Kręcimy.
Akcja!
Pan Soprano?
Tak.
Niech pan siada.
DAVID CHASE TWÓRCA RODZINY SOPRANO
Twoje pierwsze wspomnienie?
To był sen.
Matka miała na ścianie
metalowy ozdobny uchwyt,
na którym wieszało się kwiatki.
We śnie się na nim huśtałem.
Może po prostu pierwszy raz
zapamiętałem swój sen i pomyślałem: „Co to było?”.
„Co się dzieje w mojej głowie?”
Zabawne, ile zapomniałem.
Kiedy ludzie przywołują jakieś zabawne historie,
najczęściej nic nie pamiętam.
No tak.
Cięcie!
Na świat przyszedłem w Mt Vernon, niedaleko Bronxu.
Do New Jersey przeprowadziliśmy się,
gdy miałem cztery latka.
Boonton było miastem-bohaterem wojny o niepodległość.
Produkowano tam kule do muszkietów.
Robiło za New Hampshire,
do którego ucieka Vito.
Uwielbiałem Boonton.
Nowy Jork w Boże Narodzenie?
Rockefeller Center, choinka - pełnia szczęścia!
Dział zabawek, Święty Mikołaj, kolejka.
- Byłeś pięć minut temu. - Nie byłem!
Byłeś. Za karę nic nie dostaniesz.
Spierdalaj, Mikołaju!
Błagałem ojca, żebyśmy wracali West Side Highway.
W porcie cumowały statki, których dzioby zwieszały się nad jezdnią.
Niesamowite!
Kochałem Meadowlands.
Krążyły plotki, że tam jest pochowany Jimmy Hoffa.
Albo Pennsylvania Station.
Tutaj kręciliśmy dużą część pierwszego sezonu.
Od ciotki przenieśliśmy się do robotniczego Clifton,
a później do West Essex.
Ojciec otworzył sklep z narzędziami. Obok była chińska restauracja.
Pamiętam widok skubanych kurczaków. Rodzice kręcili nosem.
Lubili chińszczyznę, ale nie sąsiedztwo knajpy.
Sprzedali interes i kupili sklep w jakiejś dziurze.
Ojciec harował jak wół,
ale w domu się nie przelewało.
Trwało to 35-40 lat.
Nie rezygnowali.
Dopóki ojciec nie zachorował
i nie sprzedał firmy za 1300 USD na licytacji.
Całe życie.
Nie byli szczęśliwi.
RÓB TO RÓB TAMTO
Matka miała trudny charakter.
Pracowała i dbała o rodzinę,
ale była przerażona i wściekła na świat.
Wieczorem ktoś zadzwonił. Po zmroku.
- Kto? - Nie odebrałam. Było ciemno.
Prześladowały ją koszmary.
Miała dziewięć sióstr i dwóch braci.
Jej rodzice przyjechali do Newark,
gdzie była silna, włoska społeczność.
W soboty kolację jedliśmy u dziadków.
Nie znali angielskiego.
Mój dziadek, Vito Bucco, odmówił nauki języka.
Paskudny gość.
Czułeś się przez nią doceniany?
Przez matkę?
Miała mi bardzo wiele do zarzucenia.
Ojciec również.
Doceniany...?
Raz dokądś jechaliśmy: matka, ojciec, ja i kuzyn Johnny.
W radiu coś leciało i wybijałem stopą rytm.
Kuzyn mówi: „Powinien grać na perkusji”.
Matka na to: „Po moim trupie! Gene Krupa był narkomanem”.
Metafeta? O, proszę.
Doceniany? Nie przyszłoby mi to do głowy.
- Bałeś się, że wybuchnie? - Czy się bałem?
Nie mów mi, jak żyć.
Jako dzieciak się bałem. Później zacząłem chuliganić.
To mi uratowało życie.
Popadłem w złe towarzystwo.
Kurdemol!
Oprychy, gangsterzy...
Sprężynowce, skórzane bransoletki, papierochy.
Liczyły się samochody, dziewczyny i alkohol.
W Nowym Jorku dostępny od 18. roku życia.
Przesiadywaliśmy na Upper East Side
i w Village.
Wracając raz z Manhattanu,
spotkaliśmy konkurencyjną załogę.
Zaczęliśmy ich wyzywać
i ciskać talerzami.
W Lincoln Tunnel. Napruci.
CZŁOWIEK NIEZWYKŁYCH TALENTÓW
W 1964 roku zacząłem naukę w Wake Forest w Karolinie Północnej.
- Koszmar! - Ponieważ?
Wytniecie to.
Na Południu panoszył się Ku Klux Klan.
Jedno bractwo miało za patrona Roberta E. Lee.
To była uczelnia baptystów: żadnego picia, tańców, gry w karty.
Skąd Wake Forest?
Nie przyjęli mnie do Princeton. Ani do Dartmouth.
Mój najlepszy kumpel szedł do Wake Forest. Zabrałem się i ja.
Byliśmy nieszczęśliwi.
Ale ktoś zaczął organizować wieczorki filmowe.
Tak poznałem Godarda, Bergmana, Felliniego, Słodkie życie.
Marcello? Chodź.
Szybko!
8 1⁄2? Chyba nic nie zrozumiałem.
Nie wiedziałem, co robi reżyser,
ale szczęka mi opadła.
Inny wszechświat.
Przeniosłem się na NYU, gdzie zobaczyłem Matnię Polańskiego.
Pomyślałem: „Może ja bym się tym zajął”.
Sztuka przez wielkie "S".
Już.
W październiku 1965 roku pojechałem z przyjaciółką do Bard College
i pierwszy raz zarzuciłem kwasa.
Siedziałem w nocy na brzegu Hudson
i powiedziałem: „Chcę kręcić filmy”.
Olśniło mnie, że to jest to,
co mógłbym robić.
- Na miejsca. - Akcja!
Tony? Dobrze się czujesz?
Dobrze się czujesz?
No.
Pierdolę jak potłuczony.
Niewiarygodne!
- W porządku. - Wcale.
Żałuję, że rano mi się, kurwa, ulało.
Kogo to gówno obchodzi? Te osobiste pytania...
Ludzi.
Jak powiedział Tony:
„Wspominki to najniższa forma rozmowy”.
Wyszedłbym,
ale widzę, że się starasz.
Tak, gabinet był okrągły. Bardzo podobny.
I zobowiązałem się wystąpić w dokumencie o Rodzinie Soprano.
Nie sądziłem, że będzie o mnie.
DAVID CHASE I „RODZINA SOPRANO”
Interesuje mnie,
jak bardzo osobistym projektem
była dla ciebie Rodzina Soprano.
Cała koncepcja serialu
to amalgamat tego, co przeżyłeś i przemyślałeś.
Przez lata powtarzano mi, żebym napisał scenariusz
o swojej pomylonej, śmiesznej matce.
Moja żona, Denise, podsunęła pomysł jako pierwsza.
Dołączyli do niej inni:
„Napisz o matce”.
W ’88 szukałam pracy.
David Chase pracował przy Almost Grown
i spotykał się ze scenarzystami.
Umówiliśmy się w restauracji przy Ventura Boulevard.
Byłam przed czasem.
Nagle widzę Davida:
„O, kurwa, jaki smutas”.
Kupka nieszczęścia.
SCENARZYSTKA/PRODUCENTKA
Usiadł i po jakichś dziesięciu minutach
płakaliśmy ze śmiechu.
Rozmawialiśmy o naszych matkach.
W ten sposób się zaprzyjaźniliśmy.
Powiedziałam: „Masz władzę”.
Doprowadzał do histerii ważniaków z Universalu.
„A przy matce zmieniasz się w piskliwego myszoskoczka.
O tym powinieneś napisać”.
Robin zasugerowała serial o mojej matce i producencie telewizyjnym.
„Kto miałby to oglądać?”.
Ale gdyby bohater był draniem, mogłoby się udać.
- Draniem, czyli mafiosem? - Tak.
Myślałem o De Niro i Anne Bancroft.
Planowałem film fabularny. Historie znalazły się w pierwszym sezonie.
Mafioso idzie na terapię, bo ma ataki paniki.
Co doprowadziło do omdlenia?
- Nie wiem. Może stres. - Z czym związany?
Toczy wojnę podjazdową ze stryjem.
Rządzisz Północnym Jersey, nie mną!
Umieszcza matkę w domu opieki.
Nie spędzasz czasu z paniami,
nie rozmawiasz z panami.
Nie wykorzystujesz możliwości.
Co ci zależy? Co z oczu, to z serca.
Matka bierze stronę stryja.
Trzech moich capo ma tu matki?
Chociaż powinny mieszkać z synami, jak ludzie.
Chcą mnie „odstrzelić”.
Matka spiskuje ze stryjem, żeby go zabić.
...nieudana mafijna egzekucja.
Uświadamia mu to terapeutka.
W przeddzień strzelaniny
znów nawijała o matkach,
które wyrzucają dzieci przez okna.
Ostatecznie ją dusi.
Znam prawdę. Twój jedyny syn!
Zrozumiałem, że to mógłby być serial.
RODZINA SOPRANO PILOT
Zrobiliśmy rundkę po telewizjach.
Fox, ABC, CBS i NBC...
Nikt go nie chciał.
Les Moonves mówi: „Znakomity scenariusz.
Ale czy jesteś przywiązany do tego, żeby brał Prozac?”.
„Można tak powiedzieć”.
„Odpada”.
Projekt był martwy.
Postanowiłem uderzyć do HBO.
Najlepszy wybór!
Próbowaliśmy odnaleźć się na rynku.
Telewizja to była wówczas wielka trójka -
z Fox czwórka.
Nie traktowaliśmy ich jak konkurencji,
lecz punkt odniesienia.
BYŁY PREZES I DYREKTOR GENERALNY HBO
Musieliśmy być inni.
HBO próbowało się wyróżnić.
BYŁA PREZESKA HBO ENTERTAINMENT
Kojarzono ich głównie z boksem i filmami.
Przełomem był Larry Sanders Show.
Ktoś siedział na moim krześle.
Mama niedźwiedzica.
Tłuste beztalencie!
Postaraj się tego nie spierdolić.
HBO pokazało, że robi coś innego i lepszego
niż stacje ogólnokrajowe.
Zastanawialiśmy się, jak by tu ruszyć z serialami.
Raju...
Schillinger wrócił.
Wyprodukowaliśmy Oz.
Nie jest taki zły.
Czegoś ty się naćpał?
I Seks w wielkim mieście.
Ważny był styl pracy:
szukaliśmy opowiadaczy i pozwalaliśmy im robić swoje.
Zgłosił się do nas David.
Był telewizyjnym weteranem i pracował przy niezłych produkcjach,
ale indywidualnie się nie wybił.
Ożeniłem się z Denise w 1968 roku.
Wujowie brali mnie na stronę i radzili: „Uciekaj.
Jeśli zostaniesz, małżeństwo się rozpadnie”.
Znali moich rodziców, ale chodziło głównie o matkę.
Żona by tego nie zniosła.
Matka była rąbnięta.
W dniu naszego wesela ruszyliśmy więc do Kalifornii.
Okazało się, że dostałem stypendium
na Wydziale Filmowym Uniwersytetu Stanforda.
Ktoś powiedział,
że historia USA w skrócie to: „Szumowiny płyną na Zachód”.
Taka prawda.
Alcatraz.
Siedzieli tu jedni z największych.
Nawet Capone -
za oszustwa podatkowe.
Pokiblował 11 lat i w 1947 umarł na syfilis.
Stare dzieje.
Studiowałem dwa lata.
Moją pracą dyplomową była Kariera i upadek Buga Manousosa.
Naśladowaliśmy Godarda.
W każdym razie tak się nam zdawało. Bo Godard toto nie był.
Nazywam się Manousos.
Mam greckie korzenie.
Mama, najwspanialsza damulka na świecie.
Pozbądźmy się truposza.
Zetrzyj z buźki ten uśmiech.
Sukinsynu!
Mamo, oberwałem w plecy.
Skończyłem studia i napisałem z przyjacielem scenariusz.
Wykładowca wysłał go do Roya Hugginsa,
ważnego producenta.
Całkiem o tym zapomnieliśmy.
Denise i ja zamieszkaliśmy w Los Angeles.
Denise zatrudniła się w kancelarii adwokackiej.
Ja zacząłem szukać pracy. Bezskutecznie.
W końcu zahaczyłem się w Clover Films.
Ich produkcje...
SKARB GENERAŁA SS, 1970
Niecałe 10 kilometrów stąd
znajduje się pole golfowe, strzeżone przez Niemców.
Każdy cholerny szkop ma zginąć.
Kręciliśmy na terenie spalonego osiedla w wąwozie Las Virgenes.
Robił za niemiecki fort,
zamieszkany przez niemieckie prostytutki.
Zagrałem epizod
i miałem być drugim reżyserem, ale błądziłem jak dziecko we mgle.
Sam film to było miękkie porno: pieprzenie i obciąganie.
Napisałem też dla Clover Films scenariusz Grobu wampira.
Nie!
Kim jesteś?!
Twoim synem, poczętym w grobie.
Tak...
Obłęd!
Na planie dowiedziałem się, że Roy Huggins przeczytał nasz studencki scenariusz
i chce, żebym napisał odcinek.
To była moja pierwsza fucha w telewizji: serial The Bold Ones: The Lawyers.
Na Wschodzie mówili: „To on”.
Moje nazwisko w telewizji!
Ale nie zgłębiałem tajników zawodu, chociaż chciałem być reżyserem.
Może zwyczajnie wstydziłem się
spytać operatora o radę.
Pisałem scenariusze pełnych metraży przez lata.
Żadnego nie zrealizowałem.
Chyba w 1973 roku Gildia Scenarzystów rozpoczęła strajk.
Miałem „dyżury” w Paramouncie, przed bramą DeMille'a.
Wspaniałe doświadczenie.
Demonstrowałem ze starymi wyjadaczami!
Czułem się, jakbym naprawdę należał do tego świata, do Hollywood.
Poznałem Paula Playdona, redaktora scenariusza Mission Impossible.
Nie miałem agenta, Paul mi go więc załatwił.
Po zakończeniu strajku
był serial The Magician.
Bill Bixby grał magika-detektywa,
który łapał złoli za pomocą szali i kapeluszy.
Miałem redagować teksty.
Później był Prywatny detektyw Jim Rockford.
Odlecieć stąd i Przystanek Alaska.
„Robiłem” w telewizji.
Mieliśmy związane ręce,
ale jednak próbowaliśmy przekraczać granice - na próżno.
Najgorsze były narady z kierownictwem stacji.
Byli święcie przekonani,
że w swojej pisaninie kochamy akurat ten kierunek,
jaki nam wskazują.
Przez takie doświadczenia
w serialu o mafii nikt nie ginął.
Wolałem nie ryzykować.
WRÓG PUBLICZNY NR 1, 1931
Ale przypomniałem sobie filmy z Jimmym Cagneyem.
Ojciec chrzestny. Nikt nie ginął?
Dlaczego to pomijać?
Poprawiłem scenariusz.
Wtedy HBO się zainteresowało.
Morderstwo musiało być nieodłączną częścią historii.
Elementem narracji i środowiska kulturowego.
Spotkaliśmy się z Davidem.
Choć był z regularnej telewizji,
pisał inaczej niż tradycyjni scenarzyści.
Kombinował jak rasowy filmowiec.
Znał świat przedstawiony na wylot.
A postaci? Były dla niego jak najbliższa rodzina.
Nie musiał nas długo przekonywać.
Zacząć tutaj?
Na castingu nic po sobie nie pokazuję. Mówię: „Bardzo dobrze”.
Bardzo dobrze.
„Dziękuję” i do widzenia.
Obsadzenie ról trwa.
Możesz zaczynać.
Później miałem służbowe śniadanie. Zostałem wezwany na konsultację.
O co biega z Triboro Towers?
Kierownik wysypiska chce odnowić kontrakt z Dickiem.
Chce odnowić kontrakt z Dickiem.
Kierownik wysypiska chce odnowić kontrakt z Dickiem,
ale bracia Kolarowie...
Jeszcze raz. Coś oklapłem.
Kolarowie?
Imigranci z Czechosłowacji czy innego zadupia.
Jeśli przejdą do Kolarów, oszczędzą milion rocznie.
No to będą nam bulić 40 razy więcej.
Nie będą. Powiedzieli czeskim...
...komuchom, żeby spierdalali.
Powiedzą i nam.
Czesi też ubóstwiają wieprzowinę.
Próbowałeś naszej kiełbasy?
Myślałem, że macie tylko włoską i amerykańską.
Przekraczamy granice kulturowe.
Wujek Uvzen nie wie, że tu jestem.
Jeśli się dogadamy, będę musiał mu powiedzieć.
Dogadajmy się, Emilu.
Przerwijmy to szaleństwo.
Utylizacja śmieci zmienia oblicze. Młode pokolenie ma wspólne interesy.
„Emilu”.
Liceum kończyłeś w Polsce?
Nie jestem Polakiem.
Czechosłowak...
...to nie typ Polaczka?
Przyjechałem tu jako 9-latek. Kończyłem West Essex.
Zmierzyłeś się z drużyną mojego kuzyna.
- Boonton. - Gdzie staf?
No tak.
Po to tu jesteśmy. Wszystko gotowe.
Częstuj się, Emailu.
„Emilu”.
Cięcie! Dobra.
Serial w HBO?
Żaden prestiż.
Szczerze? To była telewizyjna taniocha.
Serio.
Ale zachwyciłem się bohaterem.
Pierwotnie nazywał się Dean Moltisanti.
Nie wiedziałem, kim jest David Chase.
Ani że jest Włochem.
Myślałem: „Co to za jeden?
Nie-Włoch kręci serial o Włochach?
Scorsese i Coppola mają włoskie korzenie”.
Ale przygotowałem się i poszedłem na casting.
David ma kamienną twarz.
Michael był rewelacyjny, ale nic po sobie nie pokazałem.
Po castingu uznałem, że poległem.
„Trudno. Co on tam wie?”
„Nawet nie jest Włochem. Jebać go”.
DOM LIVII - DZIEŃ
Kto tam?
Zamknąłeś na klucz?
Przesłuchaliśmy ze sto aktorek.
To dom starców.
Odstawiały szalone włoskie matki.
Nie zamkniesz mnie w domu starców.
Widziałam kobiety bełkoczące jak idiotki!
Nie zbliżyły się do Livii,
którą przecież wzorowałem na własnej matce.
Znałem Nancy Marchand
z roli pani Pynchon, wydawczyni z serialu Lou Grant.
Przypominam panu, że to nie jest New York Times.
Wystarczy wziąć do ręki.
Żałuję, że nie posiadamy takich środków jak oni.
- Wycofam się, jeśli trzeba. - Tego nie powiedziałam.
Czy jednak w razie czego wygramy w sądzie?
- Klaps i tak dalej? - Nie.
Myślałem: „Nie uda się”.
Ale otworzyła usta i... bum!
Spędzasz czas z rówieśnikami. Są wycieczki i potańcówki.
Widziałam te kobiety w domach starców, bełkoczące jak idiotki...
Zjedz bakłażana.
Po prostu miała to „coś”.
Jeśli twój stryj ma coś do Arthura - a nawet nie spytam, o co chodzi -
to wie, co robi.
A ja nie?
Cóż, wiem jedynie,
że córki opiekują się matkami lepiej niż synowie.
Kupiłem ci CD i słucham zaciętej płyty.
Ludzie mówili, że moja matka jest wyjątkowa.
Ale kiedy rodzina zaczęła oglądać serial, to nagle słyszałem:
„Przecież to ciocia Norma!”.
Nie gadaj...
Przemieniała się w nią.
Wieczorem zjawisz się na urodzinach AJ-a z zapiekanym ziti.
Jeśli ktoś po mnie przyjedzie i mnie odwiezie.
Zapowiadali deszcz.
Przez niemal całą karierę
grałam eleganckie paniusie.
Jestem niezmiernie wdzięczna,
że pozwolono mi się wcielić w podobną megierę.
Dotąd nie miałam takiej szansy.
Po co ci prawo jazdy? Zasuwam do pracy.
Jasne.
Uciekaj!
Początkowo starałam się o pięć różnych ról.
Co to za babka?
Kochanki Tony'ego Soprano.
Remontujesz wysypisko?
Nie jestem dzieckiem. Łączy was bliska zażyłość.
Co to była za babka w restauracji?
Czapki nie ruszaj!
Wybrali inną aktorkę.
Świetnie.
David mnie polubił.
Po prostu byłam Włoszką i miałam wdzięk.
Sądziłam, że to bez znaczenia, bo to serial o śpiewakach operowych.
Skandal!
Stolik zabukowałem dwa tygodnie temu.
Goście się zasiedzieli, a przed państwem jeszcze pięć rezerwacji.
O hostessę się nie starałam.
Odebrałam telefon: „Chciałabyś to zagrać?”.
„Jasne”.
Po czym nie mogłam wykrztusić z siebie słowa.
Szykują dla państwa stolik.
Miałam tremę przez Lorraine, którą znałam z Chłopców z ferajny.
Karen! Grałam z Karen... Zgon!
Zaczął mnie dotykać. Zrobił się napastliwy.
Powiedziałam, żeby przestał. Nie posłuchał. Uderzyłam go,
a on się naprawdę zezłościł.
Lorraine była naszą jedyną gwiazdą.
Miała na koncie Chłopców z ferajny.
Początkowo castingowcy widzieli w niej Carmelę.
Rozmawiałam z HBO i Davidem o Carmeli,
ale zależało mi na doktor Melfi.
David był nieco zbity z tropu:
„Dlaczego?”.
„Bo jestem inna niż przed laty,
za czasów Karen Hill.
Nie chcę się powtarzać.
Melfi mnie intryguje. Chodziłam na terapię”.
- Chodziłaś? - Oczywiście.
Gadaliśmy o tym z Davidem.
Nie widzieliśmy dotąd wykształconej Włoszki.
Spory plus.
A Tony nie rozmawiałby z nie-Włochem.
Stąd doktor Melfi.
„Będziesz siedzieć sztywno z rękami na kolanach
i mówić cichym głosem”.
W porządku?
Już.
Świetnie.
Musiałam bezustannie tłumić swoją lekkość.
Pogrzebać Lorraine, żeby ukazała się Melfi,
która jest zupełnie inna.
Całkiem jak nie ja.
W ogóle nie przypominam Melfi.
Napady lękowe to sytuacje kryzysowe.
- A gdyby zemdlał pan za kółkiem? - Powiem pani coś.
Wszyscy biegają dzisiaj na terapię.
I zwierzają się ze swoich problemów w telewizji.
Gdzie się podział Gary Cooper?
- Silny, milczący facet? - To było amerykańskie.
Nie babrał się w uczuciach. Robił, co trzeba.
Szukaliśmy Tony'ego w Los Angeles, a później w Nowym Jorku.
Przesłuchaliśmy masę kandydatów. Bez skutku.
Vaffanculo!
Zaprosiłem na casting Stevena Van Zandta.
Prawdziwy rockandrollowiec.
Imponował mi.
Puszczałem sobie płyty Springsteena i zastanawiałem się,
kim jest ten Włoch w typie Pacino.
Chcę stanowczo podkreślić,
że The Rascals ubierali się
całkiem zwyczajnie.
Tuż przed castingiem oglądałem z żoną
Rock and Roll Hall of Fame.
Konferansjerem był Steven Van Zandt.
Najnormalniej na świecie.
Ubrany jak jeden z The Rascals.
The Rascals zobaczyłem po raz pierwszy na wrotkowisku w Keyport w New Jersey.
Właśnie.
Nie w wielkiej hali koncertowej.
Rock'n'rolla grało się tam, gdzie jego miejsce.
„Musimy dać mu angaż”.
Rynek jest taki, że za rok wrócimy na lodowiska.
Dostaję różne scenariusze, ale jako muzyk.
Zadzwonił do mnie David Chase.
Jak wyglądała rozmowa?
Dziwacznie. Pyta: „Jak uważasz?”.
„Świetny scenariusz. O jakiej muzyce myślałeś?”.
„Chcę, żebyś w tym wystąpił”.
„Nie jestem aktorem.
W telewizji to chyba warunek niezbędny”.
„Jesteś aktorem, tylko jeszcze o tym nie wiesz”.
„No dobra, może to moje przeznaczenie”.
Powiem pani coś.
Wszyscy biegają dzisiaj na terapię
i zwierzają się ze swoich problemów w telewizji.
Gdzie się podział Gary Cooper?
Silny, milczący facet?
To było amerykańskie.
Nie babrał się w uczuciach. Robił, co trzeba.
Gdyby Gary Cooper zaczął się babrać w uczuciach,
nie dałoby się go uciszyć.
Dysfunkcja tu, dysfunkcja tam... Vaffanculo!
Wypadł naprawdę nieźle. Był jedyny w swoim rodzaju.
Myślę: „To może być Tony Soprano”.
HBO powiedziało pewnie Davidowi: „Jest w porządku,
ale nie powierzymy głównej roli naturszczykowi”.
David na to:
„W takim razie napiszę rolę specjalnie dla ciebie”.
Pomyślałem: „Rany, wariat. Koleś jest porąbany”.
Sandrine? Panowie piją dziś na koszt zakładu.
Początkowo nie byłem wicebossem ani consigliere,
tylko właścicielem klubu.
- Powtarzamy. - Start.
Wciąż nie mogliśmy znaleźć Tony'ego.
Powiem pani coś.
Wszyscy biegają dzisiaj na terapię
i zwierzają się ze swoich problemów w telewizji.
Gdzie się podział Gary Cooper?
Silny, milczący facet? To było amerykańskie.
Nie babrał się w uczuciach. Robił, co trzeba.
Gdyby Gary Cooper zaczął się babrać w uczuciach,
nie dałoby się go uciszyć.
Dysfunkcja tu, dysfunkcja tam... Vaffanculo!
Podobał nam się Michael Rispoli.
Brawo!
I w końcu poznaliśmy Jima.
David Chase chciał się spotkać o 8.30 rano.
Co takiego? Wspólne śniadanie...?
Żenada.
Ale pośmialiśmy się ze swoich rodzin i matek.
Poszedłem na casting.
Przerwałem w połowie: „Do dupy. Źle to robię.
Jeśli chcecie, wrócę kiedy indziej i zagram to lepiej”.
Wyszedł w środku castingu.
Normalnie, Van Morrison:
„Gówno! Źle to robię”.
Nas zachwycił.
Kierownicy obsady zaprosili go do mnie do domu.
Przeczytał scenę i... bang!
Powiem pani coś.
Wszyscy biegają dzisiaj na terapię
i zwierzają się ze swoich problemów w telewizji.
Gdzie się podział Gary Cooper? Silny, milczący facet?
To było amerykańskie.
Nie babrał się w uczuciach. Robił, co trzeba.
Gdyby zaczął się babrać w uczuciach, nie dałoby się go uciszyć.
Dysfunkcja tu, dysfunkcja tam...
Vaffanculo!
Mieliśmy pełną jasność.
Jim był Tonym.
Czasem...
...życie bywa dobre.
I to często.
Jak prawdziwe Regaleali.
Obsadziliśmy wszystkie role oprócz Carmeli.
Carmela?
Muszę ci coś wyznać.
Edie przyszła na casting w przeddzień zdjęć.
Co robisz?
Szykuję się, żeby cię oblać winem.
Królowa przesady!
Miejmy to już z głowy.
Czytała scenę z pilota, w której Tony wyznawał, że bierze prozac.
Biorę prozac.
O, Boże...
Chodzę na terapię.
To naprawdę wspaniałe.
Fantastyczne! I bardzo odważne.
Po prostu... Ideał.
Wcześniej byłem Hannibalem Lesterem?
Nie w tym rzecz.
Psychologia nie zajmuje się duszą,
ale to krok w dobrą stronę. Już się zamykam.
Milczę.
Wiedziałam, kim była. Nie wierzyłam, że dostanę rolę.
Doświaczenie podpowiadało mi,
że Amerykanki włoskiego pochodzenia na ekranie muszą wyglądać inaczej.
Kobiety, które bardziej wpisywały się w stereotyp,
częściej wygrywały castingi.
Ale poszłam.
Nazajutrz zadzwonili: „Rola jest twoja”.
Myślę sobie: „Produkcja typu krótka piłka”.
„Obsadź i nakręć”.
Na miejsca.
Ktoś powie „kamera-akcja”?
Akcja!
Fajna miejscówka, babciu.
A co jest tam?
Świetnie.
Dzwoniłeś do Tribeca Towers?
DAVID CHASE: Czekaj na mój znak.
Akcja!
Sok żurawinowy na śniadanie to za mało.
Dobrze, cięcie.
DAVID CHASE: Akcja!
Jak się toto nazywa?
DAVID CHASE: Triboro Towers.
Akcja!
Słuchajcie...
Loda?
DAVID CHASE: Kwestia.
Dzwoniłeś do gościa z Triboro Towers?
Jeszcze raz.
Od początku chciał reżyserować pilota?
Tak. Kolejna kluczowa decyzja.
Sami nie wiedzieliśmy, co robimy,
więc nie zamierzaliśmy przekazywać nikomu sterów.
Owszem, miał być showrunnerem,
ale jako reżyser realizowałby własną wizję.
Kiedy rozmawialiśmy z Davidem, było oczywiste,
że włożył w ten projekt serce i duszę.
Nie mieliśmy wyjścia.
Niech reżyseruje.
Akcja!
Co roku tego dnia, odkąd byłaś malutka,
mama i Meadow jadą do Nowego Jorku na podwieczorek w hotelu Plaza.
Scena z Carmelą, która chce zabrać córkę do Plazy?
Mam dużo nauki.
To nasza tradycja.
Świetnie się bawimy.
Uważam, że to idiotyczne, odkąd skończyłam osiem lat.
Robię to dla ciebie.
David reżyserował tak,
jakby to była sprawa osobista.
Jakby coś podobnego naprawdę się zdarzyło.
Może nawet z jego własną córką.
Pomyślałam: „Nie reżyseruje.
To coś osobistego”.
Chcesz mi coś powiedzieć?
Wiesz ogóle, co oznaczają narty w Aspen?
Myślisz, że będą mnie zapraszali co roku?
Jak na lamerską herbatę i babeczki?
- Do widzenia. - Zamknij drzwi.
Cięcie.
Denerwowałeś się?
„W końcu będę reżyserem!”.
Pewnie, że tak.
Reżyserowałem niby wcześniej, ale cieszyłem się,
że mam obok Alika Sakharova.
Pierwszy albo drugi tydzień przygotowań.
David wchodził do biura, kładł nogi na stół
i patrzył skwaszony przez okno.
OPERATOR FILMOWY
„Co tobie?”
„Kto będzie oglądał to gówno?”
„Przecież scenariusz jest świetny”.
Oświadczył, że nie chce zwykłej telewizji.
Mieliśmy łamać zasady.
Żadnej telewizyjnej sieczki.
Najnudniejsza rzecz na świecie.
Ujęcie główne, dwa ujęcia z góry i dwa zbliżenia.
Rozbijasz scenę na kawałeczki.
W ogóle nie filmowe.
Rozmawialiśmy bez końca o Bertoluccim, Coppoli,
o Ojcu chrzestnym, Scorsesem,
Polańskim.
ZAKAZ WSTĘPU
W Sopranach zamierzaliśmy odtworzyć
filmowy język Chinatown.
Scena, gdy Jake Gittes jedzie przez gaj pomarańczowy?
Stać!
Na niej wzorowaliśmy pościg Tony'ego i Chrisa za dłużnikiem.
Dupek!
Tony! Zaczekaj!
Powiedziałem: „Kamera będzie też w środku.
Widzimy dwóch gości w biurze.
Podskakują”.
Ludzie pytali: „Co ma piernik do wiatraka?”.
Wypadło znakomicie.
I przejście do zdjęć z ręki,
gdy Tony spuszcza kolesiowi łomot.
- W porządku? - Złamałem nogę!
Sporo tu inspiracji Chinatown.
Ja ci dam złamanie! Gdzie pierdolona forsa?!
Moja wina. Pospieszyłem się.
W telewizji kręci się scenę za sceną.
Człowiek musi być elastyczny.
Rozmawiasz z synem,
za chwilę spuszczasz komuś manto,
a później całujesz się z żoną.
Cały dzień jesteś na emocjonalnej karuzeli.
Musisz mieć refleks.
Już to przerabialiśmy.
Pan Soprano?
Lorraine i Jim... Próby trwały trzy dni przed rozpoczęciem zdjęć.
Szajs, o którym opowiadam? Minie.
Chwila.
Jim nie wiedział, co się robi u psychiatry.
Nie znał takich klimatów.
Nic się nie stało.
Moja wina. Rozproszyłem się.
Przepraszam. Cześć.
Miałeś do czynienia z psychoanalizą?
Tak.
Nie ściemniasz.
- Wiesz, jak to wygląda. - Bywałem w takich gabinetach.
- Znasz to uczucie. - Tak.
Odkąd gram w Sopranach.
Zmusili mnie do terapii.
- To ich robota? - Zdecydowanie.
W związku z rolą czy z potrzeby?
Z potrzeby.
Wołanie o pomoc.
Jasne.
Potraktujcie go szlauchem.
- Chusteczkę? - Nie, jebać to.
Wszystko przez ciebie.
Nie chodził na terapię.
Zabawnie było go wkręcać, wpuszczać w maliny
i nim manipulować.
Bardzo intymne.
Dlatego właśnie zależało mi na roli doktor Melfi.
Z nikim nie był tak blisko jak ze mną.
Cudowne.
Start.
Jest pan wzburzony.
Mam za sobą półtora semestru college'u.
Rozumiem Freuda i ideę psychoanalizy.
W moim świecie to nie przejdzie.
Czy mógłbym być szczęśliwszy? Kto by nie mógł?
Akcja!
Jim wcielał się w postać po swojemu.
Rozumiał ją.
W jednej scenie Chris strzela focha.
Tony mówi:
Wystarczy. Co tobie?
W scenariuszu napisałem,
że Tony daje mu po pysku.
Tak to wymyśliłem.
Zajebię!
Gandolfini złapał go za fraki.
W scenariuszu tego nie było.
Dawałem mu wskazówki, a on na to: „Sam to zrób”.
Co ja tam odpierdalałem...
Później powiedział mojej żonie: „W pilocie naśladowałem Davida”.
Początkowo Jimmy pytał:
„Skąd David tyle o mnie wie?”.
Może chodziło o spuściznę kulturową.
Obaj wychowali się w New Jersey,
we włoskich rodzinach.
Nic mi nie zgrzytało.
David dorastał w New Jersey
i czerpał pomysły prosto z życia.
Sprawdzały się, chociaż nie powinny.
Na hit się nie zapowiadało.
Pilot był przedziwny.
Zupełnie niekomercyjny.
Dzieciaki? Chodźcie!
Młode próbują pofrunąć.
- Punkt wyjścia. - Patrzcie!
Kaczki w basenie u bossa.
Gdy odlatują, boss się załamuje.
Jest pan przygnębiony?
Odkąd odleciały kaczki.
Chyba.
Na krótko przed omdleniem.
Porozmawiajmy o kaczkach.
Tak miał się zaczynać telewizyjny hit?
Nikt nie sądził, że skierują serial do produkcji.
Doktor Cusamano zlecił mi wszelkie możliwe badania.
Pilota testowali w 4 lokalizacjach:
Connecticut, Dallas... Reszty nie pamiętam.
Najlepiej wypadł w Connecticut.
Kurewstwo.
Mieszka tam masa Włochów...
A po sąsiedzku jest New Jersey.
Nie przyjmuj takich prezentów od Tony’ego Soprano.
Posłuchaj...
Widzowie orzekli, że Charmaine Bucco, żona Artiego,
jest moralnym centrum serialu i że na niej powinniśmy się skupić.
Dostał je za darmo jako działacz związkowy.
Wydoroślej!
Nie wydaje ci się podejrzane,
że dentyści wysyłają bossa New Jersey
na rejs norweskim parowcem?
Dla tych biletów strzaskano komuś rzepkę.
Kathy była boska, ale nie o niej chcieliśmy opowiadać.
Ciągnęło się to bez końca.
- Dziesięć miesięcy. - Owszem.
Całe wieki. Sporo ryzykowaliśmy.
Dobijasz targu z showrunnerem:
„Dam ci miliony dolarów i ileś lat.
Razem coś stworzymy. Czy ci ufam?”.
Ostatecznie się zgodzili.
Jestem im dozgonnie wdzięczny.
Nie oddacie mnie do domu starców.
Byłem u kresu.
Zamierzałem nareszcie rzucić telewizję
i wziąć się poważnie za pełne metraże.
Pojawiła się Rodzina Soprano.
Płynąłem po wzburzonym morzu.
- Mamo? - Przecież to umieralnia.
I niespodziewanie trafiłem na piękną, porośniętą palmami wyspę.
Pomyślałem: „Jestem ocalony”.
Zawołajcie lekarza!
Można powiedzieć, że HBO dało ci wolną rękę.
Zaufali twojej intuicji.
To było najbardziej niesamowite.
Miałem dobry pomysł,
a oni postanowili mi zaufać.
Rano obudziłem się i zacząłem główkować.
Dobrze budować coś od początku.
Urodziłem się za późno.
Ostatnio odnoszę wrażenie, że to, co dobre,
już się skończyło.
Wielu Amerykanów czuje to samo.
Mój ojciec nie osiągnął tyle, co ja,
ale mógł ufać swoim ludziom.
Mieli zasady i dumę.
A my co?
Pisząc początek pilota, mówiłem o Ameryce.
Odnosiłem wrażenie, że staczamy się po równi pochyłej.
Wszystko jest na sprzedaż.
Komiczny był natomiast fakt,
że przez ten amerykański materializm i egoizm
pochorował się mafioso.
Dlaczego nie zarabiamy?
Gdzie jest forsa?
Macie trzaskać szmal.
Rozwalcie kilka łbów
i zmuście ludzi do pracy!
Wyjaśnij im,
jakie branże są odporne na recesję od niepamiętnych czasów.
Showbiznes oraz my.
Tak, to opowieść o mafii,
ale korupcja jest powszechną plagą. Forsa ponad wszystko.
- Gdzie reszta? - Wszędzie.
Amerykańskie marzenie
i amerykański koszmar w jednym.
Pieniądze i śmierć, powiązane ze sobą.
Biżuteria.
Czysty kapitalizm.
Nie mamy kwitów. Położą na niej łapę.
W telewizji,
kapitalistycznym medium sprzedaży.
Chodziło mi wtedy o to, że...
Telewizja istnieje od 50 lat.
Bez przerwy coś nam sprzedają.
Co kwadrans, agresywnie.
Gówno, gówno, gówno.
Przywykliśmy, że na ekranie pojawia się gęba i coś mówi.
Jesteśmy urabiani.
Liczy się tylko forsa.
Muszę policzyć ci za sesję, która się nie odbyła.
Dobra.
Masz.
Jak w serialu...
To najważniejsze. Pierdolony, jebany szmal!
Bierz.
A w HBO nie było reklam.
We wszystkich stacjach pytali:
„Gdzie chcesz kręcić?”.
„W New Jersey”.
„Dlaczego?” „Bo tam toczy się akcja”.
„Kupa szmalu, nie wiadomo za co”.
W HBO usłyszałem:
„Akcja rozgrywa się w New Jersey”.
„Tam chcesz kręcić?”
Znalazłem się w raju.
Poważnie.
Pierdolić minione 30 lat.
Główne zdjęcia kręcono by w L.A.
Druga ekipa szukałaby w New Jersey lokacji
do „zawieszenia niewiary”:
stworzenia pięknej iluzji New Jersey.
Będziemy kręcić w deszczu.
W pochmurne dni kolory są cudownie nasycone.
Nie szukaliśmy lokacji dla samych lokacji.
Szukaliśmy miejsc z charakterem,
który odpowiadał naszym postaciom.
Wystarczyło uruchomić kamerę.
Wnętrza kręciliśmy w Queens,
plenery natomiast wyłącznie w New Jersey.
Miało być realistycznie. Znałem New Jersey.
Meadowlands, połączenie przemysłu ciężkiego
i największych miejskich mokradeł na świecie.
Marty Scorsese nie lubi Sopranów.
„Po co te wszystkie drzewa?”.
Nie był to Manhattan ani Brooklyn.
OJCIEC CHRZESTNY, 1972
W New Jersey też działała mafia.
Ojcowie kolegów byli bukmacherami albo lichwiarzami.
Dom Sopranów znajdował się w mieście, gdzie mieszkałem od ósmej klasy.
Lasy i stawy,
a jakiś gość wylatuje w powietrze.
Uruchomił silnik i...
Znałem te historie i czułem, że się uda.
Wszystko wyglądało inaczej.
Tony i Carmela byli typowymi mieszkańcami przedmieść.
Z miąższem.
- Lubisz z miąższem. - Nie ten.
Ten, gdzie jest trochę miąższu.
- Za co?! - Zrobię ci listę.
Ma rodzinę, dzieci.
Jego córka gra w nogę.
Mur, słoneczko!
Kocha swoją żonę.
Ona jest rodzinną opoką.
Zwyczajni ludzie.
Tyle że facet pracuje dla mafii.
To nie fair!
Rodzina
sprawia mu tyle kłopotów, jeśli nie więcej, co praca.
Gdy wybierasz projekty, co jest dla ciebie najważniejsze?
- Co się liczy? - Jakość scenariusza.
Gdy serial skierowano do produkcji,
zebrałeś zespół scenarzystów.
To było trudne?
Współpracować z tyloma osobami?
Tak i nie. W przeszłości pracowałem w różnych zespołach.
Tym razem jednak
nie zamierzałem akceptować telewizyjnej pisaniny.
„Rany, jesteśmy wolni. Rozwińmy skrzydła”.
Trafiłam do zespołu w drugim odcinku.
David dysponował osią fabularną sezonu -
i niczym więcej.
Dziś w telewizji jest tylu filmowców,
że trzeba mieć materiał na pięć lat do przodu
i wiedzieć wszystko.
David z marszu oświadczył: „Jeśli się nie uda, będę skończony”.
Przykro mi, ale HBO było wówczas cmentarzyskiem słoni.
Nie wiedzieli, czy to wypali,
ale dali nam całkowitą wolność.
To była nasza artystyczna przygoda.
Harówa od rana do nocy.
Scenarzyści musieli być w zdjęciach.
Na planie siedziało się od świtu...
Dzień dobry.
Spóźniłeś się. Spałeś?
A wracając z New Jersey o 3.00 w nocy, widziało się wieże WTC.
Siedem godzin snu i od nowa.
Jak człowiek jest młody, to rzuca się w wir roboty.
Nikt się nie oszczędzał.
Wszyscy mieliśmy ubaw po pachy.
Duma!
Moja ukochana kwestia.
- „Widzę, ale nie wierzę”? - Nie.
900 Żydów stawiało opór 15 tysiącom rzymskich żołnierzy.
„Gdzie są dziś Rzymianie?” Robin to napisała.
Patrzysz na nich, dupku.
Rewelacja.
Zgadza się.
W czwartym odcinku do roli dziewczyny Chrisa
ściągnęliśmy ponownie Dreę de Matteo.
- Gdzie zaparkowałaś? - Tam.
Za daleko.
Nie śledzili mnie.
Nie zorientowałabyś się.
Tony Soprano schował się z tyłu.
- Paranoik! - Przyprowadź samochód.
Wiem! Przebrał się.
To może być on. Tony?
Dostała rolę, bo zamiast „oww”, powiedziała:
- Chodź. - Puszczaj!
Wystarczyło. „Rola jest twoja”.
Świetnie.
Naprawdę.
Podobno walnąłeś dwójkę w gacie.
- Serio? - Przyprowadź samochód.
To moja specjalność. Jestem z Queens,
chociaż próbuję o tym zapomnieć.
Dziewczyny w naszej dzielnicy...
Chodzi mi o Włoszki.
Mówiło się w ten sposób i nie odpierdalało się głupot.
Zrobię to.
Dzięki tobie.
Bez pazurów, odpowiedniej fryzury i makijażu byłabym bezradna.
Rzuć pracę i bądź ze mną.
Jasne.
Zostać kolejną Carmelą Soprano?
Urodzić gromadkę bachorów i resztę życia spędzić na siłce
w towarzystwie rozstępów?
Racja.
Kuzynka ma łeb, ale go nie używa.
I męża, który nie umie wyjaśnić, jak zarabia.
David wymyślił pierwszorzędną historię.
Każdy kolejny odcinek... Czacha dymi.
Scenariusze czytałam mamie przez telefon.
Scenariusz był gotowy dopiero przed rozpoczęciem zdjęć.
Czytała go cała ekipa.
Chcieli wiedzieć, co dalej.
Czerpali z tego radość.
Pojąłem, co to jest, gdy zaczęliśmy zdjęcia do 1. sezonu
i zobaczyliśmy scenariusze kolejnych odcinków.
Genialne, skomplikowane
i bardzo ryzykowne.
David powtarza:
„W przeszłości telewizja miała poprawiać samopoczucie”.
Szwarccharakter w serialach kryminalnych zawsze lądował za kratkami.
We wszechświecie panował porządek i sprawiedliwość.
David pokazywał coś przeciwnego.
SEZON 1, ODCINEK 5 COLLEGE
Należysz do mafii?
Że co?
Do przestępczości zorganizowanej.
Kto ci nagadał głupot?
Mieszkamy razem całe życie.
Nachodzi nas policja, znikasz o trzeciej w nocy...
Doktor Cusamano nie znika?
Czy jego dzieci zamiast wielkanocnych jaj
znalazły 50 tysi w krugerrandach i 45-tkę?
Zajmuję się utylizacją odpadów, więc mam powiązania z mafią?
To obraźliwy stereotyp.
Nie sądziłem, że ty będziesz go powielać.
Dobra.
Mafia nie istnieje.
Po przeczytaniu 5. odcinka HBO powiedziało:
„Stworzyłeś najbardziej dynamiczne postaci w historii telewizji
i to zaprzepaścisz”.
O, kurwa...
Chyba widziałem Fabiana Petrulio.
- Odśwież mi pamięć. - Jesteś za młody?
Dziesięć lat temu zgarnęli go za handel heleną.
Zakapował masę chłopaków z załogi.
Objęli go programem ochrony świadków, ale wywalili.
Jestem twoim żołnierzem.
To mój obowiązek.
Sam tego dopilnuję.
Załatwię gnoja osobiście.
Jimmy pozdrawia z piekła!
Miałem zastrzeżenia.
„Kiedy to nakręcimy, zmienisz zdanie”.
- Dzień dobry, kapusiu. - Kim jesteś?
Nie rozśmieszaj mnie, skurwielu.
- Teddy, dogadajmy się. - „Tony”, zjebie!
Jesteś trupem. Złożyłeś przysięgę i ją złamałeś.
Gotowa scena...
była jeszcze bardziej niepokojąca.
Błagam...
Jimmy pozdrawia z piekła!
Chris mówi: „Makabra”.
„Zrazimy ludzi. Znienawidzą go”.
Czy głównym bohaterem może być zabójca?
Antybohater? To było sedno problemu.
Czułem, że widzowie znielubią Tony’ego,
a na to było za wcześnie.
Piąty odcinek!
„Zastanów się”.
I jak?
48% chłopaków, 52% dziewczyn.
Pojechał do Maine i zobaczył konfidenta.
Jest capo.
Jeśli go nie sprzątnie,
ludzie przestaną mu wierzyć albo się nim interesować.
Jeżeli Tony go nie zabije,
cały serial jest jednym wielkim pieprzeniem.
Logiczne.
Powiedziałem: „W tym rzecz. To zły człowiek.
Pokażmy, że Tony nie zabija go bez powodu”.
David poprawił postać ofiary.
Zrobił z niej większe zagrożenie.
To nie my pisaliśmy scenariusze i reżyserowaliśmy serial.
W sytuacji,
gdy pojawia się impas artystyczny,
trzeba się zdać się na twórcę.
Lepiej.
Mieliśmy wolną rękę. Robiliśmy przedziwne rzeczy.
- Junior! - No co?
- Akcja z Dominikiem? - Stryjek Junior lubi „nurkować”.
Ubóstwia robić minetę.
Powiedziałem „nurkować”? „Szpanować”.
65-letni facet... O tym jest odcinek.
„Niewykonalne”.
- Co to za zapach? - A jednak.
- Byliście na sushi? - Co on chrzani?
Myślałem, że wolisz dorsza.
Od kiedy wcinasz sushi?
Pieprzysz bez ładu i składu.
Na południe od granicy, w stronę Meksyku...
Pierwszy sezon kręciliśmy latem ’98. Emisja ruszyła w styczniu ’99.
Stworzyliśmy coś wyjątkowego, ale czy ludzie się zainteresują?
- Jak masz na nazwisko? - Imperioli.
Martwiliśmy się. Będą nas oglądać?
Przemoc,
bluzgi, nagość.
- Madonno! - Umyjmy cię.
Jest na to miejsce w telewizji?
Myślałem, że przekonają się po ośmiu - dziesięciu odcinkach.
Ale nie.
Wystarczyły trzy tygodnie.
Recenzje były psychotyczne od samego początku.
Times uznał, że to najwybitniejsze dzieło popkultury XX wieku.
I tak dalej.
ARCYDZIEŁO GENIALNIE NAPISANE - PRZEŁOM
Jechali po bandzie. Saturday Night Live machnęło parodię.
San Francisco Examiner: „Rodzina Soprano jest tak dobra,
że nie odrywam wzroku od ekranu,
by nie zniknęli i żebym nie musiał się zabić”.
Chicago Tribune prognozuje: „Pewnego dnia będą jak tlen,
bez którego nie da się żyć”.
Według Houston Chronicle, w porównaniu z twórcą Rodziny Soprano
Michał Anioł był palantem.
Recenzje były entuzjastyczne.
Oprócz jednej, z Miami.
BOSS I KRYZYS WIEKU ŚREDNIEGO? SŁABIZNA
Inny krytyk zripostował: „Nie wiemy, gdzie jest jego ciało.
Pewnie w beczce w Miami Bay”.
Serial zyskał oszałamiającą popularność.
Ludzie organizowali wieczorki z pizzą i Sopranami.
Włoska kuchnia,
włoskie wina
i wspólne oglądanie...?
Mam gulę w gardle.
Każda niedziela to był wieczór z Sopranami.
„Zamknijcie się!”
Jemy mozzarellę i prosciutto, i oglądamy.
Piorun w butelce.
Chemia była niesamowita: obsadowo, fabularnie, kinematograficznie.
- Do środka! - Oby było czynne. - Parasol zostaw.
Chwała Bogu.
Rodzina Soprano zmieniła telewizję.
Co robisz, Ton?
Rzucała wyzwania.
Zakochany karypel...
Przekraczała granice.
Ratujesz nam, kurde, życie.
Piękne.
Zdefiniowała na nowo to, co ludzie chcą oglądać.
Kurwa!
Powiedziałaś „kurde”.
Czekajcie.
Chciałbym wznieść toast.
Za moich bliskich.
Niedługo założycie własne rodziny.
Postarajcie się zapamiętywać te ulotne chwile.
Takie jak ta.
Dobre chwile.
Wasze zdrowie.
Pierwszy sezon wprawił wszystko w ruch.
Presja była olbrzymia.
David wysoko zawiesił poprzeczkę.
Co roku musiał przebijać samego siebie.
To był dopiero początek.
CIĄG DALSZY NASTĄPI
Napisy: Agnieszka Rostkowska