SZCZERZE MÓWIĄC
LEW KŁAMCZUCH
Lew kłamczuch.
„Dawno, dawno temu, w krainie lwów, żył sobie lew kłamczuch.
Miał najpiękniejszą grzywę.
Wszystkie inne lwy mu jej zazdrościły”.
Wygląda super.
„Ale lew ten skrywał ogromny sekret”.
Jaki?
„Jego grzywa nie była prawdziwa”.
- Co? - Była sztuczna.
„Sztuczna grzywa była niewygodna i obcierała mu głowę,
ale znosił to, bo nie chciał jej zdjąć.
Obwiniał mamę i tatę za to, że nie dali mu ładnej grzywy.
»To moja grzywa. Mam najpiękniejszą grzywę na świecie«.
Lew ten jednak żył w ciągłym strachu, że jego sekret wyjdzie na jaw”.
ODCINEK 12: SZCZERZE MÓWIĄC
Mamo.
Yu-jeong.
Bałem się, że się nie wybudzisz.
Byłem przerażony.
Porządnie się wyspałam.
Tak.
Czuję się wypoczęta.
Tak.
Czemu płaczesz?
Mój In-su.
Prawdziwa z ciebie beksa.
O co chodzi?
Nie płacz.
Czemu płaczesz?
Nie płacz, In-su.
Masz trzech dorosłych synów.
Jesteś beksą.
Tak.
SPOCZYWAJ W SPOKOJU
Napij się wody i zjedz coś.
Gdyby twoja mama zobaczyła, że tyle pijesz, zbeształaby cię.
Mówiła, że gdy poczuje się lepiej,
wstąpi do twojego salonu na strzyżenie.
Powiedziała, że wybrała najładniejszą, jaką miała.
Cała ona.
Uwielbiała wręczać koperty.
Wciąż pytała,
co będzie, jeśli nie zdąży
cię przeprosić.
Powinna była przeprosić.
I przyjść na strzyżenie.
I włożyć pieniądze do koperty.
Mogła przyjść do kobiety, której nie znosiła.
BIŻUTERIA DLA BOK-JY
Tata nigdy nie płakał.
Nie mówił też do mamy po imieniu.
I nigdy się nie bił.
SALA CHORYCH
Wejdźcie. Chce was widzieć.
Mamo.
Czekałem na ciebie z obejrzeniem Kłopotów rodziny Ppong-sika.
Gdybyś obejrzał sam, byłaby to zdrada.
Pokaż się.
Coś ty taki rozczochrany?
Przeze mnie bardzo schudłeś.
W porządku?
Boli cię coś?
W porządku, nic mi nie jest.
Moi kochani.
Jedliście coś?
Kim Jeong-heon.
Jeong-heon!
Wyczyść mój grafik. Chcę sobie zrobić przerwę.
Znikasz na wiele dni, a teraz coś takiego?
Naprawdę chcesz zakończyć karierę?
Nie.
Więc o co chodzi?
O sen zimowy?
Pomyślę wiosną, gdy się obudzę.
Co ty, żaba?
Nie, szop.
Mówię serio.
Od kilku lat nie miałem tygodnia wolnego.
Nie miałem nawet dnia luzu.
Doskonale o tym wiesz.
Dyrektorko Ma.
Wiem, że stawiam cię w trudnej sytuacji.
Więc czemu to robisz?
Żeby przeżyć.
Daj mi trochę luzu, Mi-ra.
- Proszę. - Dziękuję.
Cześć!
- Co słychać? - Wszystko dobrze, dzięki.
Jak tam twój program?
Chyba dobrze.
Czy Min-gu pracuje z tobą?
Tak, a co?
Zadzwoniłam do niego, bo mój asystent odszedł,
ale powiedział, że nie może.
Planujemy nowy program.
Rozumiem.
Słyszałam, że dorabia sobie jako kierowca.
Co?
Głupio mi o to pytać,
ale jeśli to wciąż etap planowania,
czy mógłby sobie dorobić, pracując z nami przez kilka miesięcy?
Gdy potwierdzą wasz program, to wróci.
Super.
- Pokaż, co jeszcze robi. - Świetne.
- Bardzo ładne. - Pani Woo-ju.
Dzień dobry.
Cześć.
Przyszła kawusia. Dziękujemy.
Dziękuję.
Niech pani spojrzy.
- Nada się do gier. - Tak.
Niech pani spróbuje.
NASZA SZEFOWA
Nasza szefowa.
Mam zmyć?
Nie.
Podoba mi się.
I-na, bierzmy się do pracy.
Dobra.
Jesteście zwolnieni.
Co?
Złamałam jedyną zasadę naszego zespołu.
Musimy go rozwiązać.
Jaką zasadę?
Powiedz jej.
Nie pracujemy za nieuczciwą stawkę.
To tylko do rozpoczęcia produkcji.
Podobno sobie dorabiasz.
I-na jest pewnie w podobnej sytuacji.
Dostajecie inne oferty, ale nie chcecie mnie zostawić.
Wcale nie.
Zjedzcie coś, jedźcie do domu i nie wracajcie.
Cieszę się, że z pana mamą lepiej.
Dziękuję.
Pewnie panu ulżyło. Jest pan w stanie wrócić do pracy?
Tak.
Panie Ki-baek.
Wie pan, że to dla pana bardzo ważny moment, prawda?
KOCHAM WIADOMOŚCI!
Pytał pan, czy freelancer może prezentować wiadomości.
Tak. Pytałem.
Nadal chce pan zostać prezenterem?
Jestem w szoku, że pani Ma da ci wiadomości.
Nie do końca. To bardziej program z nowinkami.
Ale wygląda tak samo, co nie?
Co jest? Przecież tego właśnie chciałeś.
To prawda.
Myślałem, że inaczej umrę.
No co ty.
Racja.
Głupio ci?
Że znowu się za tym rozglądasz, mimo że sam zrezygnowałeś?
No mów. Czemu się wahasz?
Nie waham się. Dałem już odpowiedź.
Zgodziłeś się?
Nie chcę wystąpić w tym programie.
Nie zrobię tego.
Co nieco o panu słyszałam, ale tego się nie spodziewałam.
Nie jestem już taki, jak byłem.
Dużo się wydarzyło, odkąd rzucił pan pracę, prawda?
Tak. Bardzo dużo.
Ale jestem bardzo ciekawa powodu, bo w ogóle się pan nie zawahał.
Sądziłem, że dzięki temu będę kimś.
Że siedząc w sercu redakcji wiadomości,
udowodnię, że odniosłem sukces.
Dlatego byłeś taki zafiksowany? Jakbyś bez tego miał umrzeć?
Kiedy ludzie mówili, że mam wszystko,
byłem przerażony.
Szczerze mówiąc, nie mam nic.
Całe życie ukrywałem się za piękną maską.
Słuchaj. A kto z nas nie nosi maski?
Chyba że kogoś trafił piorun i postradał zmysły.
Na szczęście mnie porządnie poraził prąd.
Co?
Byłem pewny, że pójdę na dno,
ale nie poszedłem.
Byłem szczęśliwszy i częściej się uśmiechałem.
Zastanawiałem się, czy oszalałem.
Ale prowadzenie wiadomości było twoim marzeniem.
Było.
Właściwie…
nadal jest.
Chcę przekazywać światu prawdę i być szczerym.
Uszczęśliwia mnie to. Teraz to wiem.
Więc czemu odmówiłeś?
Wróciłaś?
Tak.
Pan Yeong-won dobrze się czuje?
Wiadomo, że nie.
Jesteście parą. Powinnaś przy nim być.
Partnerka starszego faceta ma cały dzień siedzieć na pogrzebie jego matki?
Ludzie mogą zacząć gadać.
Czemu się tym przejmujesz?
Nie przejmuję się.
Makijaż mi się rozmazał. Poprawię go i tam wrócę.
Czy pan Yeong-won…
rozmawiał z tobą o ślubie?
Co ty gadasz? Nie bądź śmieszna.
Jadłaś kolację?
Coś tam zjadłam.
Co to?
- Smażony kurczak? - Mówiłaś, że nie jadłaś.
Jak miło.
Nie miałam apetytu, ale kurczak od chłopaka jest pyszny.
Czemu straciłaś…?
O co chodzi, Woo-ju?
Pobierzemy się?
Co? Moment. Jeśli się…
O czym myślisz, kiedy to słyszysz?
Że bardzo cię kocham. I ogarnia mnie poczucie odpowiedzialności.
Czuję, że razem zdołamy pokonać każdy problem.
Ja myślę o mamie.
Musiałaby mieszkać całkiem sama.
Ona też pewnie najpierw pomyślałaby o mnie.
Twoja mama
wychodzi za mąż?
A co? Myśli, że będę ją powstrzymywać?
Jest strasznie staroświecka.
Różnimy się od innych mam i córek.
Uratowałyśmy sobie nawzajem życie.
Żyjemy tylko dzięki sobie.
Wyglądacie jak zwyczajna matka i córka.
Nie wiem, czego moja mama chce.
Mówiłaś, że nie trzeba ukrywać nic przed najbliższymi.
Że się nie powinno.
Spróbuj szczerze z nią porozmawiać.
Ktoś sprawił, że spróbowałem. To nie takie trudne.
- Niedługo wracasz do pracy? - Tak, jutro.
Gu-won, pewnie jesteś smutny.
Nie. Nie ma pani pojęcia, jak ona zrzędzi.
Mamo, lubię, jak pracujesz. Naprawdę.
W domu nie odstępowałeś mnie na krok.
Bo nie chciałem, żebyś się nudziła.
Czuję się zraniona.
Oddaj telefon. Masz swój.
Mój jest dziecięcy. Nuda.
Kupisz mi nowy? Proszę.
Przecież jesteś dzieckiem.
Mamo.
Nie będę się już z tobą bawił.
Baw się z przyjaciółmi.
Nie mam przyjaciół. Będę bawić się z tobą.
Rany. Denerwujesz mnie.
Oddawaj mój telefon!
Nie szperaj w nim.
Zostańcie na pierogi.
Chętnie.
SZEFOWA YEON
Dzień dobry.
WYSKOCZYMY GDZIEŚ? PANI ON
Co? Gu-won…
Rany.
Przepraszam. Gu-won sobie zażartował.
Rozumiem.
W takim razie pójdę już.
- Trzeba cię obciąć. - Co?
Usiądź.
O rany.
Dla własnego bezpieczeństwa się nie ruszaj, dobrze?
Zjemy pierogi.
Mam fajny, nowy sprzęt,
ale nie przychodzi pani na siłownię.
Bo zawsze daje mi pan wycisk.
No wiesz, Yeon.
Po prostu nie masz mięśni.
Sama skóra i kości.
Un-baek,
przecież powiedziałeś, że jestem urocza.
Jesteś…
urocza mimo to.
No to dość tego.
Wyskoczymy gdzieś?
Jasne, chętnie.
Jesteś zajęty?
Tak.
Ja też.
No i?
Napijemy się?
Nie.
Jesteś zły?
Tak.
NAPIJMY SIĘ LIKIERU KAOLIANG
Mamo.
Tak?
Jeśli pan Yeong-won ci się oświadczy,
to wyjdź za niego.
Wiem, że ci na nim zależy.
Skąd nagle ta gadka o ślubie?
Jestem za stara na małżeństwo. To obrzydliwe.
Przeze mnie nie miałaś czasu za młodu.
Powinnaś randkować i wyjść za mąż.
Rób wszystko, czego chcesz.
Niczego nie chcę. Wszystko już zrobiłam.
Lubię swoje życie.
Nie mam na co narzekać.
Czemu zawsze ci wszystko pasuje?
Co z tobą?
Zupełnie postradałaś zmysły.
Skupiałaś się tylko na tym, żeby ułatwić mi start.
Niczego nie chcesz? Niemożliwe.
Czemu kłamiesz?
Myślisz, że nie byłam na to gotowa, gdy cię przygarnęłam?
Ocaliłaś mi życie, więc musiałam dać ci lepszy start.
Sądziłam, że uszczęśliwiając cię,
spełnię choć jeden dobry uczynek w życiu.
Zadowolona?
Dlatego zawsze muszę się przy tobie uśmiechać.
Czuję, że nie mogę być nieszczęśliwa.
Co?
Co się z tobą dzieje?
Nie byłaś taka nawet jako nastolatka.
Powinnam była ci wszystko mówić.
Obie byłyśmy głupie.
Więc co? Zamierzasz uciec?
Mamo, ja mówię poważnie. Czemu tak mówisz?
A co mam powiedzieć? Przeprosić za to, jak żyłam?
Że nie wiedziałam, co czujesz?
Nie o to chodzi.
- Dokąd idziesz? - Nie wiem.
Hej.
Trochę się tu zmieniło.
Pozbyłeś się większości alkoholu.
Nie ma też zamka.
To dobrze.
Napijmy się.
Tutaj?
A gdzie?
Mogę tam wejść?
Nieźle. Czyli nic tu nie masz.
Liczyłeś na sejf czy coś?
Największy sekret
to fakt, że nic się nie ma.
Mam założyć jakiś biznes?
Co?
„Smażony kurczak zięcia idealnego”. Nie.
„Makaron zięcia idealnego”. Może by pykło?
Ale chyba nikt mnie już tak nie nazywa.
Absurdalny pomysł.
Każdy biznes taty splajtował.
Nie każdy się do tego nadaje.
To co mam zrobić z życiem?
Wiesz, co jest najśmieszniejsze?
Wszystko rzuciłem,
a mimo to oglądałem swoje programy.
Absurd, co nie? Czemu mnie to obchodzi?
Bo lubisz swoją pracę.
Mam przez nią zaburzenia lękowe. Nikt tego nie zrozumie.
I co z tego?
Przestaniesz lubić swoją pracę? Twoje problemy znikną?
Nie myśl o innych i skup się na powrocie do zdrowia.
Potem możesz sprzedawać kurczaki i makarony.
Wrócę.
Gdy poczuję się lepiej,
znów będę robił to, co lubię.
To po co pytasz, skoro już podjąłeś decyzję?
Chciałem trochę pojęczeć koledze.
Jeśli będę robił, co lubię, i padnę na twarz,
mogę przyjść i ci pojęczeć?
Podoba mi się tu.
MOJA WOO-JU
Uciekłam z domu.
Muszę się zająć zbiegłym delikwentem.
Co? Patrolujesz okolicę czy coś?
To misja specjalna.
Przestraszyłeś mnie.
Alkohol i ucieczka z domu?
Muszę cię aresztować.
Ty też piłeś?
Tak. Trochę.
To dobrze.
Byłoby mi wstyd, gdybyś był trzeźwy.
Czemu delikwentka On Woo-ju uciekła z domu tak późno w nocy?
Pokłóciłam się z mamą.
Naprawdę? No to opowiadaj.
To nie do końca była kłótnia.
Zdenerwowałam się i się na niej wyładowałam.
Nigdy wcześniej na nią nie naskoczyłam.
Ale wiesz co? Poczułam się wspaniale.
Strasznie mi wstyd.
Jak mam wrócić do domu?
Powiem ci jak.
Posiedzisz pijana na huśtawce, spędzisz czas ze swoim chłopakiem,
a potem wrócisz do domu.
Tak?
Wiem, że masz doła, ale mogę przekazać ci dobrą wiadomość?
Jasne. O co chodzi?
Zamierzam spróbować.
Myślę, że mogę teraz zrealizować
swoje marzenie.
Ktoś sprawił, że mam odwagę spróbować.
Mam nadzieję, że twoje marzenie się spełni.
Trzymaj kciuki.
Trzymam kciuki.
Możesz mnie bardziej rozhuśtać?
Bardziej?
Trzymaj się mocno.
Ale jestem głodna.
Umieram z głodu.
Podła. Psujesz mi nerwy, a potem wracasz o tej porze?
Cóż…
Tak.
Wychowując cię, poświęcałam się,
żeby dać ci dobry start. I co z tego?
Po prostu nie powinnaś dłużej tego robić.
To był mój wybór. Teraz też żyję tak, jak chcę.
Czemu każesz mi randkować i wyjść za mąż?
- Kłamiesz. - Co takiego?
- Kłamię? - Aua.
A myślałam, że wreszcie dorosłaś.
Czemu zachowujesz się jak nastolatka?
Po prostu chcę, żebyś wreszcie robiła to, na co masz ochotę.
Spójrz.
Nawet nie wspomniał o ślubie.
- Za kogo mam wyjść? - Co?
Za siebie?
Nie oświadczył się?
Nie.
No co ty!
Co?
Jest ciężka. Ostrożnie.
- Lecę. - Zaczekaj, Jeong-heon.
Dasz sobie radę?
A czemu nie?
Jutro każdy się dowie o zaburzeniach lękowych i przerwie.
To był mój pomysł.
Właśnie. Naprawdę dasz sobie z tym radę?
Dbaj o mój fanklub.
Na razie.
Kiedy wrócisz? Kupiłeś bilet w jedną stronę.
Nie wiem.
Jeong-heon!
Będę tęsknił.
- To obrzydliwe. - Racja.
Na razie.
Dbaj o siebie!
MÓJ TATA JEST NAJLEPSZY
Możemy zaczynać.
Dobrze.
Dzień dobry.
Witam na kanale JZBS: jedz zdrowo, bądź silny.
Nazywam się Yoon Ji-hu.
Skosztuję.
Wygląda smakowicie.
Jajko.
Pomidor.
RAJ DLA PAR: PIERWSZA MIŁOŚĆ
Aha.
Tak, rozumiem.
Tak.
Dobrze, pani dyrektor.
Rozumiem. Do usłyszenia.
O rety!
Chwila.
Rany, ale obciach.
RAJ DLA PAR 2 SZUKAMY UCZESTNIKÓW
Jesteś niepoważna. Dobija mnie to.
Nie mogę zadzwonić do Woo-ju?
- Nie. - Więc co zamierzasz?
Poczekajmy. Woo-ju nie jest głupia.
Jakbyś jej nie znała.
Jest taka od ponad dekady.
Ludzie się tak łatwo nie zmieniają.
Co jest?
Yeon. Ha-young.
Potrzebuję pomocy.
Bardzo chcę zrobić Terapię praniem, ale nic nie mam.
Udawałam twardą przed Min-gu i I-ną.
Wysłałam ich do domu, gdy chcieli pomóc.
Ale muszę to zrobić. Jestem pewna, że dam radę.
Była tu pani dyrektor.
- Co? - Kazała ci zacząć pracę.
Słyszałaś o tym?
Czekałam, aż przyjdziesz i będziesz błagać mnie o pomoc.
Dasz radę?
Jesteś główną scenarzystką Raju dla par.
Przekazałam go już ekipie Kim So-jeong.
Co?
Nie przyszłaś do nas,
nawet kiedy szłaś na dno.
Byłyśmy złe, więc czekałyśmy.
Też odeszłaś z programu?
Tak.
Dziewczyny.
Ja na rozmowę kwalifikacyjną.
Min-gu. I-na.
Przepraszam.
Nie powinnam była tego robić.
- Jesteśmy rodziną. - Weźmy się w garść.
To dopiero początek.
Musimy mieć oglądalność lepszą niż Raj dla par, albo będzie po nas.
Chociaż nie lubię robić prania.
Zanoszę wszystko do pralni.
Co?
Może zrobimy Terapię w pralni?
Dobra. Co tylko chcesz.
Wypiorę ci tę twoją okropną buźkę.
Jutro spotykam się z Sinsang Electronics.
Dobrze.
- Potrzebujemy dwóch mobilnych pralni. - Tak.
I-na i Min-gu, zróbcie listę do castingu.
- Dobrze. - Jasne.
Obiecuję, że się przyłożę.
Jasna sprawa.
Jesteśmy profesjonalistami.
Sparta!
Tak, tak!
Dziękuję.
To na stronę i do materiałów reklamowych.
Dobrze, zaczynamy.
Raz, dwa, trzy.
A teraz inna poza.
Dobrze.
Tak jest. Świetnie.
FREELANCER SONG KI-BAEK WRACA DO WIADOMOŚCI?
6 MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Dla mnie jesteś tylko ty
Kic, kic, moja urocza damo
Powoli, po cichutku do mnie chodź
Nieśmiało wyznajesz miłość i uciekasz stąd
Tam nora wilków jest
Do dzieła!
Przerażające!
Zróbcie przejście, bo zbliżam się
Szop, który chroni króliczka
Na zawsze będę twój
Bratnia duszo ma
No dobrze. Brawo!
Hurra!
Wie pan, że jesteśmy klientami VIP pani Yu-jeong, prawda?
Tak. Dziękuję.
Niech pan z nami zaśpiewa i zrobi sobie z nami zdjęcie.
Oczywiście, chętnie.
Mówcie, jeśli potrzeba jakichś produktów.
Słuchajcie. Niech wszystko się dziś sprzeda!
Zrobimy sobie zdjęcie?
Jaki on fotogeniczny!
Śmiało. Róbcie zdjęcia.
Zamęczycie go.
Raz-dwa. Mój syn jest zajęty.
Musi wracać na plan programu. Szybko.
Muszę się pośpieszyć.
Lecę.
- Dokąd? - Na lotnisko.
Jedziesz na wycieczkę?
Już ci mówiłam. Odbieram kogoś.
No tak.
Nowa bluzka?
Tak. Ładna, prawda?
Tak.
Chyba będą oświadczyny.
Co?
Daj spokój.
Oszczędź sobie rozczarowania, a jemu gróźb.
Uspokój się.
Jedziemy na Czedżu. Błękitna noc na Czedżu.
Czuję to.
Jak znowu będzie oziębły…
Ty mu się oświadcz.
Dlatego to kupiłam.
Zamierzam to zrobić.
Co?
Powodzenia.
- Lecę. - Pa.
Słyszałem dziś coś bardzo fajnego.
Dzięki swojej supermocy?
- Tak. - Co takiego?
Naprawdę?
- No co ty. Twój wychowawca? - Tak.
Nieźle.
Jak dowiem się więcej, to dam znać.
Obiecujesz? Musisz mi powiedzieć.
Tylko pan mnie słucha.
Mama nie wierzy w moją supermoc.
Ja wierzę.
Jest pan zajęty w sobotę?
W sobotę? Nie.
Zrobi pan coś dla mnie?
Do zobaczenia. Pa.
PROFESJONALNE TRENINGI INDYWIDUALNE SONG UN-BAEK
„ODWAŻ SIĘ” NOWE ZAJĘCIA
ZDROWE PIERSI KURCZAKA
POLECA YOUTUBER Z MILIONEM SUBSKRYBENTÓW!
Gdzie on jest?
Jeong-heon!
Aloha!
Tak bardzo czekałem na twój powrót!
Jak się masz? Chodźmy.
Mogłeś założyć kapelusz. Ludzie się gapią.
Jaja sobie robisz? Nikt mnie nie poznaje.
Udało mi się powstrzymać prasę. Sądziłem, że może cię to przytłoczyć.
Chyba ci się nudziło, bo wygadujesz jakieś bzdury.
Widzę, że chciałbyś trochę uwagi.
Ty mały…
Świetna torba.
Co nie?
Też tak myślę, więc kupiłem ją dla ciebie.
- Serio? - Proszę.
Jeong-heon.
Kim Jeong-heon!
WITAMY Z POWROTEM!
Nie dam rady.
Daj spokój.
Nie ma odwrotu. Podpisał pan kontrakt.
Co?
Uczcijmy powrót najlepszego prowadzącego w kraju!
Witamy, Panie Gospodarzu.
Zróbmy świetny program.
Miło cię widzieć.
Groziliście, że mnie ukatrupicie, jak przesunę zdjęcia, a teraz to?
Bardzo nam się śpieszy.
PRZYSZŁY NAJLEPSZY PROWADZĄCY
Przerażacie mnie. Wystarczy.
Kim Jeong-heon!
- Przestańcie! - Kim Jeong-heon!
Na miejsca.
MIŁOŚNICY MIĘSA SPEC OD WOŁOWINY
Gdzie nasze logo?
- Idzie! - Powieście je.
PAN SONG W TRASIE: RELACJE Z TERENU
Dobrze.
Gotowi, akcja.
Najnowsze wieści ze skromnych, ale przyjemnych miejsc.
Pan Song w trasie: relacje z terenu. Song Ki-baek.
Kontynuujemy temat zawyżania cen na targu Bbaengdeok.
Pojawił się sprzeciw wobec poglądów przedstawiciela konsumentów.
Jest z nami dziś przedstawiciel Stowarzyszenia Kupców.
Dzień dobry.
Witam. Od 20 lat prowadzę na tym targu
restaurację o nazwie Bbaengdeok.
Cóż… Jeśli chodzi o zawyżanie cen,
to my…
Chyba nie dam rady.
Mówił pan, że sobie poradzi. Co to za jąkanie?
We wczorajszej rozmowie powiedział pan
kilka istotnych rzeczy.
Może pan wspomnieć o tym samym.
Może porozmawiamy przy winie ryżowym?
To wiadomości. Tak można?
To trochę inne wiadomości.
Chcemy usłyszeć pana zdanie.
Inaczej nie będzie pan mógł spać.
Był pan gotów zrobić wszystko, by ocalić ten targ.
To prawda.
Panie reżyserze, proszę przynieść wino ryżowe.
Dobrze.
Rano zrobiliśmy galaretkę z żołędzi. Chce pan trochę?
Oczywiście. Bardzo chętnie.
Przyniosę.
Dobrze. Dzięki.
Proszę się napić i rozluźnić.
To nie takie proste.
Kamery człowieka stresują, prawda?
KONKURS TALENTÓW SZKOŁY PODSTAWOWEJ „SEONHO”
WITAMY
Gu-won liczył, że przyjdziemy.
Rok temu się poryczał,
bo jego mama pracowała i nikt nie przyszedł.
- Naprawdę? - Tak.
W salonie często jest sam, więc brałem go za małego dorosłego.
To dziecko. Mali dorośli nie istnieją.
Fajnie. Czuję się, jakbym miał małego syna.
- Ki-baek. - Tutaj.
- Hej. - Dzień dobry.
Nie wiedziałam, że przyjdziecie.
Dziękuję.
Gu-won się ucieszy.
Umalowałam go. Wygląda niesamowicie.
Tak? Chodźmy do środka.
- Dobrze. - Chodźmy.
Dobra.
POWODZENIA, GU-WON!
Patrzcie, to Gu-won.
Dzień dobry. Jestem Jung Gu-won z klasy trzeciej, grupy piątej.
Dawno, dawno temu, w krainie lwów, żył sobie lew kłamczuch.
Uśmiech!
Pewnego dnia do lwa przyszedł królik.
- Cześć, lwie. - Cześć, króliku.
Lwie, masz przepiękną grzywę.
Chcesz wziąć udział w konkursie na najfajniejsze zwierzę?
Co? Nie.
Nigdy nie wyjeżdżałem z tego miasteczka.
Nie martw się. Zajmę się tym.
Na pewno sobie poradzisz.
Nie dam rady.
- Dasz. - Nieprawda.
- Jedź ze mną. - Nie.
- No weź. - Nie!
- Jedźmy! - Mówię, że nie!
Zaczekaj na mnie!
Niech pan do nas dołączy.
Zaufany człowiek. Idealnie.
Zmierzamy w innych kierunkach.
Jak mu nie wstyd tak kłamać?
Song Ki-baek
coś w sobie ma.
- Zejdź mi z oczu! - Spadnie pan!
Lew poszedł z królikiem i wziął udział w tym konkursie.
KONKURS NA NAJFAJNIEJSZE ZWIERZĘ
- Powodzenia! - Dzięki!
Nadeszła kolej lwa.
Jestem najfajniejszym lwem!
I wtedy…
Moja grzywa!
O rety.
Biedactwo.
Miał sztuczną grzywę!
Oszukał nas.
Ten lew to kłamczuch!
- Lwie! - Odejdź!
Lwie.
Mówiłem, że nie chcę tego robić!
Ale co ja teraz mogę?
To choroba! Tak mi powiedział lekarz!
Panie Song Ki-baek. Nic panu nie jest?
Czy sądzi pani, że dam radę w tym stanie prowadzić wiadomości?
Lwie, przepraszam.
Nie idź za mną!
Królik czuł się okropnie, bo obwiniał się o ujawnienie sekretu lwa.
Lew bez grzywy.
Wszyscy będą się ze mnie śmiać.
Możesz być fajnym lwem nawet bez grzywy.
Kłamiesz. Bez grzywy jestem nikim!
Wtedy królik podszedł i powiedział…
Proszę chronić serce. Tylko pan może ochronić siebie.
Jestem pana przełącznikiem. Proszę mnie wykorzystać.
Na pewno jest coś, co można robić dobrze bez grzywy.
Jestem przy tobie.
Zróbmy to razem.
Myślisz, że dam radę?
No pewnie.
Spróbujmy.
Pomocy!
Niech mi ktoś pomoże!
Hieny chcą mnie pożreć!
Uratuj przyjaciela!
Muszę się pośpieszyć, ale mam za ciężką grzywę i nie mogę biec.
Więc ją zdejmij.
Dasz radę!
Dobra.
W nogi!
Nic ci nie jest?
Dziękuję ci, lwie.
Jesteś najfajniejszym lwem, jakiego widziałem.
- Serio? - Tak.
Odwaga i dobre serce są o wiele fajniejsze niż ładna grzywa.
Bardzo dziękuję.
Jesteś najlepszy. Superowy!
Auć.
Lew zobaczył, że królik zranił się w łapki.
Króliku, czemu nie powiedziałeś, że coś cię boli?
Nie lubię martwić innych.
Jestem królikiem, który jest miły dla wszystkich.
Płacz, gdy cierpisz.
Płacz sprawia, że zapominasz o bólu.
Dałeś mi odwagę, by zdjąć grzywę.
Też chcę dodać ci odwagi.
Jesteś śliczna, gdy się uśmiechasz.
Ale wyglądasz ładnie, nawet gdy tego nie robisz.
Więc rób to, na co masz ochotę.
Uśmiechaj się, gdy chcesz, i płacz, kiedy chcesz.
Będę przy tobie, tak jak dzisiaj.
Królik też postanowił być odważny.
Ale…
wcale nie czuję się dobrze.
Myślałem, że przetrwam tylko wtedy, gdy będę ukrywał, co czuję,
i upiększał wszystko kłamstwami.
Im więcej ukrywałem, tym bardziej samotny się czułem.
Króliku, przymierz to.
Dobra.
Jak wyglądam?
Uroczo i fajowo.
- Naprawdę? - Tak!
Lwie, spójrz tam.
Czemu?
Nie ukrywaj i nie duś w sobie niczego.
Bądź odważny i powiedz,
że jesteś wyczerpany i się boisz.
Jestem szczęśliwy bez grzywy!
Mów ludziom, że ich lubisz i kochasz.
Ten lew jest do ciebie podobny, nie sądzisz?
Tak.
Płaczesz?
Cóż, to bardzo wzruszające.
Czy lew wyrzucił swoją piękną, sztuczną grzywę?
No dobra.
Powinien.
Prawdę mówiąc, ukrył ją w bezpiecznym miejscu.
Bo od czasu do czasu może chcieć założyć ładną grzywę.
No właśnie.
Ale nie nosi jej już, żeby ukrywać, kim tak naprawdę jest.
Racja.
Bo ten lew nie jest już kłamczuchem.
Lwie, chcę zobaczyć, co jest za tamtym polem.
Pójdziesz ze mną? Sam się boję.
Królik także nauczył się
nie ukrywać uczuć i prosić przyjaciół o pomoc.
Mam pójść?
Dobra. Chodźmy razem.
Lew i królik zostali dobrymi przyjaciółmi
i żyli razem długo i szczęśliwie.
Hurra! Chodźmy!
JESTEŚ NAJLEPSZY
- Wspaniale! - Dobra robota!
Uwaga. Ukłon.
Pa!
- Brawo, Gu-won! - Dobra robota!
Brawo!
SUPER, GU-WON!
Ekstra!
Tu jesteś, Ki-baek.
Nie idziesz?
To tylko przedstawienie dla dzieci, ale poruszyło mnie.
Chcesz wejść na scenę?
Mówisz?
- Fajnie tu. - Tak.
Pięknie się ostatnio uśmiechasz.
- Co? - Jesteś zrelaksowany.
Inny, niż gdy cię poznałam.
Cóż… ty też wyglądasz inaczej.
Tak?
Panie Lwie, chce pan przymierzyć tę grzywę?
No co ty.
Mówisz serio?
Tak. Proszę.
Pokaż się.
Wyglądasz uroczo.
MÓJ WSZECHŚWIAT
Byłaś częścią najważniejszych i najbardziej decydujących
momentów w moim życiu.
Wszechświat jest ogromny i nieskończony.
Bądź moim wszechświatem przez bardzo długi czas.
Kto graweruje zewnętrzną stronę obrączki?
Co to, Władca Pierścieni?
Wewnątrz nie widać.
Moja też taka jest.
Kiedyś udawałam, że jest okej, bez względu na to, jak się czułam.
Jesteś pierwszą osobą, z którą mogę być szczera.
Dziękuję.
Jest tam ktoś?
Co?
Co się dzieje?
Przedstawienie się skończyło.
Przepraszamy.
Skądś pana znam.
Nazywam się Song Ki-baek.
A to kobieta, którą bardzo kocham, i właśnie się jej oświadczyłem.
Proszę zgasić światło, gdy będziecie wychodzić.
Dobrze.
Już je zgasił, więc o co mu chodzi?
Co to?
Śliczne.
Nie sądzisz, że byłeś zbyt szczery?
Jak mogę ukryć to, że cię kocham?
Też racja. Miłości nie da się ukryć.
SZCZERZE MÓWIĄC
Panie Song Ki-baek!
Czemu ciągle się spotykamy? Nie zbliżaj się!
- Nie zbliżaj się! - Proszę się nie ruszać!
- Należy mi się trochę luksusu. - To moja walka.
Ej!
- Kwiaty cytryńca. - Oznaczają „Spotkajmy się ponownie”.
- Coś grubszego? - Ależ skąd.
Tak!
Pa!
Napisy: Joanna Kuboń