Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
WYDARZYŁO SIĘ TO W YALE
Miłego dnia, proszę pani.
Dzień dobry, pani profesor.
Nie pogrążać się w krótkowzroczności.
- Kierkegaard powiedział, że... - Czy nie jest to dorozumiane,
że osoba powinna skupić się tylko na sobie?
Pracowity tydzień, Alma.
Zdaję sobie sprawę.
HANK GIBSON - ADIUNKT
Podlizuje się na wykładzie Nocka.
Do zobaczenia wieczorem.
Foucault przedstawia publiczne tortury,
których celem jest utrzymanie umowy społecznej
w czasach, gdy pokaz siły...
Faviola.
- Stół wygląda przepięknie. - Dziękuję.
PO POLOWANIU
Nie kwestionuję postrzegalnego istnienia moralności zbiorowej.
Mówię, że...
udawanie, że etyka społeczna
nie zaczynała się zawsze od stronniczego,
ostracyzującego sądu opinii publicznej...
Maggie.
Tak.
...jest dogodną ułudą.
Jaki jest jej cel?
Żebyśmy my, ludzie, myśleli,
że niegdyś mieliśmy na siebie plan.
Że byliśmy lepsi, bardziej zjednoczeni.
A nie byliśmy?
Czy powiedziałbyś, że zawsze zgadzaliśmy się
w temacie Boga, seksu, rasy czy polityki?
A może było mniej możliwości zbiorowego sprzeciwu?
To mi przypomina o tym, co powiedziałaś.
Co takiego powiedziałaś?
- „Performatywne rozżalenie”. - Rozżalenie.
Czytałaś pracę doktorską Maggie?
Oczywiście.
Mnie rzuca tylko ochłapy.
Ale to, co czytałem...
...jest ledwo spójne.
Jestem ciekaw, co myślisz, Almo.
Widzę tam potencjał do czegoś prawdziwie wspaniałego.
Czemu więc to ukrywasz?
Dlaczego? Jesteś spięta.
Dlaczego? Wszyscy z waszego pokolenia
są spięci.
Dlaczego? Widzisz?
Idealny przykład.
Boisz się, że powiesz coś nie tak?
Przepraszam.
Boisz się, że kogoś obrazisz?
Od kiedy jest to niewybaczalny grzech?
Nie znam dokładnej daty, ale może
od chwili, w której wasze pokolenie
zaczęło bardzo generalizować nasze.
Boisz się, że stracisz w naszych oczach,
jeśli coś nie będzie idealne?
Twój wstyd wobec własnej ekspresji
jest fałszywy. To bzdura.
Bzdura.
To bzdura.
Bzdura?
Nie zakłócaj swojego celu, jasności przekazu.
Jest zbyt klarowny.
Dobrze.
Chyba skorzystam z toalety.
Czemu? Bo masz potrzebę czy...
Kochanie, nie idź do tej, co zwykle.
Frederik ma tam swój projekt. Idź do gościnnej na końcu korytarza.
Czuję, że oboje poczujecie się porzuceni,
gdy zdobędziecie to, na czym
zafiksowaliście się tak przez ostatnie sześć lat.
Czasem spełnione życzenie
może bardziej zbijać z tropu,
niż poprzedzające je dążenie.
To jeszcze nic pewnego.
Daj spokój, Alma. Nie daj się zwieść skromności.
To nie jest
wejście na szczyt góry, Fred.
To nie jest samolubna teleologiczna pogoń za etatem. To kolejny etap.
Prowadzi do większej wolności, podążania za bodźcami, pragnieniami
i swoją ciekawością bez obawy o systemowe wyrzuty.
Nie kwestionuję wartości tego.
Mówię, że to znacząca kwestia, której warto poświęcić życie.
Być ponad odpowiedzialnością, ponad konsekwencjami.
A co, jeśli...
jedno z was to dostanie, a drugie nie.
Jak będę to ja, a nie ty, będziesz zły?
Tak, będę wściekły.
Ja też, jeśli będziesz to ty, a nie ja.
Rozwścieczona.
Czy nie nadwyręży to waszej przyjaźni?
Obawiam się, że Hank nie lubi przegrywać.
Szlag.
Serio pytam. Ile z osób, które uczymy,
ma prywatne życie, które oceniono by krytycznie?
Wszyscy. Może większość.
- Mnóstwo. - Właśnie. I wybaczamy. Czemu?
Bo uczenie się
wybaczania jest kanoniczne.
Nietzschego łatwo użyć do doktryny Lebensraum.
- Carl Schmitt... - O nie. Nie tylko go użyto. Był nazistą.
Pewnie, pewnie.
Hegel nie panował nad swoim małym Hegelkiem.
- Heidegger? - Mało?
Okropnie traktował Arendt.
Dynamika między nimi była pojebana.
Nie powinniśmy obwiniać któregoś z nich.
Ksenofob Arystoteles.
Wszyscy byli rasistami.
A Freud był mizoginem.
Słyszałeś to, kochanie?
Freud był mizoginem, kochanie.
To były inne czasy.
- Martwisz się o etat? - Wszystko gra?
Nie musisz.
Ja?
Cóż, i tak miała go pani dostać.
- Ale teraz na pewno dostanie. - Jak to?
- Nie idźmy tam. - Nie. Śmiało. Ciekawi mnie to.
- Oświeć nas. - W porządku.
Chodzi o kulturę.
Wybraliśmy nowego wspólnego wroga.
Jest nim biały cispłciowy mężczyzna.
W porządku, Arthurze. Tak mi przykro,
bo nie miałam pojęcia, że przez to przechodzisz,
że czujesz się taką ofiarą.
Nie powiedziałem tego.
Nie musiałeś.
Wciąż lamentujesz nad faktem,
że jesteś
białym mężczyzną, hetero i, niestety, cispłciowym.
I to w czasach, gdy kultura
jawnie udaje, że woli inne rzeczy, tak?
Więc czyni cię to pierwszym mężczyzną w tym pokoju
- lub w historii... - W historii.
...który czuje się dymany przez opinię publiczną?
Nie.
Kiedyś faceta
stawiano ponad kobietą o równie wysokich kwalifikacjach,
bo był mężczyzną.
Dziś to kobieta góruje w tej kwestii,
bo jest kobietą.
Czy dobrze rozumiem?
Chcesz powiedzieć,
że nawet pomimo
wielu wyróżnień akademickich, które zdobyłam
przez lata w głęboko mizoginistycznym otoczeniu,
pomimo powrotu po długiej nieobecności,
aby potwierdzić moją wybitną pozycję w tej dziedzinie,
mój potencjalny etat nie może być moją zasługą,
ponieważ jego przyznanie zbiegło się
z nagłym podporządkowaniem szkolnictwa wyższego idei inkluzywności.
Dobrze cię rozumiem, Arthurze?
- Nie chcę... - Coś pominęłam? Tarta!
Przerwa na tartę.
- Pani profesor, nie chciałem... - Jesteś super.
Dobrze ci poszło.
Mógł mnie pan trochę wesprzeć.
Chciałem, żebyś zobaczył, jak sobie poradzisz.
Dobrze ci poszło. Spróbuj tarty.
Chciał pan patrzeć jak Titanic tonie.
Nie pysznij się. Jedz cholerną tartę.
Nie chcę.
Nie dramatyzuj, Arthurze. To tylko komentarz.
Maggie, przyznaj mu to.
Bycie takim głąbem wymaga odwagi.
Może nie powinieneś nim być.
Myślałem o tym.
Powolne umieranie może pasować do twojego nowego męczeństwa.
Arthurze.
- Nie zapomnijcie o śmietance. - Nie zapomnimy.
Dziękuję.
To wszystko. Nic nie mów.
Do zobaczenia na sali.
- Niech milczy. - Dzięki.
Niech...
Dobranoc.
Ten chłopak potrafi tylko gadać i gadać.
Nie patrz tak na mnie.
Nic nie powiedziałem.
Jesteś najgorszy w ukrywaniu swoich uczuć.
Słysząc to od mistrzyni, schlebia mi to.
Wszystko gra. Nie boli mnie nic od tygodni. To był miły wieczór.
Kończę drinka.
Domyślam się, że było to miłe... dla ciebie.
Upajać się
ciągłą obsesją Hanka.
Mógłby ją chociaż lepiej ukrywać.
Jesteśmy przyjaciółmi i zawsze będziemy.
Hank i Maggie. Uwielbiają cię.
Maggie. To, że...
To, że jest lesbijką, nie znaczy jeszcze,
że się we mnie zakochała, Frederiku.
Masz tendencję do selekcji ludzi.
Wynosisz ich do poziomu swojej aprobaty,
bo ubóstwiają cię na klęczkach.
Nie ze względu na ich zasługi.
Maggie...
jest genialna.
Czyżby?
Czy może uważa ciebie za genialną?
Nie wiem.
Cześć.
Wybaczcie.
- Dobrze się bawiłaś? - Tak.
Wieprzowina była ciężka.
Gdy pieczesz ją w ponad 145 stopniach, to teoretycznie jest koszerna.
Nigdy tak nie robisz, ale doceniamy to.
Zapakuję ci coś dla Alex.
Nie wróci jeszcze chwilę. Wciąż jest w Bostonie.
Już wszystko przygotowane.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję wam za uroczy wieczór.
Nigdy nie są urocze, ale uroczo kłamiesz.
Może być?
- Dziękuję. - Na zdrowie.
- Wystarczy? - Bardzo dziękuję.
No dobrze.
Pa.
Czołem, Freddie.
Zdrówko, Henry.
- Powtórz to szybciej. - Nieziemsko.
- Strzałka, jak mówią studenci. - Dziękuję.
Nieziemska flaszka, Fred.
Dobranoc.
Strzałka.
Nie palimy na korytarzu, Hank.
Nie palimy w... Idźcie już.
Mogę dać ci całego. Chcesz?
Wiesz, że lata 70. już za nami, nie?
- Kapuś. - Przestań.
- Pupilka. - Goń się.
Chyba jesteś pupilką profesorki, nie?
- No weź. - Goń się.
Hugo.
Faviola?
Na pewno cię dziś wykończyliśmy. Ile jesteśmy ci winni?
Trzysta pięćdziesiąt, proszę pani.
Nie wiem, co byśmy bez ciebie poczęli.
Dziękuję. Pani Mendelssohn.
Nic pani nie jest?
Przyniosę wody.
Dziękuję.
Dzień dobry.
Rozmawialiśmy o koncepcji ekspansji Panoptykonu Foucaulta, prawda?
Alma: Gdzie jesteś?
Maggie: już idę! przynieść coś? Alma: siebie!
Panoptykon, symbol państwo policyjnego.
Wszyscy obywatele mają działać
w służbie nadzoru i analizować nawzajem swoje błędy,
zamiast zdawać się na łaskę jakiejś najwyższej władzy.
Ten nieuświadomiony pobór...
Robię cassoulet na wieczór. Widzimy się?
Chodź na drinka
Widzimy się w Three Sheets
ALMA DO MAGGIE
Do dzieła.
- Zachowuj się. - Bez paniki.
To był długi dzień.
Czekaj. Spójrz teraz.
- Gadałeś wczoraj z Micheronem? - Nie.
- Tylko go wczoraj słuchałem. - Zazdrościsz mu,
bo jest przystojniejszy.
Find mnie przykatował.
Jest zdesperowany, że degradują go do adiunkta.
To okropne. Uwierz mi.
Tak to bywa z gonitwami.
A etat to co? Wielka Pardubicka?
Właśnie ta koniowata metafora, tak.
No dobra. W czym rzecz?
Tylko te czystej krwi mają szansę wygrać.
Myślisz, że jest coś w tym, co mówił
Frederik po kolacji?
Nie wiem, o czym mówisz.
Ale chyba wiem, jaka będzie moja odpowiedź.
Co się może wydarzyć?
Gdy ktoś wygra, gdy to się skończy.
Wszyscy mówią o dążeniu
do sukcesu, a nikt o tym, co zrobić, gdy już go osiągniesz.
Chyba świętujemy.
A zaraz potem wracamy do pracy.
Następna publikacja, kolejna książka.
- Opus magnum... - W porządku.
- Wykłady Locke'a. - Dobra już, dobra.
Co Fred robi dziś wieczór?
Gulasz cassoulet.
To przygnębiające skwitowanie mężczyzny.
- Robi całkiem niezły gulasz cassoulet. - W końcu pęknie.
Nie.
Nie pęknie.
Masz rację. Nie pęknie.
Gadałaś dziś z Maggie?
Nie przyszła na zajęcia
i nie dała znać.
Myślę, że dałam jej za dużo luzu.
Jak leci? Wszystko gra?
Gdzie te czasy, gdy tylko my tu chodziliśmy?
Nic nie słyszę.
- Wszystko gra? - Tak.
Zapłacisz?
- Niegdyś biedak... - Na wieki skąpiec.
- Co to było? - Nie rób mi tak. To okropne.
Pa.
Ja stawiam. A to dla ciebie. Popracuj nad tym.
- Rachunek, proszę. - Robi się.
Proszę.
Co ty tu robisz, Maggie?
Byłam w pani gabinecie, ale pani nie zastałam.
Może wejdziesz do środka?
Frederik w domu?
Pewnie tak.
Jezu, cała przemokłaś.
Muszę z panią porozmawiać.
Dobrze. Chodź. Wejdźmy do środka.
- Dam ci ręcznik. - W cztery oczy.
Dobrze.
Po prostu...
Hank odprowadził mnie do domu, tak jak mówiłam.
Zachowywał się jak zwykle. Był miły.
Wszyscy go uwielbiają.
Alex nie było w domu. Jak mówiłam, wciąż jest w Bostonie.
Spytał o drinka na dobranoc. Dobra, zgodziłam się.
Nie pamiętam już, co nam nalałam.
Alex przyniosło to kilka tygodni temu z imprezy.
Było w porządku.
Nie wiedziałam, jak bardzo jest pijany, póki nie zaczął
potykać się w kuchni.
I...
Zaczął zadawać niezręczne pytania.
Najpierw pytał o moją pracę,
moją pracę doktorską.
Potem pytał o Alex.
Czy kiedykolwiek wprowadzaliśmy mężczyzn do związku.
Jak mnie pocałował, to myślałam, że to musi być żart.
Nie zareagowałam.
A on kontynuował.
Powiedziałam „nie”, a on kontynuował.
Kiedy wyszedł, wzięłam prysznic.
Mówisz, że co się wydarzyło?
Co ma pani na myśli?
Co takiego zrobił?
Czy to nie oczywiste?
On...
Przekroczył moje granice.
Kontynuował po moim „nie”.
Ale do czego doszło?
A po co pani ta wiedza? Nagabywał mnie.
Czy musi dojść do czegoś gorszego?
Ktoś jeszcze wie?
Na razie tylko pani. Sama nie wiem...
Dlaczego ja?
Co?
Nie wiem. Chyba tak należało postąpić, prawda?
Powiedzieć komuś, a ja po prostu...
Zważywszy na pani przeszłość...
Jaką moją „przeszłość”?
Co ma pani na myśli? Sama nie wiem.
Co rozumiesz przez moją „przeszłość”?
To musiało coś oznaczać.
Przeszłość wspierania kobiet na wydziale.
Dobra. Może wejdziesz do środka?
- Dam ci ręcznik i porozmawiamy. - Nie.
Przepraszam.
Jest późno.
Przepraszam. Artykuł.
Ależ oczywiście. Artykuł.
Jak nie opublikuję nic w tym miesiącu...
Twoja pozycja nie jest tak pewna, et cetera.
- Publikuj lub pakuj się. - Do góry lub do kosza.
Przegapiłam cassoulet.
Zostawiłem trochę w piekarniku.
Jesteś zbyt dobry.
Kogo dziś miałeś?
No co?
Nic, nic. Po prostu nigdy nie chcesz rozmawiać o mojej pracy.
- Nieprawda. - Skarbie, proszę cię.
Jesteśmy za starzy i zbyt poślubieni,
żeby tak rażąco się okłamywać.
Widziałem nastolatka, który mnie nie znosi,
kobietę, która okłamuje się w kwestii zdrad jej męża...
i jeszcze jednego pacjenta. Nowy. Z polecenia Tima.
Mówiłem ci o nim.
Myślałam, że cię irytował.
Ciekawy?
To się okaże.
Czy kiedykolwiek...
Tak?
Czy kiedykolwiek nie zgadzałeś się z pacjentem w delikatnej sprawie?
Oczywiście.
Większość nie przychodzi na terapię po to,
aby przełamać stare schematy.
Chcą potwierdzenia, że nie potrzebują pomocy.
Tak im mówisz?
Ojciec opowiedział mi raz historię z czasów,
gdy zakładał swój gabinet.
Pracował z pewną młodą kobietą.
Okropnie się nad sobą użalała. Wkurzało go to.
Pewnego dnia powiedział,
że nie uda jej się przezwyciężyć swoich schematów
do końca jej mizernego, nędznego życia.
Nie wróciła już.
Ma się rozumieć.
A co?
O co chodzi?
O nic. Sama nie wiem.
Chyba po prostu umieram z głodu.
Kolacja czeka.
Nie zasługuję na ciebie.
Nikt tego nie kwestionuje.
Czy coś się wydarzyło?
Coś ze studentem?
Nie.
Ciekawe, czy...
Bywam oziębła.
Oziębła? Ty?
Mówię poważnie.
Może raczej nieprzystępna.
Powściągliwa.
Pewnie. Ale nie myślę, że jesteś oziębła.
Ani nieczuła.
Nie powiedziałam, że nieczuła.
Dzięki, że przyszłaś.
Mam mało czasu.
Czego chcesz?
Pogadać w środku?
Dobra, posłuchaj.
Nie wiem, co ci powiedziała.
Nie znam pogłosek na wydziale.
Wiem, że brzmię jak tego typu typy, ale...
Nie da się uniknąć tu banału.
Cała ta sprawa wydaje się pieprzonym banałem.
Wiem, że mówiąc to, robię z siebie ofiarę.
Niewinny w pętli przeciwnych wersji zdarzeń.
Właśnie o to mi chodzi.
Będę przeklęty, czy coś powiem...
czy nie.
Wszystko, co powiem, powiedział już
wcześniej ktoś na moim stanowisku, kto był winny.
Więc jestem z góry winny.
Gotowi?
Tak, dzięki.
Ja dziękuję.
To co zwykle.
Jasne.
- Dla pani nic? - Nie.
Dobrze.
„To co zwykle”?
Tak.
To nieprawda.
Alma, po prostu tak nie było.
Przysięgam.
To stało się tak szybko.
Jak stado antylop gnu rozpierzchające się przed nadciągającą lwicą.
Jesteś częścią stada,
a chwilę potem twoja noga tkwi w szczękach drapieżnika.
A reszta się cieszy, że nie padło na nich.
Nie wiem, czy cała reszta tak myśli.
No dobrze. Saag z serem paneer.
- I kurczak tandoori. - Kurczak tandoori. O tak.
I jeszcze czosnkowy naan.
Dawaj czosnkowy naan. Dzięki.
I ryż basmati.
I talerz.
- Na wszelki wypadek. - Tak.
Przepraszam.
- Dziękuję bardzo. - Macie wszystkie sztućce?
- Tak. - Świetnie.
Dzięki wielkie, Billie.
Powiesz mi, dlaczego to nieprawda?
Czy zaprosiłeś mnie tu, żeby sprawdzić, czy ostrzę już widły?
Nakryłem Maggie na ściąganiu.
Kilka miesięcy temu.
Nic wielkiego.
Rozmawiałem z nią o tym.
Mówiła, że była pod olbrzymią presją.
Powiedziałem jej...
Odpuściłem jej, a ona...
Cóż.
Nie przekonała mnie.
Ani trochę.
A potem...
jej praca doktorska.
Co z nią?
Nie wiesz?
Od razu wiedziałem. To plagiat.
Zerżnęła bezpośrednio
z Homo sacer Agambena.
Jego pojęcie jednoczesnej subiektywizacji i uprzedmiotowienia.
Skopiowała to niemal słowo w słowo.
Musiałaś to zauważyć. Nie zauważyłaś?
Gdy wspomniałeś o tym przy kolacji,
to chciałeś zobaczyć, co powiem? Podpuszczałeś nas?
Zobaczyć, jak zareaguje.
Zwłaszcza przy tobie.
Sprawdzić przeczucie.
Sprawdzić przeczucie?
Poszliśmy do niej tego wieczora.
Spytałem o drinka na dobranoc.
Po co?
Sam nie wiem.
To był kurewsko wielki błąd.
Pomyślałem, że na jej terenie,
poza kampusem, będzie...
bardziej otwarta, mniej się będzie kryła.
Chciałem, być może błędnie, głupio...
Zdecydowanie głupio.
...sprawdzić, czy prawdą jest to, co zakładam.
Więc napiliśmy się.
Na tym etapie...
byłem kurewsko zestresowany.
Bo wiesz, kim są jej rodzice.
Ufundowali połowę pieprzonego kampusu.
Nagle niepytana mówi mi...
że jej osoba partnerska jest na wyjeździe.
Serio? Wiem, że brzmi to
okropnie maczystowsko, ale...
Naprawdę myślałem, że mnie podrywa.
Byłem cholernie przerażony.
Ze względu na atmosferę w szkolnictwie wyższym.
To czemu poszedłeś do mieszkania studentki
i wypiłeś coś, co ci nalała?
Uwierz mi, z perspektywy czasu...
Wiem, kurwa.
Ale byłem na tym zafiksowany.
Musiałem skonfrontować z nią swoje podejrzenia,
żeby wiedziała, że za to odpowie.
Powiedziałem, że podejrzewam plagiat.
A jej reakcja...
Na chłodno, zupełny spokój.
Zaprzeczyła. A dzień później...
Kompletny wymysł.
A teraz będzie to...
jej słowo
przeciwko całej karierze ciężkiej pracy,
dobrych uczynków i popieraniu kobiet w filozofii,
pracując na trzy pieprzone etaty.
Lata zajęło mi wyjście z długów i zdobycie papierów.
Nie pozwolę na to. Nie mogę.
Nie pozwolę. Zbyt ciężko pracowałem,
żeby tu dotrzeć.
Nie pozwolę, żeby mi to odebrano
przez jakąś kłamliwą ździrę
z mnóstwem forsy,
która wykorzystuje ten moment mielizny kulturowej.
Proszę, nie mów tego nikomu poza mną.
Będą chcieli z tobą pogadać.
Dlaczego ze mną?
Bo twierdzi, że wydarzyło się to po twojej imprezie.
Znasz już prawdę.
Mam nadzieję, że pomimo tego, co należałoby zrobić,
wybierzesz to co słuszne.
Profesor Imhoff, nie byliśmy umówieni.
Nie ma jej w grafiku.
Jeśli ma pan chwilę, chciałabym porozmawiać.
Proszę usiąść.
Więc?
Pewnie wie pan, po co przyszłam.
Będzie formalne dochodzenie.
W trybie pilnym i odpowiednimi metodami.
To ważne, żebym uprzedziła te metody.
Uważam, że istnieje konflikt interesów, który wykluczy mnie z zeznań
przez przypuszczenie
stronniczości, gdybym zeznawała.
A chyba poproszą mnie o to.
Cieszę się, że nie chodzi o etat.
Jest to dziś pieprzone pole minowe, Almo.
Luksusowe ma pan na pokaz?
Nie znoszę tego szajsu z Laphroaig.
Ale ma wyglądać, więc wygląda.
Na przekór wszystkiemu znalazłem się w branży pozorów,
a nie faktów.
Prowadzę dziś zajęcia.
Oczywiście. Cel. Nie sama syzyfowa administracja.
Może sekretarce by się przydało.
Proszę nie obrażać Wendy. Wciąż wierzy, że robi coś ważnego.
Więc konflikt interesów. Chcę to wiedzieć?
To nic z tych rzeczy.
To dobrze. Dzięki Bogu.
Nieoficjalnie?
Nieoficjalnie.
PRZYSZŁOŚĆ DŻIHADYZMU JEST KOBIETĄ
Ile razy jeszcze będziemy udawać,
że doktor John Ensler jest zdolny do czegoś, co choć trochę przypomina
światłą dyskusję?
Przyszedłeś.
Tak.
Mówiłem, że przyjdę.
Dziwnie wyglądasz.
Wystraszyłeś mnie. Jem ser.
Wino jest rozcieńczone.
Zajmę ci miejsce.
Popularny temat. Kto by pomyślał?
Ostatnim razem byłam zaskoczona.
Źle zareagowałem. Niełatwo słyszeć takie wieści.
Mówić o nich też niełatwo.
Nie powinnam była tak zareagować,
jako wykładowczyni i ktoś, kto uważa cię za przyjaciółkę.
On tam jest, Maggie.
Nie sądziłam, że przyjdzie. Ostrzegłabym cię.
Mam prawo przebywać w tych miejscach.
Mam takie samo prawo jak on.
Nie musisz tam iść.
W porządku?
Potrzebuję punktów za wykład.
Podpiszę ci. Kogo to obchodzi?
Tak. Kogo to obchodzi?
Postanowiłam wnieść oskarżenie przeciwko Hankowi.
Wiele by dla mnie znaczyło...
gdybym miała pani wsparcie.
A konkretnie pani zeznanie.
Jeśli dojdzie do procesu.
Masz prawnika?
Tak. Tak jakby. Sama nie wiem.
Alex? Ona jeszcze nie studiuje.
Ono jest na drugim roku doradztwa czy czegoś takiego. Sama nie wiem.
Czy byłaś w szpitalu,
żeby pobrali dowody DNA i zrobili zdjęcia?
Może porozmawiajmy gdzie indziej.
Tak, byłam.
W uniwersyteckim, tak? To dobrze.
Nie, w tym na Whitney.
Poszłam tam, ale... Sama nie wiem.
Szłam pieszo, sama, było późno.
Na zewnątrz stała grupa facetów
i gapili się na mnie.
Sama nie wiem.
Spanikowałam. Wiem, że nie powinnam, ale...
Widziałam kamerę monitoringu,
więc na pewno się nagrałam.
Poszłam najpierw do pani.
Więc mimo braku fizycznych dowodów,
tamto nagranie i pani zeznanie
powinno wystarczyć do sprawy.
Prawda?
Maggie...
Nic nie widziałam. Co miałabym powiedzieć?
Wierzę ci.
Wiesz, że ci wierzę.
Powiedziałam to dziś dziekanowi humanistyki.
- Naprawdę? - Tak, ale...
Nie wiem, jak mogłabym pomóc w sprawie,
jeśli do niej dojdzie. Prędzej mogę ci w niej zaszkodzić.
Jak?
Ostatnie, co mi wtedy powiedziałaś,
to że odprowadzi cię do domu.
A potem widziałam was razem w holu,
jak wychodzicie dobrowolnie. Tak to wyglądało,
jeśli miałabym przysiąc.
Tak, ale przecież nie o to proszę.
Wszystko w porządku?
Tak, pani profesor Angler.
Zaczynają.
Lepiej się pospiesz.
Maggie.
Almo.
- Mogę na panią liczyć, prawda? - Doktor Hugo Micheron.
Dziękuję. To zaszczyt tu być.
Kto ostatnio prezentował? Arthur?
Wybaczcie.
Co ty tu robisz?
Kim ty jesteś?
Jak mogłaś?
- Zaczekaj w moim gabinecie. - Dziś rano mnie zwolniono.
Nie zawieszono. Zwolniono.
Możemy pogadać, ale nie tutaj i nie teraz.
Nie tutaj.
Powiedziałem ci prawdę.
Zignorowałaś ją, żeby ratować siebie.
Masz paranoję. Zaczekaj na mnie w moim gabinecie.
O nie.
Chyba zaczynam rozumieć.
Wcześniej tego nie zauważałem.
Myślałem, że jest między nami lojalność,
uczciwość wobec etyki, której nauczasz.
Ale dałem ci zbyt duży kredyt zaufania.
Mówisz jak wariat.
Pani profesor Imhoff?
Wszystko w porządku?
Sam nie wiem, Katie.
Krew na jej dłoniach może się nie zmyć.
Przestań. Nic mi nie jest. Dzięki.
Znasz prawdę i jej nie powiesz,
bo postawi cię w złym świetle.
Pozwolisz im zrujnować mi życie,
a mogłabyś to zatrzymać.
Przeceniasz moje możliwości.
Sam to sobie zrobiłeś.
To wygodne dla ciebie.
Tak.
Upadłem na własny miecz.
Ale to ty go trzymałaś.
„Ma niewinność twarz oskarżycieli wstydem oblecze,
a przed cierpliwością tyrania zblednie”.
Pieprzona asekurantka!
- Goń się! - Sama się goń!
Pierdol się!
Jeb się!
Wszyscy się pierdolcie!
Jebcie się!
Pieprzeni uprzywilejowani, rozpieszczeni hipokryci!
Alma.
To naprawdę się wydarzyło. Nie zmyśliłem tego, prawda?
Jeśli dla ciebie to prawda, to tak jest.
Wszyscy patrzą na mnie, jakbym zrobiła coś okropnego.
A to przecież on.
- Dać ci radę? - Proszę.
Powiedz mi, co mam robić, a to zrobię.
Przyjdź dziś wieczorem. Porozmawiamy.
Albo nie będziemy gadać. Nie musisz mieć odpowiedzi.
Ugotuję coś. Znaczy Frederik coś ugotuje.
W porządku?
Dobrze.
Jest późno.
Może zaczniemy?
Na pewno jest w drodze tutaj.
Zaczęłabyś już, gdybym to ja się spóźniał.
Nie bądź infantylny.
Chciałbym mieć swobodę bycia infantylnym w tym związku.
Jeszcze dziesięć minut, OK?
Wtedy pewnie nadal będziemy czekać.
Pewnie tak.
Dlaczego?
Bo tak, kurwa, wypada.
Bo bardziej zależy ci na kłanianiu się przeciętnej studentce z bogatej rodziny,
niż na...
Nie spodziewałam się ciebie.
A kogo?
Jak ci idzie praca doktorska, Maggie?
Jakoś idzie.
A co takiego zgłębiasz?
Nie jest to zbytnio ciekawe.
Chętnie posłucham.
Proszę, jestem ciekawy.
No dobrze.
No cóż,
chodzi głównie o powrót do etyki cnót.
O prezentowanie charakteru moralnego jako nowego modelu moralności osobistej
w przeciwieństwie do postępowania według zasad społecznych
czy myśli karmicznej. Tego typu rzeczy.
Przepraszam. To trochę zagmatwane i na pewno nudne.
Nie, nie. Lubię słuchać, jak mówisz.
Jak często robi pan doro wat?
Ciekawi mnie to. Co przyciągnęło cię do etyki cnót?
Co mnie przyciągnęło?
Poświęcasz na to cztery czy pięć lat życia, prawda?
Dlaczego?
Co cię w tym kręci?
Temat stał się ostatnio bardzo popularny.
Jak pan może pamięta, pojawił się
w latach 60. i 70., kiedy społeczeństwo
radykalizowało się.
Teraz znów się radykalizujemy. To ciekawe.
- Ciekawe? - Tak. Ciekawe.
- Frederik. - Czy powiedziałam coś nie tak?
Nie. Wybacz. Przeszkadzam wam.
Na pewno beze mnie
poruszycie przeciekawe tematy
z dużo większą swobodą.
Przepraszam.
Wybacz, Maggie. To dupek.
Chce, żebym poczuła się głupia czy coś?
- Alex nie chciało się spotkać. - Ona też jest dupkiem.
- Ono bywa czasem... - „Ono”, no tak.
Przestań.
Uważało, że powrót tu do was
tak szybko wyrządzi więcej szkody niż dobrego.
Być może miało rację.
Nie uważa panią za zbyt godną zaufania.
A ty?
Kiedyś myślałam, że mogę polegać na sobie.
Na swoim przeczuciom co do ludzi, co do siebie.
Teraz nie jestem już tego taka pewna.
Nie przewidziałam, że tak szybko będzie o tym tak głośno.
Że odbije się to takim echem.
Mnóstwo kobiet wysyła mi wiadomości, opowiada podobne historie
na kampusie.
Zgłosiła się do mnie reporterka.
Odmówiłam komentarza.
Ale dała mi wizytówkę. Zachowałam ją.
- I... - Nie wiem.
Nie rób tego, Maggie.
Nie opowiadaj swojej historii
komuś, kto zrobi z niej coś na sprzedaż.
Mówię ci, jeśli pójdziesz tą drogą
i wniesiesz oskarżenie, będziesz wyklęta.
Wiem, że chcesz wierzyć w sprawiedliwość systemu, ale...
Szkolnictwo wyższe prowadzą biali faceci.
Potrzebujesz ich, żeby cię zatrudnili.
Nie zrobią tego ze strachu,
że zrobisz im to samo, jeśli poproszą cię o pracę do późna
lub złapią cię za ramię.
To, a nie twoją pracę,
będą widzieć, patrząc na ciebie. Zaręczam ci to.
A jak nie dbam mi o karierę akademicką?
Sama zdecyduj, na czym ci zależy.
Sama zdecyduj, na czym ci zależy
i co chcesz zrobić dla siebie samej.
A co by pani wybrała?
Myślę, że wiesz.
Czasem trzeba patrzeć perspektywicznie.
Czy możemy darować sobie mądre sentencje choć przez chwilę?
Czuję, że zupełnie odsuwa mnie pani od tego,
co mnie spotkało.
Przedstawia pani zagadkowe hipotezy o losie kobiet, a przecież
siedzę tuż obok pani.
- Myślałam, że chcesz mojej rady. - Chciałam.
Chcę. Sama nie wiem.
Po prostu...
Kobiety karze się za mówienie prawdy,
więc nie powinnam? To pani logika?
I co dalej? Ma mu to ujść na sucho?
Przeniosą go na inny uniwersytet,
będzie wykładał, pisał książki
i sypiał z innymi studentkami?
Hank ma nieźle przejebane, więc bez obaw.
Uważa pani, że zrujnowałam mu życie?
Tego nie powiedziałam.
Przytrafiło się to mnie. Czy nie mam prawa
nawet o tym mówić?
Możesz zrobić, co zechcesz, Maggie.
Ale bez pani wsparcia.
Będę wspierać to, co zdecydujesz. Ale myślę,
że chcesz sprawiedliwości naprawczej, a zmierzasz w kierunku zemsty.
Nie wyświadczyłabym ci przysługi,
pozwalając ci wierzyć, że jest inaczej.
14 NIEODEBRANYCH POŁĄCZEŃ - HANK
Jesteś wolna?
To już niedługo, prawda?
Co takiego?
Etat. Od dawna chcę to sprawdzić.
Nie chcesz o tym rozmawiać?
Nie myślę o tym.
I zawsze o tym myślę.
Ja nie mam wątpliwości.
Dzień dobry, pani profesor.
- Wejdziemy? - Chodźmy.
Szlag! Muszę siku.
Tylko nie siadaj na muszli.
Są teraz bezpłciowi,
nie wiadomo, kogo winić za te szczyny wokół.
Bogate dzieciaki są brudne.
Nic dziwnego. Całe życie rozpieszczania.
Dzień dobry.
Weź swoją szklankę.
- Porozmawiamy o tym? - O czym?
O Maggie Resnick z tych Resnicków?
Rozmawiała z tobą?
Tajemnica lekarska.
To bardzo zaszczytne i zajebiście nudne.
Właściwie nie jestem jej lekarką.
Czasami. To zostaje między nami, dobra?
Nie schrzanię nic między wami?
Nie.
Wierzę jej. Hank przekroczył granicę.
Myślę, że sprofanował coś, co uważała za święte,
relację studentki z nauczycielem.
Można by argumentować,
że przy różnicy władzy
zgoda i możliwość jej wyrażenia są z założenia niemożliwe.
Kwestia staje się bezdyskusyjna.
Ale wypiłam już dużo wina.
Wiem, że to niepoprawne.
Ale po tych wszystkich latach
cholernie ciężko mi słuchać tych dzieciaków.
Dostali w życiu wszystko, a nalegają, żeby świat zatrzymał się
przy pierwszej drobnej niesprawiedliwości.
Ich bólowi towarzyszy jakaś zaborczość.
Pielęgnują każdą urazę, wybój na drodze,
każdy najmniejszy cień prześladowania.
Jakby tylko tak potrafili się wyrazić.
Co z duszeniem w sobie wszystkiego
i wpadaniem w uzależnienie,
jak to robiliśmy my po trzydziestce?
Co nie?
Grają coś takiego tutaj?
Odważnie.
- Co? - Morrisseya.
To chyba The Smiths.
Jeden pies. Uwielbiam tę piosenkę.
No i co myślisz?
O czym?
O tym wszystkim, studentce, profesorze.
Myślę, że to była tylko kwestia czasu.
I że to beznadziejnie banalne.
Nie chciałaś siku?
Nigdy nie mówisz o sobie.
Nigdy nie mówisz mi o swoim życiu osobistym, o rodzinie.
Wiem tylko tyle, ile mówi mi Fred.
Cóż...
Moją potrzebę prywatności można uznać
opacznie za fakt ukrywania czegoś, ale tak nie jest.
Z całym szacunkiem, nie przekuje mnie to, Almo.
Słuchaj.
Rozmawiałam z Maggie.
Wspomniała o swojej ulubionej wykładowczyni,
mentorce, na którą być może projektuje swój kompleks Elektry.
Nie wciągajmy Junga w naszą rozmowę.
Dobra. Wykładowczyni ta nie okazała wsparcia, gdy się jej zwierzyła.
To sprawiło, że zastanawia się,
czemu nie chce jej pomóc.
I przez to zaczęła kwestionować motywy wykładowczyni.
Tak czy siak, nie zdradzając zbyt wiele,
pomyślałam, że powinnaś o tym wiedzieć.
Żebyś mogła się przygotować.
Przygotować na co?
Potencjalne gwałtowne reakcje.
Żyjemy w zwariowanych czasach.
Jak zechcesz pogadać, możesz zawsze przyjść,
oficjalnie lub nie. Mogę też
skontaktować cię ze świetnymi ludźmi...
Zaufać terapeutce naruszającej tajemnicę pacjentki?
Szlag. To było niepotrzebne.
- Przepraszam. - Pójdę...
Zaraz wrócę.
Lecę. Przepraszam.
Jestem kretynką. Płacę za wino.
Mówię poważnie. Przepraszam cię.
Kto tu puszcza takie rzeczy?
Zajebiście.
NIEODEBRANE POŁĄCZENIE - HANK WIADOMOŚĆ - KIM
Widziałaś to?
Artykuł w Yale Daily?
Co?
„Obiecująca doktorantka filozofii Maggie Resnick
opowiada własnymi słowami o niesławnym zajściu”.
„Byłam gotowa ciężko pracować,
gotowa na trudy bycia czarnoskórą kobietą
w elitarnej, białej, zdominowanej przez mężczyzn...”
O mój Boże.
A do tego Hank.
Prawie mi go żal.
Wiedziałaś o tym?
- Nie. - Nic ci nie mówiła?
Na kampusie będzie cyrk. Pojadę pracować na nabrzeże. Wrócę późno.
To wszystko? Nie rusza cię to?
Chyba jestem po prostu nieczułą pizdą.
Jestem, skarbie.
- Cześć. - Jesteś.
Buziak?
Jesteś całe przepocone.
Nowy?
Mama ci go dała?
Nie, chyba zapomniała go, gdy tu była.
Pewnie chciałaby, żebyś to nosiła.
Reporterka zadzwoniła z gratulacjami.
Świetnie.
Chyba tak. Sama nie wiem.
Chyba tak.
Ale to trochę pojebane, co nie?
Gratulować komuś bycia ofiarą napaści.
Na pewno pogratulowała ci odwagi.
Gadaliśmy o tym. Hejt jest nieunikniony.
To twoja odwaga zainspiruje innych cierpiących.
Chyba tak.
To dla mnie niesamowite.
Czarna kobieta zostaje napadnięta,
a biali wymyślają sposób, żeby chodziło o nich,
o procesowanie ich gnoju.
Albo wykorzystują to dla swojej kariery.
Mówiła: „Może podchwyci to Times”.
A ja na to: „No dobra. Fajnie. Gratuluję pieprzonego Pulitzera”.
Mogę?
Chodź. Przytulimy się.
Nie dzwoniła.
Twoja mama?
Alma. Nie odezwała się.
Dziewczyna, która oskarżyła przyjaciela rodziny
o molestowanie seksualne, wycofuje zarzuty. Mówi: „Wszystko zmyśliłam”.
- Nie ma Kim. - Ja tylko...
Przekażę jej, że pani czeka.
Dobrze, jesteś.
Wybacz spóźnienie.
Musiałam przesłuchać Donnę.
Zjada moje jogurty, a potem kłamie w żywe oczy.
To już 50 raz, do cholery.
Co tam?
Nic. Muszę lecieć.
Nie ma nawet 19.00. Umówiłyśmy się na po 18.30.
Myślałam, że mam więcej czasu.
- Ty chciałaś mnie widzieć. - Nic ważnego.
Dobranoc, Kim.
Alma Imhoff, 13168.
To lek kontrolowany.
Muszę poprosić farmaceutkę o zatwierdzenie.
Chwileczkę.
Nic pani nie jest?
Pani Imhoff?
Muszę tylko coś sprawdzić.
Nagie laski chcą się z tobą zabawić. Pobierz teraz.
Boże. Frederik, możesz ściszyć muzykę?
Frederik!
Czy możesz proszę ściszyć muzykę?
Co? Nie lubisz mojego ukochanego Adamsa?
Lubię kawę.
To była miła noc.
Nie spaliśmy tak blisko siebie od...
nie pamiętam kiedy.
Było miło.
Wyglądasz tak inaczej, kiedy śpisz.
Żałośnie?
Jak wtedy, gdy się poznaliśmy.
Miałam wtedy 29 lat.
Wyglądałaś przepięknie.
Frederik.
Co?
No co?
Od miesięcy nie byliśmy blisko.
Chodzi o brodę? Mogę zgolić.
Bo jak o brzuszek, to trochę to zajmie.
A może o to, że nie jestem na wydziale filozofii?
Jesteś moim mężem. Wyszłam za ciebie.
Wygrałem bitwę, ale przegrałem wojnę, tak?
Wciąż tu jestem, prawda?
Jak ci idzie artykuł?
Gotowy, mniej więcej.
Skończony gotowy?
Możemy porozmawiać?
To powód do świętowania.
Kierownicy wydziałów i kadra proszeni na zebranie.
Może moglibyśmy...
zaprosić parę osób?
Albo wyjdziemy gdzieś?
Może do miasta?
Co tylko chcesz.
Tak. Brzmi nieźle.
Kim, mówi Alma. Oddzwoń.
Mogłyśmy spotkać się u mnie.
Nie chciałam ryzykować składania zeznań.
Przecież Alex nie jest prawnikiem.
Ktoś powinien mu o tym powiedzieć. O czym chcesz pogadać?
Nie chcę, żeby się pani rozgniewała.
Nie wiem, dlaczego to wzięłam.
To był jakiś dziwny impuls.
Ale zastanawiam się,
czy coś podobnego przytrafiło się pani.
Dlaczego mi pani nie powiedziała?
Czy mogę?
Przetłumaczyłaś to online?
Chyba nie da się zachować nic dla siebie w dzisiejszych czasach.
- Nic o mnie nie wiesz. - A czyja to wina?
Nie masz prawa
do żadnych informacji o mnie i moim życiu.
Z kolei pani wie mnóstwo o moim.
O nic cię nie prosiłam.
A i tak pani brała.
Na początku myślałam, że to dlatego,
że jesteśmy sobie bliskie lub ciekawię panią jako człowiek.
Ale teraz nie mogę oprzeć się wrażeniu,
że może to jakiś pani chory wampiryzm.
Wykrwawiam się przed panią, nie dostając nic w zamian.
Dziękuję, mam już męża.
Tak traktuje pani osoby, którym na pani zależy?
Powiedziałam Kim.
Naprawdę powinna pani z kimś o tym pogadać.
Próbuję pani pomóc.
Nie.
Próbujesz przekonać mnie i siebie,
że naruszenie mojej prywatności
było moralnie dobre, bo udowodniło, że masz rację.
Daj mi spokój, Maggie.
Idź.
Precz!
Szlag. Kim, tu Alma. Dzwonię po raz piętnasty, do chuja!
Kurwa!
Adorno pisze w Minima Moralia...
„Nie ma prawego życia w fałszywym”.
Co naprawdę mówi?
Mówi, że nie ma prawego życia
w fałszywym świecie.
Albo jesteśmy z tego świata, z jego warunkami,
albo jesteśmy świadomi tego, co prawe,
co wyklucza nas ze społeczeństwa.
Więc po co próbować działać moralnie, skoro to niemożliwe?
Czy to nie jest po prostu nihilizm?
Chyba wyjaśnienie
paradoksu Odyseusza Hanny Arendt może odnosić się do tematu.
Odyseusz siedzi na dworze Fenicjan.
Niewidomy poeta...
Aojda.
Aojda, właśnie.
Aojda zaczyna śpiewać historię Troi i bohatera, Odyseusza.
Nie wie, że siedzi on przed nim.
Nagle Odyseusz zaczyna płakać.
Arendt pisze:
„Oczywiście nigdy dotąd nie płakał,
słysząc, co naprawdę się wydarzyło.
Dopiero słuchając narracji w pełni zrozumiał znaczenie tego”.
A co to znaczy dla ciebie?
Że Odyseusz rozpoznaje w sobie bohatera dopiero wtedy,
gdy jego historię opowiada mu ktoś inny.
I to nie byle kto. Ten „inny”.
Niewidomy poeta, który nie widzi na zewnątrz, tylko do środka,
więc więcej wie.
Więc relacja tego „innego” może
załagodzić nihilizm, dając nam poczucie ciągłości?
- Celu? - Kim konkretnie jest
ten „inny”?
Nie bierz tego tak dosłownie.
Próba przeniesienia filozoficznego „innego” do dyskusji socjopolitycznej jest
jak spocony turysta w muzeum sztuki, który wskazuje na Pollocka
i mówi: „Mój dzieciak też tak umie”.
To niedojrzałe, wsteczne i ukazuje niezrozumienie sedna sprawy.
W uniwersalnym stanie człowieka...
Katie?
Przepraszam. Nie rozumiem.
Czego?
Której części argumentacji, którą sformułowałyśmy?
Wydaje mi się,
że zgadzasz się dosłownie, nie koncepcyjnie,
na wykluczenie kogoś, choć pozornie bronisz czegoś przeciwnego.
Wiesz, że to zajęcia z filozofii, prawda?
Co my tu robimy, według ciebie?
Co jest nie tak
z twoim pytaniem? Czemu mnie ono nie obchodzi?
Bo zakładasz, że mówiąc o „innym”,
mam na myśli coś złego.
A tak naprawdę to ty instynktownie i nieświadomie kreujesz
- to założenie. - Nie myślę...
Nie myśl, Arturze!
Ty, Katie,
walczysz o prawa człowieka dla symbolicznego poety,
a tymczasem w rzeczywistości nie pozwalasz „innemu” w ogóle zaistnieć.
Bo uważasz, że zauważenie różnicy
i nazywanie jej jest niestosowne.
Co w takim razie jest słuszne?
Co mogłoby cię uszczęśliwić?
Czy mamy budować społeczeństwo pod twoje szczegółowe specyfikacje?
Czy mam zbudować dla ciebie świat
z zaokrąglonymi wszystkimi kantami?
Wyścielić ci wybraną celę uprzejmościami i pieprzonymi ostrzeżeniami o prowokacji?
Nie po to tu jestem. Jestem tu, by uczyć.
Dobra.
Świetnie.
Dobrze.
Cholerny Marcus też tu jest. Masz coś do dodania?
Nie, pani profesor Imhoff.
W porządku.
Wolałbym nie musieć zwoływać zebrania.
Wy też na pewno wolelibyście nie musieć tu być.
Doświadczyliśmy pogwałcenia wartości Yale.
Jest to zimny prysznic dla nas wszystkich.
Jak wielu z was wie,
doktorantka wniosła oskarżenie przeciwko jednemu z profesorów.
Pani profesor Imhoff?
Może pani zostać jeszcze chwilę?
Cóż, nie ma sensu tego ciągnąć.
Dowiedzieliśmy się,
że wypisała pani receptę
na nazwisko pani doktor Sayers, której pani nie przepisała.
Słucham?
Apteka Walgreens oznaczyła receptę.
Została wystawiona bez wniosku online.
Gdy doktor Sayers odkryła, kto ją wypełnił, powiedziała nam.
Nie wiem, o czym pan mówi.
Alma, mamy na to dosyć bezsporny ślad w papierach.
Kim postanowiła nie wnosić oskarżenia,
ale musimy wspólnie podjąć działania dyscyplinarne.
Można śmiało powiedzieć, że kwestia etatu zostaje...
wstrzymana.
Wstrzymana?
Na czas nieokreślony.
- Uważam, że to faszystowskie. - Ale jest w gazecie, więc...
Nie mógł przestać się śmiać.
To wyznacza zły precedens.
Alma, co pani tu robi?
- Chcę pogadać. - To zły pomysł. Maggie?
Nie masz jakiegoś niejasnego protestu, aby publicznie wyrażać żal?
W porządku.
- Maggie... - Ej, ono! Znikaj.
W porządku. Bez obaw.
- Idziemy za nimi? - Nie trzeba.
Wiesz co, Alex ma rację.
Nie powinnam tak rozmawiać.
Ludzie mawiali, że jesteś moim cieniem.
Frederik wciąż to powtarzał.
Że przejmujesz moje maniery, ubierasz się podobnie.
Dosyć.
Wiem, że coś do mnie czujesz.
Co to ma być? Alex tam jest.
Frederik myli się w wielu sprawach,
ale co do ciebie zawsze miał rację.
Jesteś najgorszym typem przeciętnej studentki.
Masz wszystko, żeby odnieść sukces,
ale brak ci talentu czy chęci do tego.
A jednak tyle zasobów,
czasu innych ludzi marnuje się na ciebie.
Także mój. A twoja praca doktorska
to jawny plagiat.
Aż cuchnie lenistwem
połączonym z desperacką nadzieją,
że staniesz się warta swojego uposażenia.
W porządku.
Nie wiem, co pani sobie myśli, mówiąc...
Daruj sobie. Proszę.
Proszę.
Nie czuję się już komfortowo w tej rozmowie.
Nie wszystko ma zapewniać ci komfort, Maggie.
Nie wszystko ma być kąpielą w letniej wodzie,
w której poleżysz, aż zaśniesz i utoniesz.
A śmierć nie przynosi nagrody
za bezustanne cierpienia w życiu.
Wykreowałaś sobie życie, które ukrywa
twoje przypadkowe przywileje, zachcianki
i pragnienie zaimponowania.
Ja przynajmniej
mam dość szacunku do siebie, żeby wiedzieć, czego chcę. A ty?
To wszystko kłamstwa.
Dziesięć razy tańsze mieszkanie od tego, na jakie cię stać?
Bycie z osobą, z którą nic cię nie łączy,
bo uważasz, że jej tożsamość czyni cię interesującą?
Przymilanie się do mnie, bo moja sympatia
daje ci wiarygodność. Kolejna mamka,
która zastąpi twoją własną, nieznośną. Kłamstwa.
Więc wszyscy myślą, że kłamałaś też o Hanku.
Szlag.
Głupia ździro. Nie masz pojęcia, co mi właśnie zrobiłaś.
Wystarczy. Idziemy.
Nic ci nie jest?
Przepraszam.
- Co ci powiedziała? - Nic.
Dziękuję.
Cóż za kłopotliwa sytuacja.
Długo tu jesteś?
Dzisiaj?
Czasem tu wpadam.
Skąd masz klucze?
A co ty tu robisz?
To moje mieszkanie.
Dałaś mi klucze na święta, gdy odwiedziła mnie siostra.
Nigdy ich nie oddałem.
Miałam gówniany dzień. Napijesz się?
Tak.
- Chcesz? - Nie, dzięki.
Właściwie to tak.
Spójrz na nas.
Za Ikarów.
Słyszałeś.
Wieści szybko się roznoszą.
Z tego, co wiem, wciąż żyjemy.
Czym jest życie, gdy zabrano ci środki utrzymania?
Czuję, że w głębi serca zawsze się tego spodziewałam.
Że moja zgnilizna zostanie zauważona
tuż przed tym, nim zdążę ją wykorzenić.
Mówisz jak prawdziwa kobieta.
Ja nigdy nie czułem się zgniły.
Prawdziwy mężczyzna.
Którego kiedyś kochałaś.
Tak.
Wiedziałem, że mam rację.
I tak chciałeś, żebym to powiedziała.
Pewnie. Jestem prosty facet.
Szukam odwzajemnienia swoich uczuć.
Kochałeś mnie?
Daj spokój. Mówiłem ci to.
Mówiłem ci.
Mnóstwo razy.
Nigdy nie przestałem.
Nie ja.
Myślisz, że dlaczego tu jestem?
Nie jesteś nim.
Kim?
Prostym człowiekiem.
Maggie mnie uderzyła.
- Co? - Spoliczkowała mnie.
Spoliczkowała?
Cholera.
Wolałbym, żeby było na odwrót, ale...
W zasadzie to
umniejszyłam jej życiowe wybory
i powiedziałam o plagiacie,
- więc miała powody. - Powtórzyłaś jej moje słowa?
Nie. O plagiacie wiedziałam już wcześniej.
Jak mówiłeś, to było jasne dla każdego, kto to czytał...
Wiedziałaś?
Przez cały ten czas wiedziałaś?
Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Sądziłam, że to bez znaczenia.
Sądziłaś, że to bez znaczenia?
A co ty byś zrobił?
Narysował linię między dwoma punktami i pozwał młodą kobietę,
którą rzekomo molestowałeś?
Chwytasz się brzytwy.
Brzmisz jak desperat.
Bo jestem zajebiście zdesperowany!
Wisiałbyś tylko na dłuższej linie.
Chciałbym tego.
Zamiast pozwolić mi sczeznąć w ciemności.
Wiesz, ile razy myślałem,
żeby rzucić się z tego nabrzeża?
Cokolwiek bym zrobiła, nie zmieniłoby to...
Nie wiesz tego!
Nie możesz tego wiedzieć.
Myślisz, że to zrobiłem?
- Co? - Myślisz, że ją zgwałciłem?
Flirtowałeś ze wszystkimi.
Flirtowałem?
Tak. I co z tego? Z jakimi wszystkimi?
Ze wszystkimi studentkami.
Mogłeś przelecieć każdą z nich.
Więc jesteś zazdrosna?
Nie jestem pewna.
Bo nie.
Nie zrobiłem tego.
Bo jak jakiś pieprzony kretyn,
tylko z jedną osobą złamałem tę zasadę,
pieprząc się z tobą.
Cholera.
Kurwa!
Jezu Chryste.
- Szlag. - Jesteś kretynem.
Pokaż.
Jezu.
Jesteś kretynem.
Hank.
Proszę, nie.
Hank.
Hank, przestań!
Odwal się! Jezu.
Boże.
Wynoś się.
To był błąd. Wynoś się.
Proszę.
Wynoś się.
15 NIEODEBRANYCH POŁĄCZEŃ - NIEZNANY NUMER
musisz jak najszybciej to zobaczyć
Czy to prawda?
MAGGIE MÓWI GŁOŚNO O FAŁSZYWEJ „MENTORCE”
Widziałaś to? Wszystko gra?
To ona!
Pani profesor.
Cholera. Tam jest.
Chodźcie wszyscy!
Pani profesor, czy pociągnie pani uczelnię do odpowiedzialności?
Chcemy porozmawiać.
Chcemy tylko pociągnięcia do odpowiedzialności.
Chcemy sprawiedliwości.
- Wierzy pani Maggie? - My wierzymy.
Czy potępi pani to, co on zrobił?
Chcemy sprawiedliwości.
Wierzymy kobietom! Powie pani coś?
Co z nią?
Nie wiem. Szlag.
Odsuńcie się.
Nikt jej nie dotknął. Przysięgam.
Po prostu upadła.
Cześć.
Jak się czujesz?
Jak gówno.
Cóż...
Kilka pękniętych wrzodów to nie przelewki.
Lekarz mówił, że musiały cię bardzo boleć.
Dlaczego nic nie mówiłaś?
Masz dużo nieodebranych.
Wszystkie z jednego numeru.
Rozejdzie się po kościach, co?
Przyjdzie inna katastrofa i wszystko zostanie zapomniane.
Przeczytaj mi to.
Alma, ja...
Proszę.
„Resnik nazywa to feministyczną luką pokoleniową.
Mówi, że Alma musiała walczyć o wszystko, co powinna otrzymać,
ale pojmowała rozwój tylko w taki sposób, w jaki go osiągnęła,
dołączając do przemocowego patriarchalnego porządku”.
„Alma zawiodła mnie jako wykładowczyni, jako kobieta i jako mentorka.
Teraz jestem po prostu kolejną czarnoskórą kobietą,
która liczyła na równe i uczciwe traktowanie
ze strony białej kobiety,
a spotkała się z symbolicznym zniewoleniem”.
Możemy z tym walczyć, nie?
Odpowiedzieć komentarzem lub felietonem.
Chcę się z tobą czymś podzielić.
Mówiłam ci,
że jak byłam dzieckiem najlepszy przyjaciel ojca mnie molestował.
To nie jest prawda.
Byliśmy zakochani.
Był taki życzliwy i przystojny.
Potrafiłam gapić się na niego z daleka.
Czasem chodziłam z ojcem do pracy
tylko po to, żeby go zobaczyć.
Nie potrafiłam się skupić w szkole.
Szkoła, przyjaciele,
wszystko wydawało się takie...
nijakie.
Z wyjątkiem niego.
Tylko on wydawał mi się prawdziwy.
Pocałował mnie po raz pierwszy dzień po moich 15. urodzinach.
I...
Kiedy...
Jakieś pół roku później.
Mówił, że jestem za młoda, ale nalegałam.
Najszczęśliwszy czas w moim życiu.
Potem nagle powiedział,
że poznał kogoś innego.
Kogoś stosowniejszego.
Zaczął...
przyprowadzać ją na przyjęcia rodziców.
Obnosił się z nią przede mną,
jakby chciał udowodnić, że mu nie zależy.
To było takie okrutne.
Więc zmyśliłam tę historyjkę.
Wiedziałam, że bardzo go zaboli.
Trzy lata później popełnił samobójstwo.
Do tego czasu zdementowałam już tę historyjkę, ale to...
nie miało już znaczenia.
Chciałam zranić go tak, jak on zranił mnie. I zrobiłam to.
Alma, byłaś...
bardzo młoda.
Dziewczyny zawsze chcą dorosłych rzeczy
szybciej, niż są na nie gotowe.
Obowiązkiem dorosłych
jest chronić niewinność dziecka.
Nie.
Nie dałam mu wyboru.
Zawsze jest wybór.
Nieważne, czy go pragnęłaś,
czy rzuciłaś mu się na szyję.
Powinien był odtrącić cię od razu.
Zrobił to.
Odmówił.
To był dobry człowiek, a ja zniszczyłam go kłamstwem.
Alma.
To nie było kłamstwo.
Ciągle uważasz,
że nie zrobił nic złego.
Wciąż się obwiniasz.
Czy myślisz, że możesz pozwolić sobie na zobaczenie w tym prawdy?
Prawda...
jest taka, że go kocham.
A ja kocham ciebie.
PIĘĆ LAT PÓŹNIEJ
To coś nowego.
Rozprzestrzeniają się z drzew.
Spójrzcie na te drobinki żaru.
Wzlatują do góry.
Widać je w dymie.
Wieje wiatr.
Może ponieść je na wiele kilometrów,
gdzie spadną na czyjś dach
i wybuchnie nowy ogień.
Pani dziekan Imhoff, spotkanie o 16.00. Miałem przypomnieć.
Dziękuję, Peter. Właśnie wychodziłam.
To okropne, nie sądzisz?
Absolutnie.
Te drobinki żaru są jak płatki śniegu.
Spadają wszędzie wokół nas.
Słońce... To obłęd.
Nie widać słońca. Jest całkiem zasłonięte.
Cześć Alma. Miło było
na panią wpaść. Być może to,
co mówiła pani na sympozjum, było tylko uprzejmością
w stronę widowni. Ale miło by było
znów porozmawiać. Może lunch za dwa tygodnie?
Meta ogłosiła koniec programów sprawdzania
faktów odnośnie do stron trzecich w USA...
Przepraszam za spóźnienie.
Wybacz, że zamówiłam bez ciebie.
Wino jest tu zaskakująco dobre.
Ja już nie piję.
Nikt już nie pije. Dobrze cię widzieć.
Wygląda pani tak samo.
- Kłamiesz. - Nie.
Ludzie, którzy żyją tylko dla jednego, nigdy się nie starzeją.
To tutaj Hank zabierał nas wszystkich.
Tam był jego stolik.
Czasem zastanawiam się, gdzie się podziewa.
Zarabia kupę kasy jako spin doktor jakiegoś demokraty.
„Ostatnim dzwonem intelektu jest polityka”.
Frederik zawsze tak mówi.
- Nadal jesteście razem? - Nadal razem.
A Alex?
Podobno ma się dobrze.
W drodze do zostania wspólnikiem.
Przeczytałam pani artykuł.
Bardzo mądry. Pani wyznanie, skrucha.
Dobrze napisany, nie sądzisz?
Napisany tak, żeby dostała pani wszystko, co zechce.
A co u ciebie? Jesteś żonata?
Zaręczona.
Gratulacje.
- Kim jest ta szczęściara? - Nia.
Jest wspaniała.
Taka inteligentna. Chce pani ją zobaczyć?
Pewnie.
Jest cudowna.
Jak pani myśli, ile ma lat?
Czterdzieści trzy.
Jest kustoszką w muzeum New Whitney.
Proszę przesuwać.
Wie pani...
Tyle czasu życzyłam pani porażki,
żebyśmy były kwita czy coś takiego.
Teraz to już chyba bez znaczenia.
Ale wiem, że cię zraniłam i przepraszam.
Nie wiem, czy oczekuje pani czegoś więcej...
Miło z pani strony.
Myślę, że byłam wtedy bardzo zagubiona.
Nie byłam pewna, czy chciałabym być panią, czy z panią.
A teraz?
Zawsze wiedziałam, że jesteśmy inne.
Ale teraz wiem, że to dobrze.
Lubię żywo reagować na to, co mi się przytrafia.
A panią nic nie rusza.
Straciłam wszystko.
I proszę spojrzeć teraz.
Masz mnie za złego człowieka?
Czy to ma znaczenie?
Już dawno odpuściłam sobie chęć zemsty.
Ale ciekawi mnie jedno.
Czy po tym wszystkim jest pani...
naprawdę szczęśliwa?
Jestem naprawdę szczęśliwa.
Cieszę się.
Udało się pani.
Wygrała pani.
Rachunek, proszę.
Cięcie!
FILM LUKI GUADAGNINO PO POLOWANIU
Napisy: Bartosz Sobala
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger