jak magazyn.
W Alcazar i Tiffany robią tylko lip-sync.
Lip-sync i żartują.
Robią już korekty płci.
Mogą też urozmaicić to innymi zwierzętami.
Są ptaki, ale przecież są krokodyle.
Cudzoziemcy je uwielbiają. Albo rozdymka.
Wystraszone rozdymki są urocze.
A czasem niespodzianka, nikt nie zna planu występu.
Wychodzi Crybaby albo ktoś.
To można promować.
I nie poprzestawajmy na bębnach.
Jest tyle instrumentów muzycznych.
A tajski ksylofon? Przytulą się swoimi.
Postawmy się Amerykanom, stopujmy wentylatory wujami.
Trzeba to wspierać, a nie ukrywać.
Z kampanią urzędu turystycznego,
zamiast wyrzucać miliony na twarz sławnego aktora.
Po prostu zróbcie TikToka.
Zaproście ludzi. To jest supermiękka siła.
Daję wam pomysł za free.
Niech ludzie w Pattayi czy Phuket mówią:
„Heloł, łelkam”.
Jasne?
„Heloł, łelkam szoł. Noł czardż. Piwo po czterysta bahtów.
Miłego występu, zabawy i dobrej energii.
Mamy mocne dziewuchy, ryby, żółwie.
Ptaki, krokodyle.
Może rozdymki”.
„Ping-pongi, balony, fajki, banany”.
„Wejdźcie, zobaczcie”.
„Miłego Supermana”.
„Miłego z Supermanem fiuta witania”.
„Wielki fiut gra cza-czę”.
„Wielki fiut dźwiga dzbanki”.
„Wielki fiut robi masaż. Wielki fiut supergwiazda”.
„Wielki fiut robi masaż. Nasz nieśmiertelny wielki fiut”.
„Freestyle wielkiego fiuta”.
„Witamy w Tajlandii”.
„Czy biedni mają tam prawa?”
„Ale mamy fiuta”.
„My mamy cipki”.
„Przygotuj majtki, Tajlandio”.
„Dla świętego spokoju Tajów, przestańmy narzekać!”
Szerokiej drogi!
Wracajcie bezpiecznie!
Pobudka! Dzięki!
Napisy: Paweł Zatryb