Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- [jęki] - [dyszenie]
[kroki]
[szczęk ładowanej broni]
Nie… Nie…
- [narastająca, złowroga muzyka] - [kobiety nadal szlochają]
- [donośny strzał] - [krakanie ptaków]
[głośny, kobiecy krzyk]
[donośny strzał]
[złowroga muzyka]
- [kierowca] Gdzie mieszka Tadeusz Gadacz? - Tam.
[muzyka cichnie i ustaje]
[mężczyzna] Ale to ruchy, kurwa. Ja nie mam czasu, no. Już!
No. No.
[wokół śpiew ptaków]
[mężczyzna] Dajesz.
No ale to… To podnoś, kurwa, nie szurasz.
To nie kosztuje pięć złotych, no! Uważaj, z czego żyjesz.
Poczekaj.
- To zapłacone jest? - Co?
- To. - Ta.
A ile wyszło?
Trzynaście milionów.
Na nowe 1300.
[szelest banknotów]
Co?
Szacunku do ludzi się naucz.
A potem bierz się za biznesy.
Wsiadaj. I wypierdalaj.
Panie Sławku.
[w oddali - szczekanie psa]
[powolna, złowroga muzyka]
- [Gadacz] I chodź. Chodź. - [skamlenie psa]
Co tam?
[cichy śmiech]
- [na zewnątrz - szczekanie psa] - [prokurator] To pańskiej wnuczki?
[muzyka ustaje]
[prokurator] Fajny.
Więc?
Jak brzmi propozycja?
Jeśli jest pan tak dobry, jak twierdzi minister,
to z łatwością złapie pan tych,
którzy napadli na SBG Bank i zabili te kobiety.
Wtedy będzie pan mógł wrócić do służby.
My zapomnimy o negatywnej weryfikacji i grzechach z czasów komuny.
I przywrócicie mi stopień majora?
Podinspektora.
Tylko jeśli rozwiąże pan tę sprawę w ciągu dwóch tygodni.
Yyy… Ten bank…
Pan wie, że trwa jego prywatyzacja.
Ci wszyscy dziennikarze, krwawe zdjęcia, telewizyjni reporterzy.
To tylko szkodzi sprawie, a my musimy ją jak najszybciej zamknąć.
Słodzi pani?
A wyglądam?
[złowroga muzyka]
Wygląda na robotę fachowca. Wyniósł gotówkę.
Ale skrytki zostawił nieruszone.
Zabrał 100 tysięcy złotych.
Plus waluty - też niedużo.
Nie ma śladu włamania. Możliwe, że działał z ochroniarzem.
Facet zniknął, a my próbujemy ustalić, gdzie się znajduje i…
czy miał z tym coś wspólnego.
[wokół niewyraźne rozmowy]
[niewyraźne komendy przez policyjne radio]
Wejdzie pan przez garaż.
[w tle nadal powolna, złowroga muzyka]
- Dzień dobry. - [mężczyzna] Dzień dobry.
[niewyraźne rozmowy i relacje reporterów]
[kobiecy szloch]
- [niewyraźne rozmowy] - [pstryknięcia migawek]
- [muzyka cichnie i ustaje] - [wzdycha]
[w oddali - policjant] No, nic się nie ruszyło w tej sprawie.
- Co tam? - Foliówki.
[w oddali - policjant] Nie wiem, co ja mam… No.
Nie wiem. Tonę w tych papierach aktualnie.
[w oddali - niewyraźne rozmowy przez radio]
- To ten? - Ta.
Major Gadacz.
Dzień dobry. Aspirant Janicka.
Cześć, cześć.
[wokół rozmowy i pstryknięcia migawek]
A ty, Kieszonka, co? Zabłądziłaś?
I to wszystko dla 100 tysięcy?
Słabo.
Miało być dużo więcej.
Transport z kolektur. Półtora miliona.
- Tyle że konwój odjechał wcześniej. - Aha.
Musiał wiedzieć o tych pieniądzach. To ktoś ze środka.
Cześć.
[wzdycha]
Amator, ale bezwzględny.
Liczba mnoga.
Jeden człowiek nie dałby rady zrobić tego wszystkiego.
Zabił je, a potem zrobił resztę.
I ryzykowałby, że strzały przyciągną kogoś z zewnątrz?
Przecież mówię, że amator.
[złowroga muzyka]
[prokurator] Pan jest pewien, że to właściwa osoba, ministrze?
[minister] Wie pani, kiedy za-zacząłem się jąkać?
Kiedy koledzy Gadacza za-zafundowali mi trzydniowe przesłuchanie.
Nie byli mili.
Ale skuteczni.
I wy-wyciągnęli ode mnie wszystko, co chcieli.
Gadacz to jest skur-skurwysyn.
Ale to mój skurwysyn.
A jak mu się nie uda, to…
nikt nie będzie płakał po sta-starym ubeku.
Rozumiem, panie ministrze.
Ale jeśli chce mnie pan pozbawić kontroli nad śledztwem,
musi pan się bardziej postarać.
[policjant 1] Powiedzcie staremu, że to wezmę - prosta robota.
Ochroniarz połaszczył się na pieniądze i spierdolił.
[policjant 2] Możemy zamykać.
On gdzieś tu jest.
Rok przed emeryturą
gość napada na swój własny bank w dniu najsłabszego utargu?
I zostawia swojego wymarzonego poloneza caro,
na którego zapieprzał całe życie?
Jakoś mi się nie wydaje.
[wokół niewyraźne rozmowy]
No, ale przecież wysłałam patrol do niego do domu
i facet nie wrócił ze służby.
[powolna, złowroga muzyka]
[muzyka powoli narasta]
[policjant 3] Ożeż kurwa.
[ochroniarz] Wiedzieli, gdzie są rejestratory.
Zabrali kasety z monitoringiem.
Ja myślałem, że może zapisały się jakieś dane na dysku,
ale o tym też pomyśleli.
Co z alarmem?
Zbadaliśmy raz jeszcze.
Nie było usterki.
- Ktoś go wyłączył i to nie pierwszy raz. - Kto?
Kierownik.
Tylko on ma uprawnienia.
Znajdź go.
Proszę.
[Janicka] Zapraszam.
[rytmiczna, złowroga muzyka]
[Janicka] Jest już pan kierownik.
[Gadacz] Od kiedy z nimi pracujesz?
- Od kiedy? - Nie wiem, o co panu chodzi.
To pan dezaktywował alarm?
No tak, ja.
Ciągle się psuł.
Ściągał w nocy mnie, policję.
Umówiłem serwis i uznałem,
że jeden weekend bez alarmu nic nie zmieni.
Ręce.
Proszę niczego nie dotykać.
Kiedy zaczęły się te awarie?
Dwa tygodnie temu?
- Yyy… 21 października. - [Janicka] Jest pan pewien?
[kierownik] No tak.
Była sobota.
Chrzciny wnuka miałem. [nerwowy chichot]
Dwa razy musiałem przyjeżdżać.
- [kroki] - [szelest plastiku]
Gratuluję.
Zabił pan czwórkę swoich ludzi.
[muzyka cichnie i ustaje]
Po co ukryli ciało ochroniarza w wentylacji?
Jakieś pomysły?
Chcieli skierować na niego podejrzenie i tym samym zyskać na czasie.
Przecież my byśmy go znaleźli dopiero, jakby zaczął cuchnąć.
[wokół niewyraźne rozmowy]
Gadacz. Tadeusz.
Janicka. Aleksandra.
A dlaczego Kieszonka?
Wcześniej pracowałam w kradzieżach.
- Napady? - Autobusy i tramwaje.
- Łapałam kieszonkowców. - No, legendarna linia 175.
[wzdycha] I jak?
Biorę.
[w oddali - syreny policyjne]
[szuranie kredy po tablicy]
Kto zgłosił napad?
Kierownik filii o 14.30.
Mhm.
A do zabójstw doszło o…?
Między 8.30 a 12.00.
Ten ochroniarz?
Jakieś ślady walki?
Bronił się?
Tylko pośmiertne obtarcia. Złamana ręka. Też post mortem.
Czyli musiał znać napastników.
W ogóle nie powinien tam być.
Jak to?
Zamienił się dyżurami z Kacprem Surmiakiem.
Gdzie on teraz jest? Ten Surmiak?
Patrol był w mieszkaniu, ale nikogo nie zastali.
Od rana jeszcze raz sprawdzamy pracowników,
rodziny ofiar i tak dalej.
Yyy…
A ten tort?
Co tam robił tort?
Jedna z kasjerek miała urodziny.
Pozostałe dziewczyny przyszły wcześniej, żeby zrobić jej niespodziankę.
Kurwa mać.
[wokół niewyraźne rozmowy]
Drabik, prawda?
Pamięta pan.
- Mam do ciebie prośbę. - Tak?
Wyślesz dwóch przytomnych żbików do mnie pod Wrocław.
- Mhm. - Niech mi przywiozą auto.
Ale przy okazji niech wezmą jakieś ciuchy. Dobra?
- [Drabik] Dobra. - [szczęk zamka]
[Drabik wypuszcza głośno powietrze]
Dobranoc.
[spikerka 1] Do krwawego napadu doszło w przededniu
przygotowywanej od miesięcy fuzji banku SBG z Krajowym Bankiem Inwestycyjnym
należącym do najbogatszego Polaka, Leszka Madejskiego.
Pojawiają się głosy, że tragedia
może opóźnić proces prywatyzacji jednego z największych polskich banków.
[spiker 1] …policja nie udziela informacji o ustaleniach śledztwa.
Ale nieoficjalnie mówi się o tropach
prowadzących do grup przestępczych Wołomina lub Pruszkowa.
[spikerka 2] …nadzór nad dochodzeniem
objął minister spraw wewnętrznych Krzysztof Marczak,
który zapowiada, że sprawą zajmują się najlepsi warszawscy śledczy.
[spiker 2] …cztery ofiary śmiertelne to ochroniarz
oraz trzy kasjerki w wieku od 23 do 31 lat.
- Jedna z nich osierociła dziecko… - To moja wina.
- To były moje urodziny. - Dobrze, spokojnie, spokojnie.
[rytmiczna, złowroga muzyka]
[kobieta szlocha]
[policjant] Proszę.
Proszę uważać.
[ta sama muzyka - nagrania wyciszone]
[dzwonek do drzwi]
[szczęk otwieranych drzwi]
Tatusiu, pani do ciebie.
[mężczyzna szlocha i pociąga nosem]
[wzdycha]
Chcielibyśmy porozmawiać z panem na komendzie.
Ma pan z kim zostawić córkę?
[pociąga nosem]
Czego ode mnie chcecie, co?
Lepiej znajdźcie tych skurwysynów, co mi osierociły dziecko!
[szlocha]
Tatuś.
[nadal ta sama rytmiczna, złowroga muzyka]
[muzyka ustaje]
[za ścianą płacz dziecka]
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Jedenastka? - Tam.
[niewyraźne rozmowy zza ścian]
[kroki]
Pan Kacper Surmiak?
Tak, a o co chodzi?
Pojedzie pan ze mną.
Dzień dobry.
Dobry.
[Gadacz] Zawsze ma pan tyle szczęścia?
- Nie powiedziałbym. - A jednak.
Tego dnia powinien pan być w pracy.
[wzdycha]
Tak, miałem mieć dyżur.
- Ale zamienił się pan z… - Z Mietkiem.
Z Mieczysławem Wielguszem.
Dlaczego się zamieniliście?
Przypomniałem sobie, że mam przysięgę kolegi.
O której była przysięga?
O 12.00 w Wesołej. Jednostka zmechanizowana.
Hmm.
Kiedy wyjechał pan z Warszawy?
Wyjechaliśmy o 10.25.
- „My”? - Tak.
Ja i dwóch kolegów.
Imiona, nazwiska.
[złowroga muzyka]
[nadal ta sama złowroga muzyka]
[wokół niewyraźne rozmowy]
[brzdęk dzwonka]
[Bartek] Przysięga się przeciągnęła do wieczora.
Ale trzeba przecież kolegę opłakać, jak w kamasze poszedł.
O której wyjechaliście?
Jakoś 20-25 po dziesiątej.
Też szkoliłeś się na ochroniarza?
Tak, razem byliśmy na szkoleniu. Ja, Marek i Kacper.
- [Janicka] Czemu w ochronie nie robisz? - To nie dla mnie. Nerwów za dużo.
Poza tym, tak jak pani widzi, biznes kupiłem.
A pieniądze skąd miałeś?
Od mamy pożyczyłem.
No, ale jak się wszystko zacznie kręcić, to ją szybko spłacę.
I jak myślisz?
Uda mu się?
[kobieta] …w temperaturze rzędu -27 stopni.
Musi pokonać 1400 kilometrów.
Zimą to chyba nie bardzo.
Ostatnio ten biegun wiosną zdobywał. To łatwiej.
To taki typ, który jak się na coś uprze, to już nie odpuści.
[wzdycha przeciągle]
Niektórzy tak mają.
[rytmiczna, złowroga muzyka]
[szelest papieru]
Jakbyś sobie coś przypomniał.
Ta przysięga…
Ona uratowała Kacprowi życie, prawda?
[brzdęk dzwonka]
[muzyka narasta]
[trzask drzwi]
[nadal ta sama muzyka]
[z przekąsem] Nizina Mazowiecka.
Dzień dobry.
Szukamy pana Marka.
[Marek stęka]
10.25.
Dokładnie pan pamięta?
[pociąga nosem] Co mam nie pamiętać?
Gdzie pan pracuje?
W banku. Na ochronie.
[pociąga nosem] Ale nie tym, co Kacper.
I jak? Dobra robota?
Robota jak robota.
[świergot ptaka]
[Marek] Cięcia mają robić. Nie wiadomo, jak to będzie dalej.
- Hodowla? - Z gniazda wypadł.
To przygarnąłem.
Szlachetnie.
A legitymacja Związku Łowieckiego jest?
[Marek wzdycha]
Dziadek poluje.
[Gadacz] Mhm.
- Nieźle mu idzie jak na ten wiek. - [Marek] Pokolenie takie.
Zaradne.
- A z czym dziadek chodzi do lasu? - Dubeltówka. Stary sztucer.
Czeska trzydziestkaszóstka.
Będziemy musieli to zabrać do laboratorium, żeby obejrzeli.
A nakaz jest?
- [Gadacz] Nie ma. - [cmoknięcie]
- To nie będzie oglądania. - [Janicka] Młody, grzeczniej.
Możemy wrócić z nakazem, ale nie chciałbyś.
Żart.
[Gadacz] Dobry.
Dobry, nie?
[metaliczny brzdęk]
- Zawijamy w folię? - Po co? Broń jest czysta.
Zbyt chętnie ją oddał.
Co, chcesz oskarżyć go o kłusownictwo?
Bieda jest.
Sprzeda sobie zająca, kaczkę.
Nam nic do tego. Otwórz.
Po co ci ta broń?
Nie chcę, żeby czuł się zbyt pewnie.
Dobra.
Wykaż się.
[złowroga muzyka]
Co może wskazywać, że to on?
[Janicka wzdycha]
Umie strzelać, nie boi się krwi.
Potrzebuje pieniędzy - to już mamy motyw.
Potrzebuje pieniędzy?
[wciąga powietrze] Taki motyw to ma teraz pół kraju.
[prycha] Ale oni i tak mają alibi.
Na przysiędze widziało ich kilkudziesięciu świadków.
Ci trzej mają zbyt dobrą pamięć.
Jedne rzeczy pamiętają, inne nie.
I to jest normalne.
Ale godzinę wyjazdu na przysięgę ustalili między sobą co do minuty.
10.25.
- [w lokalu piosenka Mafii - Noce całe] - [szczęk sztućców i talerzy]
[Gadacz] Co?
Wolałabyś, żeby to nie byli oni, prawda?
♪ …całe noce ciebie słyszeć ♪
- Młodzi są. - [Gadacz prycha]
A od kiedy to młodość zwalnia z popełniania błędów?
No a ty skąd masz taką pewność?
Potrafię rozpoznać desperację kogoś,
kto popełnił błąd i nie jest w stanie go cofnąć.
♪ Zamknąć niebo w twoich dłoniach ♪
[Gadacz] Znasz Szweda?
Hmm?
♪ Zapomniane dawno słowa ♪
Dyrektor banku powiedział,
że fałszywe alarmy włączały się 21 października.
- Pamiętasz? - Mhm.
Masz ten grafik?
No to dawaj.
♪ Teraz, potem, zawsze i na wieki ♪
♪ Każdej nocy całe noce ciebie widzieć ♪
♪ Każdej nocy całe noce ciebie słyszeć ♪
♪ Każdej nocy całe noce coraz bliżej ♪
- [kelner] Proszę. - [Gadacz] Oczywiście.
Popatrz.
♪ Całą noc ♪
21 października.
Kacper Surmiak.
Lecimy.
Dasz mi chociaż zjeść?
Ja w twoim wieku nie jadłem.
[wokół szmer rozmów]
[sprzedawca 1] Czerwone wygrywa, czarne przegrywa, zapraszam!
[sprzedawczyni 1] Chemia z Niemiec!
[klient] Panie Rysiu? W jakim to jest stanie?
Świeżo odmalowane, z towarem, transport wliczony.
- [klient] Super. Dzięki. - Panie Rysiu!
[Rysio] Jesteśmy umówieni. Co tam?
A pan coś sprzedaje?
- Szczękę, a co? - Jak szczękę? Przecież byliśmy umówieni.
Ja tu mam klienta z żywą gotówką.
Biznes to biznes.
- [sprzedawczyni 2] Stalowe garnki! - [sprzedawca 1] Kto pierwszy?
Czerwone wygrywa, czarne przegrywa. Pan spróbuje szczęścia!
[Gadacz] Problemy?
[w odtwarzaczu na bazarze utwór Ciao Italia zespołu Top One]
Szczękę chciałem kupić.
W sensie stragan?
Pan inspektor co? Wpadł na zakupy?
- Może coś doradzę, co? - Nie, dzięki.
- Może innym razem. - [sprzedawca 2] Baterie, kable.
- Wszystko do elektroniki. - Chociaż…
Yyy…
Wielgusz Mietek, ten ochroniarz.
- [Kacper] Tak? - Często łamał regulamin banku?
[sprzedawczyni 2] Niskie ceny! Tylko u nas!
Nie, nigdy.
Bardzo w porządku był.
Spokojny.
Uśmiechnięty, pożartować lubił.
To Wielgusz szkolił cię z obsługi alarmu?
Jak wszystkich ochroniarzy, a co?
Ktoś wyłączył alarm.
Dlatego w dniu napadu nie zadziałał.
Jak myślisz, kto mógł to zrobić?
- Przepraszam? Pan tu pracuje? - Proszki do prania w super cenach!
- Tak. - Mogę zmierzyć?
Tak, proszę bardzo. Jeszcze dokładam nowe.
♪ Oddali się ląd ♪
[sprzedawczyni 3] …proszę, z USA, tylko u mnie!
♪ Zostanie żal, że ja, że ty ♪
♪ Ciao, ciao, Italia ♪
Co pan myśli, że ja to zrobiłem?
♪ Ciao, arrivederci ♪
Że co? Że zabiłem swoje koleżanki z pracy, a potem pojechałem na przysięgę do kumpla?
♪ Ciao, arrivederci ♪
♪ Ciao, ciao, Italia ♪
Jakim trzeba być człowiekiem, żeby zrobić coś takiego?
♪ Ciao, arrivederci ♪
[cicha, złowroga muzyka]
Ale z tym alarmem dziwna sprawa.
[Gadacz] Trochę dziwna.
No dobra.
Na razie.
[złowroga muzyka narasta]
Panie Rysiu.
- Co? - Pożyczy pan tarpana?
- Dziękuję. - Tylko żeby zatankowany wrócił.
[nadal ta sama muzyka]
- [buksowanie kół] - [chlupot błota]
Dzień dobry.
Dla pana.
- [Marek] Maminsynku! - [Bartek] Puść mnie!
- Przestań, kurwa! - [Marek] Możesz zamknąć ryj na kłódkę?!
- [Bartek] Zostaw mnie! - Raz w życiu!
- Kurwa! Słyszysz? Kurwa, słuchaj! - Ja ich potrzebuję!
- [Marek] Zostaw ją! - Hej, co jest, kurwa?
- Nie będzie mnie nazywał maminsynkiem! - Kurwa, chcesz go zabić?
Jemu się wydaje, że to jest jego kasa!
Wytłumacz temu pierdolonemu debilowi, że nie możemy dotknąć tych pieniędzy.
- Ja się poddaję. - Ale ja ich potrzebuję.
- Opłaciłeś wypożyczalnię. - Tak, ale z kredytu.
I teraz się będziemy, Bartuś, zajmować twoim biznesem, tak?
Tylko ty potrzebujesz kasy?
Musiałem jeszcze zainwestować. Nowy magnetowid, kasetki z Niemiec…
Co, Bartuś? Tereska Orlowski trochę kosztuje, nie?
[Bartek dyszy]
- No i chłopaki z Wołomina. - Nie ruszamy tej kasy!
To są nowe banknoty!
Mają serię, mają numery i złapią nas w tydzień, Bartuś!
Tydzień! Rozumiesz, kurwa?
[Marek] Złotówki.
Namierzą złotówki.
Mamy dolary i marki.
Można wymienić. Jak chcecie, to pogadam.
Pewni ludzie?
[szeptem] Kurwa.
No to co?
To umawiaj.
[Kacper] Aha…
[pociąga nosem]
Ten Gadacz węszy.
Tak, był u mnie.
[złowroga muzyka]
Tak?
Nic mu nie powiedziałem.
Zostaw mnie już!
Wyciągnijcie te dywizy.
No to dawaj.
No chodź.
[spikerka] Udział w otwarciu metra zapowiedzieli już
przedstawiciele władz państwowych na czele z premierem Józefem Oleksym,
prymas Polski Józef Glemp oraz władze miasta stołecznego Warszawy.
Uroczyste przecięcie wstęgi odbędzie się na stacji Metro Wilanowska,
ale podziemna kolej pozwoli z czasem dojechać
z warszawskiego centrum aż do Kabat.
[w radiu pogodna melodia]
Kabaty.
Tam psy dupami szczekają.
Nie o to chodzi, czym szczekają, tylko czyje są te psy.
No?
Moi dawni szefowie kupili te działki za bezcen.
A teraz ich wnuki nie będą musiały pracować do końca życia.
O, jest.
[w radiu energiczna piosenka]
[pstryk wyłączanego radia]
Pozostali pracownicy banku też przychodzą?
Powiedzieli im, że to obowiązkowe.
No dobrze.
To może opowie mi pan coś o sobie.
Ma pan rodzinę?
Sam jestem.
Rodzice?
Ojciec nie żyje od dawna.
A matka?
[skrobanie długopisu]
[powolna, smutna muzyka]
Umarła pięć lat temu.
[kobieta] Chodź, Ola.
Chodź, chodź.
- [warkot silnika] - [krakanie wron]
[nadal ta sama powolna, smutna muzyka]
- [dzieci] Cześć, Kacper. - [Kacper] Cześć.
[gwar dziecięcych rozmów]
[Kacper] Ewa!
[dziewczynka] Ona wyjechała.
- Przepraszam, oddzwonię. - Gdzie jest moja siostra?
[dyrektorka wzdycha]
- Usiądź. - Pytam się, gdzie jest Ewa?
U nowej rodziny. Chcą Ewunię adoptować.
Tak? I kiedy pani zamierzała mi o tym powiedzieć, co?
- Kacper, ja nie mogę. Są przepisy. - Obiecała mi pani.
Nie będę jej ukrywać. Nie po to tutaj jestem.
- Mówiłem, że potrzebuję czasu. - Od kiedy to powtarzasz?
Ale teraz mam pracę.
Mam… Mam… Mam własny biznes.
I mogę się nią zająć.
A ty pytałeś, czego ona chce?
- [Kacprowi drży głos] - [dyrektorka wzdycha]
Kim są ci ludzie?
Adres.
Kacper, ona ma szansę na nową rodzinę.
Ona już ma rodzinę. Rozumie pani?!
[oddycha ciężko]
[donośny brzdęk]
[złowroga muzyka]
[oddycha ciężko]
Wiedziałeś.
Kim oni są?
Proszę cię.
- [dzwonek] - [w oddali - szczekanie psa]
Ewa!
- Ewka! - [szczęk otwieranych drzwi]
Ewka, słyszysz mnie?
[kroki]
Chyba będzie lepiej, jak stąd pójdziesz, co?
Słuchaj, pozwól jej wyjść.
Kilka minut i mnie nie ma.
Ona ma szansę na nowe życie.
Chcesz to spieprzyć?
[Kacper] Ona to kocha, wiesz? Powiedz, że ode mnie.
[muzyka cichnie i ustaje]
Możemy milczeć.
A jak będzie pan gotowy, to tu może powiedzieć pan wszystko.
Ale byłoby dobrze, gdyby wracał pan do mnie regularnie.
- Mamy tam podsłuch? - [Janicka] U psychiatry?
Pan major chyba nie zauważył zmiany literek.
- Co? - W nazwie naszej firmy.
Nie mamy czasu, żeby za nimi jeździć.
Jak się nazywa ten znachor?
Lewicka.
Anna Lewicka?
Anna. A co, znasz ją?
Hmm.
Można tak powiedzieć.
[rytmiczna, złowroga muzyka]
Dobra.
Powiesz mi, jaki masz plan?
Nie spodoba ci się.
Słucham państwa?
[recepcjonistka] Tak? Proszę pana.
[chichocze nerwowo] Przepraszam. Proszę pana!
Dzień dobry, pani doktor.
Pamięta mnie pani?
Pani Basiu, proszę się zająć pacjentami.
- Kacper Surmiak. - Mnie obowiązuje tajemnica zawodowa.
- To nie problem. Mnie nie obowiązuje. - Ma pani prawo nie odpowiadać na pytania.
Pani dawny kolega, Stefaniak.
Profesor Stefaniak.
Teraz jest chyba przewodniczącym komisji etyki, prawda?
A gdyby w ’80 roku dostał paszport,
to pewnie teraz leczyłby hemoroidy szwedzkich emerytów.
A tak, dzięki pani donosom,
paszportu nie dostał.
Został w kraju i stał się legendą Solidarności.
Można powiedzieć, że w pewnym sensie
otworzyła mu pani drzwi do kariery politycznej.
Ale on, biedaczek, nawet nie wie, ile pani zawdzięcza.
Co chcecie wiedzieć?
[Janicka wzdycha]
Już mówiłem.
Kacper Surmiak.
[muzyka cichnie i ustaje]
Nienawidzi siebie.
Nie może uwierzyć, że ktokolwiek mógłby go zaakceptować.
Dlatego potrzebuje mieć władzę nad ludźmi. Lubi kontrolę.
[cicho] Słucham.
Sprawdź, czy da się załatwić mieszkanie operacyjne koło Surmiaka.
Załatw samochód z zestawem podsłuchowym. Chcę ich mieć pod obserwacją.
[wypuszcza głośno powietrze] Właśnie, ten… samochód podsłuchowy.
Może być problem.
Wiem, gdzie się takie kurzą.
Dam ci namiar.
- Do znajomego. - Dobrze.
Dźwigniecie to, Drabik?
[Drabik chichocze]
- Ni chuja. - [radośnie] No.
[Gadacz wzdycha]
[rytmiczna, złowroga muzyka]
Nie daj się mu urobić.
To stary ubecki pies. A ty jesteś moją smyczą.
Tu masz wszystko, co na niego mam.
Pomijając to, co zdążyli spalić jego ubeccy koledzy.
Poczytaj sobie. Zobaczysz, dlaczego nawet córka nie chce go znać.
Chcę wiedzieć wszystko.
Z kim gada. O czym. Kto mu pomaga. Co je i kiedy sra.
Jeżeli będziesz musiała pójść za nim do kibla, to to zrobisz.
A potem spiszesz piękny raporcik.
Jak nie chcesz tego robić, powiedz tylko słowo.
Znajdę kogoś na twoje miejsce.
Nie, dam radę.
[pociąga nosem]
- [Marek] Dzień dobry. - [mężczyzna] Dzień dobry.
[obok - rżenie konia]
- Cześć. - [mężczyzna] Poczekaj chwilę.
- [Marek] No co ty? - Obowiązki.
Łapa.
- [szczęk furtki] - [obok niewyraźne rozmowy]
Kacper.
Jacek.
[mężczyzna 2] Popatrz się! Ej, ej, ej!
- Dużo tego macie? - Trzynaście tysięcy dolarów.
[rżenie kolejnych koni]
Dyliżans żeście jakiś opierdolili?
- Dobra, dawaj. - [Marek] Kacper.
I dobra, jeden wchodzi.
Jak jeden?
- No jeden. - Jacek.
- Placek, kurwa. Poczekaj. - Zostań.
[rżenie koni]
Chyba wam się kursy popierdoliły?
A reszta?
Będzie, jak zapłacicie uczciwie.
[Szwed] A coś ci się nie zgadza?
[długie, donośne rżenie konia]
Trzynaście tysięcy dolarów.
- Na polskie 30 koła i to nowych. - Przejdziemy się.
- Zostaw! - [Kacper] W chuja lecisz?
[Szwed] Oj, nieładnie.
Niekulturalnie.
Myślisz, że jak kolega polatał dla mnie raz czy dwa,
a ja puściłem wam trochę taniej wódy, to możesz tu przychodzić i robić sceny?
[złowroga muzyka]
[Marek] Kurwa mać.
[Szwed] Po pierwsze primo.
- Tu nie ma 13 tysięcy. - Zapłacicie uczciwie, to dowieziemy.
A po drugie secundo…
[Kacper stęka z bólu]
[nerwowe rżenie koni]
Co ty myślisz, kurwo mała, że ja nie wiem, skąd macie te dolary?
- [Kacper] Kurwa! - [rżenie koni]
Co by się stało, gdybym teraz zadzwonił na psy?
Na mnie patrz.
Zrobimy tak.
Dasz mi 13 tysięcy baksów
i potraktujesz to jako inwestycję.
Inwestycję w relacje.
No?
[Jacek] Szefie.
[muzyka cichnie i ustaje]
[zegar wygrywa staropolską melodię]
[minister wzdycha]
[zegar wybija godzinę]
Znasz to miejsce, prawda?
[Gadacz prycha]
Nie sądziłem tylko, że tak szybko
zamienisz spanie na styropianie na resortowe pałace.
[jąkając się] Ale nam się przydarzyło, co, Tadziu?
No.
Masz… tydzień.
Potem ukręcą sprawie łeb.
[powolna, złowroga muzyka]
A co z tobą?
Pewnie mnie zastąpią jakimś ko-kolegą.
- Przykro mi. - Poradzę sobie.
[z trudem] Ch… Ch-chuj tam.
[obaj cicho chichoczą]
[minister] Ale z ciebie za-za dwa tygodnie zrobią kozła ofiarnego.
[prokurator] Tutaj?
[minister] Więc jeżeli ma-masz coś na tych gnojków z banku,
żeby ich docisnąć, to-to-to jest ten moment.
[Gadacz wzdycha]
Za duże pieniądze są w grze. Wiesz, jak jest.
Wiem też, jak łatwo przekroczyć granicę i popełnić błąd,
którego potem nie można już cofnąć.
Zresztą…
ty też wiesz coś o skutkach moich błędów.
Hmm.
Ja i m-mój logopeda.
[cichy śmiech]
Ale to nie ty mnie lałeś.
Ale na to pozwoliłem.
Dlatego teraz zro-zrobisz coś dla mnie.
I doprowadzisz tę sprawę do końca.
[muzyka narasta, następnie cichnie]
Słuchaj.
Weź zakończ to śledztwo w ciągu tygodnia.
Bo jak nie, to sobie przypomnę o jakichś pobitych studentach
i urządzę ci taką pokazówkę,
jakiej nie powstydziliby się twoi komunistyczni koledzy.
Ładna czapka.
I ten jąkała
ze swoim syndromem sztokholmskim ci nie pomoże.
Darzbór.
Panie ministrze!
[nadal ta sama powolna, złowroga muzyka]
[głośno chrupie]
[pukanie]
- Trzymaj. - Dzięki.
[w oddali - syreny i ruch uliczny]
[skwierczenie]
Co jest?
[Monika] Nic.
Do łazienki idę.
Do łazienki to chyba dużo powiedziane, co? Księżniczko?
Daj spokój.
[Monika] Jak długo to jeszcze będzie tak wyglądać?
- [Kacper] Co? - [Monika] Życie w tym obsranym gołębniku.
[Kacper] Powiedziałem, że się przeprowadzimy na Saską Kępę.
[Monika] Może zamiast gadać o Saskiej Kępie, 2000 za metr,
pomyślałbyś o chacie, w której nie trzeba łazić trzy piętra z sikami w wiadrze.
No dobrze. Przecież obiecałem ci, tak?
Obiecałem?
Dwa lata.
Dwa lata obiecujesz, a my kiśniemy w tej norze.
Może zamiast pieprzyć o nowym mieszkaniu, wziąłbyś się do roboty?
Oferta u mojego ojca jest dalej aktualna.
Nie będę przerzucał gnoju u twojego ojca.
- A co, tu wolisz? - Tak, kurwa, wolę!
[skwierczenie i bulgotanie]
[szeptem] Chodź tu.
Nie wiem, jak mogłeś to robić przez tyle lat.
- Skąd masz walkmana? - [Monika] Od Kacperka.
- Jakie ma funkcje? - Pokaż!
- [Monika] Tutaj ma podbicie basu. - [kolega] Ma nawet autorewers. Czadowo.
- [Monika] No. Fajny, nie? - Pani Monika?
[wokół niewyraźne rozmowy uczniów]
To ja…
[Gadacz] Z autorewersem?
Prezent. Od narzeczonego.
Musi panią bardzo kochać.
Spróbowałby nie.
Hmm. Opowie mi pani o nim więcej?
[złowroga muzyka]
[nadal ta sama muzyka]
[muzyka cichnie i ustaje]
Wiesz, że była u mnie policja?
I co?
Nawet pod szkołę przyszli.
Wszyscy się patrzyli na mnie jak na złodziejkę.
Ojca też odwiedzili.
Po co?
Przeszukali całe gospodarstwo.
Szukali łupów z napadu.
Powtarzam, że ja tego nie zrobiłem.
To jakim cudem ze wszystkich ochroniarzy podejrzewają tylko ciebie?
Bo tego dnia zamieniłem się na ten dyżur.
Myślisz, że jestem taka głupia?
Myślę, że szukałaś pretekstu, żeby się rozstać i…
I znalazłaś.
Chciałam z tobą rodzinę założyć!
A ty myślisz tylko o tej gówniarze, która cię nie pamięta!
[szeptem] Wypierdalaj.
Raz, kurwa! Nie ma cię!
[oddalające się kroki]
[wzdycha głośno]
[powolna muzyka instrumentalna]
[Janicka] Po co ten teatrzyk?
Ściągnęłam dwa patrole. Pół wsi się zleciało.
A tam nic nie ma.
A ten Kacper, on w ogóle tam nie bywa.
Wiem.
Ale nie chodziło o to, żebyście coś znaleźli,
tylko o to, żeby potrząsnąć drzewkiem i zobaczyć, co spadnie.
- Co spadło? - No zostawiła go.
Mam nadzieję, że on naprawdę to zrobił.
[wzdycha] Masz jakieś wątpliwości?
Wolałabym, żebyśmy nie rozpieprzali życia chłopakowi, który jest niewinny.
[szmer wody]
No przepraszam, rura pękła.
Kazałem już zakręcić wodę, ale coś chyba…
Znajdziemy nowy pokój.
Nie trzeba.
[Janicka wzdycha]
Tu będzie twój pokój.
Rozgość się.
Dzięki.
[kroki Janickiej w pokoju obok]
[mechaniczne szczekanie]
Córka?
Woli mieszkać z ojcem.
Przykro mi.
Kim on jest?
Anglista, wykłada na uniwerku.
Tak zwany… porządny człowiek.
Próbowałaś o to powalczyć?
A ty?
Próbowałem.
Ale nie wystarczyło.
No widzisz.
Tacy jesteśmy niewystarczający.
[mechaniczne szczekanie]
Jednego tylko żałuję.
Że… prawie nie widuję swojej wnuczki.
W tej robocie nie ma miejsca na niedzielne obiadki.
[Gadacz] Podobna.
Na śniadanie nie licz.
Gotować nie lubię i nie będę.
- [Gadacz] I tak rano wyjeżdżam. - [Janicka] Gdzie?
Nie mówi się „gdzie”, tylko „dokąd”.
Ta psycholożka mówiła coś o jakimś PGR-ze, a w papierach Kacpra nic o tym nie ma.
Jadę się rozejrzeć.
- Ola… - Hmm?
- Jaki to jest kolor? - No zielony.
A tak dokładnie?
Taka butelkowa zieleń?
O! Właśnie.
Brawo.
[złowroga muzyka]
- [silnik gaśnie] - [wokół szczekanie psów i gęganie gęsi]
[muzyka cichnie i ustaje]
- [ciche rżenie konia] - [gdakanie kur]
Dzień dobry.
Dobry.
[obok głośne szczekanie psa]
Pan do kogo?
Na razie trudno powiedzieć.
Kacperek już tu nie przyjeżdża. Jak Zosia umarła, obu dzieciaków zabrali.
[obok radosne okrzyki dzieci]
- Obu? - Jego i Ewunię.
On już pewnie dorosły jest.
A czego pan od niego chce?
Hmm.
Zwykła policyjna robota.
A wie pan, że on jako jedyny z naszej wsi olimpiadę z matematyki wygrał?
Do liceum go bez egzaminów wzięli.
A jego mama?
Zofia?
Kiedy umarła?
Z pięć lat będzie.
Ale o tym nie będę gadała.
[cisza przerywana krakaniem wron]
A szanowny do kogo?
[Gadacz] Zofia Surmiak.
Nie mogę znaleźć grobu.
[metaliczny brzdęk]
[grabarz] Zosia…
O, tam leży.
Dlaczego tam?
A mnie to… nieelegancko o tym rozmawiać.
Samobójstwo.
Wiesz, tu jak gospodarstwo zlikwidowali, to tu nic nie było.
Ani roboty znaleźć, ani gdzie dojechać, ani nic.
Tu trzy gęby do wykarmienia.
Kredyt wzięła.
No to ją nachodzili.
Kurwieńce jedne bankiery nasyłali tych komorników.
Kto by to wytrzymał? Tylko dzieci szkoda.
Ten to już taki dorosły.
Porządny chłopak. Kwiaty przywiózł ostatnio.
Trzymał się tu z kimś bliżej?
Ano trzech ich było. Tamten Marek od Nowaków.
Wielki taki chłop. Łapy w polu wyrobione.
I taki ten…
Bartek, Artek?
Chuj go tam wie. Lebiega taka, nierób.
Ale… niechby go kto ruszył,
tamci gotowi byli z siekierami.
Tak się trzymali razem.
Rozjechali się.
Jeden do Warszawy, drugi tam z dziadkiem na wsi mieszka.
Takie życie.
To gdzie ten grób?
[mężczyzna] O tam, o. Za płotem.
[powolna muzyka instrumentalna]
[głośniejsza, złowroga muzyka]
- [pociąga nosem] - [pikanie klawiatury]
[dzwoni telefon]
- Halo? - [Gadacz] Cześć, Kieszonka.
Sprawdź, do jakiego bidula trafiła Ewa Surmiak.
- A kim jest Ewa Surmiak? - Kacper ma siostrę.
Jakim cudem?
Nie wiem, jakim cudem mogliśmy jej nie mieć w papierach.
Za moich czasów ona też miałaby teczkę.
Czekam pod tym numerem.
Tylko pośpiesz się, bo tu trochę piździ.
[z irytacją] „Kieszonka”.
[dyrektorka] Ewunia trafiła na okres próbny.
Takie… zapoznawanie się z rodziną.
[Gadacz] Dawno?
W marcu zaczęli ją zabierać do siebie, ale taki proces trwa. Rozumie pan?
Nie możemy oddawać dzieci byle komu.
One się już dość nacierpiały.
[Gadacz] A Kacper?
On też do was trafił.
No tak, po śmierci mamy, razem z siostrą.
Jak skończył 18 lat, no to się wyprowadził.
Pojechał do Warszawy.
[wzdycha] Mówił, że jak zarobi, to wróci po Ewę, ale…
[cisza przerywana tykaniem zegara]
On wie o tej adopcji?
Tak, powiedziałam mu ostatnio, że znaleźliśmy jej nową rodzinę.
- Kiedy? - Co kiedy?
Kiedy się dowiedział?
[złowroga muzyka]
[niewyraźne rozmowy]
Dobry.
Nie powiedziałeś nam całej prawdy.
Nie poznaliście się na kursie ochroniarskim.
Pytaliście, co nas łączy, to powiedziałem. Byliśmy na kursie. Łatwo sprawdzić.
Myślisz, że jesteś najmądrzejszy z całej wsi?
Co zrobić?
Tylko szczęścia do kobiet brak.
Sprawa przycichnie, to sama wróci.
Nie wróci.
Wiesz, co ty możesz?
Chuja możesz.
Powiem ci, co mogę.
Mogę pojechać do twojej siostry i opowiedzieć jej o tym,
jak zamordowałeś trzy niewinne kobiety.
A ona wtedy cię znienawidzi.
I już nigdy się z tobą nie spotka.
[złowroga muzyka]
Nie mówię „żegnaj”.
Mówię „do widzenia”.
Ty wiesz, o co prosisz?
[stukot kopyt]
Zapłacę panu.
[rżenie konia]
Albo odpracuję. Już pan wie, że umiem, co?
[wnuczka] Dziadek, patrzysz?
Pięta w dół!
Mogę ci go wystawić.
Posprzątać.
Ale za spust pociągniesz sam.
Pasuje?
[złowroga muzyka]
[złowroga muzyka narasta]
[Gadacz] Spodobało ci się, co?
[muzyka cichnie i ustaje]
Niespecjalnie.
W takim razie dlaczego to zrobiłeś?
Potrzebowałem pieniędzy.
[szczęk ładowanej broni]
Nie mówię o kradzieży.
Dlaczego je zabiłeś?
Bo coś zależało ode mnie w końcu.
[pociąga nosem]
To miała być zwykła, prozaiczna robota.
[rytmiczna, złowroga muzyka]
[szczęk zamka]
A ty co?
Bez roboty żyć nie możesz?
Buty zostawiłem.
Lakierki eleganckie takie.
- Na tę przysięgę jadę. Wpuścisz mnie? - Wchodź.
[Mietek] Herbaty się napijesz?
[szczęk ładowanej broni]
- [donośny huk] - [łoskot upadającego ciała]
[głuchy szczęk]
[szeptem] Skurwysyn…
[Kacper kaszle, dusi się]
Jeszcze na gówno mówiłeś papu,
kiedy Szwed z kolegami stawiali mi gorzałę.
[Kacper rzęzi]
A ta zwykła, prozaiczna robota będzie cię kosztować 25 lat.
Może nawet załapiesz się na czapę.
[Kacper chichocze]
[Gadacz] Może zrobią dla ciebie wyjątek i zostaniesz ostatnim Polakiem,
którego powiesili.
- Kawał historii. - Tylko jeśli mnie złapiesz.
A nie potrafisz.
[dyszy ciężko]
Obaj wiemy, że nic nie masz. Co, narzędzie zbrodni?
A może już obaliłeś moje alibi, co?
W końcu znajdę coś, co przegapiłeś.
Tacy jak ty zawsze coś przegapiają.
[muzyka narasta]
Wracaj na wieś.
Popij, poruchaj.
W więzieniu będzie ci tego brakowało.
[muzyka powoli przechodzi w stukot kopyt]
[Szwed] Tadziu, po chuj mi taki koń?
Płacisz za niego kupę hajsu, a on nawet nie wie, że pracuje dla ciebie.
Biega z tym… 40-kilogramowym pokurczem i pewnie myśli, że to on jest jego panem.
Może ma to w dupie.
To, kto jest jego panem.
Może po prostu lubi sobie pobiegać w niedzielę.
Wyprzedzić jakiegoś Karino i mieć trochę radochy.
Musisz uważać.
Skoro przyszli do mnie, mogą pójść do kogoś głupszego.
Pomożesz mi ich wsadzić?
Tadek…
Wiesz, że ja lubię z końmi porozmawiać.
A i z hieną się dogadam, jak trzeba.
Ale psów kurwów nienawidzę.
Dzięki, Heniu.
[szum faksu]
[piknięcie]
[szeptem] Oż ty kurwa.
[w oddali - niewyraźne rozmowy, dzwonienie telefonów]
Właśnie przyszło.
Wygląda na to, że nasi podejrzani w dniu napadu dostali mandat.
Co jest, Ola?
Zobacz.
Droga z Warszawy do Wesołej.
Najkrótsza trasa prowadzi tędy.
A nasi geniusze pojechali tu.
Dłuższą drogą?
Zupełnie naokoło.
Po co?
Radar. [puka w mapę]
- Jedyny na tej drodze. - No i?
Chcieli mieć pewność, że da im alibi.
[coraz głośniejsze skwierczenie]
- Drabik. - [Drabik] Tak?
Jaja ci się palą.
[pośpieszne kroki]
- [złowroga muzyka] - [pstryknięcie]
[żołnierz 1] Dzień dobry. Dokumenty poproszę.
Dobra.
[żołnierz 2] Chłopaki, odsuńcie się!
[żołnierz 3] Wysiadać!
W dwuszeregu zbiórka!
Baczność!
Na prawo patrz!
Spocznij.
[żołnierz 4] Miałem robić na ochronie, ale zawinęli w kamasze i…
- [Gadacz] I jak kariera w wojskowości? - Myślałem, że będzie gorzej.
Kacper Surmiak. Był na przysiędze, prawda?
Tak.
Ale mówiłem już państwa kolegom. Byli w trójkę - Mareczek, Kacper i Bartek.
I po tych odwiedzinach to do dzisiaj mam chody u dowódcy.
No, dobre chłopaki, to i wódeczkę przywieźli.
- [parska cicho] Bimber? - A gdzie bimber?
Zajzajer taki rozrobiony.
Mareczek latał dla takiego gościa, co handlował hurtowymi ilościami.
Znaczy… ja nic o tym nie wiem.
Ale powiem tyle. Dwa dni było pite.
- Dwa? - Dwa. Wódkę przywieźli dzień wcześniej.
W nocy przed przysięgą.
No to musieliśmy od razu sprawdzić, czy dobra? [śmiech]
Na drugi dzień, jak stałem na tym mrozie na przysiędze,
to tak mi było niedobrze, rzygać się chciało.
- Nabity byłem jak karabin. - O której skończyliście pić?
Nie pamiętam.
Ale świtało już.
Ja się zdrzemnąłem, ale chłopaki od razu pojechali do siebie.
Dobrze było. Dowódca był zadowolony.
Na następny dzień grilla pozwolił zrobić.
Śmieci jakieś były do popalenia,
no to przy okazji mogliśmy kiełbaskę opierdolić, nie? [śmiech]
A ten grill to gdzie?
Tutaj.
[powolna, złowroga muzyka]
[rytmiczna, dynamiczna muzyka]
[Kacper] Dwanaście minut!
[dyszy ciężko]
[plusk wody]
[szeptem] Ożeż kurwa.
[Kacper] Dobra.
- [Kacper] 20. - [Bartek] No.
- [Kacper] 4 w lewo, 20. - [Bartek] Raz.
[metaliczny szmer]
- 4… - Teraz uważaj, 70.
[miarowy, metaliczny szmer pokrętła]
- [kliknięcie] - Jest.
[metaliczny brzdęk]
Gdzie jest reszta?
[ze złością] Miało być półtora miliona, nie?
Kurwa mać, spóźniliśmy się.
[Marek szeptem] Ja pierdolę.
[Bartek] Kurwa…
[w oddali - otwieranie drzwi, niewyraźne rozmowy kasjerek]
- [kasjerka 1] Nie, nie, nie. - [kobiecy śmiech]
[kasjerka 2] Ale… że sama piekłaś?
- Kiedy miałam mieć czas? - Chodźcie.
Ja myślałam, że naprawdę.
No proszę, proszę, proszę.
Co, do chuja?
Miał być tylko ten stary.
[Kacper] Kurwa, nie wiem!
Maski.
Szybko.
[wokół niewyraźne rozmowy]
[niepokojąca muzyka]
[muzyka cichnie i ustaje]
[oddycha z trudem]
[płytki, nerwowy oddech]
Nie, nie…
- [dyszy nerwowo] - [mama Bartka] Synek?
Co jest?
Bartek, patrz na mnie, proszę cię. Co się dzieje?
Kochanie, co się dzieje?
[zduszone jęki]
Panie majorze. Nie wiem, czy to ważne. Jeden z tych trzech trafił na pogotowie.
- Który? - Bartek.
Był z matką w banku, wypłacał pieniądze i zemdlał.
Lekarze mówią, że to stres. Że to jakaś… hiperwentylacja.
Dzięki.
- Kasetę przyszłem oddać. - „Przyszedłem”.
Mówię przecież.
Nieprzewinięta.
Będzie kara.
Weź sobie nie żartuj.
[wzdycha] No dobra, spadaj.
Jakiś facet mówił, żebym ci to zostawił.
[trzask drzwi]
[powolna, złowroga muzyka]
[Bartek oddycha nerwowo]
I jak? Załatwione?
Za przedsiębiorczość.
Polecam się.
[złowroga muzyka]
- [okrzyki dzieci] - [w oddali - niewyraźne rozmowy, śmiechy]
[pukanie naśladujące piłkarskie bębny]
[otwieranie drzwi]
[Gadacz] Cześć.
Zrób sobie przerwę, Zdzisiu.
[trzask drzwi]
Mamy coś?
[szeptem] Hej!
Gościa mamy.
[dzwonek do drzwi]
- [mama Bartka] O! Dobrze, że jesteście. - Dzień dobry.
Ja już nie wiem, co się dzieje.
- Nie je, nie śpi, tylko płacze. - Spokojnie, pani Beatko.
Zajmiemy się nim.
Znowu śniła mi się ta kasjerka.
- [Kacper] Uspokój się. - Ta z reklamówką na głowie.
[Bartek, szlochając] Widzę jej naderwane ucho z kolczykiem…
Stul ryj!
Pokaż to zdjęcie.
[powolna, złowroga muzyka]
O czym on mówi?
Pokazałeś mu to zdjęcie?
Widzisz tam gdzieś kolczyk?
Reklamówka po samą szyję.
Wiedział o kolczyku.
Bo to oni to zrobili.
Kolejna poszlaka.
- O co ci chodzi? - O dowody.
Te nagrania w sądzie nie wystarczą.
Potrzebujemy… Nie wiem, narzędzia zbrodni.
Ukradzionych pieniędzy, czegokolwiek.
Mamy najsłabsze ogniwo.
[Janicka naśladuje dyszenie psa]
[dyszenie przechodzi w skomlenie]
[mechaniczne szczekanie]
- Trzymaj. - Dzięki.
[wzdycha] Proszę.
Oddam, obiecuję.
[kasjerka] Dobre? Smakuje?
- [na nagraniu niewyraźne rozmowy] - [pikanie klawiatury]
Boże, moje kochanie!
[kobieta] Szczęśliwa rodzinka.
Kacper, do ciebie.
- [Kacper] O. - [wokół niewyraźne rozmowy]
Halo?
[Bartek] Przepraszam.
Przepraszam, ja już…
- Ja już dłużej tak nie… - [mężczyzna] Twoje zdrówko!
Bartuś… Ale o czym ty mówisz, co?
Ja… Ja muszę… Ja się muszę przyznać.
[sprzedawczyni] Garnki! Stalowe garnki!
Bartuś…
Rozmawialiśmy o tym. Jeden za wszystkich, wszyscy za jednego.
Kurwa mać, no!
[dynamiczna, rytmiczna muzyka]
- Weź się…! - [Rysio] Matko Boska!
- [pisk opon] - [głośny klakson]
[dzwoni telefon]
Gadacz, słucham.
[nadal ta sama muzyka]
Dzień dobry.
O… Oczywiście.
Posłuchaj.
Dobrze robisz.
Widzimy się za 20 minut na komendzie.
Do zobaczenia.
Ola.
Ola!
Kieszonka!
[wzdycha] Co?
Dzwonił Bartek.
Chce zeznawać.
Zbieraj się.
Jedziemy na komendę.
O kurde…
[pisk opon]
[nadal ta sama muzyka]
Gdzie on jest?
Nie wiem. Wybiegł jak szatan.
Gdzie?
No… nie wiem.
Cały był zapłakany.
Zadzwonił gdzieś i poleciał.
No chodź!
[piknięcie, automatyczne wybieranie]
[sygnał łączenia]
Gadacz, słucham.
Bartek?
To ty?
Bartek?
[trzask drzwi]
[nadal ta sama muzyka]
[wzdycha ciężko, szlocha]
[nadal ta sama muzyka]
[Janicka] Bartek Sawczuk. Zgłosił się już?
A czemu?
Kurwa!
- [nadal ta sama muzyka] - [pisk opon]
[pisk opon]
[oddycha ciężko]
- [Kacper] Bartuś! - [sygnał odjazdu]
[Kacper] Bartuś.
Już dobrze.
[muzyka ustaje]
Zostaw mnie, proszę.
- [Bartek szlocha] - [Kacper dyszy]
Już wszystko dobrze.
[donośne podmuchy wiatru]
[Kacper] To trudny moment.
Ale teraz nie możemy odpuścić.
Słyszysz?
Minie miesiąc.
Sprawa przycichnie.
Zaczniesz wydawać, tak, i…
[pociąga nosem]
I wszystkie te nasze złe sny to…
[wzdycha]
To miną.
Zobaczysz.
Kupisz sobie poloneza, co?
Albo alfę, nie?
[cichy śmiech]
Zawsze chciałeś alfę.
Będziemy…
Będziemy rwać laski na nie, co?
I wszystkie będą nasze.
Zawsze chciałeś włoski wóz, Bartuś, nie?
Coś jeszcze sobie kupisz.
[Bartek krztusi się]
[z trudem] Nie! Nie! Nie!
[Bartek dyszy i rzęzi]
Nie!
- [Bartek się dławi] - [wrzeszczy]
[Kacper wrzeszczy]
[Bartek rzęzi]
[Kacper stęka z wysiłku]
- [Kacper dyszy] - [zduszone jęki Bartka cichną]
[powolna, smutna muzyka]
[dyszy ciężko]
- [niewyraźne rozmowy] - [pstryknięcia migawek]
[niewyraźne rozmowy przez policyjne radio]
[Janicka] Kurwa…
Zabiliśmy chłopaka.
[Gadacz] Mordercę.
Jeśli już, to zabiliśmy mordercę.
[nadal ta sama, smutna muzyka]
Naprawdę wierzysz w to, że chłopak jechał przyznać się na komendę,
a potem nagle zmienił zdanie
i pojechał się wyhuśtać na drugi koniec miasta?
To Kacper.
Pozbył się najsłabszego ze stada.
[ciche skrzypienie sznura]
[muzyka cichnie i ustaje]
To był nasz Bartek.
Ja musiałem to zrobić.
Chciał nas zakapować.
- I wszyscy poszlibyśmy na dno. - To był nasz Bartek!
[cicha, niepokojąca muzyka]
Jaki ja miałem wybór twoim zdaniem?
Jakby złożył zeznanie, wszystko poszłoby się jebać.
[nerwowy chichot]
A ja ją muszę wyciągnąć z tego bidula, rozumiesz?
- Muszę ją stamtąd wyciągnąć! - Nikt ci jej nie da.
Nikt.
Nieprawda.
Będę miał stabilną pracę.
Będę miał… normalny dochód i…
I w końcu się nią zajmę.
[dyszy] Bo… Bo ja się potrafię nią zająć!
Tylko…
Kiedy ty, śmieciu, zrozumiesz…
że ona cię nie potrzebuje?
Nawet nie pamięta waszej matki.
Zamknij się.
Ewa potrzebuje… normalnego życia.
My jesteśmy rodziną!
Zawsze cię podziwiałem.
Braciszku.
[dyszy nerwowo]
- [głuchy szczęk] - [szlocha]
- [Marek stęka] - [łoskot]
[oddycha ciężko]
- Ręce! - [Kacper] Musiałem się bronić.
- Podnieś ręce! - [Kacper] Chciał mnie zabić.
Odwróć… Stój! Odwróć się!
Na kolana.
Na kolana powiedziałem!
Ręce!
Do tyłu!
Bransoletki!
Marek…
Marek chciał mnie zabić.
[cichy świergot]
[powolna, smutna muzyka]
[pstryknięcia migawek]
Pani prokurator.
Piękna robota.
Trzy uderzenia. Każde z nich było śmiertelne.
Nie zostawił wiele przypadkowi.
[pociąga nosem]
Co ty robisz?
- Popieprzyło cię? - A co?
Chce go pani przesłuchać?
[smutna muzyka narasta]
[świergot]
[muzyka cichnie i ustaje]
Jest pan pewien, że nie potrzebuje adwokata?
- Nie mam nic do ukrycia. - To dobrze.
Proszę opowiedzieć, co się stało.
Marek wciągnął Bartka w to wszystko.
W co wszystko?
W napad.
A ty oczywiście nie miałeś z tym nic wspólnego?
To poznajesz?
[Kacper] Tak, poznajesz.
Pożyczałem parę razy dla dziewczyny.
Byłej dziewczyny.
Pożyczałem parę razy dla byłej dziewczyny.
Nie wiedziałem, skąd Marek to ma, ale zacząłem się domyślić.
Ania, kasjerka z banku, miała takiego walkmana.
[Janicka] Która to?
Ta.
- Ta? - Po co mi pani to pokazuje, co?
Marek mnie wykorzystał.
I Bartka też.
[powolna, złowroga muzyka]
I dlatego Bartuś się powiesił.
[w głośnikach echo kroków]
[trzask drzwi]
[prokurator wzdycha]
Daj nam chwilę.
Ola.
- [szum w głośnikach] - Co on odpierdala?
- Tak chcesz to rozegrać? - Czyli jak?
[stłumione uderzenie]
Kurwa.
[Gadacz] Co ty myślisz?
Że możesz odjebać sześć osób i spokojnie wrócić sobie do domu?
Ja już nie mam domu.
Grzeczniej!
Widocznie nie jesteś tak dobry, jak myślisz.
[Gadacz] Parę lat temu
załatwilibyśmy to inaczej i już dawno byłoby po sprawie.
Tęsknisz, kurwa, co?
[Gadacz] Być może.
Ale i tak mam wystarczająco dużo, żeby zamknąć cię na długie lata.
Chuja masz. Każdy papuga uwali to w sądzie.
Mam świadka, który widział, jak palicie dowody.
Kogo, kurwa?
Najebanego poborowego, co był tak sztywny,
że jakbym mu wyciął nerki, to by się zorientował dwa dni później, co?
A może po prostu cię odpierdolę?
Co on, kurwa?
Taran, kurwa!
Otwieraj! Otwieraj te, kurwa, drzwi!
- Tego nie wziąłeś pod uwagę, co? - Gadacz!
Że znajdzie się stary ubol, który i tak stracił już wszystko,
więc chętnie wyrwie jeszcze jednego chwasta.
- [Drabik] Otwieraj, kurwa! - No to dawaj.
- [Drabik] Kurwa, otwieraj! - Wiem, że też potrafisz.
[szarpanie za klamkę]
- [Drabik] Otwieraj, kurwa, mówię! - [Kacper dyszy]
[walenie do drzwi]
[Drabik] Powiedziałem, otwieraj!
Otwieraj!
Chciałem zapytać…
czy jestem zatrzymany.
Jeśli tak, to chciałbym wnieść skargę i…
I chyba potrzebuję adwokata.
A jednak.
Proszę nie opuszczać miasta.
[złowroga muzyka]
[Gadacz] Kieszonka? Chyba wiem, skąd Kacper wziął broń.
Nie spuszczaj go z oka.
Panie pułkowniku, żołnierz, który pełnił wartę
w nocy z 3 na 4 listopada.
Muszę z nim porozmawiać.
Rozumiem, że pan nie zna naszych regulaminów.
Ale to jest niemożliwe.
Dobra.
Posłuchaj.
Wiem, że chcesz chronić swoich ludzi i szanuję to.
Ale jeśli natychmiast nie dostanę tego chłopaka,
to zrobię ci tu taki gnój,
że wypierdolą cię na bruk i chuj strzeli wcześniejszą emeryturę.
Miałeś wtedy wartę, prawda?
[drżącym głosem] Nockę właściwie.
[szlocha]
[ciszej] Cokolwiek się wydarzyło…
nic ci nie zrobią.
Masz na to moje słowo.
Ale muszę wiedzieć, co stało się tamtej nocy.
[drżącym głosem] Ja… Ja…
zgubiłem broń.
Jaką?
Glauberyt.
PM-84.
I… I jak się obudziłem, to już jej nie było.
I… się przestraszyłem, bo za coś takiego się idzie siedzieć.
Zgłosiłeś to gdzieś?
Nie, bo… ona się znalazła.
[szlocha]
Kiedy?
No mów, kurwa!
Jak ludzie się zbierali na przysięgę, no.
Przed 12.00.
Gdzie ją znalazłeś?
W krzakach koło wieżyczki.
Nie wiem, jak się tam znalazła. Sprawdzałem i wcześniej jej tam nie było.
I… I dopiero przed południem zobaczyłem ją tam.
Było coś jeszcze?
Czy tak po prostu się znalazła?
No brakowało kilku nabojów, ale…
Ale wiedziałem, że jak to zgłoszę, to mi tutaj zrobią piekło.
[szlocha]
[złowroga muzyka]
[nadal ta sama, mroczna muzyka]
[oddycha nerwowo]
[kasjerki szlochają]
[Bartek] Mam wszystko. Spierdalamy!
[Bartek] Kacper!
[muzyka ustaje]
[Ania] Kacper?
- [Marek, szeptem] Ja pierdolę. - [kasjerki szlochają]
- [dyszy głośno] - [kasjerki szlochają]
[kasjerka 1] Nie.
- Nie, nie… Nie! - [kasjerka 2] Nie!
[kasjerka 3] Nie, nie, nie…
Nie! Nie!
- [donośny wystrzał] - [obie wrzeszczą]
[łoskot upadającego ciała]
- [głuchy szczęk] - [kasjerka szlocha]
[głuchy szczęk]
[Marek] Zabieraj go stąd.
[kasjerka wrzeszczy]
[wrzaski cichną]
[muzyka ustaje]
[Kacper stęka z bólu]
[za ścianą płacz dziecka]
[na zewnątrz krótki policyjny sygnał]
[w oddali - okrzyki dzieci]
[powolna, złowroga muzyka]
[muzyka głośniejsza i bardziej rytmiczna]
- [warkot silników] - [pisk opon]
[policjant 1] Chowaj się.
[policjant 2] Pompka!
- Na ziemię! - Policja!
- [niewyraźne okrzyki]
Co jest?
[taksówkarz stęka z bólu]
- Ej! Ty! - [pisk opon]
Ej! Ty! Stój!
Ustawiamy blokady na wszystkich wylotówkach.
Nie ma prawa się wymknąć.
Odjebał już sześć osób.
Macie prawo użycia broni bez ostrzeżenia.
Ostatnio poruszał się ukradzionym oplem rekord
z taksówkarskimi oznaczeniami.
Kolor - oliwkowy.
Numer rejestracyjny: WUD 7274.
Wiem, gdzie on jest.
[policjant] Zapraszamy.
Stać.
- [Gadacz] Kto dowodzi? - Czarek.
- O, dzień dobry, majorze. - Cześć.
Wstrzymaj to na chwilę.
Znam chłopaka.
Nie musicie wchodzić na ostro.
[Czarek] Tam są dzieci.
Proszę cię.
[Czarek wzdycha]
[drzwi otwierają się]
[szczęk broni]
- [Ewa] Pieniek. - [Kacper] Pieniek?
[Ewa] O, mam. Mam, czekaj, mam.
A to będzie szło tak.
To tu.
- Tak, to będzie do pieńka. - Mhm.
- Tak, tu. - Daję.
To tu jest.
[skrzypienie drzwi]
[Gadacz] Kacper?
Przyszedłem po ciebie.
Chodź, zbudujemy…
[przełyka ślinę]
Zbudujemy jeszcze pieniek, co?
Chodź.
Musimy już iść.
Nie… Kacper, zostań…
[oboje szlochają]
Chodź.
Ułożysz dalej sama, tak?
[Ewa płacze]
Dasz sobie radę, zobaczysz.
[powolna, smutna muzyka]
- [Ewa szlocha] - [Kacper] Wyjdę sam.
Kacper…
[smutna muzyka narasta]
[strzały zagłuszone przez muzykę]
[nadal ta sama muzyka - ciszej i wolniej]
[pstryknięcia migawek]
[brawa]
[spiker] Uroczyste podpisanie dokumentów fuzji
wieńczy wielomiesięczny proces negocjacji.
Dzięki prywatyzacji i połączeniu obu banków
uda się stworzyć międzynarodowego czempiona,
który będzie wizytówką naszego kraju
i z którego wszyscy Polacy będą mogli być dumni.
Nowa instytucja będzie nie tylko największym graczem na rodzimym rynku,
ale też będzie mogła rywalizować z największymi bankami Europy.
Polska wkracza do finansowej czołówki.
[gromkie brawa]
[muzyka cichnie i ustaje]
[lektorka] To już 19. dzień
samotnego marszu Marka Kamińskiego na biegun południowy.
Polski polarnik zbliża się do półmetka drogi
liczącej prawie półtora tysiąca kilometrów.
Według organizatorów polarnik czuje się dobrze,
a jego wyprawa przebiega bez najmniejszych zak…
[telewizor cichnie]
- Gratuluję. - Nie chciałeś przyjść?
Bez blachy?
Biletowana impreza.
Nie jestem im już potrzebny.
Więc tak to się skończy?
Ty masz nowe pagony, a ja?
Znowu jestem cywilem z brudną przeszłością.
I paroma zarzutami.
Naprawdę chodziło tylko o odzyskanie roboty?
Nie wiem.
[głośno wciąga powietrze]
Ta praca to jedyne, w czym jestem dobry.
Tak uważasz?
[wzdycha ciężko]
Byłem chujowym mężem.
Niewiele lepszym ojcem.
Nawet matkę potrafiłem zawieść.
A naprawdę wystarczyło, żebym zrobił cokolwiek,
żeby była ze mnie dumna.
Ona umierała 20 kilometrów stąd,
a ja w tym czasie uganiałem się za jakimiś podrzędnymi solidaruchami.
W dupie miałem awanse.
Nawet tego merca też miałem w dupie.
Po prostu byłem w czymś dobry.
[smutna, powolna muzyka instrumentalna]
A wiesz w czym?
W zaglądaniu ludziom pod maski.
Potrafiłem wyczuć zgniliznę w każdym…
bo wiedziałem, że każdy…
jest tak samo zakłamany jak ja.
Kiedy… przydzielono mnie do tego zadania…
zobowiązałam się donosić na ciebie.
No przecież wiem.
[nadal ta sama muzyka]
[szum tarczy telefonu]
[ciche skomlenie psa]
[sygnał łączenia]
- [dziewczynka] Halo? - Cześć.
[muzyka cichnie i ustaje]
[złowroga muzyka]
[muzyka cichnie i ustaje]
[powolna muzyka instrumentalna]
[muzyka cichnie i ustaje]
Napisy dla niesłyszących: Krzysiek Igielski