Pakory taty są najlepsze.
Mama zabierała całą miskę chutneyu
i chowała ją w szafce, by nikt nie widział, jak go zjada.
Moja matka była taka zazdrosna.
A gdy byliśmy mali, robiła roti z miodem.
Placki były słodkie i miękkie, a miód się na nich rozpływał.
Zjadaliśmy je podczas nauki.
Przestań, proszę.
Torturujesz sama siebie.
To ty wysyłasz ten głupi kod do nikogo.
Chyba że w jakiś magiczny sposób naprawiłeś system łączności.
Nie wiem, po co to robisz.
Fajnie by było, gdyby ktoś nas przywitał, gdy wylądujemy.
Szkoda byłoby spędzić dziewięć miesięcy w tym więzieniu,
by umrzeć samotnie w szczerym polu.
Nie ucieszą się na nasz widok.
- Walja mówił… - Nie wymawiaj jego imienia.
Sasza, to nie była twoja wina.
Nie chcę o nim rozmawiać.
Pożar zgasł.
Rozhermetyzowanie stłumiło ogień.
- Sasza! Nic ci nie jest? - Nie.
Rozhermetyzowanie się zatrzymało, ale jest inny alarm.
Sprawdź panel.
Atmosfera zanieczyszczona.
Spadek ciśnienia spowalnia, ale liczba cząstek rośnie.
Lakszmi, sprawdź ciśnienie w kabinie.
Podaj odczyt.
413 milimetrów słupa rtęci i rośnie.
Rozhermetyzowanie się cofnęło,
ale komputery się usmażyły. Są bezużyteczne.
Nie porozmawiamy z kontrolą naziemną.
Mamy przejebane.
Przepraszam.
Nie chciałem, by tak wyszło.
- Sasza! - Zdrajca.
Sasza! Sasza, przestań!
Przestań! Sasza!
Co z tobą, Sasza? Przestań.
Nie patrz na mnie!
Co z tobą?
Przestań!
Złaź!
GWIEZDNE MIASTECZKO
Hej! Jeszcze niegotowy!
Smakuje jak gotowy.
Nie będziemy mieć co jeść, gdy usiądziemy.
Zawsze dawaliśmy sobie radę.
Możemy od razu przejść do deseru.
Co ty na to?
Po kolacji powinniśmy znowu pospacerować nad stawem.
Wiśnie zaczęły kwitnąć.
Co?
Co znowu?
Ktoś do pana.
Siadamy coś zjeść. Nie mogę…
Przepraszam, zadzwoniłbym, ale…
Siergiej.
Wejdź.
Uważaj na głowę.
Galina.
Patrz, kto przyszedł.
Miło cię widzieć, towarzyszu Nikulow.
Panią też, Galino. Panią też.
Zje pan z nami kolację?
Proszę.
Możemy mieć gości do zmroku.
Tylko jeśli się nie narzucam.
- Ani trochę. - Skądże.
Muszę coś…
Mam nadzieję, że lepiej się pan czuje.
Tak.
Dużo lepiej. Dziękuje.
Galino, może pokaż Siergiejowi, jak robisz swoje piękne pierogi.
Moje ulubione.
Tak. Najpierw mieszasz mąkę i sól.
A potem…
Dodajesz jajko.
I sól.
Dalej mieszasz.
ŻYJĄ
Upewnij się, że dobrze wmieszałeś jajko,
nim dodasz więcej mąki.
Bo inaczej powstaną grudki.
Może być trzeba dodać więcej…
mąki.
Dotarliśmy na Wenus, Galino, dasz wiarę?
Dotarliśmy na Wenus.
Ktoś jeszcze wie?
Kosmonautka Belikowa na stacji Salut-1.
Ona pomogła mi potwierdzić pochodzenie sygnału.
Ma pan ochotę na grzyby?
Tak. Dziękuję.
Będą lądować w Kazachstanie za niecałe trzy dni.
Nie mogą wylądować w Związku Radzieckim.
Po tym, co zrobili, skończą w więzieniu albo gorzej.
Musimy znaleźć sposób, by zmienić ich trajektorię.
Jak? Nie mają już paliwa.
Zmieńmy kąt wejścia.
Jeśli mogą zmienić wysokość i podejść do lądowania pod ostrym kątem,
opór sprawi, że zmienią kurs i wylądują w innym miejscu.
Najmniejszy błąd w obliczeniach…
Zrobię te obliczenia, Siergieju.
Ale ty musisz wymyślić, jak je przekazać Wenerze bez wiedzy Miasteczka.
Nie mówisz poważnie.
Dolecieliśmy na Wenus?
Czy statek wytrzyma wzrost temperatury podczas wejścia w atmosferę?
Nie wiem.
Potrzebują naszej pomocy.
Zrobiłbym to sam, ale nie zasiadam już…
przy konsoli.
Pomoglibyśmy im wydostać
Mironowa…
Tak, ale on za to zapłaci po lądowaniu.
Nie ma powodu, by pozostali
cierpieli ponad to, co już wycierpieli.
Główny inżynier prosił o ciebie.
Konkretnie.
Jest w areszcie domowym, jak…
Widziałem się z nim.
Pomoże nam z obliczeniami, ale…
potrzebujemy, byś je przekazał Belikowej na stacji Salut.
Dlaczego?
Bo wszystko, co prześlemy stąd, zostanie przechwycone.
Ale są miejsca na orbicie stacji,
gdzie tracą kontakt z Gwiezdnym Miasteczkiem.
- Podczas utraty sygnału. - Tak.
By Belikowa mogła przekazać wiadomość Wenerze,
o ile będzie miała dostęp do ich zaszyfrowanego przekaźnika.
To genialne.
Ale to zdrada.
Ja nie…
Wspomniał mnie z nazwiska?
Tak.
Z nazwiska.
W porządku.
- Dla głównego inżyniera. - Dla głównego inżyniera.
O nie.
Walja, co jest?
Nie, nie, nie.
Wszystko dobrze?
Nie widziałem tego, póki się nie zbliżyliśmy do Wenus,
ale emisja gazów spowodowana rozhermetyzowaniem…
musiała zmienić naszą trajektorię.
Niewiele, ale jednak.
Co masz na myśli?
Walja.
Możesz odpowiedzieć?
Miniemy Wenus.
Co?
Jeśli miniemy Wenus, nie będziemy mogli wrócić na Ziemię.
Będziemy lecieć dalej, aż przyciągnie nas…
do Słońca.
Odpalmy silniki.
Skorygujmy trajektorię.
Nie mamy na to paliwa.
Na pewno możemy coś zrobić.
Dziesięć kopiejek.
Są miękkie.
Jest susza.
Jak zawsze.
- Po ile? - Dziesięć kopiejek.
Ma pani jakieś świeże?
Sprawdzę z tyłu.
- Zostaw go. - Galino, nie.
Proszę.
Jeśli wróci do tego świata, to go zabije.
Salut-1.
Zgłoście się.
Mów.
Nasz przyjaciel prosi, byś sprawdziła cykl zasilania
przekaźnika UHF.
Możesz to zrobić podczas nadchodzącej utraty sygnału.
Zaraz wyślę ci sekwencję.
Tu Salut-1.
Rozpoczynam fotografowanie domniemanej wyrzutni rakiet 20-7-1-9-2.
Towarzyszko Belikowa,
przesyłam sekwencję.
Salut-1, utrata sygnału za trzy, dwa, jeden.
Czas na przerwę.
Zjedzmy coś.
TRANSMISJA
Rusz się, Sasza.
- Co? - Co to jest?
Ktoś odpowiada?
Wygląda jak bzdury.
To pewnie tylko jakieś zakłócenia…
Czekaj.
Co?
W danych jest wiadomość.
Od kogo?
Od głównego inżyniera.
Wiedzą, że żyjemy. I że wracamy.
Ale czekaj.
Mówi, że lądowanie w ZSRR nie jest bezpieczne.
To sekwencja lotu.
Sposób na zmianę trajektorii.
By wylądować w Finlandii.
W Finlandii?
Transmisja pochodzi z zapasowego systemu radiowego.
Wenera, zgło…
Zgłoś się.
Zgłoś się, Wenera.
- Zgłoś się. - Stazja?
Sasza?
To ty?
Tak.
Tak, to ja.
Nie wierzę, że to ty.
Chciałam mieć pewność, że dostaliście instrukcje.
Tak, dostaliśmy.
Musimy kończyć.
Mogą namierzyć tę częstotliwość.
Ja…
Czy ja cię jeszcze kiedyś zobaczę?
Nie myśl o tym teraz.
Musisz trzymać się planu.
Tak.
Ale jeśli to pójdzie zgodnie z planem…
będę po drugiej stronie.
Wiem.
Muszę kończyć.
Do widzenia, Sasza.
Przykro mi.
Musimy to zrobić.
Albo wszystko, co się stało,
pójdzie na marne.
Lepiej zaczynajmy.
Mamy mniej niż dzień.
Zacznę przerzucać ciężar.
Zbiornik na ścieki jest prawie pełny.
O cholera.
Towarzyszu pułkowniku, otrzymaliśmy kontakt…
Wejść.
Pan wybaczy, ale z tego, co słyszę,
właśnie nam powiedzieli, że Związek Radziecki,
najwspanialszy naród na świecie,
z powodzeniem wysłał ludzi na inną planetę.
Za robotników Związku…
Nie! To nie jest powód do świętowania.
To upokorzenie całego kraju, rozumiecie?
Na pokładzie tego statku jest amerykański agent.
Nie ma w tym chwały.
Tylko wstyd.
Rozważaliśmy to z Belikową.
Podmieńmy ich wszystkich, gdy wylądują w Kazachstanie.
Przypiszemy sobie zasługi misji…
Nie było żadnej misji. Nie odbyła się.
Jasne?
To informacja od sekretarza generalnego Breżniewa.
Przepraszam.
Gdy zostaną schwytani, sprawa ma zostać załatwiona szybko.
Pojadę do Kazachstanu i osobiście się tym zajmę.
Dobrze, główny inżynierze Pietrowski.
Pewnie za nim tęsknisz.
Tak.
A ty za Anastazją?
Każdego dnia.
To wspaniała kobieta. Tyle osiągnęła.
To niesamowite, że się odnaleźliście w programie.
To nie było takie proste.
Powiedzmy, że zachęcono nas do bycia razem.
Znam to uczucie.
Aranżowane małżeństwo?
Przez twoich rodziców czy…
Nie do końca.
Moja rodzina chciała, bym za kogoś wyszła,
tylko nie za mojego męża.
Ale chciałam iść na uniwersytet.
Błagałam ojca.
Nie wiem, czemu się zgodził.
Tam poznałaś męża?
Gdy studiowałaś?
Tak.
Na Uniwersytecie w Hajdarabadzie.
To była…
miłość od pierwszego wejrzenia?
Nie.
Był żonaty.
- Co? - Tak.
Choć jego żona była w ich domu w Delhi, więc…
Czyli ty…
Zostawił dla ciebie żonę?
Nie.
Nie, ona zmarła.
Byliśmy tylko kolegami.
A potem przyjaciółmi.
Rozmawialiśmy, spotykaliśmy się na obiad.
Nic więcej.
Ale kochałaś go?
Z czasem coraz bardziej, tak.
Próbowałam to przed sobą ukrywać.
Przekonać siebie, że to dziecinne, że jestem samolubna.
Że to tylko fantazja.
Zaczęłam się czuć, jakbym…
była odpowiedzialna za jej śmierć.
Że spowodowały to moje uczucia do niego.
To nie była twoja wina.
Jak mogłaby być?
Wierzymy, że nasze przeszłe uczynki wpływają na to, co przed nami.
Więc noszę to ze sobą…
Jej pamięć…
i moje poczucie winy.
Albo mamy to, na co zasłużyliśmy.
Śmierć… tutaj.
Nie umrzesz.
Możemy wykorzystać Wenus, by skierować się w stronę Ziemi.
Mówiłeś, że nie mamy dość paliwa, by zmienić kurs.
Wenera nie ma.
Batysfera.
Właśnie.
Jeśli odpalimy silnik w sondzie,
dzięki któremu mieliśmy wylądować na Wenus,
wytworzymy dość energii, by zmienić trajektorię.
Genialne.
Tak. Ale się nie uda.
- Dlaczego? - Bo silniki batysfery
zaprojektowano tak, by odpalały się po odłączeniu.
By wcześniej ręcznie je odpalić, ktoś musiałby…
Musiałby być w batysferze.
Ale gdy batysfera się odłączy, nie można jej znowu zadokować.
Nie zaprojektowano jej…
To podróż na Wenus z biletem w jedną stronę.
- Polecę. - Walja.
- Walja! - Czekaj, Walja.
- Sasza! - Nie pozwolę ci na to!
Walja!
Otwórz drzwi.
Nie rób tego.
Walja! Nie.
Otwórz drzwi.
Znajdź Tanję i upewnij się, że nic jej nie jest.
Nie!
Obiecaj mi.
Obiecuję.
Ma pani chwilę?
Słyszałam o Wenerze i chcę pomóc.
Pytałam pozostałych
o nagrania oznaczonych inżynierów i jedno przykuło moją uwagę.
Tak?
Powiedz, co mi powiedziałaś.
Słuchałam towarzysza Stepanowa, a on jest tym, który…
Jest szefem programu Salut, tak.
Do rzeczy.
Wspomniała, że zmienił swoją rutynę.
Chodzi do pracy inną drogą.
Czasem o dziwnych porach wychodzi z kontroli naziemnej.
Ma wymagającą pracę.
Też tak pomyślałam,
ale mamy nagranie rozmowy z innym inżynierem.
Wobec którego wszczęto postępowanie dyscyplinarne.
Z kim rozmawiał?
Był w wydziale obliczeń,
ale pracował przy konsoli w kontroli naziemnej.
Nazywa się Sier…
Siergiej Nikulow.
Zna go pani?
Nie możesz tu przychodzić co pięć minut.
Wieści?
Zmienili kurs?
Przekazała współrzędne Wenerze.
Dziękuję.
Proszę, zostaw mnie w spokoju.
Towarzyszu Nikulow.
Proszę z nami.
Czemu tu jesteśmy?
Za mną.
Główny inżynierze!
Co wy robicie…
Proszę, przestańcie! Proszę!
Okej, czego chcecie? Czego?
Co się dzieje z Wenerą?
Nie wiem, o czym mówicie.
Kapsułę zniszczono rok temu.
Widziałem to.
- Kontynuujcie. - Nie!
Powiem wam, cokolwiek chcecie! Proszę, przestańcie!
Proszę! W porządku!
Okej! Cokolwiek chcecie!
- Powiem wam! - Przestańcie!
Wszystko powiem. Okej.
- No już. - Okej.
Daj mi coś, z czym mogę pracować.
Zmienili miejsca lądowania. To był mój pomysł.
Nikogo innego. To był mój pomysł!
Nikt inny nie był zaangażowany. Proszę!
Dobrze. Gdzie wylądują?
Nie wiem.
Nie powiedzieli mi.
- Nie mogę wejść do kontroli naziemnej. - Gdzie lądują?
Nie mogę tam wejść! Okej?
Nie strzelaj, proszę!
Okej, w Finlandii!
Okej? W Finlandii!
W Finlandii. Po drugiej stronie od Wyborgu.
Dobra robota.
Twój wkład zostanie odnotowany. Zabrać go.
Inżynierze, przepraszam.
Główny inżynierze, przepraszam.
Błagam, przepraszam!
Mamy 63 minuty do wejścia w atmosferę.
Ładuję trajektorię lądowania w Finlandii.
Moduł skonfigurowany i gotowy do oddzielenia.
Czas rozpocząć procedury.
Rozpoczynam oddzielenie batysfery.
Batysfera prawie na pozycji.
Jestem na końcu przewodu.
Rozpoczynam odpalanie silnika.
Silniki batysfery zmieniają naszą trajektorię.
Dobrze.
Powrót na trajektorię na Ziemię za trzy,
dwa, jeden…
Wyłączam silnik.
Udało się, Walja.
Obraliśmy kurs na Ziemię.
Dobrze.
Odłączę przewód.
Może jest sposób, byśmy…
Nie, dokończę misję.
Jaką misję, Walja?
- Polecę na powierzchnię. - Nie. Ty…
Lecę na powierzchnię i koniec dyskusji. Okej?
Zrób coś dla mnie.
Gdy znajdziesz Tanję, powiedz jej…
Że ją kocham.
Żegnaj, Walja.
Nie.
Jak mogliście pozwolić jej zrobić mu coś takiego?
Po wszystkim, co zrobił dla narodu.
Siergieju.
Ja…
Nie, ja… Nie rozumiem.
Właśnie pana widziałem w…
Ja nie…
Teraz.
- Oni tak robią. - Nie! Ja właśnie…
- Wiem. - Powiedziałem im o lądowaniu…
Nie. Przepraszam.
Już dobrze.
Przepraszam.
Wszystko będzie dobrze.
Nie przepraszaj.
Wszystko będzie dobrze.
Spójrz na mnie.
Wysłaliśmy ludzi na Wenus.
Na Wenus i z powrotem!
Tego nam nie zabiorą.
Nigdy.
Będą lecieli z tego kierunku
nad Skandynawią i zachodnim ZSRR w stronę Kazachstanu.
Chcę mieć oddziały przy strefie lądowania,
by mogły od razu wejść.
A co jeśli spróbują uciec?
Nie musimy się tym martwić.
Przez dziewięć miesięcy żyli w stanie nieważkości.
Ledwo będą w stanie ustać na Ziemi.
Jak kaczki.
Tak.
Wysokość 122 kilometrów.
Wchodzimy w atmosferę.
Włączam RUS.
Wybieram sterowanie ręczne.
Podawaj wysokość na bieżąco.
Musimy utrzymać się poniżej linii.
Wysokość 121 kilometrów.
Wykrywam opór atmosferyczny.
Wykryto przeciążenie.
Zaczyna się spowalnianie.
Rozpoczynam schodzenie ręczne.
Lepiej się czegoś trzymaj.
Przeciążenie 2,5 g i szybko rośnie.
Trajektoria się zmienia.
Uwaga na wzrost przeciążenia.
Przeciążenie 4,6 g.
Jesteś trochę za nisko.
6,8 g.
7,1 g. Osiem.
Potrzeba więcej.
- Spadamy. - Dziesięć.
Trzynaście.
Jeszcze… tylko trochę.
Udało się.
Obraliśmy kurs.
Statek, on…
Zmienia kurs.
Jak to?
Zmieniło się miejsce lądowania.
Gdzie wylądują?
- Nie… - Gdzie wylądują?
- Przeciążenie się zmniejsza. - Wszystko wygląda dobrze.
11,5.
Osiem.
Prędkość normalna.
Lecimy do Finlandii.
Pocisk wystrzelony.
Pięćset metrów.
Trzysta metrów.
Sto metrów.
Co to było?
Nie wiem.
Otwórz spadochron!
Nie mogę dosięgnąć…
Nie mogę…
- Spadamy za szybko. - Trzymaj się!
Trzymaj się! Uwaga.
Udało się.
Przeżyliśmy.
Nie na długo.
- Cholera. - Co jest?
Cokolwiek w nas uderzyło, zmieniło naszą trajektorię.
Wylądowaliśmy w Związku Radzieckim.
Jesteśmy dwa kilometry od granicy.
Musimy iść.
Gdzie wylądowali?
W promieniu 15 kilometrów.
Zabierzcie mnie do kapsuły.
Nie.
Co?
To Sasza.
On żyje.
Kapsuła właśnie wylądowała.
Zabiją ich. Zabiją ich wszystkich.
Musimy im pomóc.
Przykro mi. Nie możemy nic zrobić.
Ale… jesteśmy blisko ich miejsca lądowania.
Jeśli wyślemy moduł na dół, może zdążymy im pomóc.
Jak wiesz,
możemy go używać tylko w nagłych sytuacjach.
Dziękuję.
Salut-1, Gwiezdne Miasteczko.
Otrzymaliśmy informację, że aktywowano kapsułę ewakuacyjną.
Jest jakiś problem?
Nie, Gwiezdne Miasteczko.
To pewnie wadliwy czujnik.
Na pewno, Salut-1?
Z naszej strony wszystko w porządku.
- Musimy… - Nie damy rady dalej szukać.
- Główny inżynierze Pietrowski. - Co?
Moskwa.
- Pietrowski. - Panie zastępco.
Mówiłeś, że się tym zajmiesz.
Tak, panie zastępco, ja…
Byłem…
Wygląda na to, że zmienili kurs.
- Wiem. - Proszę się nie martwić.
- Zaraz pojadę… - Zajmie się tym pułkowniczka Raskowa.
Pułkowniczka Raskowa?
- To znaczy? - Już jest na granicy.
Zaraz ich aresztuje, więc nie musi się pan tym kłopotać.
Dziękuję.
Ja…
Rozdzielić się! Uwaga na linię drzew!
Nie mogli odejść daleko. Znaleźć ich.
Złap się mnie.
- Okej. - Tak.
Czuję się, jakbym miała na barkach tysiąc kilogramów.
Słyszysz to?
Zbliżają się.
Musimy iść.
Granica jest za linią drzew.
Julia!
W którą stronę do granicy?
Piętnaście kilometrów w tę stronę.
Piętnaście?
Może 20.
Ten wóz jest sprawny?
Nie wiem, ile jeszcze dam radę przejść.
Granica jest blisko.
Tam.
Musimy iść, Lakszmi.
Musimy iść.
Dawaj.
Naprzód!
Sasza!
Dawaj. Chodź!
Lakszmi!
Chodź, dasz radę.
Dasz radę. Chodź.
Chodź.
Już prawie jesteśmy.
Hej!
Dalej, Sasza!
- Chodźcie tu! - Idź!
Idź!
Zabrać ją.
Zabierzcie ją.
Idź!
Dziękuję.
Napisy: Agnieszka Otawska