Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Inspirada nos que fuxiron da Polonia comunista
para perseguir os seus soños.
Esta historia puido acontecer de verdade.
BYTOM, POLONIA 1995
Vaites. Oxalá soubese expresar con palabras
o que sentín cando por fin volvín aquí logo de tantos anos.
Os vellos guantes, enchoupados en suor.
O ring que tantas veces manchara co meu sangue.
Iso pasou hai moito tempo.
Moito antes…
de que o fodese todo.
Para que esta historia teña sentido,
primeiro debo falarvos do meu pai.
Por onde empezo?
Dicindo que se lle ía a man?
Que nada lle valía?
Non.
Empezarei pola última vez que vin o meu pai…
feliz.
- Arriba! - Tranquilo. Mira.
- Arriba, Edwin! - Arreoume de carallo. Estou ben.
- Papá está finxindo. - Acaba con el!
- Podes seguir? - Veña, ti podes!
Papá está finxindo. Fíxate, xa verás.
Box!
- Acaba con el! - Esquerda, dereita!
- Vamos, Edwin! - Ben!
Arremete coma un tanque!
Deixa que se canse!
Agora! A por el!
Tómbao!
Iso é!
- Vamos! - Veña, que xa o tes!
- Papá tombouno! - Bravo!
Seis!
- Edwin! - Quieto! Non te levantes!
- Edwin! - …nove, dez!
Si!
- Quérovos. - Ás olimpíadas!
Iso é! Esquerda, dereita! Tal e como che ensinei.
- Edek, estaremos nesta parede. - Baixo o diploma?
Vale, ben. Dálle. Esquerda, dereita.
Veña! Un, dous! Vamos!
- Estás canso? Máis forte! - Vamos!
Deixoume K.O.! Ollo con el!
Algún día serás campión de Polonia!
Vas ser o supercampión polaco!
Meu pequecho!
Ímoslles gañar a todos.
Que temos aquí?
Cando viña para aquí pensaba que só ía coñecer un boxeador,
pero resulta que teño dous diante!
E vaia par!
Ti tamén chegarás a ser campión de Polonia, coma teu pai?
Eu vou ser campión do mundo.
Do mundo…
Daquela será mellor que che pida un autógrafo.
Cando sexas unha estrela, só poderei verte pola tele.
- Bótasme unha firma? - Si.
Moitas grazas. Moi ben.
Que bonita.
Vouna enmarcar. E isto é para ti.
Grazas.
Os campións do mundo firman moitos autógrafos.
En que podo axudarlle?
Queriamos vir felicitalo…
en privado.
Se é posible.
- Coma na súa casa. - Czechu…
A ver, ensínamo.
No ring fará exactamente o que ti lle digas.
Unha simbiose perfecta, señores.
Igual que en Polonia.
Cabaleiros, sorte nos xogos olímpicos.
- Putos varsovianos. - Czesiek!
As olimpíadas son o máis importante! É o teu soño!
A familia é o máis importante. Algún día entenderalo.
Vai á merda, princesa.
Trae iso.
Esa foi a última vez que o meu pai pisou o club de Czesiek.
- Outra vez! - Dálle.
Papá pelexou contra os rusos nas olimpíadas.
- Dálle! - Pelexou e perdeu.
Foi a fin da súa carreira.
Del só quedou a sombra do que un día fora.
- O boxeo. - Vamos!
- Czesiek. - Adiante!
- O seu club. - Atención! Jędrzej Czernecki!
- K.O.! - Todo se esfumou.
- Síntoo, papá. - Senta.
Move o puto cu e senta aí!
Dedícate a estudar, vale?
- O teu deber é estudar, hostia. - Pero xa o sei todo.
Ai, si? Xa o sabes? Daquela ponte co seguinte tema…
- Co tempo atopou traballo de mineiro. - E logo con outro!
E a min enterroume baixo montañas de libros.
Que estudase.
Só lle importaba iso.
A min non tanto.
Alguén sabe cales son as tres fases da respiración celular?
Czernecki, quizais?
As fases da respiración celular, por favor.
Glicólise, ciclo do ácido cítrico e fosforilación oxidativa.
Resposta correcta.
Nesta participan a cadea de transporte electrónico e a quimiosmose.
Senta.
A enerxía que se xera crea un gradiente de protóns que…
Que sentes!
- Tío? - Jędrula.
Sube.
Feliz aniversario, rapaz. Bebe.
Que che pasou?
Paseime estudando.
Por Deus.
A ver esa man.
Gabi é enfermeira.
Que? Xa tes moza?
- Non teño tempo para mozas. - Ben dito!
As tías son difíciles de manter.
Hai que alimentalas, darlles de beber e soltalas de cando en vez para foder.
- Czesiek! - Certo.
Non fai falta nin soltalas para iso.
Czesiek!
Que é un aniversario sen agasallos?
Grazas.
Procura non manchar a revista con el.
O HOME, O MITO, A LENDA
Tremenda besta. Ah, e procura que non cha pille teu pai.
Feito.
Encantábame pasar tempo co meu tío.
Pero había a quen iso non lle parecía ben.
De onde sacaches isto?
Deumo un amigo do colexio.
Un amigo? De onde hostia o sacaches?
Edek? Que lle fas ó teu fillo?
Díxenche que non quería ver o teu puto irmán…
- Tranquilo. - …cerca de nós.
- Ou non cho dixen? - Onde vas?
- A acabar con isto dunha vez por todas. - Papá!
Ti non te movas de aí. Xa falaremos.
Papá!
Espera un momento.
Edek, espera.
Reláxate. Respira.
Non podía evitar pensar que aquilo que lle estaba pasando ó meu pai…
Colle aire.
…era culpa miña.
Outra vez. Expira, inspira.
Os libros de texto non me advertiron de que os pulmóns do meu pai
se converteran nunha esponxa sucia e gastada.
Aínda así, aquel día autoconvencinme de que meu pai se poría mellor.
Só tiña que lograr todo o que el quería.
E a persoa coa media máis alta do curso é Jędrzej Czernecki.
Nunca antes volvera correndo á casa.
Quería ensinarlle as miñas notas e que por fin se sentise orgulloso de min.
NOVAS DO RING EDWIN CZERNECKI PERDE O OURO
O FRACASO DE EDWIN CZERNECKI NAS XX OLIMPÍADAS
Iso é…
Tranquilo.
Tranquilo…
- Tras a súa morte, deixei de estudar. - Ei.
- Non te esperaba. - Só quería esquecer.
Por que o dis?
- E que a vida fose xusta. - Polo do teu pai.
Non o enterrabades hoxe?
Síntoo.
- Déixao. - O que?
- Que o deixes. - Segundo meu pai, era un bo home.
Pero o que máis desexaba era pegarlle a alguén.
- Que non fales del! - Hostia!
Meu pai non era un bo home, hostia xa!
Marchemos dunha vez.
Véxote con ganas de pegarlle a alguén.
É que non me escoitas, princesa?
Queres pelexa? A que esperas?
Pégame.
Iso é todo?
Pégame!
- Pégame! - Hostia!
Pégame!
Veña, pégame!
Czesiek, xa basta!
Déixame a min.
Pégame!
Vaste poñer a chorar, princesa?
Se queres pegarlle a alguén, terás que aprender a facelo ben.
Bota todo o corpo!
Cubre o queixo! Iso é!
Sé coma un touro!
Baila!
Baila sobre a tomba dos desgraciados que se interpoñan no teu camiño.
Dálle sen parar!
Baixa ese queixo!
Gózao! Víveo!
Golpea!
Jędrula…
xa estás listo.
- Stop! - Pola esquerda!
Non estaba para nada listo.
1985 CAMPIONATO POLACO
Un! Dous!
- Non! Move ese cu! - Tres! Catro! Cinco!
- Arriba! - Seis!
Levanta!
Darek!
Czernecki caeu sobre o ring coma abatido por un raio.
Pero tampouco nos pasemos. É o seu primeiro campionato polaco.
- Só o están rebentando diante de miles… - Cinco! Seis!
Sete!
- Oito! Podes seguir? Vale. - Vamos!
- Jędrzej! - Box!
Vamos, meu!
Vamos, Jędrzej!
- Jędrzej! - Para o combate! Por favor!
Vaia sucesión de golpes cargados de forza!
- Czernecki case non se mantén en pé! - Stop!
Por sorte para Czernecki, o árbitro para o asalto.
Polo que se ve, Czernecki fillo non tivo a sorte de herdar
o talento indiscutible do seu defunto pai Edwin,
que en paz descanse.
- Iso foi… - Que gran asalto.
Todo vai ben.
Moi ben, segundo o planeado. Telo baixo control.
Jędrula. Fixácheste nas tetas da muller que está en primeira fila?
- De cal? Esa? - Si.
E o comentarista, o campión Jurek, ten bigote ou só é calvo?
- Non… - Cara a onde estás a mirar?
Cara ó público! Pero o teu rival está diante túa.
- E está facendo o que quere contigo. - Para!
Que te fodan!
Se non acaba con el o seu rival, farao o seu adestrador.
Para xa!
- Que pares, hostia! - Ou que?
- Vaste pór a chorar, princesa? - Mamón.
Tiñas que darlle unha malleira, pero estate rebentando coma a un maricón.
- Que merda dis? - Queres moerlle os ósos?
- Si, hostia. - De verdade?
Pois faino!
Déixamo a min!
Parece ser que Czernecki recuperou as forzas.
- Stop! Volve á túa esquina! - E K.O.!
Incrible!
- Isto é alucinante! - K.O.!
- Acabouse! - Jędrzej Czernecki é campión de Polonia!
O seguinte será o campionato europeo en Londres!
Parabéns!
Ben feito, Jędruś!
Bravo, Jędrula!
Si!
Entrega os diplomas e as medallas
o presidente da Asociación Polaca de Boxeo,
o camarada Konstanty Zalewski.
Bravo.
De tal pai, tal fillo. Parabéns.
Polo futuro campión olímpico.
O noso rapaz pelexou como unha besta hoxe.
Aínda pode perder coma seu pai…
- Cala, ho! - Que? Non é nada persoal, neno.
Sen ofender, pero este ano hai xente moi boa.
- Xa estás borracho outra vez. - Foi falar o abstemio.
Czesiu…
Fun ás olimpíadas dúas veces.
Volvín á casa con dous ouros. E agora que?
Dedícome a comentar torneos de merda. Pero que collóns?
- Mira o que conseguiches! - Eu?
De tal pai, tal fillo.
Ola.
Que les?
Un libro.
Ata aí chegaba.
É bo?
PRINCIPIOS BÁSICOS DA QUÍMICA ORGÁNICA
Para practicar, quizais poderías beber algo orgánico.
- Refírome ó vodka. - Ah, que era un chiste.
- Si, que che pareceu? - Ti que cres?
- Que che apetece? - Que me deixes soa.
Vaia. E de beber?
- Nada. - Unha copa e desaparecerei da túa vista.
Sabes o que significa "non"?
Non.
- Un pracer falar contigo. - Espera.
Espera un momento.
Pregúntame o que queiras sobre ese libro.
Se non sei e resposta, marcharei e non me volverás ver.
- Que xeneroso. - Si. E ademais pagareiche a cea.
E esa copa.
Está claro que a necesitas.
Dime as fases da respiración celular.
Paga a conta e pídeme unha copa de…
Glicólise, ciclo do ácido cítrico e fosforilación oxidativa.
Todos os parvos teñen sorte.
Que che pasou na cara?
Fíxenlle as beiras a unha moza nun bar e mira.
Non, foi pelexando.
- No campionato polaco. - Pelexando?
Gañei por K.O.
Parabéns.
"Parabéns"?
- A que vén ese ton? - A nada.
Como que a nada?
Non sei…
- Que sentido ten o boxeo? - Que que sentido ten?
Son dous gorilas pegándose na cara.
- Si. - Un dá un puñazo e o outro devólvello.
Así todo o tempo.
Que aburrimento, non?
A química e o boxeo teñen moito en común.
Por exemplo?
Que son tremendamente aburridos.
Entón por que boxeas?
E ti por que estudas química?
- Eu preguntei primeiro. - E eu segundo.
Non o sei.
Así que hai algo que o químico-boxeador non sabe?
Non me ías invitar a un viño?
É certo.
Frania, un viño, por favor. Dos que xa colleron po.
Decidimos que o iamos tomar con calma.
Eu tiña as olimpíadas e Kasia debía rematar a carreira.
Así que, como é lóxico, tres semanas despois xa estabamos casados.
Parabéns!
A nos lúa de mel foi espectacular.
Ía calor.
Daba o sol.
Temos dereito a manifestarnos!
Coñecemos unha chea de xente marabillosa.
Ofrecéronnos un bufete repleto de comida.
E masaxes tailandesas.
Ata comezamos a construír unha casa.
Ladrillo a ladrillo.
Foi perfecta.
- Non te mates, por favor. - Jędrzej!
Vamos.
- Bule! - Silencio.
Méteos aquí.
- As mulleres tamén traballan. - Cala.
Que?
- Pode vir alguén. - Cala.
Ola?
- Quen anda aí? - Bule, cólleo!
Están aí!
- Marian! - Por aí!
- Quietos! - Jurek, páraos!
- Por aí! - Si!
Non sabía que eses ían ser os mellores anos da miña vida.
Non tiñamos diñeiro, pero estabamos namoradísimos.
- Corre! - Nada nos podía separar.
Excepto a morte, dadas as estupideces que se me ocorrían.
Vai quedar xenial.
Dámos aquí.
- Miña nai, como pesa. - Coidado.
Imos necesitar máis masa.
Pero cando acabemos,
meterémonos nela cada noite a falar de cousas importantes.
Que opinas?
De que?
Dos ladrillos.
Ah, si, quedan ben.
- Que che pasa? - Nada.
- Está todo ben. - Seguro?
- Podes contarme o que sexa. - É que son o campión de Polonia e…
ando roubando ladrillos para poder ter unha bañeira.
Xa sabes que ninguén os pode conseguir.
Xa o sei.
- Pero merecemos algo máis. Os dous. - O meu marido é un campión
que conseguiu un piso grazas ó boxeo. Que máis podo pedir?
Moito máis. Mira isto.
En que clase de país un non pode comprar adornos para a árbore de Nadal?
Encántame a nosa árbore.
Ademais, estou desexando colgar a túa medalla olímpica nela.
E o resto da miña vida dedicareime a ser comentarista.
Pero que tes hoxe, rosmón?
Marchemos de Polonia.
O que?
Deberiamos facelo.
- Falas en serio? - Completamente en serio.
- E como? - Marchando.
Eu teño os meus estudos, ti tes as olimpíadas. E meus pais…
Acaso Marie Curie gañou dous Nobel esperando sentada en Polonia? Non.
- Marchou a Francia. - Entón temos que ir a Francia?
A Francia non. A un sitio mellor.
A Inglaterra.
- A Inglaterra? - Si.
Si. O campionato europeo celébrase alí. Podes estudar en Cambridge ou en Oxford.
Na Universidade de Londres.
Xusto! E ter un laboratorio en condicións.
Eu serei boxeador profesional e fareime rico!
Non, en serio.
Bañaremos o noso fillo nun jacuzzi,
non nunha bañeira tapiada con ladrillos!
Coma a xente normal.
A que escola irá o noso fillo?
Como que a que escola?
Á mellor de todas!
Unha na que leven uniformes elegantes.
Pero se é unha nena, terá que aprender a montar a cabalo.
Sen problema. Montaremos unha corte entre a piscina
e o labirinto do xardín.
Queres que o noso fillo se perda nel?
Así aproveitamos para concibir o segundo, o terceiro ou o cuarto.
Ou unha escola enteira.
EMBORRALLADOS
A ver, ho, céntrate!
Un, dous! Móvete!
A ti que che pasa hoxe?
- Tío, teño que marchar. - Déixate de hostias, aínda son as oito.
Non. A Londres, con Kasia. Para non volver.
Deixádenos sós! Dez minutos. Arreando!
- Estasme vacilando? - Non.
Logo de tantos anos…
Meu, estás a piques de conseguilo. Poderías ser campión olímpico.
E logo que? Pasar a comentar combates coma o teu amigo?
E se perdo, que? Terei que traballar nunha mina ata que morra?
Así que é por iso.
- Non empeces. - É polo teu pai.
Non, é por min.
Quero gañar a vida coma un profesional.
- Cres que teu pai… - Non vaias por aí.
- Non perdeu as olimpíadas. - Non falamos del.
- O que non sabes… - Cala!
- Non perdeu… - Cala xa, hostia!
Quedarei en Londres, queiras ou non.
Non perdeu.
Que bonita.
Segues preferindo un jacuzzi?
Outros poderán gozar dela.
- Tedes algún plan? - Si.
Unha vez no hotel de Londres, esperaremos a que todos durman
e sairemos ás agachadas en busca do home, o mito, a lenda.
- Que pasa? - Vaia xenialidade.
Que, ho?
Seguro que isto é o que queres?
Porque se segues adiante, non haberá volta atrás.
Non poderás volver pisar un ring polaco.
Quitaranche as medallas e a liberdade.
Ou incluso a vida. E que pasa con Kasia?
Non acabará a carreira.
Non poderá dedicarse ó seu.
As súas amigas deixarán de falarlle por medo.
Farémolo igualmente.
- Jędrzej, como tes a man! - Non é nada.
E que pasa con ela, Einstein? Vala sacar metida na maleta?
Non tes ningún amigo que nos poida axudar?
Deses que pasan de contrabando cristal ou peles de raposo.
Peles de raposo…
Kasia non é unha pel de raposo.
Por Deus, que grima me dá o sangue.
Xa o teño!
O que?
Pode que teña unha idea.
Tes os papeis?
Ben.
Conseguín que collesen a Gabi para ir ó campionato europeo
como asistenta médica do equipo nacional.
- Parabéns. - Jędrula, estás máis guapo calado.
Non vai ir.
Kasia farase pasar por ela.
Pero se non se parecen en nada.
Non me digas? Por iso cambiamos as fotos. Mira.
Pero…
Esta é a orde de traballo. Lembra a túa data de nacemento.
- Pero se non teño nin idea de enfermería. - Apañaraste.
Por sorte, os colegas do servizo de intelixencia tampouco.
- Ti ensínalles os papeis e listo. - E se me piden algo?
- Kasia… - Non sei nada, nin de primeiros auxilios.
Que pasa se alguén empeza a sangrar?
Tranquilízate.
Xa sabiades que isto non ía ser fácil.
- Ou non? - Agora entendes o que sufro cada día.
Se non vos vedes capaces, deixámolo aquí.
Si que é capaz.
- A que es capaz? - Si?
Sei que si.
Dálle un grolo.
Gabi.
Mételles isto.
- Non! É moito diñeiro. - Non é nada. Serviravos para empezar.
- Non, non che sobran os cartos. - Cala un pouco.
Aquí tes o enderezo dun polaco que vos pode axudar.
É amigo dun amigo dun tipo que adestraba.
Kasia, ti primeiro.
- Como? Agora? - Cando se non? Mañá?
- É que teño que facer pis. - Pero será posible con ela!
Vale. Iremos nós primeiro, ti despois.
Son só meus…
Xa os boto de menos, sobre todo o dereito.
- Czesiek… - Os meus peitiños.
O máis importante é que ninguén descubra que vos coñecedes.
Czesław Trela. Adestrador do campión polaco.
Todo en orde.
- Jędrzej Czernecki. - Seino.
O pasaporte gárdoo eu, por precaución.
Non vaia ser que o perdas.
Grazas.
- Ei! - Ola.
Os meus colegas do equipo nacional polaco.
Campións de boxeo en todas as categorías de peso.
Pero tan parvos que non saberían nin deletrear o seu apelido.
- Creo que me acabo de namorar. - Cranios privilexiados.
Ten un cu que nin unha pera de boxeo.
Pero para os comunistas eramos coma cus sexys en saias axustadas.
Hai un problema.
O seu nome non aparece na lista de pasaxeiros, señorita.
Ah, será porque son enfermeira.
Quero dicir, a substituta da enfermeira.
A ver, eu tamén son enfermeira, pero a outra colleu gripe.
Comunicáronmo por teléfono. E teño esta carta.
- Dixéronme que estivese aquí ás sete. - Á merda o torneo.
- Vou trincar a enfermeira. - Que?
Que?
Como que que? Iso será despois de que o faga eu.
Chámalle parvo!
Fallo meu.
Podo?
Bóteme o alento, señorita.
- Como di? - Que me bote o alento.
Está bébeda.
- Non… - Non son nin as sete.
- Tomei un xarope. - Un xarope?
Non me parece das que beben dende a primeira hora da mañá.
Así que só llo preguntarei unha vez.
Hai algo que queira dicirme, señorita?
A verdade é que non sei se debería.
Pero terminará saíndo á luz.
Exacto.
Dende cando ten esas olleiras?
- Olleiras? - Si.
Diría que están relacionadas con problemas de fígado
nunha fase xa moi avanzada.
Aconséllolle que vaia ó médico canto antes.
De verdade, non espere máis.
Grazas.
Silencio, que vén.
- Sentade. - Un pouco de respecto, señores.
Que hai?
Ola.
- Eu son Krzysiu. - Ola.
- Garda o paxariño. - Pasa, por favor.
- Ola. - Ola.
Es a substituta, non si?
Veña, en marcha.
Adeus ós estantes baleiros,
ós ladrillos roubados e ás árbores de Nadal sen adornos.
Dirixíame a un país que por fin me respectaría.
En canto cruzamos a fronteira,
o club de Czesiek empezou a converterse nun recordo distante e borroso.
Non me deu pena ningunha.
O mellor aínda estaba por chegar.
Xa chegamos, meu!
Londres, nena!
Espertade, estamos en Londres!
Entón pasoume o trocar, mireino fixamente e díxenlle:
"Para que quero o trocar se o paciente está vivo?"
Falta moito? Teño que facer pis.
Outra vez?
De canto estás?
Perdón?
Que de cantas semanas estás?
Boa pregunta.
Só necesitei un minuto en Londres para entender
por que aqueles mamóns non nos quitaban o ollo de enriba.
- Un Ferrari! - Ei!
Por que nos quitaran os pasaportes e non nos deixaban saír do hotel.
- Jacek, volve aquí. - Pasa.
Porque Occidente era outro mundo.
Repleto de esperanza e oportunidades.
- O mapa. - Meu, isto é alucinante!
- O que? - Mira isto, Jędruś.
- Xampú de balde. E vén en botiños. - Xenial.
Isto alá venderíase coma churros! Manda truco!
- Ti vixías o doutor e eu a enfermeira. - Vale.
E viches estas toallas?
Miña naiciña! Jędruś!
- Que? - Cantas cres que podería levar?
- Non sei. Cantas che caben na mochila? - A ver.
Xenial. Que mágoa que non me caiba tamén a bañeira.
As tapiadas non están nada mal, pero esta é mellor.
Diría que é de mármore!
Jędruś, mira! E se levo isto mañá no ring?
- Estaría ben. Ten o teu nome por detrás? - Non sei.
- Vai ser que non. - Que fas?
- Eu? - Claro.
Vou foder coa enfermeira.
Ah. E para que necesitas a mochila?
Como paracaídas.
Ah. Pois vale.
- Voume meter. - Vale.
Ai, Deus…
Hostia puta!
- Que fas aquí? - Cala.
Estás chalado?
Coidado.
Escoita. Teñen os corredores vixiados.
- Sairemos pola fiestra. - Que dis, ho?
- Confía en min. - Eu paso.
- Pódeste colgar de min… - Escoita…
- Só pesas 50 quilos. - Queres escoitarme?
- Non podo saír. - Baixa a voz.
- Jędrzej! - Son 50 quilos de nada.
- É só un terceiro… - É que estou embarazada!
Estalo dicindo en serio?
- Pero que boa noticia. - Non, espera.
- Non podo facelo. - Que si.
- Claro que podes. - Czesiek tiña razón.
- Non. - Tiña, si.
- Vannos pillar. - Non.
- Queres que críe o noso fillo nunha cela? - Non, Kasia, atende.
Escóitame.
Cando te coñecín preguntáchesme por que boxeaba. Lembras?
É porque o boxeo era o único que me facía feliz de neno.
Mira! Ves iso?
Ves esa oportunidade? Eu si, e non quero perdela.
Quero que o noso fillo medre aí.
Que non teña que sufrir o que sufrín eu.
- Vale, pero non penso baixar pola parede. - Vale, de acordo.
Sairemos como a xente normal.
Vale.
O plan é o seguinte. Mañá é o campionato.
Antes de cada pelexa, danme 15 minutos.
Quince minutos. Temos que aproveitalos.
Cando escoites dicir polos altofalantes: "Czernecki",
sae ás agachadas e corre cara á saída cagando hostias.
- Ola! - Agora máis rápido.
Esa man esquerda máis arriba.
Esquerda. Esquerda, dereita.
Dereita. Outra vez.
Esquerda.
- Que tal? - Foi imposible durmir neste hotel.
- Había moito ruído. - Vas con todo ou dáste por vencido?
Vou con todo. En canto me chamen ó ring.
Moi ben.
Unha por aquí…
e outra por aquí.
Boas, doutor.
- Boas, señores. Que necesitan? - Nada.
Só quería dicirlle que Władek está á súa disposición para o que precise.
Creo que será suficiente coa axuda da miña enfermeira Gabriela.
Insisto.
Debemos apoiar o noso servizo de saúde.
Non si, señor Kruszelnicki?
Doutor Kruszelnicki, se non lle importa.
Grazas.
Os seguintes boxeadores sairán en cinco minutos.
O futuro campión olímpico
necesita un pouco de tranquilidade para concentrarse.
Deixémolo só.
James Taylor e Jędrzej Czernecki, preparádevos.
Vexo que estás traballando arreo.
Si, o doutor está preparando a sala.
Moi ben.
Só che roubarei un minuto.
Dende a última vez que falamos,
non deixo de darlle voltas a unha cousa.
O meu pai traballou toda a súa vida para o Partido Obreiro.
Pero levou unha vida libre de vicios.
Non fumaba.
Non bebía.
Era un santo.
E cando fixo 60 anos,
meteuse no seu cuarto,
botouse a durmir e…
morreu.
- Por que me contas isto? - Por que morreu?
Que lle puido pasar?
Cres que podería ser algo hereditario?
Espera aquí.
James Taylor e Jędrzej Czernecki, preparádevos.
Imos facer unha análise de urina.
De urina?
Pero agora?
Canto antes mellor. Podería salvarche a vida.
Esta ben.
- Aparta. - Vale.
Czernecki?
Jędrzej Czernecki, ó ring, por favor.
Enfermeira!
A onde cres que vas?
Gabi! Temos que coser a este.
Veña! Colle o estoxo de sutura!
Bule!
Czernecki?
Jędrzej Czernecki, ó ring, por favor.
VESTIARIO MASCULINO
Pero onde se meteu?
Escapou?
É imposible!
Non o podo crer, de verdade! De tal pai, tal fillo!
Un non se pode fiar de ninguén. Despois de tantos anos! Collédeo.
Collédeo!
Non te movas.
Xa case está.
E… listo.
Ata a próxima.
- Doutor, necesito ir ó baño. - Si, claro, vai.
Onde está Gabriela?
Debe de andar por aí. Creo que foi ó baño.
- Podo axudarlle eu? - Necesito poñer isto nun lugar seguro.
- Vale. Que é? - Mexo.
Mexo?
É meu.
E que fai na miña caneca?
Volveuse tolo?
Desculpe, señorita.
- Pero dende que chegou… - Perdoa.
- Levo présa. - Son Bartosz.
Si, encantada, pero…
- Onde está a enfermeira? - Que clase de broma é esta?
- Onde está a graza? - Merda.
- Mexarme na caneca? - Onde está?
- Non sei. - Que?
Que non o sei. Merda!
- Mexoume aquí dentro! - Está alí!
Ei!
Por favor, señorita…
Oe!
Ei!
Oe, ti!
A nai que te fixo!
Jędrzej, vamos!
- Merda. - Imos chegar algún día?
Reláxate.
- A ver, déixame iso aquí! - Non!
Que che pasou?
Fíxenlle as beiras a unha moza nun bar e mira.
- En serio. Que pasou? - Algún día viviremos nunha desas.
Nesa de aí?
É algo pequena.
Ampliarémola con outra á. Unha máis grande.
Para nós e para Tadeusz.
Veña, vamos.
Tadeusz?
Gústame.
- Non é por aí? - Cal era o número?
O 31.
O 31. Aí está!
- E se xa non vive aquí? - Igual saíu un momento.
- E agora que? - Non sei.
- Podo axudarvos? - Ola, eu son Kasia e el é…
Son o sobriño de Czesiek.
- Que Czesiek? - Díxonos que era amigo dun amigo.
Vimos de Polonia.
O noso tío Czesiek ten un club de boxeo.
Díxonos que poderiamos quedar con vostede.
Czesiek? O boxeador?
- Si. - Bytom!
Exacto!
Pasade, por favor!
Dende tan lonxe! Pero como…?
Meu Deus, dende Bytom a Londres!
Como o fixestes?
Kasia sae correndo.
Czesiek déixaos no chan dun sopapo.
Saímos correndo pola porta e chegamos ata aquí.
Conseguístelo.
Si, pero os moi cabróns quitáronnos os pasaportes.
E se a policía nos para e nos pide o DNI?
Isto non é Polonia.
Aquí, en Inglaterra, cando algo nos molesta,
solucionámolo con té.
- Que ben. - Estámosche moi agradecidos, Karol.
Chamádeme Charles.
- Pensei que… - Agora son inglés.
En canto pisei Londres, cambieime o nome.
Charles. Charles a secas.
Pois eu serei Kate e ti Jandrew.
Xenial!
Non, Jandrew non. Andrew.
- Non, pero… - Kate e Andrew.
- Pero… - Queridos meus.
- Claro. - Vale.
Ah, traémosche algo a modo de agradecemento.
- Non fai falta. Non teredes diñeiro. - Temos, si.
- Isto é para ti. - Pero se eu non sei boxear!
- Espera! - Non!
- Mira! Metemos diñeiro dentro e cosémolo. - Exacto.
Pasámolo agochado.
Que listos.
- Queremos compartilo contigo. - A vós faravos máis falta.
Con ter alguén de Polonia con quen poder falar xa me chega.
Grazas.
Vou por un emplasto para esa man.
Non fai falta, de verdade.
CLUB DE BOXEO LENDAS
Aquí é. Sorte.
- Aínda que non a vas necesitar. - Grazas.
Grazas por traernos.
O club de Neil McKavanagh.
Por fin atopara o meu lugar no mundo.
Mira! Tremendo sitio! Nada que ver co pendello de Czesiek.
- Necesitades algo? - Si.
Explícallo ti.
Queriamos falar con Neil McKavanagh.
Ah! Xirades á esquerda, colledes a porta e liscades de aquí.
Isto é unha sesión privada.
- Seica é unha sesión privada. - Ei!
- Cinco minutos. - Só cinco minutos, por favor.
- Aínda seguides aquí? Liscade. - Vale.
Arrastráronme…
- Espera! - Ei!
Ei!
Neil!
Neil McKavanagh?
Desculpe!
- Chris, quen é este? - Síntoo, Neil. Saíde de aquí.
Non!
- Son Jędrzej Czernecki. - O gran Jędrzej Czernecki.
- Son campión de boxeo. - Campión de Polonia.
Quero ser profesional e que me representes.
Quere profesionalizarse e que vostede sexa o seu representante.
Si, o meu representante.
- Si. - Veredes…
Polo de agora teño campións abondo.
Pero se queres utilizar o equipo,
Chris informaravos sobre a tarifa mensual, vale?
- Veña, marchade, por favor. - Só podes boxear se pagas.
Non pode ser, entenderíaslle mal.
- Espera un momento. - Quieto aí! Ei!
Neil!
Son un campión.
Podería adestrar en calquera sitio, pero quero facelo contigo.
Es afortunado.
Ten sorte de que o meu marido queira loitar para vostede.
Tes sorte de terme aquí.
Vale, si.
Achégate.
Ves ese mangallón que está na esquina?
É o campión do peso pesado de Romanía, vale?
Está no posto 40 do ranking do WBC.
O Consello Mundial de Boxeo.
- Coñézoo. - Vale?
Así que só che direi o seguinte.
Cando gañes o ouro olímpico,
falamos.
Pero agora, como podedes ver, estou moi ocupado.
Por aí tedes a porta. De acordo? Grazas.
Parece ser que xa ten profesionais abondo.
Diría que non te necesita.
Marchemos de aquí.
Oe, cremos que te vas arrepentir.
- Polo amor de Deus. - Non!
Como que non, Kasia!
Si, cremos que…
- Vaise arrepentir. - Si.
- Arrepentiraste. - Que me vou arrepentir?
- Si. - Si.
Hai dez anos xa era quen de deixar K.O. miñaxoias coma ese no primeiro asalto.
Verdade? A que podo rebentalos?
- Si, el pode… - Destruílos!
- Destruír a calquera deles. - Matar. Podo matar.
- Matar a calquera deses boxeadores. - Si!
Non lles tiven medo ós comunistas, a un romanés, menos.
Podo conseguir todos estes cintos.
Podo con todos eles. Dillo ti, Kasia.
Ei!
Que me dis de min?
O albanés cre que pode comigo?
Roy!
Non te metas nisto. Tes unha pelexa á volta da esquina.
Tranquilo. Hai que ter un pouco de caridade.
Ademais, teño que adestrar, non?
- Cres que podes comigo, papón? - Que me chamou?
- Quere pelexar contra ti. - Agora?
Que fas? Que pasa coa túa man?
Que lle dean. Vaite.
- Jędrzej… - Fóra!
- Non, por favor. - Si.
- Pero a man… - Impórtame unha merda. Vaite.
- Pero… - Que marches e deixes de humillarme.
Vaite.
Listo. Estás ben fodido.
Vale, rapaces, xogade limpo, coma nunha pelexa de verdade.
Nada de pegar por debaixo da cintura. Chocade guantes e ó tema.
Os albaneses non saben xogar limpo.
Tintín.
Box.
Vamos, Roy!
- Veña! - Roy!
Ti podes, Roy!
A onde vas?
A onde vas, eh?
Iso é todo o que sabes facer? Ten que haber algo máis.
Deulle ó aire!
- Vamos! - Ensínalle como se fai!
É a túa primeira vez?
Vamos. Veña, que ti podes.
Roy!
- Ven aquí. - Dálle coa zurda tan ben como se expresa.
Miña nai, ti queres morrer aquí, non?
MUNDIAL DE PESO MEDIANO ROY BARBER CONTRA GEORGE GRYSON
Oi, creo que o albanés se enfadou.
Adiante.
Que carallo foi iso?
Estás ben, rapaz? Todo ben? Si?
Vas ver ti, mamón.
Vas conseguir que me corra.
Levanta!
- Arriba! - Estase levantando.
Seica non lle chegou.
Vamos, mamón.
Ven aquí.
Moi ben.
Para!
- Párao, por favor! - Dille que non se levante.
- Jędrzej… - Vaite.
- Kasia, vaite. - Quieto aí.
- Que non se levante. - Non te movas.
Non!
Afástate del!
Nin te achegues!
Marcha, hostia.
Isto convérteme no mellor de Albania!
Onde as mulleres son as que pelexan.
Por que carallo tiveches que volver dentro?
Perdón.
Díxenche que esperases fóra. A que veu iso?
- Por que volviches entrar? - Tíñasme preocupada.
- Estabas no chan. Non o puiden evitar. - E que? Diso trata o boxeo.
De caer e levantarse. Xa case o tiña. Era meu.
- Podía ganarlle. - Coa man así?
A man é o de menos!
Non o entendes?
Pedincho por favor.
Díxenche: "Espera fóra."
E que fixeches? Volver dentro. E agora quen non pode entrar son eu.
E por que? Porque me humillaches diante dos mellores adestradores do país.
Boas.
Sinto a interrupción.
Son Jackie Boss.
- E este tipo? - É un tal Jackie Boss.
Xa o oín. Pero que quere?
- Que queres? - Escoita.
Vin o que acabas de facer.
Vaia maneira de aguantar os golpes de Roy Barber, nada máis e nada menos.
Hostia, meu.
Iso é ó que eu lle chamo talento.
- Estase a rir de min? - Cálmate.
- Perdoa. - Oh.
Pelexas moi ben.
Que pelexo ben, oíches?
Non fai falta que o trates coma un neno pequeno.
Si, perdoa.
E ben?
Que queres entón?
Busco un tipo concreto de boxeador.
Busco un journeyman.
Seica busca un…
Journeyman.
No mundo do boxeo, un journeyman é coma…
a amiga gorda dunha tía.
Anda por aí de festa, pásao ben.
Incluso algún tío pode intentar foder con ela.
Pero ó final da noite, volve á casa soa.
Vedes por onde vou?
- Pero que di? - Nin idea.
Seica se deitou cunha gorda.
A tomar polo cu. Vamos.
Déixame que cho explique.
Un journeyman
é alguén que ten a oportunidade de pelexar contra campións.
Só que nunca chega a gañarlles.
Pódeste subir ó ring co mellor do mellor
e dar un espectáculo da hostia.
Pero ó final do último asalto, terás que caer…
e non levantarte.
Pero a boa noticia
é que hai cartos en xogo.
Cartos? Non o entendo.
Eu tampouco,
pero creo que a idea é que perdas combates adrede
a cambio de diñeiro.
O carallo! Vai á merda, corre.
Iso é que non?
- Jędrzej, espera. - Vamos!
Atende.
Se cambiades de opinión,
aquí tedes o meu número.
Pérdete.
Vamos, Kasia.
Está ben.
Grazas. Síntoo.
- Quizais nalgún momento te queiran. - Dáme un momento.
Pero que carallo? Jędrzej!
- Que foi? - Jędrzej, sube!
Jędrzej, ven aquí!
- Que pasa? - Mira isto.
Ai, hostia.
Hostia puta!
- Hai que foderse. - Que pasa aí?
- Por que hostia non mo dis ti? - Como dis?
Como que que digo? Que é todo isto?
- Ai, Deus. - Como que "ai, Deus"?
- Roubáronvos. - Estanos mentindo na cara!
- Cabrón! - Que fas?
- Onde está o diñeiro? - Por que ía roubar na miña propia casa?
Devólvemo, fillo de puta!
Jędrzej, para! Non temos pasaporte, recordas?
Se vén a policía, a quen cres que van crer? Arrestaríante.
Faille caso á túa muller.
Eh? Usa o cerebro, Jędruś.
Se cadra o mellor é chamar a policía.
Eh?
E así podo contarlles
que vos acollín baixo o meu teito con toda a xenerosidade do mundo
e que agora me estás acusando de roubarche.
- Así mo agradeces? - Mamón!
Jędrzej!
Xa dicía eu que algo non me cheiraba ben. E sabes que é o peor?
Que é polaco.
É un puto compatriota. Deberiamos apoiarnos entre nós.
Fuximos de Polonia para afastarnos deste tipo de xente.
Jędrzej, déixao xa.
Kasia tiña medo de ir ó cárcere.
Eu, de que nos deportasen.
Pero puidemos probar unha cousa
que non existía na Polonia comunista.
O sabor da misericordia.
CENTRO DE INMIGRANTES
Sala de estar, sala de xogos. Oxalá os vosos fillos non nazan aquí.
Aquí non toleramos
ningún tipo de discriminación por raza ou nacionalidade.
Atoparedes os baños compartidos e as duchas á esquerda.
Non se admiten invitados nin mascotas. Cada un limpa o seu.
Este é o voso.
Ah, e hai toque de queda.
Se ás sete da tarde non entrastes, quedades fóra.
Grazas por todo.
Desculpade.
Queriamos presentarnos.
- Que queren estes xitanos? - Compórtate, por Deus. Só veñen saudar.
- Pero que queren? - Non sei.
Eu son Yu.
Yu So Wong.
E ela é a miña muller, Uyen Nguyen Wong.
Eu son Kasia.
Encantada. El é Jędrzej.
Kasia, es fermosísima. Fixeime en ti en canto entraches.
Es de Rusia?
- É de Polska, hostia. - Polska?
De Polonia.
Non vos encanta este sitio?
Nós levamos aquí oito meses.
- Oito? - Si.
Eu son de Vietnam e o meu marido é da China.
Pero odiamos a guerra.
E nós… Alí había moitos mortos.
- Homes mortos na rúa… - Sayonara.
E marchamos…
Non quero estar aquí. Canto tempo vai ser?
Seis meses? Oito?
Un ano?
- Quero volver á casa. - Ei.
Kasia.
Ei, estate tranquila.
Como vou estalo? Non podemos criar o noso fillo aquí.
Kasia. Kasiula.
Todo vai segundo o previsto, só que algo máis lento.
Non crerás que hai un só club de boxeo en todo Londres?
McKavanagh vaise arrepentir o resto da súa vida.
Xa o verás. Dentro dun mes rirémonos disto.
Non amoles! Somos Kate e Jandrew.
Ven aquí.
Xa verás como esta será a última noite
que sexamos uns miñaxoias que veñen de Polonia.
Eh.
Maña empeza todo.
Todo vai saír ben.
Un.
8 MESES DESPOIS
Dous.
Un. Dous.
Pero que collóns?
Forte! Non sexas maraca.
Para empezar, Yu, vai tomar polo cu.
E para seguir, quererás dicir "marica".
Tes boa esquerda.
Pero temos unha charla pendente.
Levas tres meses sen pagar o ximnasio.
Xa, para o mes págoche, vale?
Xa, claro.
Para o mes. E despois dirás que para o seguinte.
É que me ías conseguir un combate. De telo, non estaría aquí.
Non é que non te queira aquí. Pero as cousas funcionan así.
Podo quedar un día máis? Un só?
Vale.
- Un día! - Vale, grazas.
- Dálle leña a esa esquerda. Tes futuro. - Xa.
Dirías que este tipo é un marica?
Si.
E tanto.
- Vamos. - Vale.
- A miña man ía moito mellor. - Ola, Pasha.
Unha mágoa non poder dicir o mesmo do resto.
- Ola. - Ola.
A Czesiek metérono no cárcere por traizón e eu non podía volver a Polonia.
E por se iso fose pouco,
cada dúas por tres saía unha lercha na tele falando do mamón de Roy Barber.
Es o novo campión do mundo. Cóntanos como te sentes.
Isto é a puta hostia! Non hai outro xeito de describilo.
Por fin conseguín o que merezo de verdade.
Sabes que che digo? Quero darme as grazas a min mesmo.
Por non renderme nunca e traballar arreo.
Son o que o boxeo busca. A miña función é entreter.
Quedábame o consolo dos paquetes que me enviaba miña nai.
JĘDRZEJ CZERNECKI: INIMIGO PÚBLICO NÚMERO 1
Ei, Kasia. Tremendas tetas tes.
Serás descarado. Á túa muller non lle vai gustar.
- Como lle permites dicirme iso? - Só se está metendo contigo.
- Que tal o teu día? - Mellor non preguntes.
Svetlana atrasouse unha hora,
así que eu cheguei unha hora tarde ó hotel.
- O encargado veu falar comigo. - Uf.
E dóenme os pés a rabiar.
Permítame, señorita.
- E isto? - Nada importante.
Son toda unha estrela en Polonia. Como está o meu campión?
Leva todo o día baténdome na vexiga.
Non me digas!
Xa é todo un boxeador.
Que fai que teña ganas de mexar seguido. Non tiven nin un minuto para ir ó baño.
Imos ter que comprarche un ouriñal.
Ou mellor un cueiro? Así Tadek poderá herdalo.
Que chistoso.
- O teu día que tal? - Estupendo.
Paseino adestrando. Axiña poderei pelexar.
Pero teño que pagar o ximnasio.
- A que te refires? - A pagar a miña débeda.
Dille que non temos o diñeiro.
Pero si que o temos.
Telo aí.
- Iso é para un apartamento. - A iso me refiro.
Pago o ximnasio, gaño un combate e logo…
Estou de nove meses. Cando pensas gañar un combate?
Iso quere dicir que nos quedan tres. Tranquila.
Xa estou cansa das túas parvadas.
Como querías que adestrase cunha man rota?
Esa man xa leva un bo tempo curada.
Como sabes ti canto tarda a man dun boxeador en curarse?
Esperta, home!
Estás a piques de ser pai.
Onde está o berce? E a roupa e os cueiros?
- E pretendes gastar os aforros? - Teño que boxear.
Xa estou farta das túas putas fantasías!
"Só un mes máis. Ese tipo conseguirame algo."
Non che vai conseguir un carallo. A esa xente impórtaslle unha merda.
Quero volver á casa, cona.
Acabouse! Ata aquí chegou o teu soño.
Queda claro?
Ai, si? E a onde queres que volvamos? Non temos fogar ó que volver.
- Non? - Se volvemos, meteranme no cárcere.
Queres o diñeiro?
- Toma. Chégache? - Para.
Aquí ten o señorito. Como non! O señorito necesita máis diñeiro.
- Que dis? - Toma!
Xa sigo eu traballando coma unha burra sen poder parar nin para mex…
Que che pasa?
Ei.
- Senta. Que pasa? Espera aquí. - Non sei. Que dolor!
Yu! Uyen!
Vinde aquí!
- Bule! Non sei que lle pasa. - Que pasou?
- Que fago? - Que lle pasa?
- Non sei. - Respira!
- Vale, respira. E que máis?
- Ninguén vai morrer! - Pero que facemos?
Ir ó hospital.
- Merda xa. Vale, vamos. - Non me collades.
- Estás coma un bocoi, Kasia. - Respira!
Respira!
Collédeme os zapatos!
HOSPITAL LONDON BRIDGE
Síntoo.
Sei que sacrificaches moito para estar aquí.
Pero creo que el merece que volvamos á casa.
A que si? Ves?
Tadzik quere volver á casa, non si?
Claro que si.
Tadzik.
Non vai pasar nada.
Pediremos desculpas de forma oficial. Es un campión.
Poderán facer uso do teu talento.
Chéganos unha gran noticia deportiva dende Seúl.
Nunha demostración de destreza e determinación,
o boxeador polaco de éxito Krzysztof Nowak acaba gañar os xogos olímpicos.
Un capítulo máis no legado de Nowak.
A súa paixón e a súa tenacidade
convérteno nunha potencia a ter en conta no mundo do boxeo.
Parabéns, Krzysztof, por esa merecida vitoria.
E seguindo co boxeo, Roy Barber…
Busco un tipo concreto de boxeador.
Busco un journeyman.
Pero a boa noticia
é que hai cartos en xogo.
Conta comigo.
Só para que quede ben claro. Entendes que é o que tes que facer?
Si.
Encantaríame escoitarcho dicir.
Pelexarei contra quen sexa e perderei.
Non.
Non vas perder. Iso podería facelo calquera, carallo.
O que quero que fagas ti é non gañar.
A nai que o fixo…
Benvido a Inglaterra.
Tadek.
Si, meu amor, mamá volverá axiña.
Tadek.
Cóidao ben.
Se chora, podes cantaruxar.
Podes estar tranquila, gústalle ese son.
Dánseme ben os nenos.
Miña irmá tivo sete.
Tres deles sobreviviron.
Deus santo.
O taxi espéravos.
Todo listo?
- Abur, campión. - Espera un momento.
- Vaino coidar ben. - Xa, non é iso.
- Uyen, dásnos un momento? - Si, claro.
JĘDRZEJ CZERNECKI: INIMIGO PÚBLICO NÚMERO 1
Que?
Merda.
Ábreo xa, caramba!
Ala!
Non o podo crer!
Mira onde estaba a miña manta.
Arrea, tío.
- Quédame perfecta. - Medinte mentres durmías.
En serio?
Vaites.
- Que bonita é. - Jędrzej…
Sei de que vai o combate.
Pero para min e para Tadzik sempre serás un campión.
Vamos, que imos chegar tarde.
- Seguro que sabes o que fas? - Segurísimo. Téñoo controlado.
Xa.
Jandrew, hai un puto chalado aquí que di que te está buscando.
Deixa de laretar, ti.
Ola, princesa.
Tío.
Que me leve o demo! Que fas aquí?
- Jędrula! - Que fas aquí?
En serio o preguntas?
Vaste converter en boxeador profesional.
Non o perdería nin por todas as conas do mundo, por firmes que fosen.
E este anano?
Falas del?
Chámome Yu. Yu So Wong. Pero podes chamarme Yu.
- Adéstrate el? - Non, ho.
Só me axuda a poñer as vendas e tal.
Dime entón quen estará na túa esquina.
Pois Yu.
- Yu. - Iso é para ti o boxeo profesional?
- Non. É que non é exactamente iso. - Conta comigo na túa esquina.
- Vai de aí, tío. - Déixate de parvadas.
Escoita, Jędrula.
Xa que estou aquí, deixa que che axude.
Aínda me acordo dalgunhas cousas.
- E a ti, Yu. - Dime.
- Vouche ensinar como se fai. - Que che pasou na perna?
Foi no cárcere.
De tanto facerme pallas, rompín a cadeira.
Atende.
Envolves o cotelo.
E despois o resto.
Por aquí e por aquí.
Agora falando en serio.
O que che toca hoxe
non é ningún chaíñas dos das olimpíadas.
- Este tío vai en serio. - Tío.
O combate non vai diso.
Pelexamos e gañamos.
- Vive e reina. - Xa, pero…
- Vence ou morre. Entendido? - Si, tío.
Pero neste caso é diferente.
Déixate de merdas.
Pelexa.
Naciches para iso, fillo. Para gañar.
Non sexas marica.
Ei!
Perdoade que me meta nas vosas merdas sen sentido.
Pero tes que saír.
Boas noites, señores e señoras.
Boas noites, Londres.
Están listos para coñecer os boxeadores desta noite?
Na esquina azul,
directo dende Bytom, Polonia,
Jędrzej
Czernecki!
Escoitas ese silencio? Recórdao ben.
Despois desta noite, nunca o volverás escoitar.
Señores e señoras, preséntolles o contrincante que terá en fronte,
pelexando dende a esquina vermella.
Directo dende Cork, Irlanda,
con 23 vitorias consecutivas, 18 por K.O., e 2 derrotas,
Rascal
O'Brian!
Rascal!
Boxeadores, xa vos din as instrucións no vestiario.
Obedece sempre as miñas ordes
e protexédevos en todo momento.
- Chocade os guantes. - Vamos!
Sorte ós dous.
Vamos, Rascal! Dálle duro!
Box!
Vamos!
- Dálle! - Rebéntao!
Vamos!
- Rascal! - Veña, pégame.
Dáme!
Pégame! A que esperas?
Así me gusta.
Pero que fai?
Vamos!
Veña.
Dálle!
Deixa de provocalo.
Vamos, Rascal!
Pégame! Dáme, veña!
- Dálle! - Iso é!
Merda!
Pégame!
Moi ben! Iso é todo, maricón?
- Aí está! - Vamos.
Aí! Si!
Stop!
- Ás vosas esquinas. - Vamos!
Vamos!
Non sexas marica! Pegas coma unha nena!
Espera. Un, dous, tres, catro.
Tes os pés soldados ó chan ou que?
Como non te movas, vaiche rebentar a cara.
Mantente un paso por diante e pégalle no lado esquerdo.
Segundo asalto!
Isto non é o circo. Deixa de facer o pallaso e boxea.
- Quérote! Vamos, Rascal! - Veña, Rascal!
Box!
- Pégame! - Vamos, dálle! Esmágao!
Vamos!
- Rascal! - Iso é!
Si, hostia! Iso é exactamente o que quería!
Un!
Dous!
Arriba!
Tres!
Catro!
Cinco!
Seis!
Sete!
Oito!
Estás listo?
Box!
Pelexa!
Naciches para iso, fillo. Para gañar.
Veña! Dálle con ganas!
Iso é!
Derribado!
Á esquina!
Ben!
- Catro! - Levanta, mamón!
Cinco!
Seis!
Sete!
Oito!
Nove!
Estás listo?
- Ti podes! - Box!
Vamos!
Á esquina!
Estaslle dando unha boa.
A que cona veu isto? Que carallo estás a facer?
- Este que ten? - Jędrzej, estasme poñendo enfermo.
- Que pasa? - Vai todo ben.
Segue golpeándoo.
Xa case é teu.
- Está rebentado. - Que carallo lle estás a dicir?
Podes explicarmo, por favor?
- Si! Pum, pum! Campión! - Pero que merda dis! Hostia!
- Terceiro asalto! - Fai o que che pago por facer!
Non me chisques o ollo, fillo de puta!
Sei o que quere dicir!
Se me chiscas así é porque tes pensado foderme. Hostia xa!
Ei! Se el me fode esta noite, os que acabaredes fodidos seredes vós!
Queda claro?
Fai algo dunha puta vez. Ou é que non me entendes?
- Fai que o teu rapaz perda, hostia! - Campión! Pum!
Es imbécil ou que? Vas coma unha cuba, cabrón!
Dille que perda, hostia xa!
Xa o tes! Acaba con el!
Acaba con el!
K.O.! Fin do combate!
Si!
Jędrula!
Non penso marchar, fillos de puta. De aquí non me movo.
Así é como se fai!
Un debut inmellorable! Es un campión!
Así se fai, Jędrula.
- Que maneira de recuperarte… - Si.
Que carallo acabas de facer?
- Tranquilo, non pasa nada. - A que veu iso?
- Fodíchesme pero ben! - Non berres, ho!
Tranqui, tío, senta aí, vale?
Non se pode pasar! Non…
Que barbaridade de pelexa.
- Por fin alguén que sabe o que di. - Nin que tiveses mazas por puños.
Pero explícame unha cousa.
Como é que Kasia estaba tan triste? Ou sería que estaba asustada?
Kasia?
- Si, a túa querida Kasia. - Non creo que estivese asustada.
Como que non?
Vina cos meus propios ollos. Estaba sentada en fronte miña,
mirándome coma se fose o monstro dun conto de fadas.
Manda carallo.
De verdade. Se non me cres, pregúntalle a Jackie.
Jackie.
Non estaba asustada Kasia?
Si, estaba aterrada.
- Se cadra é porque me prometestes… - Nicky…
Senta!
Senta aí.
Hai que foderse.
Imaxina que Jackie me promete que caerás no segundo asalto.
E así é, caes no segundo asalto.
Entón levántome e dispóñome a marchar.
Tiña unha noite da hostia por diante
cos meus amigos e amigas.
Esperábame un marabilloso e fresco lumbrigante ben cheíño para cear.
Unha marabilla! E agora imaxina que vas ti e o mandas todo á merda.
- Por que ía el…? - Cala.
Ai, cona.
Como se chamaba o tipo este que morreu e logo resucitou?
Jackie!
Quen foi o que morreu…
e logo resucitou?
Xesús?
Ese era! Xesús!
Xusto.
Xesús.
Debín escoitar máis o meu pai.
Aínda que de facelo, seguiría en Polonia e levaría catiúscas cheas de merda.
E xa me ves, agora levo uns Oxford de coiro.
En fin, que volvo para ver quen tivo os collóns de foderme.
Imaxina a miña sorpresa cando descubro que non foi un tipo calquera.
Non, é un puto rapaz de Bytom que non só non ten traballo,
senón que non ten nin pasaporte, ten un pequecho chamado Tadzik…
- Ei… - Quieto.
E vive nun centro de inmigración que está ata arriba de pulgas.
E ese rapaz vai, saca o seu carallo e decide foderme.
Acabas de foderme, sabías?
Fodíchesme pero ben.
Sabes o que me fixeches perder?
Faste unha idea?
Cinco anos. Levo cinco anos construíndo a carreira de O'Brian.
Ladrillo a ladrillo, sen descanso.
Cinco anos!
E entón chega un fillo de puta de Bytom que o manda todo á merda.
Desperdiciaches os ladrillos.
- Que dixeches? - Vin aquí para ser o campión do mundo.
E que o meu fillo algún día tamén leve uns Oxford.
A nai que o pariu.
Este tipo ten collóns.
En serio, telos moi ben postos.
Moi ben.
A ver que sae de aquí.
Que é iso?
Polo amor de Deus! Rascal!
- A onde o levades? - Tranquilícese, señora.
- Vaise poñer ben? - Aí está.
Imos ó hospital Saint Leonard. Vémonos alí, vale?
- Que lle vai pasar a papá? - Veremos que di a radiografía.
Vale.
Vamos.
- Vamos! - Vale.
- Quieta aí. - Sae! Quero ver o meu marido.
Aí está Kasia.
Iso parece.
Non podes pasar!
Si que estaba asustada.
- Protesto contra iso. - Atrás.
- Quietos aí! - Aparta!
- Sae do medio! - Atrás.
- Jędrzej! - Tranquilo.
- Jędrzej! Todo ben? - Mellor que ben. Firmei un contrato!
- Como? - Este é Nicky.
Que tipo de contrato? Non firmes nada con el.
- Faime caso, non é de fiar. - Non, Kasia, tamén é polaco.
Que che dicía eu?
- Desculpe, non pretendía ofendelo. - Kasia.
Podes estar tranquila, non tes que desculparte por nada.
A partir de agora, somos familia. Chámame Nikodem.
- Kasia. - Benvido á familia, Nikodem.
- Chámame Czesiu. - Ben. Xa vale de negocios por hoxe.
Para que vos divirtades.
Grazas.
Que o desfrutedes.
Don King dixo unha vez nunha entrevista
que os auténticos guerreiros debían pelexar, non ler contratos.
Deica logo, Nikodem!
Pode parecer de ignorantes ata que dás con alguén co carisma de Nikodem.
- Ola, o campión do teu pai xa está aquí. - Kasia!
Mamá non cría en min. Díxome que ata aquí chegara o meu soño.
Pero diso nada. O meu soño non fixo máis que comezar. Xa o verás.
Todo o mundo coñecerá o noso nome.
Pero primeiro temos que converterte nun profesional de verdade.
- Que? - Dende que emigraches estás repoludo.
- Mañá poñémonos en serio. - Tadziu quere coñecer o seu avó.
Princesa, déixate de leiras. Tan só quero ir foder cunha inglesa.
Colle o teu neto.
Ai, que pequeniño.
Pero que pequecho é.
Penso a miúdo nesa noite.
Vai ter unha boa esquerda.
Pareciamos unha familia feliz.
Logo de que a asistenta social lle botase un ollo á perna de Czesiek,
quedou con nós.
Pequerrecho…
Á mañá seguinte plantámonos no club de Nicky.
- E ben? - É case coma ver o Górnik en Sosnowiec.
- Xa! - Aquí os boxeadores son moi morenos.
Pero quen está aquí!
- Jędrzej. - Boas.
- E Czesiek. - Ven aquí!
Quéresme explicar que fai el aquí?
- Czesiek? - Claro, Czesiek.
A que te refires?
A ver, onte pola noite,
se non recordo mal, firmamos un acordo.
Czesiek non formaba parte del.
Pero Czesiek é o meu adestrador. Sen el, non estaría aquí.
Golpes longos. Vixía as pernas.
Pérdete, tío.
Ben. Segue así.
El ten que estar na miña esquina.
A ver como cho explico. Non é a túa esquina,
é a miña.
Se queres pelexar para min, eu decidirei quen estará nela. Entendido?
Merda, ho.
Ei, colega.
Ti es o adestrador do tipo bronceado de onte?
O que Jędrula mandou a durmir?
Estou traballando.
Si. Jędrula e eu temos moitos adestramentos por diante.
- Pásate a ver como se fai. - Czesiu.
Pierre.
- Este é Jędrzej. - Ola. Encantado.
- El será o teu adestrador. - Un pracer.
Sorte.
Deixade de lambervos o cu. A quentar.
Dásnos un minuto?
Si.
Tío.
Verás, o tema é que… Nicky di que debemos traballar en equipo.
E?
Seica Pierre é a súa man dereita. Temos que facerlle caso ó que el diga.
Facerlle caso? A que te refires?
A iso mesmo. El vai ser o meu adestrador oficial.
Ese gavacho? Pero se non ten nin idea!
- Como te vai adestrar el? - Que lle vou facer? Nicky manda.
Pero nada vai cambiar.
Como o imos facer?
Poderás seguir vindo ós adestramentos. Poderás ver e observar.
Seguiremos traballando xuntos, pero non de forma oficial.
Poderás aceptalo?
Claro que poderei.
Por suposto.
Para min sempre serás o meu Jędrula.
Nada de Jandrew.
Mans á obra.
- Vamos. - Pierre!
Veña, sube ó ring.
- Ben. - Xunta as pernas.
O de Czesiek e Pierre non foi amor a primeira vista.
Non, silencio.
Cando chegou Hitler, os franceses non fostes tan resabidos.
Que os franceses que?
- Que? - Que?
Polo menos Jackie Boss traballaba arreo para encontrarme contrincantes.
Box!
Esta vez asegurouse de que todo fose sobre rodas.
Se cadra demasiado.
Lamentarán o día no que o Polaco puxo un pé aquí.
Polaco!
A partir dese momento, todos empezaron a chamarme… Como se non?
O Polaco.
Nicky moveu algúns fíos para conseguirme os papeis.
Hoxe é o día no que podo anunciar con orgullo…
TRASPASO DO PODER EN POLONIA
…que sopran ventos de grandes cambios.
Tras a caída do Muro de Berlín,
empecei a ver cada vez máis compatriotas nos meus combates.
- Iso é! Rebéntao! - Solta o meu fillo!
Ei!
Pero que fai?
Caralludo!
Si, hostia! Estaste lucindo, meu!
O POLACO ACABA CUNHA SEÑORA MAIOR
Fillo, están a escribir sobre ti.
- Vémonos no club? - Pois claro.
- Conseguiremos sacarte de aquí. - Seino.
Jędrzej estalle dando unha malleira.
Está entre as cordas!
Deixouno fóra de combate sobre a mesa do comentarista!
MÉTETE CON ALGUÉN DO TEU TAMAÑO
Por fin cumprira a miña promesa.
Ves isto?
Tadek!
Os teus papás teñen un cuarto impresionante.
E aquí temos o jacuzzi de mamá. E de papá tamén, claro.
- Non ves raro que nos regale unha casa? - Pero muller!
Nicky é dos de antes.
- Por ser polacos, considéranos familia. - Karol tamén era polaco.
Karol era un macaco.
Tadzio.
Ven comigo, anda.
Imos ó teu cuarto. Alí deixaremos de escoitar queixas.
3 ANOS DESPOIS
- Dálle! - Palmas arriba!
Respira.
Vamos!
Aí está! Bravo!
Levanta, hostia!
Puta merda.
Levanta, hostia! A tomar polo cu.
Reláxate.
- Ven aquí. - Que é isto?
Nicky, que é esta merda? Non me podes conseguir un rival decente?
Quero a Barber, non estes chaíñas.
E agora, señores e señoras,
chega o aspirante a gañar o cinto de campión do mundo da WBA!
Con 27 vitorias, 18 por K.O., e 0 derrotas,
deámoslle unha calorosa benvida ó ring
a Roy Barber!
Barber!
Jędrula…
Pelexou ben, como puidestes ver, pero axiña souben como acabaría.
Hai quen di que sempre sabes como vai acabar.
É certo que só te enfrontas ós adversarios que che consegue Jackie Boss?
Jędrzej… Necesitas que che repita a pregunta?
Acaso non a entendiches?
- Ei, aí está Barber! - Barber!
- Ei, Barber! - Parabéns!
Parabéns, campión!
- Como é iso de levar tres títulos? - Inevitable. Seguinte.
Unha preguntiña. É certo…?
Mira para aí.
Toda esa tropa de adestradores, axudantes, representantes e sabe Deus que máis.
Onde quedou o boxeo de verdade? Isto é máis ben un circo cheo de pallasos.
Se teu pai vivise, escacharía de risa con eses guiris.
Podes calar a boca dunha puta vez?
Que?
Se segues co de Polonia e co pasado, rebentarei esa parede a cabezadas.
Déixame en paz.
Mírate, hostia. Pareces un puto vagabundo saído dun contedor.
Levas aquí catro anos e segues sen saber comunicarte coa xente.
Só te dedicas a queixarte e a beber desa petaca.
- De non ser por min… - Que cona pasaría?
- Pois que… - Que que?
Non sabes nin comunicarte comigo.
- Non o trates así! - Mellor falamos mañá.
Diso nada. Non imos falar mañá.
- Nin mañá nin nunca máis. - Jędrek…
Xa non te necesito.
Nin a ti nin ningunha das túas merdas sobre Polonia.
Nunca fuches o meu puto adestrador e nunca o serás.
- Queda claro? - Jędrzej!
Nin caso.
Así é como se expresan os albaneses.
- Ei, esta festa é privada. Hostia! - Aí o vén.
- Agora que, mamón! - Fillo de puta!
- Ei! - Son polaco, cabrón!
- Non albanés. - Aparta de aí!
- Este é o voso campión? - Atrás!
É todo aparencias. Coma todo neste puto país!
O voso campionato, os vosos boxeadores e o voso puto cinto!
- É todo unha puta farsa! - A que veu ese golpe baixo?
- Penso acabar contigo. - A que esperas?
E esta vez a puta da túa muller non te salvará.
- Que te fodan! - Ai, que medo.
Veña, vamos!
- Desta vez vou acabar contigo. - Un momento, estou oíndo ben?
- Desafías o Polaco polo título mundial? - Así é, hostia!
Oh, vaia!
Iso require un proceso!
Isto é unha institución.
Unha pola que este rapaz non ten respecto ningún.
Non podes aparecer aquí da nada.
Vale? Aquí hai normas!
Neil!
Ola!
Sei que é necesario un carné de socio para xogar o crícket.
Pero para boxear?
Aceptamos o voso reto de boa gana.
E agora, fóra de aquí!
Vas acabar no chan!
Valo facer xenial.
- Que é isto? - O teu billete ó paraíso.
Grazas.
Que acaba de pasar?
- Por? - Esa tipa saíu do baño dos homes.
Xornalistas.
Vamos.
Eu non teño fillos.
Polo menos que eu saiba.
Ninguén que continúe co meu legado.
Pero esta noite decateime de algo.
De que, cando chegue a miña hora, non me arrepentirei dos anos que perdín.
Sentireime feliz e pleno, sabendo que o meu protexido,
o meu campión,
o fillo que nunca tiven, vai conseguir o que se propoña.
- Saúde. - Saúde.
Saúde, campión.
- Só quero falar con el. - Non podes…
- Só quero falar. - Rascal, non cho vou repetir.
Veña, Nicky.
- Só esixo o que é meu. - Rascal, por favor.
Non! Non penso marchar ata que me fagas caso.
A miña familia está morrendo de fame. Non tes dereito a quedar con todo!
Suficiente, vaite de aquí.
- Non me toques. - Fóra.
- Marcha de aquí. - Merda, Nicky, confiei en ti.
- Xa. - Confiei en ti, hostia.
- Xa está ben. Lisca. - Cres que es especial?
Pois xa verás.
- É unha puta víbora! - Fóra!
- Síntoo, señores e señoras. - É unha puta víbora!
Por Deus, que mala pinta ten.
Grazas.
Párteseme o corazón. Sacrifiquei moito por el.
Pero vexo que hai persoas ás que un non pode axudar.
Supoño que el tampouco leu o contrato.
Oe.
Kasia, de verdade, creme.
Non estaría onde estou se non me comprometese co que fago.
Imos facer como que o que acaba de pasar é normal?
Ese tipo apareceu da nada mentres ceabamos.
Se non queres invitados sorpresa, non lles deas motivos para aparecer.
- E por que respondes por el? - Que?
Kasia, de verdade cho digo, non é agradable
ter que deixar ir un dos teus boxeadores.
É o peor deste traballo.
Pero, por sorte, o teu marido ten un don.
Nicky, grazas pola cea, pero é hora de volver á casa.
Si, volvamos á casa. Pero unha cousa, a casa é nosa de verdade?
Ei!
Só me pregunto se o lugar onde durmimos é noso.
Vámonos. Xa.
Claro, campión.
Síntoo.
Vémonos mañá as oito para falar do combate.
- Si. Síntoo. - Boas noites, Kasia.
- Ti toleaches? - Por que o dis?
Sábelo perfectamente. Ofendiches a Nicky.
- Que cona che pasa? - Non me fío del.
Iso é problema teu! Deunos todo o que temos.
Pelexo grazas a el.
E sacoute dese puto centro de inmigrantes.
- Tiñas que montar unha escena aí dentro? - De verdade estás tan cego?
Que eu estou cego? Igual a cega es ti. Tes unha casa, un coche novo, ese abrigo.
Un marido que pode ser campión do mundo. E todo grazas a ese home.
Pero para ti nunca é suficiente!
- Por Rascal fixo o mesmo. - Rascal!
Non ves que esta é a miña noite? Non a Rascal nin a de Barber.
Nin a de Czesiek.
Vai á merda.
Jędrzej, veu a Inglaterra por ti.
- Para axudarche. - Non me axudou unha merda.
Falamos de Czesiek! Que che pasa?
O que me pasa é que vou ser o mellor boxeador da historia. Entendes?
Non, non o entendes.
Nunca o entendiches. Recordas cando estivemos no Lendas?
Pedinche que quedases fóra.
Pero tiveches que entrar e humillarme diante dos mellores adestradores do país.
E cando naceu Tadek, quixeches volver a Polonia.
E cando Nicky me contratou, puxéchelo de volta e media.
E sabes por que? Xa cho digo eu. Porque non cres unha merda en min.
- Iso cres? - Si. "Ata aquí chegou o teu soño."
- Que non creo en ti? - Si.
- Non? - En absoluto.
Mateime a traballar noutro puto país para que puideses pegarlle a un puto saco.
E recórdoche que deixei a universidade e os meus pais por ti.
Fuxín de Polonia por ti, hostia.
- Non vexo a miña Universidade de Londres. - Alucino.
- Nin o meu laboratorio. - Xa vale!
Nin se che ocorra dicirme que non creo en ti,
porque isto foi todo por ti.
Alégrome de que por fin sexamos honestos.
Non foi por ti, por Tadek ou por nós. Foi só por min.
Non quería dicir iso.
Onde vas?
Jędrzej!
Hostia xa!
Merda.
Jędrzej.
- Que fas ti aquí? - Asusteime…
Ti, estate quieto, hostia.
Como non viñeches durmir, pensei que pasara algo.
Algo como que?
Non sei. Polo xeral, sempre volves á casa.
Ah, non…
É que fun onda Czesiek.
- Onda Czesiek? - Si.
Quería saber como estaba, se estaba todo en orde.
- E ben? - Xa o coñeces. É un tipo duro.
Xa.
Alégrome de que falásedes.
Quería desculparme polo de onte.
Sei que tes demasiadas cousas na cabeza, pero quero que saibas que te apoio.
Só que onte estoupei e…
Non sei, os últimos seis anos non foron fáciles para min.
- Vaites, seis anos xa? - Si.
O xoves fai exactamente seis anos que me amolaches naquel bar.
Poderiamos repetir o daquel día.
Estás enfadada comigo, así que cadra xenial.
Pero no canto de viño, tomaremos Guinness.
O xoves entón? Paréceche?
É o aniversario de Tadzik.
- Pois… - Celebración dobre.
A iso me refería.
- Celebrámolo ó grande? - Non fai falta.
Que si! Unha torta enorme e unha morea de comida e agasallos.
E fogos artificiais que se verán en todo Londres.
- Fogos artificiais? - Kasia!
Kasieńka! Como ti por aquí?
- Nicky! Ola. - Ola.
Non sabía que nos honrarías coa túa presenza hoxe.
Véxote estupenda.
- Grazas. - Mira o teu home.
Ten a oportunidade de loitar polo campionato do mundo, e que fai?
- Chegar tarde. - Foi culpa miña.
Non tes culpa de nada, Kasia.
Eu sempre digo que a familia é o primeiro.
Si.
- Teño que marchar. - Eu tamén.
- Quérote. - E eu a ti.
- Chao. - Chao.
Abur.
Mira, o do combate con Barber está correndo como a pólvora.
Se queremos darlle máis emoción á pelexa, teño que mover certos fíos.
Pero un deles é crucial.
Acaba de chamarme Eva. Xa sabes, a xornalista.
Tremendo cu ten.
Quere facerche unha entrevista en directo o xoves, en prime time.
- Que? É caralludo. - Non o é.
- Como? - A que hora é?
- Hai algún problema? - Non, pero a que hora é?
- Cando eu che diga, carallo. - É que é o aniversario de Tadek.
- Daremos unha festa á que estás invitado… - Ei.
Ei, meu!
Falas coma se seguises en Polonia.
Por que escoller se o podes ter todo?
Ti fas a entrevista e eu quedo pendente da festa.
Cando acabes, vés. Ninguén se decatará de que non estás.
- Si ou non? - Si.
- Ben. - Tes razón.
Unha cousa máis.
Espera.
Manda carallo.
Que empeza!
Estou!
Tadzik!
Agora volvo!
Senta xa, por favor.
ESPECIAL DEPORTES CON EVA
Son Eva Haze e teño ó meu lado o futuro campión de boxeo do mundo,
Jędrzej Czernecki, que fuxiu da Polonia comunista…
- Papá está na tele. - …para triunfar no mundo do boxeo.
- Grazas por acompañarnos hoxe, Jędrzej. - Grazas por invitarme.
- Para min é unha gran… - Jędrzej.
Claro. Perdón.
Para min é unha gran oportunidade estar aquí.
Como boxeador, axuda vir a un programa así…
- Tadzik, vas quedar pitoño. - É o meu aniversario!
…para darte a coñecer…
Xa. Jędrzej.
- Botalo en falta? - O que?
- Botas en falta pelexar en Polonia? - Nin de puta broma.
Ai, merda. Síntoo. Non debería dicir "merda".
- Non pasa nada. - Síntoo, de verdade.
Polo menos vemos que xa te vas soltando, non?
- Todo grazas a ti. - Por que o dis?
Cando cheguei a Inglaterra, estaba completamente perdido.
Acabei nun centro de inmigración.
Alí non coñecía ninguén e custábame moito comunicarme.
Non foi un camiño de rosas, paseino mal.
Pero descubrín que todos vían o teu programa no centro de inmigración.
Tiñamos unha tele pequena…
Tadzik, papá só está facendo o parvo. Nin caso.
Así é Jędrzej Czernecki, o noso futuro campión mundial.
Foi a puta hostia.
Xa. O cámara estábase escarallando de risa.
El só? Todo Londres o estaba.
Dáseche ben isto. A cámara adórate.
En serio?
Dilo de verdade?
- Isto que é? - Non podes ir vestido coma un contable.
- Ir a onde? - Á puta festa do ano.
- Hoxe? - Claro.
Pero…
Non vai poder ser. É o aniversario do meu fillo.
Jędrzej.
O único que importa neste mundo son os contactos que teñas.
Alí estarán todas as persoas que debes coñecer.
Tes sorte de estar invitado.
Se é que che interesa chegar ó máis alto, claro.
Pero como ti vexas. Noutra ocasión será.
Ola!
Eva!
Malcolm!
Jędrzej.
- Saúde! - Saúde!
- Que bonitos! - Hala.
Tadek. Son uns Oxford.
Feitos polo mellor zapateiro de Londres.
Só para ti.
- Dálle as grazas a Nicky, non? - Grazas.
- De nada. - Moi ben. Queres outro?
Toma.
De quen é este?
Ti ábreo e xa verás.
- Outros guantes de boxeo? - Pero non tiñas ningúns amarelos.
Cando vai vir papá?
Chegará para os fogos artificiais.
Hai fogos artificiais?
- Estás segura? - Segurísima.
Tamén ía chegar para os regalos.
- Agora dis que para os fogos. - Meu amor…
Por que non abres outro?
- Pero cantos regalos ten? - Eu teño ese na casa.
Espera.
- Merda. - Que foi? Chámate a túa muller?
Cólleo. Seguro que te bota de menos.
- Será mellor que… - E se lle collo eu?
- Non! Para, Eva! - Só quero saudar.
Estás mal da cabeza?
- Jędrzej? - Si?
- Ola. - Ola.
Estás de camiño?
Si, son eu.
Os produtores invitáronme a tomar algo. Seica é unha tradición.
Xa sabes como van estas cousas.
Teño que saudar a xente e charlar un pouco.
Estas cousas levan tempo.
Quixen botar os fogos artificiais.
Pero Tadzik dixo que só os podía botar papá.
Ola? Segues aí, Jędrzej?
Que?
- Xa llo compensarei. - É que non deixa de preguntar por ti e…
xa non sei que máis dicirlle.
Xa o sei, pero non é o seu último aniversario, non?
Xa haberá máis.
Perdoarame co tempo, xa se esquecerá.
Jędrzej, necesítate.
Hostia puta.
Teño que deixarte.
Cóidate.
Anda con ollo.
Marchas ou quedas?
Esta festa está sendo a hostia!
Kaśka.
Ven.
Senta aquí.
Vamos.
Senta.
Ponte aquí.
Déixame dicirche unha cousa.
As mulleres sonche un pouco…
Un pouco babecas, non cres?
Pero ti es lista.
Escóitame ben.
Ti es fermosa.
Amable.
Lista.
Es…
a muller máis lista…
que ningún dos pallasos que te rodeamos coñeceu na súa vida.
É unha mágoa que…
todo acabase…
deste xeito.
- Toma, colle un cigarro. - Non.
Fuma un.
E tómalle unha copa.
Axuda a paliar a dor.
Non te fas unha idea…
do moito que vos quero.
Seino, Czesiu.
Mamá! Jan e Benjamin teñen que marchar.
Podes botar os fogos artificiais?
Mocoso.
Ese non é un traballo para a túa preciosa nai,
senón para un home de verdade.
- Déixamo a min, pequeno pirómano. - Ben!
Loita.
Non tires a toalla.
Ven aquí, Tadzik!
Vamos.
Van facer pum!
Pum!
Veña, vamos!
Merda.
Uf.
Kasia?
Kasia!
Hostia!
Ai, si?
Cres que podes deixarme? Moi ben!
Alí.
Kasia abandonoume.
- Alí? - É a hostia, non che parece?
E Eva mudouse comigo.
- Gústache? - É perfecto.
Todos os que din que o equilibrio é a clave do éxito…
Sígueme.
…é que non coñecen a cocaína.
- Dálle! - Iso é!
Hostia puta!
Antes de poñerme ó choio, xa botara a perder medio ano.
Medio ano desperdiciado en busca da popularidade…
Si, hostia!
…rebuldando con Eva…
e con todo o que Jackie me poñía diante.
Só se me esquecía un pequeno detalle.
Para gañar o título…
Vale, para. Descansa.
…hai que adestrar.
Que che está pasando?
- Estarei á altura. - Cando?
- Levas semanas sen aparecer. - Non foron semanas.
Non quero ser recordado como o adestrador do boxeador que pasaba de todo.
- Só necesito un pulo. - Xa.
- Pégame na cara. - Que?
- Pégame na cara. - Non creo que che vaia axudar…
- Que me pegues na puta cara. - Non penso…
- Pégame na cara! - Para!
- Para! Pero que…? - Que me pegues na cara!
Pégame!
Faino dunha puta vez!
Mira ti que cousas.
Non queda nada para o combate e non che vexo o pelo polo club.
Non creo que sexa cousa da miña vista, porque Pierre tampouco te ve.
Síntoo, Nicky. Non sei que me pasa, non podo durmir.
Kasia marchou con Tadek. Non sei a onde. Estarán nalgún lugar de Polonia.
Dime unha cousa. A ti paréceche que estamos nunha igrexa?
- Como dis? - Ves que leve sotana?
Non son un cura. Non estou aquí para confesarte.
Impórtame unha merda.
Non esquezas que cando vés adestrar,
tes que deixar os teus problemas fóra.
- Vale? - Estás de broma?
Téñoche pinta de estar de broma?
Investín moito diñeiro en ti.
E vésme con que a túa muller te deixou?
Vale.
- Contábacho porque te considero un pai. - Mira.
Impórtame unha absoluta merda
que me consideres un pai, unha nai, unha irmá, un curmán ou un puto peixe.
Temos un compromiso un co outro.
Xa sabes que se non cumpres coa túa parte, terás que asumir as consecuencias.
- Non será unha ameaza? - Non, ho, polo amor de Deus.
Como te vou estar ameazando? Só che recordo o noso trato.
Daquela falamos de negocios?
Si, señor.
Comprendo.
Se só se trata diso, dáme o meu puto diñeiro e marcharei.
Que diñeiro?
Como que que diñeiro? O que gañaches grazas ós meus puños e ás miñas pelotas.
Está ben. Botémoslle unha ollada ás contas.
A ver canto che debo.
Paréceche?
Ala.
A lista é longa.
Empezamos: 500 000 libras.
Iso foi o que investín na carreira de Rascal antes de que a frustrases,
pero prometiches saldar a débeda.
Onde o metín? Aquí está o teu contrato.
- Rascal O'Brian? - Non te lembras del?
Un tipo enorme de carallo. Un boxeador de moito nabo.
Leal, puntual, cunha familia fermosa.
Pero dixéchesme que investira mal o meu diñeiro,
así que che fixen caso para non desperdiciar os meus ladrillos.
Oi, que hostia. Pois queda coas 500 000 e dáme o resto.
E esa fermosa mansión na que vives canto pensas que custa?
Eh? 8000 libras ó mes.
Pero coa rebaixa que che conseguín queda en 7000.
- Non che pedín ningunha puta casa! - Xa, pero necesitábala.
Non chegarías a ser campión vivindo naquel centro.
E prometinche que te convertería nun campión, non si?
Xa levas vivindo alí tres anos.
Miña nai, o tempo voa, eh?
Fagamos contas.
7000 libras ó mes, por 12, por 3 anos.
Iso fai un total…
de 252 000 libras.
Iso co desconto.
E atento.
Grazas a min, aforraches 36 000 libras.
Conseguinche un Jaguar que custa 1700 libras ó mes alugalo.
- Ximnasio, 700 libras co desconto. - Que hostia dis?
E falta Pierre, o teu adestrador.
Sabías que ese vello cabrón
che está cobrando 10 000 libras ó mes?
Aparezas ou non nos adestramentos.
- Que máis? 60 000 polo uso das toallas… - Que?
- Que putas toallas? - 40 000.
Roupa, hoteis, copas no meu restaurante e moito máis.
- Que merda é isto? - O que?
- Uns Oxford de coiro? - Feitos polo mellor zapateiro de Londres.
- Iso era un puto regalo! - Un regalo, si.
- Pero teu. - Regaláchesllos ti, hostia!
Por que carallo ía gastar eu tanto? Eras ti quen quería que os levase.
Por iso non quero fillos. Son uns parasitos.
Merda xa!
En definitiva, despois de todo este tempo, a suma total dos teus gastos
é de 1 919 120 libras e 19 peniques.
Así que aínda me debes 420 000 libras.
- Intereses á parte. - Intereses?
- Os intereses son… - Sei o que son, mamón!
- Entón por que carallo preguntas? - Que te fodan, fillo de puta!
- A min isto tamén me afecta, creme. - Ai, si?
Daquela paso de pelexar. Que farás entón?
Sen min, es un ninguén, desgraciado!
Nicky Ninguén.
Está ben.
A ver, somos profesionais.
Solucionemos isto como corresponde, si?
Non intento coaccionarte.
Podes devolverme as chaves da túa casa e do teu coche,
pagarme o que me debes e quedaremos a pre.
Ou podes baixar unha marcha, pensar as cousas con claridade
e gañar o puto cinto de campión.
Cuns cantos combates máis, volverás ó punto de partida.
Decidas o que decidas,
eu apoiareite…
coma un pai.
Tío, son eu.
Tío.
Síntoo.
Oíches?
Síntoo. Tiñas razón sobre os ingleses.
Ola!
Non, hostia! Non!
Non!
Non me fodas!
Tío!
Merda!
Axuda!
Por Deus! Tío!
A nai que me pariu!
Non!
Hostia!
Non, hostia!
Sempre dicía que axudaba a paliar a dor.
Grazas por vir.
Como non ía facelo? É Czesiek.
Como o levas?
Pois falta pouco para a pelexa, así que estou adestrando arreo.
Alégrome.
Escoita. Non tivemos ocasión de falar…
Xa. Gustaríame facelo. Sempre quixen.
Xa que estou por aquí, quizais me poderías facer un oco.
Por suposto.
Claro que podo.
Vémonos hoxe na miña casa? Podo facer a cea.
Desculpa, querías algo?
Só vin despedirme de Czesiek.
Pois adiante.
Espera. Quizais…
- Listo? - Paréceche que o estou?
- Non sei, só pregunto. Teño frío. - Xa o sei.
E sabes por que o sei? Porque xa mo dixeches 40 putas veces.
Se tes frío é porque vai puto frío!
Vaite se queres, carallo. Toma os zapatos e as putas chaves.
Sácame de diante esa cara de estar cheirando merda.
- Vai tomar polo cu! - A ti que cona che deu?
Jędrzej!
Ola?
A que andas?
- Descansando? - Non.
- Cociñando. - Como dis? Cociñando?
Necesito un favor.
Sería xenial que me conseguises dúas entradas VIP cerca da miña esquina.
- Non quedan. - Son para Kasia e Tadek.
É importante para min.
- Oi, que hostia. - Nicky, por favor.
- Vale, pero céntrate no combate. - Iso está feito.
Veña, déixote.
Deica logo.
Ola.
- Ola. - Que ben…
Desculpa o desastre. Crin que tardarías máis. Está todo listo.
Estás preciosa.
Non te molestes. Total, teño que coller un voo hoxe.
Xa haberá outro mañá, muller.
Moi ben! Apetéceche un viño?
Oe, que saibas que vos reservei entradas na primeira fila a ti e a Tadek.
- Jędrzej… - Arranxarei as cousas.
- Todo volverá ser perfecto. - Só vin para darche isto.
- Que carallo é isto? - Non tivemos ocasión de falar…
- Porque cando espertei, xa non estabas. - Xa.
E agora apareces no funeral de Czesiek
para entregarme os putos papeis do divorcio?
Se vin foi porque Czesiek era unha das persoas máis importantes…
- Si? - Se non podes falar coma un adulto…
Aquí estou eu, preparando absolutamente todo.
Picando leituga e champiñóns no canto de adestrar.
Intentando arranxar as cousas contigo, e ti vésme con esta merda?
Ti tes a túa vida e eu teño a miña. Firma os papeis e pasemos páxina.
- Estás con alguén? Nótocho. - Non estou con ninguén.
Con quen estás fodendo?
Dime quen é.
E ben?
Kasia! Espera!
Merda. Síntoo.
Kasiula. Ei!
Kasia.
Fóiseme das mans. Síntoo. Escoita.
Estou enfadado e algo triste.
Polo de Czesiek, o campionato e todo iso.
Necesítote.
Lembras o ben que estabamos antes?
O felices que eramos en Polonia?
Lémbraste da nosa bañeira, dos nosos soños, dos nosos ladrillos?
Do bonito e sinxelo que era todo cando nos queriamos con loucura?
Estamos a piques de conseguir eses soños.
- Debemos facelos realidade. - Jędrzej, aténdeme ben.
Nunca foron os meus soños, entendes?
- Eran os teus. - Que…?
Só vin a Inglaterra porque te quería.
- Si… - Pero acabouse.
Os ladrillos, a bañeira. Nós.
Así que por favor cho pido, déixame marchar.
Estás de puta broma? Deixaches o taxista esperándote?
- Só querías despacharme? Quieta aí! - Déixame en paz!
Cres que podes marchar así sen máis?
Lisca de aquí cagando hostias!
Entendido?
Impórtache unha merda todo o que tiñamos?
- Ei! Isto non acaba aquí, oíches? - Arranca.
Por favor, arranca.
- Irei buscar a Tadek, oíches? - Por favor, acelera.
Acabarás na rúa! Soa! Eu quedarei con el e ti acabarás na rúa!
Filla de puta!
Hostia xa…
Merda…
Pégame!
Outra vez!
Vamos, dáme!
Mátame, hostia!
- Mátao, tío! - Vamos, Jędrzej!
Mátame, mamón!
Vamos, mátame, cabrón!
Para xa!
Sóltao!
- Mátame, hostia! - Apártate del!
- Mátame! - Déixao en paz!
Kasia!
CAMPIÓN
AQUÍ XACE EDWIN CZERNECKI GRAN PAI E MARIDO
Por que?
Por que tiveches que deixarme?
CENTRO COMERCIAL DE BYTOM EN OBRAS
KONSTANTY ZALEWSKI, PRESIDENTE
Os boxeadores fanse vellos.
Engordan.
Beben de máis.
E, ó final, morren.
Como lle pasou ó meu pai.
E a Czesiek.
E a este club.
Antes dábaseche mellor fuxir.
Tranquilo.
Veño en son de paz.
- Acabáronse a persecucións. - Como sabías que estaría aquí?
Acaso non sabes a que me dedicaba? Deixa de facer preguntas absurdas.
Pelexaches coma un campión.
Pero vai ti saber…
Se vos vixiase mellor, quen sabe?
Quizais as cousas non sucederían como sucederon.
Que queres?
Darvos ás grazas. A ti e á túa muller.
Por?
Por salvarme a vida.
Kasia resultou ser mellor enfermeira do que ela pensaba.
Recordades que Kasia lle mentira a Władek co das olleiras e os problemas de fígado?
- Ela reparou… - Pois mira ti…
…nas miñas olleiras.
Resultou que, unha vez máis, tiña razón.
Adiviña que?
Os médicos diagnosticáronme cancro.
Konstanty e Henryk botáronlle a culpa a Władek de que eu fuxise.
Pero antes de que o botasen,
levou de recordo certas fitas de vixilancia do servizo de intelixencia.
Unha delas gravárase hai moitísimo tempo no club de Czesiek.
Edwin, deixareicho ben clariño.
Cando vaias ás olimpíadas, terás que deixarte gañar.
Entendido? Terás que perder cando te enfrontes ó ruso.
- Será unha broma? - Czesiu, non me fodas.
Confío plenamente en ti, Edwin.
Deixo este asunto e o futuro da Unión Soviética
nas túas mans. Entendido?
Non se che deu por pensar que pasaría co teu fillo se esta cae?
Chegaría a crecer?
Chegaría a boxear?
Non querías que fose campión do mundo?
E se lle pasa algo malo, Edwin?
En fin.
Pensádeo ben.
Cabaleiros, sorte nos xogos olímpicos.
Deica logo!
- Putos varsovianos! - Czechu!
Vas tirar todo pola borda despois de tantos anos de traballo?
- As olimpíadas son cruciais. - Déixame en paz, Czesiek…
Despois de todo o que pasamos, de verdade me vas traizoar?
As olimpíadas son o máis importante.
A familia é o máis importante. Algún día entenderalo.
Moi ben, señor Czernecki.
Que lle podemos ofrecer?
Non moito.
Só quero un autógrafo.
Antes de que se converta en presidente e só poida velo pola tele.
TRASPASO DE PROPIEDADE
Que é isto?
Quero recuperar o club de Czesiek.
Paréceme a min…
que pasaches demasiado tempo en Occidente.
Teño que recordarche, como o fixen con Czesiek, que pasa…?
Teño que admitir, señor Czernecki,
que os seus argumentos deixan a un fóra de combate.
O meu pai deixou de boxear.
Pero non deixou de loitar.
E nunca deixou de quererme.
Así é como quero recordalo.
E farei todo o posible…
para que o meu fillo tamén me recorde así.
- A miña mellor creación. - Papá!
Ola!
A segunda mellor.
Como estás?
- Ben. - "Ben."
- A mochila. - A mochila.
Recóllote despois, peque.
- Non. - Dille abur a mamá.
- Abur, mamá. - Abur!
Ola, Kasia!
- Que hai? - Ola!
- Pon os guantes. - Un. Dous. Esquerda. Marica!
Un. Dous. Esquerda.
Agora recto.
Recto, coa esquerda.
Recto. Moi ben. Protéxete. Así.
Ben! Outra vez.
Moi ben! Agora coa outra.
Iso é.
Vale, descansa.
Descansa!
- Estalo pasando ben? - Si.
Si?
- Alguén me está mentindo. - Non.
Eu creo que si.
Mira, en realidade…
non ten por que gustarche o boxeo. Ademais, que sentido ten?
Son dous gorilas pegándose na cara.
Un dá un puñazo e o outro devólvello. Así todo o tempo.
Que aburrido, non?
- É aburrido. - Si.
- Moi aburrido. - Queres marchar?
- Si. - Si.
Pois veña, vamos.
Que farías hoxe de non estar atrapado aquí comigo?
Mamá comproume un libro sobre Marie Curie.
Si? Moito ollo coas mulleres intelixentes.
Son perigosas.
Sabías que Marie Curie
foi a única que gañou dous premios "Moble" en dous campos distintos?
Non me digas!
Nos 80, máis dun millón de persoas fuxiron de Polonia a causa da pobreza,
das persecucións políticas ou en busca dun futuro mellor.
Entre elas, centos de atletas.
Ningún outro país sufriu un éxodo emigratorio semellante.
Subtítulos: Noelia Collazo