STYL TAKEMIYA DOM RODU IZUMI
To ty, Jūzō?
Jūzō...
Hę?
Ta twoja bestia sieje niezłe spustoszenie.
Mistrzu Ranbō...
Znowu wdałem się w bójkę.
Z człowiekiem.
To już cztery lata, co?
Byłem zdziwiony, gdy pojawiłeś się na moim progu.
Spotkaliśmy się tylko raz, w domu Izumich,
a jednak zapamiętałeś tego starego głupca.
Mistrz Izumi powiedział: „Ten mnich to nasze przeciwieństwo”.
Jakoś mnie to nie dziwi.
No nic, przyjrzyj się jej.
Swojej wewnętrznej bestii.
Niech to!
Policja twierdzi, że ktoś ukradł wczoraj łódź z północnego doku.
Auć!
To musiał być Fujimaki, co?
Pewnie uciekł na ląd.
Dopiero przypłynęliśmy, a już wracamy.
Co za strata czasu.
Nie dość, że się myliliśmy, to jeszcze oberwaliśmy!
Nic nie mów.
Ale tamten był wyjątkowo silny.
Tak. Ciekawe, co to za jeden.
Nie wiem.
Ale mistrz Shōzan mówił,
że tacy jak my nie wygrają bójki z ulicznymi twardzielami.
Bójki, co?
I miał rację.
Szlag!
Auć...
Niech to.
Czemu nie mogę cię trafić?
Nie wiesz?
To shukuchi, czyli „skracanie ziemi”.
Technika ruchu z pradawnych sztuk walki.
Pradawnych sztuk walki?
Hej, mnichu.
Kim ty jesteś?
Zwyczajnym badaczem pradawnych sztuk walki.
Czemu mi pomogłeś?
Mogłeś po prostu wydać mnie policji.
Po co mnie tu...
Ale w czym problem? Jesteś bezpieczny, prawda?
Więc dbaj o to życie, z którym ledwo uszedłeś,
chłopczyku.
„Chłopczyku”?
Skorzystam z lodówki, mistrzu.
A gdzie Makio?
Nie wiem.
Może znów poszedł na wzgórze.
Dzięki. Poszukam go.
Na razie, Joze!
Tamten facet ma na imię Makio?
To twój uczeń?
Nie.
Jest w podobnej sytuacji, co ty.
Jest jak opadły liść, który wpadł do wody i trafił tutaj.
Opadły liść...
I ja, i on...
Makio!
O, Miyuki.
Proszę, to dla ciebie.
Dzięki.
Karatecy i policja już sobie poszli.
Uwierzyli mi, że ktoś ukradł łódź.
Łatwizna.
Przepraszam.
- Znów sprawiłem ci kłopot. - Przestań.
Taka już jest ta nasza relacja.
Tak się cieszę, że wróciłeś, Makio.
Myślałam, że już cię nie zobaczę.
Dlaczego mówisz do mnie „Makio”?
Mam używać prawdziwego imienia?
Dla mnie już zawsze będziesz Makio.
Odkąd mistrz Ranbō przedstawił cię tym imieniem.
To już cztery lata...
BAR MIYUKI
No dalej, Miyuki.
Panie Hayashi, jest pan pijany.
Co?
No już, chodź do mnie!
Hej! Puść mnie!
Wylałaś na mnie piwo!
To była twoja wina!
Ty suko!
Za kogo ty się masz?
Nie boję się dziwki, która straciła sponsora.
No dalej. Chodź tutaj!
Przestań!
Dość.
Co?
Chcesz się bić?
Nie. Nie walczę z ludźmi.
Hę?
Nie będziesz mi tu gadał jakichś głupot!
Co?
Mocny jesteś, kolego.
Tym razem puszczę ci to płazem.
Dopisz mi to rachunku, Miyuki.
Dzięki.
Wszystko dobrze? Krwawisz.
Powiedz,
czy na tej wyspie jest niejaki mistrz Ranbō?
Co?
O ile pamiętam,
mieszkałeś u mistrza Izumiego.
Nazywasz się Fujim...
Makio Fuji, prawda?
Naprawdę?
Masz na imię Makio?
Miło cię poznać.
Myślałam, że zostaniesz tu na zawsze.
Makio...
Dlaczego wróciłeś?
Ty mały...
Niech to! Ten mnich jest zbyt silny!
Silny?
Jeśli zaatakujesz mnie na poważnie, nie będę miał żadnych szans.
Chcesz powiedzieć,
że nie atakuję na poważnie?
Nie, bo ci na to nie pozwalam.
Co?
Musiałbyś być łajdakiem, by zaatakować bezbronnego staruszka.
Tylko bez takich.
Na przykład, jeśli się od ciebie odwrócę,
wyczujesz, że nie chcę z tobą walczyć.
To automatycznie zahamuje twój atak.
To coś, czego nie możesz kontrolować.
Ale dlaczego pudłuję, choć skupiam się na celu?
To dlatego, że uderzasz w próżnię, którą wytworzyłem.
Próżnię?
Kiedyś to zrozumiesz.
Powiedz mi teraz!
Chcę walczyć z silniejszymi od siebie.
Ja nie nauczę cię, jak walczyć.
Uczę cię tego, jak unikać walki.
O rety.
Dość gadania. Naucz mnie technik!
Choćby tej „szuch-szuch”.
No dalej!
Wciąż trenujecie?
Koniec, przerwa!
Chodźcie zjeść z nami obiad!
W towarzystwie smakuje lepiej, prawda?
Dawno nie jadłem w tak dużym gronie.
Trochę jak w rodzinie. Jakbym miała dwóch braciszków.
„Braciszków”?
Siostra ugotowała wam obiad.
Jedzcie ze smakiem.
Po prostu włożyła rzeczy do garnka.
Ale mi smakuje.
Tamon jest w szczytowej formie.
Na pewno pojedzie na Olimpiadę.
Czego chcesz?
Chcesz pokonać całe dōjō?
Tamon!
Fuhito Tamon!
Jak się nazywasz?
Jūzō Fujimaki ze szkoły Takemiya.
Zmierzysz się ze mną?
Ciekawy z ciebie gość.
Które zasady?
- Bez zasad. - Co?
Czy on oszalał?
Dobra.
- Co z nim? - Tamon...
Niech to.
Nie umiem tego zrobić jak mistrz.
Będzie zły, że wykonałem Króla Tygrysów bez pozwolenia?
Król Tygrysów...
Przepraszam!
Pani Saeko Izumi, prawda?
Przepraszam, ale właśnie szedłem do pani domu.
Jestem Tsutomu Himekawa ze szkoły Hokushinkan.
Jest pan z Hokushinkan?
Próbowałem uspokoić umysł, patrząc na kwiaty wiśni.
Bo w konfrontacji z prawdziwym wojownikiem
moje serce drży.
Ach tak?
Ichirō Shino przegrał z Fujimakim?
W tym samym czasie w jego dōjō pojawił się rywal
i pokonał jego zastępcę.
Ten rywal to ktoś zupełnie inny.
Ale wyglądało to tak, jakby to właśnie on pokonał Shino.
Kim był ten rywal?
Przedstawił się jako Bunshichi Tanba.
Bunshichi Tanba...
Wcześniej wysłał mi wyzwanie na pojedynek.
Ale członkowie szkoły dowiedzieli się o Jūzō Fujimakim.
Niektórzy są tak wzburzeni, że chcą się na nim zemścić.
I tylko po to pan przyjechał?
Nie.
Przyjechałem w innej sprawie.
Szef Hokushinkan, Shōzan Matsuo,
chce odmienić scenę sztuk walki.
Odmienić ją?
Tak.
Hokushinkan przygotowuje duży turniej dla różnych szkół sztuk walki.
Zaprosimy wojowników ze szkół sztuk walki w całym kraju,
by wyłonić prawdziwego mistrza.
Pan Matsuo zawsze uważał,
że na świecie jest trzech mężczyzn, którzy zasługują na tytuł najsilniejszego.
Pierwszy z nich to oczywiście sam Shōzan Matsuo.
Drugi to zawodowy zapaśnik, Wielki Tatsumi.
A trzeci to pan.
Mistrz Sōichirō Izumi ze szkoły Takemiya.
Pan Matsuo chce ustalić,
która sztuka walki jest silniejsza,
Hokushinkan czy Takemiya.
Rozumiem.
Ale...
Najpierw muszę się z kimś zmierzyć.
Panie Himekawa.
Zrobi mi pan przysługę i zostanie moim partnerem do treningu?
Saeko!
Tak?
Pan Himekawa zostanie u nas na jakiś czas.
Co?
Chcę, żebyś się nim zajęła.
Oczywiście.
Dziękuję.
Hej, Jūzō! Nie obijaj się!
Sae...
Masz podarty rękaw!
Zaczekaj.
Nie ruszaj się!
Myślisz, że tata cię adoptuje?
Żeby styl Takemiya miał spadkobiercę.
Mistrz powiedział, że czasy się zmieniły i pozwolił mi zostać jego uczniem.
Rozumiem.
Kiedyś powtarzał, że mam poślubić najsilniejszego mężczyznę świata.
Najsilniejszego...
Jeśli staniesz się najsilniejszy,
nie będę miała nic przeciwko.
Słyszałem,
że jesteś taki jak ja.
Też masz w środku bestię?
Przybyłem tu, by ją uciszyć.
To może sprawdzimy, czyja bestia jest silniejsza?
Tu i teraz.
Nie walczę z ludźmi.
Już nie.
Co za marnotrawstwo.
Żeby taki talent przepadł w takim miejscu.
Czy tak samo nie jest z tobą?
Nie uważasz, że pamięć
jest trochę jak klątwa?
Dręczy cię aż do śmierci.
Moja mama zmarła, gdy miałem dziesięć lat.
Wtedy zaopiekował się mną tata, bokser.
Jeździłem z nim w zagraniczne podróże.
Dobrze wspominam tamte czasy.
Zostałem zawodowcem w wieku 17 lat.
Zyskaliśmy rozgłos jako ojciec i syn w tej samej branży.
Ale...
tata wdał się w bójkę z pijanym zbirem.
Tamten zadźgał tatę nożem.
Wiele potem przeszedłem.
Ale bez względu na sytuację, nigdy nie opuściłem treningu.
W końcu mi się poszczęściło.
Gdy byłem ósmy w rankingu, zaproponowali mi walkę o tytuł.
Zaczęło się od drobnostki.
Wszedłem do baru i wdałem się w bójkę.
Nie zamierzałem z nim walczyć,
ale ten drań wyciągnął nóż.
Ani się obejrzałem, był cały we krwi.
Gdy widzę czerwień, coś we mnie pęka i tracę nad sobą kontrolę.
Ten incydent zniszczył wszystko.
Byłem idiotą.
Posłuchaj.
Gdy nadwyrężysz jakąś część ciała,
przeciwnik będzie wiedział, skąd zaatakujesz.
Musisz zrobić na odwrót. Rozluźnić się.
Co?
Przenieś środek ciężkości i rozluźnij kolano, by przesunąć stopę.
Gdy to opanujesz, ruchy będą płynne,
a przeciwnik ich nie odczyta.
Hę?
Co jest?
Przecież chciałeś poznać shukuchi.
Powiesz mi jeszcze raz?
Hej.
Jak sądzisz, która sztuka walki jest najsilniejsza?
Fajnie uczyć się technik innych sztuk walki,
ale dla mnie...
najlepszy jest boks.
Hey.
You are Jūzō Fujimaki, aren't you?
Czego chcecie?
Shut up, dickhead!
Jakie grzeczne powitanie.
Back off!
So you really think you can take me on?
Let's do this.
Screw you!
Come on!
Ma daleki zasięg. Trudno mi wymierzyć cios.
Hey.
Hej.
Dwóch na jednego to nie fair.
No proszę. Wykorzystał shukuchi.
Fujimaki!
Mistrzu Ranbō...
Nie mogę zrezygnować ze stylu Takemiya.
Jednak nie.
Makio!
Miyuki...
Jednak nie mogę tu zostać.
Przepraszam.
Gdziekolwiek będziesz,
mam nadzieję,
że pewnego dnia znajdziesz sobie własne miejsce.
Joze...
Napisy: Marta Racka