Za mało.
Za mało!
Kokushu, Zgubo Ludzi.
Jeszcze za mało mi zabawy.
Walczmy.
Bitwa się skończyła.
Ale jesteśmy samurajami.
Walczymy dalej.
Za szybko się kończy, co?
Te sukinsyny z karabinami i armatami.
Widzisz?
Tyle wystarczy.
To żadne zabijanie.
Co za cywilizowana broń.
Epoka miecza dobiega końca.
Zabójcy tacy jak my są już zbędni.
To nie zmienia tego, kim jesteśmy w środku.
Zawsze będziemy zabójcami.
Podobało mi się, jak zabijałeś.
Pokaż mi, jak to robisz.
Zapragnąłeś ze mną walczyć?
Zabij mnie.
Jeśli mnie teraz nie zabijesz,
będę cię ścigał do końca życia.
To już koniec.
Jeszcze się spotkamy. Jasne?
Kokushu, Zgubo Ludzi!
Era samurajów się skończyła. Zostań tu do śmierci.
Chcę walczyć…
Co za żałosny widok, Bukotsu Kanjiyo.
Zniknąłeś dziesięć lat temu,
a potem nagle pojawiłeś się w Buncie Satsumy.
Nawet zabiłeś własnych sojuszników.
Jak żyłeś od tamtej pory?
Jak ja żyłem?
Cały ten czas
byłem martwy.
Dam ci kolejną szansę, żebyś mógł żyć jak samuraj.
Co?
POSZUKIWANI UCZESTNICY
Hej! Co się dzieje?
BITWA SAMURAJÓW
DO TOSHIYOSHIEGO KAWAJIEGO
OMÓWMY PRZYSZŁOŚĆ POLICJI. CZEKAM W TOKIO.
Panie Okubo!
Panie Okubo, proszę.
Jeśli nie zniszczymy samurajów w tej wojnie,
na pewno zbuntują się przeciw nowej epoce!
Proszę dać policjantom pozwolenie na noszenie broni.
- Nie dam. - Dlaczego?
Jak mamy pana chronić przed potencjalnym zamachem?
Zabierzcie im miecze.
- Nie pozwolę na więcej. - Panie Okubo!
Nadmierny ucisk doprowadzi do kolejnych buntów.
A co było w Kioto pod koniec okresu Edo?
Ilu naszych towarzyszy zginęło od mieczy samurajów?
Nie powstrzymalibyśmy samurajów, gdyby knuli zamach na nas!
Potrzebujemy broni, by chronić Japonię w nadchodzącej epoce!
Jaki jest pożytek z używania siły przeciwko sile?
Czego potrzebuje Japonia, by rosnąć w siłę jako naród?
- Ludzi! - To ludzi chcę chronić!
Nie zdobędziesz poparcia siłą! Nie rozumiesz?
Kawaji.
Samurajowie nie będą już potrzebni.
Jednak
jeśli nie znajdziemy sposobu na współistnienie…
ten kraj nie ma przyszłości.
Ja się nie poddam.
PROJEKT KODOKU
Panie Kawaji.
Wejść.
Przepraszam pana.
Telegram do pana od Okubo.
Do Toshiyoshiego Kawajiego.
Musimy omówić przyszłość policji.
Czekam w Tokio.
- Futaba. - Tak?
Dołącz do nich.
- Mogę? - Tak.
Dziękuję.
Na pewno?
Mamy dwa dni do spotkania.
A poza tym
to mogą być nasze ostatnie dni razem.
Więc teraz tak wyglądasz.
Jak teraz wyglądam?
Jak ojciec pilnujący swojego dziecka.
Rodzina cię uszczęśliwiła?
Tak.
Jak to jest mieć prawdziwą rodzinę?
Poświęciłem wszystko, żeby ją chronić.
Nauczyła mnie życia innego niż zabijanie ludzi.
A ja…
gdybym wiedziała, że każdy dzień będzie taki…
Lepiej, żebym umarła w walce o sukcesję.
Wiele razy tak myślałam.
Iroha.
Mylisz się.
Wiem.
Idę się przejść.
Nasze rodzeństwo ma kłopoty?
Opowiedz nam.
Shujiro Saga i Iroha Kinugasa zginą, jeśli czegoś nie zrobicie.
Chyba nie chodzi…
O Gentosaia?
Hej! Dobra robota. Odgadłeś.
W pobliskiej świątyni trwa festiwal.
Tam spotkacie tę dwójkę.
Gentosaia również.
A ty…
kim jesteś?
Dobre pytanie.
Ostatnio sam nie jestem pewny.
Lepiej się pospieszcie.
Panie Kyojin.
- O co chodziło? Kim jest Gentosai? - Shinnosuke.
Pewnych rzeczy lepiej, żebyś nie wiedział.
Ale…
Skoro już jesteśmy w tym razem, cieszmy się grą zwaną Kodoku.
Ósma z następców szkoły Kyohachi-ryu, Iroha Kinugasa.
Znalazłem cię.
To niemożliwe…
Dobra. Zaczynajmy.
Dobra!
Zaczynamy!
Znalazłem cię.
Kokushu!
W końcu to załatwimy!
Cofnijcie się!
Wiedziałem.
Nie ma nic lepszego od walki na śmierć i życie.
Zabijasz tylko dla dreszczyku emocji.
I kto to mówi?
To żałosne.
Wszystko jest takie żałosne!
I wszystko to zniszczę!
Przestań!
Co mówiłaś, panienko?
Dlaczego zabijasz niewinnych?
Nie jesteś samurajem!
Futabo! Odsuń się!
Więc kim jest samuraj?
Odpowiedz,
panienko.
Nie, Bukotsu. Puść ją.
Gdybym ją zabił,
wtedy byś ze mną walczył.
Nie rób tego.
Nie rób tego!
Z drogi!
A masz!
Jazda! Z drogi!
Nie masz szans z tą ręką. Poddaj się.
Każesz mi się poddać?
Tak skończyliśmy dlatego, że się poddaliśmy.
Co czułeś, gdy zabrano ci miecz?
Byłeś szczęśliwy?
- Byłem szczęśliwy. - To po co tu jesteś?
Umiesz się wykazać tylko zabijając ludzi.
Nie zdołasz ocalić ani jednej osoby bez zabijania.
Koniec ery samurajów?
Mam to gdzieś.
Wystarczy
zbudować ją od nowa!
Z drogi!
Znalazłem cię.
Kokushu!
Dość!
A masz!
Uciekaj!
Niezły ruch.
Ale już po tobie.
Masz jakieś ostatnie słowa?
Jeśli tylko na tyle cię stać…
nie pokonasz moich braci.
Bez obaw.
Wkrótce wszystko zostanie zniszczone.
Czwarty z następców szkoły Kyohachi-ryu,
Shikura Adashino.
Nie wierzę, że zrobił unik.
A teraz trzeci następca,
Sansuke Gion.
Ty potworze!
Sansuke.
Pracuj ze mną.
Rozumiem.
Jest za silny.
Uciekaj!
Iroha! W nogi!
Z drogi!
Kokushu, Zgubo Ludzi…
Jestem…
szczęśliwy.
Panie Shujiro!
Pierwszy uczestnik w Chiryu-juku…
to numer 227, Kamuykocha.
Tak! Wspaniale!
Jego długa podróż z Ezo się opłaciła.
Numer 66, Bukotsu Kanjiya, został wyeliminowany.
- Co takiego? - Zabity przez numer 108, Shujira Sagę.
No proszę. Cały Kokushu, Zguba Ludzi.
Szkoda stracić Bukotsu, Dzikiego Rzeźnika.
Znaczy to jedynie, że kolejne widmo zniknęło.
Dla nas to powód do świętowania.
Zgadzam się.
Oczywiście.
Organizatorze. Już prawie czas.
Obowiązki wzywają, więc na razie muszę się pożegnać.
Nadinspektor generalny ma dużo pracy.
Więc
nadszedł czas.
Mam nadzieję, że nadal będziecie dobrze bawić się w Kodoku, panowie.
Przekazałem telegramem miejsce spotkania.
Dobrze. Zadbaj o rozrywkę dla tych bogatych drani.
Zrozumiałem.
Wejść.
Przepraszam pana.
Pan Kawaji wrócił już z podróży służbowej.
Pójdę się z nim spotkać. Przygotuj powóz.
Tak jest.
Nadal nie możesz złapać Shinpeia?
Nie. Wysłałem kogoś do jego domu, ale jeszcze nie wrócił.
Nakazać policji poszukiwania?
Nie. Niech poszukają go pracownicy ministerstwa spraw wewnętrznych.
Tak jest.
Co ty…
Kopę lat, panie Okubo.
Hanjiro! Ty…
żyjesz?
Bardzo mi przykro,
ale pan Kawaji nie zmierza w tę stronę.
Co to znaczy?
Zamiast tego pan Kawaji przesyła wiadomość.
„Żegnaj”.
Co się…?
Co się dzieje?
OKAZAKI-JUKU
Dokąd poszła pani Iroha?
Znając ją, nic jej nie będzie.
Najnowsze wieści!
Panie Shujiro, czyli…
Zabito pana Okubo?
Ale dlaczego?
To nie przypadek.
Co?
To sprawka organizatora Kodoku.
Pan Saga?
Kto pyta?
Wiadomość od pana Maejimy.
„Wracam do Tokio w pilnych sprawach. Jedź do Tokio”.
To wszystko.
Rozumiem.
Do widzenia.
Futaba.
Musimy szybko dotrzeć do Tokio.
Dobrze.
Uwaga! Nadjeżdża powóz!
Nie ruszaj się. Otworzysz ranę.
Dzięki.
Hej, wy dwaj.
Miałam sen.
O tym, jak mieszkaliśmy razem.
Kłóciliśmy się z Sansuke jak zawsze.
Shikura był silny.
Wszyscy się wtedy uśmiechaliśmy.
Tak.
To prawda.
Gdybyśmy walczyli wtedy o sukcesję…
byłabym martwa.
To dzięki ucieczce Shujiro…
wciąż jeszcze żyję.
Ale dopóki nie pokonamy Gentosaia…
nie możemy iść naprzód.
Pokonajmy go.
Razem, jako rodzeństwo.
Ten drań…
Pokonamy go tylko wszyscy razem.
Masz rację.
Musimy to zrobić.
Tak.
Zacznijmy od zebrania naszych braci.
ZABÓJSTWO MINISTRA OKUBO
W Shimizudani w Kioi-cho…
Udało mu się!
Organizator to wspaniały człowiek.
To pozwoli nam skupić się na Kodoku.
To prawda.
Wciąż mamy wielu wybitnych zawodników.
Odpadli ci słabsi.
Pozostali tylko silni.
CHIRYU, OKAZAKI, HAMAMATSU, SHIMADA
Panowie.
Życzę dalszej miłej zabawy w Kodoku.
Zdrowie.
- Zaczekajcie. - Uciekaj!
Jest tuż za nami!
Pobawmy się jeszcze.
Mam szczęście.
Brakowało mi zawieszek.
Dobrze.
To powinno wystarczyć.
Pan też chce walczyć?
Dlaczego nie?
To fajna zabawa.
Naprawdę? Nie zdołałeś ich zabić?
Podałem nawet ich lokalizację.
Zabijajcie się nawzajem, dopóki nie zostanie tylko jeden.
BITWA SAMURAJÓW
KONIEC ROZDZIAŁU PIERWSZEGO
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz