Uważaj. Wszystkich przeszukują.
To może być ostatnie zdjęcie RTG na jakiś czas.
Ile odtworzeń zostało?
Trzy.
Może cztery.
Dziękuję.
TM SŁUCHA...
ROSYJSKIEJ PIOSENKI FOLKOWEJ.
Tanja, widziałaś mój stoper?
Miałem go wcześniej.
Nie widziałam.
Co to jest?
Muzyka.
To kontrabanda. Wpędzisz nas w kłopoty. Wyłącz to.
W Moskwie uwielbiałeś, gdy znajdowałam zachodnią muzykę.
Jeśli nie zauważyłaś, nie mieszkamy już w Moskwie.
Jak mogłam nie zauważyć?
Jestem tutaj sama, a ty nie wiadomo gdzie.
Uciszasz mnie?
Dość tego. Masz się zachowywać.
Koniec z tymi nagraniami.
Zachowywać się? Brzmisz jak moja matka.
Nie mam na to czasu. Muszę znaleźć stoper. Spóźnię się.
Muzyka to jedyne, co mam ze starego życia.
- Mam tylko, kurwa, to! - Tak, tak.
Tak.
Poświęciłam wszystko, by tu z tobą być.
- Mam go. - Walja.
Tak, tak. Słyszałem to już. To moja wina. Rozumiem.
- Nie teraz, Tanja. - W ogóle cię tu nie ma.
Równie dobrze mógłbyś być na Księżycu!
GWIEZDNE MIASTECZKO
Rozpoczynam lądowanie na powierzchni Księżyca.
Lądowanie rozpoczęte.
- Potwierdź odłączenie. - Przesuń się.
Potwierdzam.
Lądowanie zakończone.
Rozpoczynam powiększenie modułu.
Zakończone.
A potem moja przemowa z powierzchni Księżyca.
Jest tu Arsenij Wetrow, który dowodzi, że każdy może lecieć w kosmos.
Nie wygłupiaj się.
Dwa tygodnie się skończyły.
Przybyła nowa załoga. Czas wystartować.
Właz zamknięty.
Gotowi do startu.
- Nie! - Co?
Polecicie do Pawła w Sojuzie z modułem wiszącym u boku?
Próbowaliście lecieć tak prosto?
Widzicie problem?
- Tak. - Świetnie.
Śruby puszczają.
Świetne naśladownictwo.
Moduł odłączony.
Gotowi do startu.
Dobra, znowu zjebał.
Jeszcze raz od początku.
Hej.
Nie chcę słyszeć wymówek.
To nie wymówki. Jesteś wrzodem na dupie.
- To standardowe szkolenie. - Co się dzieje?
Misja jest niebezpieczna.
- Jak każda. - Nie aż tak.
To ja tam lecę. To ja powinienem się stresować.
Masz rację.
Lecisz na Księżyc balonem.
Który nawet nie jest ukończony.
A stroisz sobie żarty.
Nie wiem, czego nie rozumiesz.
Uważasz, że nie dam rady.
Przerobiliśmy to kilkanaście razy. Ile razy zjebałeś?
- Pieprz się. - Zawodowiec.
Mam ci przypomnieć, kto był lepszym pilotem?
Polecisz MiG-iem na Księżyc?
Lot w kosmos to dyscyplina, nie pokazówka.
Pieprzony bachor.
Przepraszam.
Cały dzień jesteś spięty.
Co się dzieje?
Ja...
Wszystko.
Ta szalona misja, bezpieczeństwo.
Każdy boi się własnego cienia.
Stres mnie wykańcza.
Nakrzyczałem rano na Tanję za nic.
Wyżyłem się na niej.
To normalne.
Z Anastazją tylko się kłócimy.
O wszystko.
To było gorsze od kłótni.
Kazałem jej się zachowywać.
Wiem.
Powinienem był zostać i porozmawiać.
Powinienem był przeprosić, ale...
Chciałbym, żeby było tak, jak kilka lat temu.
Cały czas skupiałem się na pracy i martwię się, że jest mną...
zawiedziona.
- Co? - Nic. Tylko...
Jeśli jestem w takiej sytuacji z kobietą,
a rzadko w takiej jestem,
mam taki manewr.
Podchodzę od tyłu, obracam ją...
Boże. Nie o tym mówię.
- Przestań. - Myślałem...
Nieważne. Łoł.
- To nie to... - Wybacz.
Powiedz.
Powiedz, jaki to manewr.
Stajesz za nią...
i liżesz do samej góry.
- Przestań gadać, Sasza. - Kumam. Wybacz.
Proszę.
Piękna, co?
44,7 węzła.
Najszybsza na świecie.
Tak.
Jakie ciśnienie wytrzyma?
Głębokość projektowa 550 metrów. Około 56 atmosfer.
A to?
Dużo więcej. Ponad sto atmosfer.
Ale to antyk.
W latach kryje się mądrość.
Znalazłeś tam ocean?
...ciśnienie znajduje się przed...
Znalazł.
Główny inżynier go znalazł.
- Co? - Ostatni element układanki.
Sondę, która poleci na Wenus. Wróci z nią jutro.
Trzeba oczyścić ten teren.
Ma odpowiednie specyfikacje?
Oby. Okno startowe na Wenus jest za kilka tygodni.
Będzie wymagał modernizacji,
ale zostaliście wybrani do tego zadania.
Michaił, nie musisz podnosić ręki, by mówić.
Przepraszam.
Nie.
- O co chodzi? - Cóż,
jak przetransportuje go do Gwiezdnego Miasteczka?
Zostaw to jemu.
Rozpocznijmy przygotowania.
Cześć.
Przepraszam.
Musiałem iść na szkolenie. Nie mogłem się tym zajmować.
Czyli mną?
Nie to mam na myśli.
Chcę, byś była szczęśliwa.
Tak?
Spraw, bym była.
Co?
Powiedziałam: „Spraw, bym była”.
O Boże.
W porządku?
Tak.
Złapał mnie skurcz.
Wszystko dobrze.
Przepraszam.
To nic.
Przepraszam.
Nie, to ja przepraszam.
Wróciłaś.
Jak poszło szkolenie?
Walja nie daje mi spokoju.
Na pewno nie bez powodu.
Moja wspierająca żono, piłaś?
Jeśli Walja uważa, że dajesz ciała, to tak jest.
Łatwiej pilotować samemu
niż użerać się z tym bełkotem.
Wymyślają nam zajęcie.
Twoja wielka głowa nie zmieści się do hełmu.
Nie mamy hełmów.
Co?
Ani skafandrów.
Nie żartuj.
Okej.
Lądowanie na Księżycu bez skafandrów.
Do lądownika muszą wejść dwie osoby.
To zbyt niebezpieczne.
- Nie możesz... - W porządku. Nie boję się.
W lądowniku jest dość miejsca dla mnie, mojego ego i Arsenija.
A jeśli się mylę,
wypomnisz mi to, gdy będę czerwoną plamą.
Jestem za młoda na drugiego męża.
Stać.
Otwórz bramę.
Mam sprzęt do misji Łuna
i muszę go zawieźć do laboratorium.
Muszę zajrzeć do środka.
To delikatny sprzęt naukowy.
Nie może mu się nic stać.
Otwórz bramę.
Co się tu dzieje?
Zmykaj.
Towarzyszko, te nowe protokoły zaburzają pracę,
a misja startuje za trzy dni.
Nie możemy pozwolić na opóźnienia.
Nie możemy pozwolić na kolejny przeciek.
Amerykanie chcą coś przemycić do Gwiezdnego Miasteczka.
Zdobędą przewagę, jeśli zasabotują misję Łuna 17.
Nie będą mieli czego sabotować,
jeśli nie będziemy gotowi.
Pośpieszę się.
Spójrzmy.
Baza na Księżycu będzie gotowa na czas?
Niektórzy twierdzą, że pan nie zdąży.
Nie mam na to czasu.
Co to jest?
- To sprzęt do bazy. - Jaki sprzęt?
Zbiorniki na paliwo.
W dokumentach tego nie ma.
Podnieście plandekę.
Towarzyszko, tutaj!
Przepuśćcie ich.
Zamknij.
Jedźmy.
Oto oni, załoga Łuny 17.
Kolejni bohaterowie ZSRR.
Listy dla żon.
Arsenij.
Gdybyśmy zginęli podczas misji.
Wykorzystam poprzedni.
Nie martw się, możemy przygotować taki list.
Będzie poruszający. I patriotyczny, rzecz jasna.
- Przeczytasz sobie. - Nie trzeba.
Na pewno jest dobry.
Sasza.
Nie ma Walji.
Wiem.
To dla ciebie.
Nie masz go czytać.
Tylko mieć.
Mieć?
Tak...
Na wypadek, gdybym nie wrócił.
Przechowasz go dla mnie?
Proszę.
Przepraszam.
ZSRR
Gwiezdne Miasteczko, Łuna 17, włączamy tlen.
Przyjąłem. Sprawdzamy możliwe przecieki.
Ciśnienie normalne.
Przyjąłem.
Jesteśmy gotowi do startu.
Przyjąłem.
Zasilanie jeden.
Pozycja startowa.
Otworzyć zawory. Silniki od jeden do pięć.
Zasilanie dwa.
Przyjąłem.
Zezwalam na start.
Startujemy.
Kurs na wejście na orbitę, główny inżynierze.
Tanja.
Co?
Co powiesz na wieczór w Moskwie?
W weekend pojedziemy na koncert.
Mówisz poważnie?
Czemu nie?
Zawsze chodziliśmy.
Nie dostaniemy przepustek na wyjazd do Moskwy.
Wszystko jest zamknięte.
Ochrona już odpuści.
Misja wystartowała.
Za trzy dni będziemy mieć bazę na Księżycu.
Bazę?
Ale ciebie tam nie ma.
Powiedziałem, że nie mogę.
Mam randkę z żoną.
Nie potrzebują cię?
Ja swoje zrobiłem.
Wszystko w ich rękach.
Poproszę jeden słoik.
Jajka?
Nie, nie trzeba.
Wezmę miód.
Nie mam miodu.
Znowu?
Już trzeci raz w tym miesiącu.
Przykro mi.
Kiedy będzie pan go miał?
Nie wiem.
Strażnicy zabrali mi dwie dostawy.
Rozumiem.
Dziękuję.
Zoja?
Zoja! Jesteś tu sama?
Nie, jestem z mamą.
Gdzie ona jest?
Tam.
Cześć. Mama Zoji?
Jestem jej nauczycielką muzyki.
Jest utalentowaną pianistką.
Pani to wie.
Ma wrodzony talent.
Bardzo dziękuję.
Uczę gry na pianinie.
Może się umówimy na lekcję.
Chcecie przyjść dziś do mnie?
Może o trzeciej?
- Tak, byłoby świetnie. - Tak?
Blok północny, mieszkanie 40.
Do zobaczenia.
- Pa. - Cześć.
Pa, Zoju.
Co to jest?
Batysfera.
Kapsuła służąca do podwodnych obserwacji.
Ciśnienie na powierzchni Wenus
to ponad 90 atmosfer,
czyli tyle, co na głębokości 900 metrów.
Wyślemy nasz sprzęt w tym.
Na Wenus?
Na Wenus.
Niewiarygodne.
Na pewno chce pan mówić ludziom o tej misji?
Powierzyłbym Walji życie.
Szkoda, że nie może lecieć, bo odczulibyśmy jego nieobecność.
To po co go tu ściągać?
By szkolił tych, którzy polecą.
To byłby zaszczyt.
Nie macie dużo czasu.
Kolejne okno startu na Wenus...
Szybko się zbliża,
dlatego musimy jak najszybciej wysłać te moduły do Bajkonuru.
A ponieważ jest to tajne,
nie możemy pozwolić nikomu, nawet kosmonautom,
poznać prawdziwej natury misji aż do samego startu.
Tak jest z większością misji.
Jesteśmy przeszkoleni do startu w modułach Łuny.
Właśnie. A reszty nauczą się po drodze.
Kogo mam szkolić?
To jest właściwe pytanie.
Znaleźć kogoś na kilka dni to jedno,
ale znaleźć kogoś na dziewięć miesięcy, to zupełnie co innego.
Najlepiej kogoś, kto nie ma dużej rodziny.
Kto nie ma nic do stracenia.
Dobrze. Jeszcze raz.
...jeśli nie zauważyłaś,
Uciszasz mnie?
Dość tego. Masz się zachowywać.
Koniec z tymi nagraniami.
Zachowywać się? Brzmisz jak moja matka.
Smakuje ci czaj?
To mój ulubiony, ale trudno go tu dostać.
Pyszny.
Dziękuję.
Uważaj na ułożenie palców.
Jeszcze raz.
Praca z dziećmi, nauczanie, na pewno to kochasz.
Tak. I to bardzo.
Uważaj.
Jest tysiące kilometrów stąd w Kazachstanie.
- Od tyłu. - Okej.
Nim tu przyjechałam, byłam pianistką w balecie moskiewskim.
To niesamowite.
Tak.
Mówiłaś, że pracujesz w administracji.
Co to znaczy?
Irino.
Pracujesz w administracji?
Jestem po prostu sekretarką.
Wątpię.
Musisz być ważna, skoro masz dziecko w tej szkole.
Albo jesteś ważna dla kogoś ważnego.
Brzmi fajnie.
Być ważnym dla kogoś ważnego.
Poświęciłam wszystko, by tu z tobą być.
- To moja wina. - W ogóle cię tu nie ma.
Równie dobrze mógłbyś być na Księżycu!
- Dobrze się czujesz? - Gdzie jest łazienka?
Tamte drzwi.
Bardzo dobrze.
Jeszcze raz.
Spróbujmy czegoś nowego.
Zoja. Połóż to tam.
Dobrze.
Zoja skończyła?
Jeszcze nie. To wstęp,
ale nigdy nie jest za wcześnie, by wprowadzić teorię.
A Zoja szybko się uczy.
Tak, wszystko zauważa.
Usiądź.
A ty? Masz dzieci?
Nie.
Tylko męża.
Co robi twój mąż?
Mój mąż to Walja Mironow.
Wybacz. Jesteśmy tu nowe.
Powinnam go znać?
Nie znasz Walji Mironowa?
Tak mi wstyd.
Nie, przepraszam.
Ja nie...
Wspaniale.
Znasz tylko mnie.
Jest kosmonautą.
Był na Księżycu.
Na pewno jesteś z niego dumna.
Jestem.
Jaki on jest?
Walja?
Dobry.
Solidny.
Pracowity. Nawet za bardzo.
Poważny.
Nie zawsze taki był.
Co robi twój mąż?
Nie mam męża.
Przepraszam.
- Zmarł? - Nie.
- Przepraszam. - Nie.
Ojciec Zoji...
On...
Nie jest dobrym człowiekiem.
To, co się stało między nami...
To mój...
Przepraszam. Przesadziłam.
- Wcale nie. - Musimy już iść.
Zoja.
- Chodź. - Nie martw się tym.
Nie, w porządku.
W porządku.
Cześć.
I mama Zoji.
Mogę ci mówić po imieniu?
- Dobrze się czujesz? - Gdzie jest łazienka?
Przepraszam.
- Zmarł? - Nie.
- Przepraszam. - Nie.
Ojciec Zoji...
...nie jest dobrym człowiekiem.
To, co się stało między nami...
To mój...
Ojciec Zoji...
Przepraszam. Przesadziłam.
- Wcale nie. - Musimy już iść.
Zoja.
- Chodź. - Nie przejmuj się.
Nie, w porządku.
Przeniesienie zbiornika kondensatu zakończone.
Przyjęłam, Łuna 17.
Przekręć w prawo na 0-6-0 i wyzeruj.
Przyjąłem.
I uważaj na siebie, towarzyszu Poliwanow.
Nie chcesz, by żona cię przyćmiła.
Tak.
„Pierwsza kobieta na Księżycu
pomaga swojemu mężowi w jego pierwszej misji”.
Uśmiech?
Chwila.
Główny inżynierze.
301287319. Program 22, słyszysz?
Przyjąłem.
Przynajmniej nie słuchaliście przemowy Arsenija.
Mówi takim głosem...
„Ten ogromny krok”.
Nie brzmię tak.
Paweł?
- Brzmisz. - Taki mam głos.
Nie robię tego specjalnie.
Tak, taki masz głos.
- „A to nie”. - Okej.
„Ten ogromny krok”.
Straciliśmy ich.
To tylko zakłócenia.
- Zaraz wrócą... - Możesz sprawdzić...
Znowu ich słyszymy.
Powiedz Arsenijowi, że nie zniesiesz jego przemowy.
Nie musisz nas odcinać.
Raport ciśnienia atmosferycznego.
760 milimetrów.
Temperatura?
Dwadzieścia dziewięć stopni.
- Towarzyszu. - Ciśnienie tlenu.
Odbieramy sygnał wysokiej częstotliwości.
Nie rozpoznaję go.
Raport częściowy.
0,4 milimetra.
- Pokład. - Wszystko na zielono.
Ciśnienie w kabinie stabilne: 101,3 kPa.
Omni Delta Mark 36...
Wyizoluj go.
Przyjąłem. Potwierdzam Omni Delta Mark 36.
Możesz... Lokalizację...
Rzucił ją, a potem ją złapał.
Myślałam, że uderzy twarzą w scenę.
To najpiękniejsze, co widziałam.
To było ostatnie przedstawienie.
Będę musiał częściej występować.
- Ty to zrobisz? - Ja. Tak.
Z pomocą asystentki.
Asystentki?
Asystentki. Chwileczkę.
„Jesteś Tanja?”
- Tak. - „To jest Tanja?”
Tak, to jest Tanja.
Cześć.
„Tanja, jesteś piękna.
Walja mi o tobie opowiadał”.
„Jest piękna”.
Jest.
To najpiękniejsza kobieta na świecie.
I w kosmosie.
„Zgadza się. W kosmosie.
Ty wiesz. Byłeś”.
Zgadza się. Byłem.
„Jak myślisz?”
Co?
„Pocałuje mnie?”
- Nie w miejscu publicznym, Jean-Pierre. - Nie tu.
„Kto to?”
To Oleg.
Wszędzie za nami chodzi.
„Spodoba mu się przedstawienie?
Jak je odbierze?”
Tak się składa, że Oleg był baleriną.
Dobrze.
Tak?
Odbieramy sygnał ze statku, ale nie nasz.
To...
Częstotliwość używana przez Amerykanów.
W naszym statku jest amerykańskie urządzenie.
Jak to się stało?
To jakiś przekaźnik.
To na pewno sabotaż.
Raczej nie z tym urządzeniem.
Jest połączone z komputerem pokładowym
w module lądowania.
Wygląda na to, że chcą odtworzyć
- nasze systemy... - Wyłączcie go.
Jeśli zresetuję system, przekaźnik może się wyłączyć,
ale ryzyko dla misji jest zbyt wysokie.
Zaraz wylądują na Księżycu.
Źle pan kalkuluje ryzyko, towarzyszu.
Zróbcie to.
Gwiezdne Miasteczko, Łuna 17.
Wszystkie systemy w normie.
Lądownik przygotowany do lądowania.
Dobrze.
Musicie wyłączyć i włączyć zasilanie
wszystkich systemów.
Dobrze zrozumiałem?
Zaraz mamy lądować.
Systemy mogą się nie włączyć na czas.
Zróbcie to.
Przyjąłem.
Łuna, czy systemy uruchomiły się poprawnie?
Czekamy.
Włączenie się powiodło.
Wszystko w normie.
Dobrze.
Kontynuujcie lądowanie.
Wezmę dla ciebie skałę księżycową.
- Do zobaczenia. - Miłego.
Sprawdźcie właz przed oddzieleniem.
Tak jest.
Zamykam właz lądownika.
Nie tęsknij za bardzo.
Bez obaw.
Zamykam właz modułu.
Jak moja fryzura?
Chcę dobrze wyglądać w telewizji.
Na to za późno.
Oddzielamy się od Łuny.
Prędkość normalna.
Rozpoczynamy lądowanie.
Oddzielenie zakończone.
Pięć metrów.
Dziesięć metrów.
Kapsuła oddzielona. Łuna 17, rozpocznij program 37.
VHF dwa. Dobry zasięg.
Trajektoria 46-505. Na cel.
Kontrola naziemna, Łuna 17.
Właśnie nami szarpnęło.
Co to było?
Ciśnienie systemów napędu wygląda dobrze. Pozycja też.
To coś innego.
Moduł.
Rozszerzył się!
Kurwa!
Moduł rozszerzył się za wcześnie.
Silniki działają losowo. Nie mamy kontroli nad statkiem.
Ponowne uruchomienie systemu wszystko zresetowało.
Odłączcie moduł.
Musimy przerwać lądowanie.
To jedyny sposób?
Tak.
Przykro mi. Nie ma innej opcji.
Rozumiem.
Odłączam moduł.
- Sasza, wciśnij guzik. - Wcisnąłem.
Nie działa.
Szlag.
Co robimy?
Przełączamy na ręczne.
Przyczepiam się.
- Zadokuję nas. - Oszalałeś?
Nie dasz rady lecieć prosto z przyczepiony modułem.
Nie mamy innego wyboru.
Zrób to. Uruchom program 27, by odłączyć się od podpór.
Sterowanie ręczne.
Wracamy na orbitę.
Coraz gorzej trzęsie.
Muszę iść do toalety.
Zaraz wracam.
Sasza, pięć stopni w lewo.
Musisz być ustawiony idealnie, a moduł cię ściąga.
Szlag, próbuję.
Nie mogę odzyskać kontroli nad statkiem.
Wciąż są zbyt niestabilni.
Nie uda im się zadokować.
Nie razem z modułem.
Musicie ręcznie go rozhermetyzować.
Idź do zaworu na końcu i tam zacznij.
Powinieneś mieć dość czasu, by dojść do lądownika.
Robi się.
Sasza, trzy stopnie w lewo.
Próbuję.
Nie mam nad nim kontroli.
Pośpiesz się. Pozbądź się balastu, byśmy mogli zadokować.
Jestem przy zaworze.
Przełączam na ręczne.
Pośpiesz się! Nie mogę się podpiąć.
Retrakcja 10%.
Okej. Już lepiej.
Jest lepiej. Mam większą kontrolę.
Trzymaj równo, Sasza. Damy radę. Retrakcja 20%.
Odzyskuję kontrolę. Jest lepiej.
Dwa stopnie w lewo.
Wciąż nie jest równo.
Spokojnie. Dasz radę.
Już prawie.
Retrakcja już prawie 30%.
Trzymaj. Damy radę.
Dawaj.
Już prawie, Arsenij.
Jesteśmy blisko!
Retrakcja 40%.
Udało się.
Udało się, ty genialny gnojku.
Dokujemy.
Spokojnie, Sasza.
Dawaj, Sasza.
Tak, Sasza, tak!
Udało się.
Udało się, Arsenij.
Arsenij?
Dłużej tak nie mogę.
To był ostatni raz.
Obiecałaś mi.
Spojrzałaś na mnie i obiecałaś.
Powiedziałaś: „Zrobisz to i to będzie koniec”.
Zrobiłem.
Jasne?
Zamontowałem przekaźnik w Łunie 17.
To koniec.
Godzinę temu straciliśmy łączność.
To jeszcze nie koniec.
- Proszę. - Dziękuję.
W porządku. Dziękuję.
Napisy: Agnieszka Otawska