DAVID CHASE I RODZINA SOPRANO CZĘŚĆ DRUGA
Zdjęcie jest?
Sopranowa gorączka osiągnęła apogeum w lipcu...
22 LIPCA 2000 ROKU
...gdy 14 tysięcy potencjalnych gangsterów
zjawiło się na otwartym castingu w niezbyt atrakcyjnym Harrison.
Tłum liczy od 10 do 25 tysięcy osób.
To było po pierwszym sezonie.
Kolejka ciągnęła się do autostrady.
DAVID CHASE TWÓRCA RODZINY SOPRANO
Absurd!
- Przesuwamy się. - Zapraszam panie.
Rozeszła się wieść, że w New Jersey czekają na zdjęcia.
Są policjanci, strażacy, nauczyciele... Kto nie marzy o sławie i forsie?
Powiem jedno - nadaję się do tej roli.
Nie można być bardziej włoskim.
Wyszykowaliśmy się z przyjacielem,
ale przed nami jest z pół miliona ludzi.
Chyba się nie załapiemy.
Proszę się rozejść.
Inaczej zostaną państwo aresztowani.
Policja zakończyła casting ze względów bezpieczeństwa.
To koniec!
Większość tej bandy musiała się zadowolić wrzuceniem zdjęcia do pudełka.
Była wśród nich Ginny Sack.
Skończyła to samo liceum co ja. Kosmetyczka bez doświadczenia aktorskiego.
A to co?
Miałam zawroty głowy. Cukier mi spadł.
Nie było sałatki owocowej?
Ty obiecałeś rzucić palenie.
Nikotyna uzależnia!
Dlaczego na mnie krzyczysz?!
Wierzyło się jej bezgranicznie.
Wiem, że ostatnio przytyłam.
Widzę, jak inni faceci patrzą na swoje żony.
Ja nie patrzę?
Zawsze patrzyłem.
Kocham cię.
Z czasem dotarło do mnie,
że widzów z grubsza można podzielić na dwie grupy.
Jednych interesował serial dramatyczny jako taki.
Drugich nazwałbym „Mniej pytlowania, więcej mordowania”.
Ton serialu nie jest jasno zdefiniowany:
lekkość przeplata się z mrokiem.
W zasadzie trzeba być przygotowanym na każdą możliwość.
Jest to rzecz, do której przykładam dużą wagę:
by mrok zawsze miał domieszkę humoru.
Pamiętam pierwsze pogrzeby, na które chodziłem w dzieciństwie.
Dziadek leżał w trumnie,
a obok toczyła się kretyńska rozmowa.
Ciotka plotła jakieś głupstwa...
„Co ty wygadujesz?
Przecież umarł twój ojciec!”.
Przyszłemu scenarzyście zapadło to w pamięć.
Mariolina... Zrobiła mi pierwsze trzepanko.
Mnie i Vincentowi Maniscalco, na tyłach targu.
Junior!
Rany boskie, co ja wygaduję?
Naprawdę nie wiem, czy Rodzina Soprano to serial dramatyczny, czy komediowy.
Weźmy Tony'ego Sirico.
Wcześniej grał poważnych gangsterów,
ale miał w sobie ukryty komizm.
Absurdalność postaci pochodziła częściowo od niego.
- Błagam! - Pierdolony trujący bluszcz.
Urodziłem się na Brooklynie. Wychowały mnie brooklyńskie ulice.
Znam to życie i takich ludzi,
„chłopaków z miasta”.
Już mnie swędzi!
Nie malowali go, bo biegał do solarium.
Ta foliowana tekturka?
Cały Tony. Zawsze opalony.
Moja postać zachowuje się jak ja.
Nikomu ani słowa.
Masz świadomość,
że Caitlin skończy college w 2027 roku?
Jeśli wdała się w ciebie, będzie w czwartej klasie.
- Co robisz? - Nic.
Cięcie! Wspaniale.
Tony Sirico pedantycznie dbał o wygląd, o swoją charakterystyczną stylówę.
Nikt nie mógł dotknąć jego włosów. Żadna osoba z ekipy.
SCENARZYSTA/PRODUCENT
Wstawał o trzeciej w nocy, uczył się kwestii,
czesał włosy, rozpylał lakier i czekał, aż mgiełka opadnie.
Robił to kilka razy, aż fryzura była sztywna i gotowa.
Co ty odpierdalasz?
SEZON 3, ODCINEK 11, PINE BARRENS
Kręciliśmy odcinek Pine Barrens.
Do roboty, zasrańcu.
Ziemia jest zamarznięta. Przyłóż się po syberyjsku.
Paulie i Christopher mieli zabić kolesia, wywieźli go do lasu, koleś uciekł,
a oni zabłądzili.
Moment.
Kręcimy się w kółko. Jakim, kurwa, sposobem?
Na początku odcinka Paulie...
Satynowe wykończenie.
...z nienaganną fryzurą robi manicure.
Chcieliśmy pokazać, jak staje się
najgorszą wersją siebie.
Piździelec!
Zgubiłem but.
Jest w rozsypce.
Powiedziałem Tony'emu, że na pewno by się potargał.
„Włosów nie ruszamy”. „Daj spokój”.
„Przecież chodzi o to, że Paulie jest w niezłej chujni”.
„No dobra”. Zmierzwił po bokach. Mówię: „Litości!”.
„Niech będzie, zjebie” - i machnął srogi bałagan.
„Filmujcie, zanim się rozmyśli”.
To jedyny raz, gdy widzimy go rozczochranego.
Upaprałeś się majonezem.
- Co? - Majonez! Na brodzie!
Z czasem serial się skomplikował, a Denise i ja kupiliśmy dom we Francji,
gdzie wymyślaliśmy kolejne sezony.
Ona zajmowała się ogrodem.
Ciągle coś przycinała, a ja siadałem na zewnątrz
i opowiadałem historie.
Wpływ Denise jest nieoceniony.
Sezon miał 13 odcinków.
Rysowałem 13 pionowych linii.
Później linie w poziomie. Pierwszy wiersz to był „Tony”.
Co robi w pierwszym odcinku? W drugim?
Co mu się przytrafia?
Dodawałem Carmelę.
Miała własny sezon.
Chris i inne postaci również.
Tony'emu przydzielałem dwa albo trzy wiersze.
Zawierały oś fabularną na dany sezon.
Wracałem do Stanów i pokazywałem rozpiskę scenarzystom,
by wiedzieli, w jakim kierunku zmierzamy.
Zaczynała się dyskusja:
„Odcinek pierwszy. Wiem, co napisałem, ale o czym to właściwie będzie?”.
W ten sposób tworzyliśmy fabułę.
Spotykają się w piwnicy.
Pieprzyliśmy bez sensu, jak my teraz,
całymi dniami.
Pieprzyliśmy i pieprzyliśmy bez końca...
Aż rodziło się coś porządnego.
Siedziało się i gadało z przyjaciółmi:
„Co porabialiście wczoraj?”,
„Raz zdarzyło mi się to czy tamto” i tak dalej.
Czasem zaczynało się od pytania Davida:
„Najgorsza rzecz, jaką zrobiliście w związku?”.
Dlaczego nie możemy się spotykać?
- Bo rżniesz się z Ralphem. - Jednak masz moralność?
Nie - zasady.
Opowiadało się najróżniejsze historie, co miało działanie terapeutyczne.
Spędziliśmy razem długie lata.
W pokoju scenarzystów przeżywaliśmy rozwody,
narodziny dzieci, śmierć rodziców...
Wszystko, czego doświadczaliśmy.
Aktor jest narzędziem przekazywania idei.
Gdy zaczynałem pisać, poszedłem na kurs aktorski.
Aktorstwo dla scenarzystów?
Wykorzystałem to w swoim pierwszym odcinku.
Pomóż, tato.
Pomóż... Tatusiu!
Możesz na mnie liczyć. Zaufaj mi.
Moja wizyta u medium pojawiła się w wątku Pauliego.
- Charles Pagano. - Skąd, kurwa, wiesz?
Był pierwszy, ale wyczuwam ich znacznie więcej.
Tamten się śmieje.
Trujący bluszcz?
Pyta, czy nadal swędzi.
Z kim, chuju, gadałeś?
Moje historie...
SCENARZYSTA/PRODUCENT
...są wzięte z osobistych doświadczeń,
tego, co widziałem, słyszałem, obejrzałem.
Grady Court 26.
Tutaj się wychowałem.
Moje słynne mieszkanie, 107.
Dorastałem na blokowisku we wschodnim Bostonie.
W dzieciństwie zdobywaliśmy forsę, kradnąc w sklepach.
Kiedy miałem 13-14 lat,
jakimś sposobem trafiłem do klubu towarzyskiego,
gdzie bywali lokalni gangsterzy.
Skoro federały proszą mnie na tańce,
niech się, kurwa, streszczają.
„Młody? Weź tu pozamiataj”.
Pomagałem przy kartach.
- Wchodzę. - 400.
Za zamkniętymi drzwiami.
Patrz na mnie, nie na podłogę.
Tworząc postaci takie jak Bobby Baccala...
Zwycięzca bierze wszystko.
Spierdalaj, zanim wsadzę ci te złote myśli w tłuste dupsko.
Richie Aprile...
W pudle sporo nad tym medytowałem.
Nad czym?
Nagle widzisz wszystko wyraźnie.
- Medytujesz? - Ja?
- Czy Beansie... - Wariat!
Mniejszy niż kiedyś.
Ale nadal potrafię wyłupić oko.
Co jest grane?
...bazowałem na własnych doświadczeniach z mafiosami.
Włażenie w tyłek Tony’emu ci się opłaciło.
Oni wszyscy: stryj Junior, Tony, Paulie Walnuts...
To małostkowi, straszni ludzie.
Mieliśmy wolną rękę. Opowiadaliśmy, o czym chcieliśmy.
„Pracujemy nad scenariuszem.
Piszemy o złych ludziach. Źli ludzie czynią zło.
Czerpiemy z każdego źródła”.
SCENARZYSTKA/PRODUCENTKA
Mówiliśmy rzeczy, na które dzisiaj by się krzywiono -
że są rasistowskie, seksistowskie...
Do wyboru, do koloru.
Zastanawialiśmy się nad zatrudnieniem asystenta.
Ale to by się nie udało.
Jest w kostiumie.
Stoi w drzwiach...
W jaki sposób członek obsady
został scenarzystą?
Nie zacząłem pisać, żeby moja postać miała pikantniejsze kawałki do zagrania,
ale dlatego, że kochałem wszystkie postaci.
Zakochałem się na zabój.
David nauczył mnie znaczenia szczegółu. Nie zdawał się na przypadek.
- Dbał o najmniejsze detale. - Podgrzewamy atmosferę.
W pewnym momencie David wstawał od stołu i kładł się na kanapie.
Zasypiał, a my nawijaliśmy dalej.
Tyle że David nie spał. Myślał z zamkniętymi oczami.
Miałem dość pytlowania. Potrzebowałem odrobiny samotności.
Leżałem na kanapie, oni gadali i w końcu pomysł nabierał kształtu.
David nagle się zrywał, zapadała cisza,
brał marker, podchodził do tablicy
i prezentował skończoną historię.
David zapisuje tablicę...
To znaczy, trzy wielkie tablice.
Jest jak w transie.
My na to: „Super”.
Dorzucamy swoje pomysły i uwagi.
Idziemy na lunch. Po powrocie David stwierdza: „Chujoza”.
I wszystko ściera. Cały wysiłek na nic!
Co roku mówiłem:
„Pierwszych pięć pomysłów wywalimy”.
„Nie chcę ich nawet słyszeć. Pomysł numer sześć?”...
To dotyczyło również mnie. „Szósty weźmiemy na warsztat.
Całą resztę już widzieliśmy”.
S3E4: „PRACOWNIK MIESIĄCA”
Opowiadamy o ważnych sprawach: życiu, śmierci, miłości, przemocy.
Morda! Nie odwracaj się.
Jestem dumna, że nie pokazywaliśmy przemocy dla przemocy.
Była spójna z postaciami.
I potrzebna.
Nigdy chyba nie pokazaliśmy przemocy bez uzasadnienia.
Nie zamierzaliśmy epatować widzów.
Przeciwnie.
Oddam ci pieniądze!
- Nie! - Zamknij mordę.
Ściągaj majtki.
Zostaw!
Przestań...
Pieprzona suka.
Dosyć! Zostaw mnie!
Gwałt na doktor Melfi był brutalny i naprawdę wstrząsający.
Ale przez to jej decyzja, czy wyznać Tony'emu prawdę,
miała większą wagę - widzieliśmy, co się stało.
Wypuścili go?
Dowody się na jakiś czas zapodziały.
Nie wiem, co ci idioci odpierdolili.
Odpowiada z wolnej stopy?
Zidentyfikuję go.
Po prostu musieli go wypuścić.
- Niemożliwe. - Przekazuję, co mi powiedzieli.
PRACOWNIK MIESIĄCA
Pierdolony pracownik miesiąca chodzi po ulicach.
Ty go powstrzymasz?
Kogo poszczuć na sukinsyna,
żeby rozerwał go na strzępy?
Co się dzieje?
No weź... Zrobiłem coś nie tak?
Nie skończyłam lektury odcinka
i zadzwoniłam do Davida:
„Dlaczego ją skrzywdziłeś?
Tylko ona stara się postępować etycznie,
potrafi odróżnić dobro od zła
i przejawia zdrowy rozsądek.
Dlaczego jej to zrobiłeś?
Nie mogę tego czytać”.
„Spróbuj dobrnąć do końca”.
„Dobrze”.
I wtedy...
No co?
Chcesz coś powiedzieć?
Nie.
Kiedy powiedziała „nie”,
byłam jak ogłuszona.
Znalazła się na rozdrożu i musiała dokonać wyboru.
Ujmijmy to tak:
gdyby Tony dowiedział się o gwałcie,
byłoby po wszystkim.
Ale nie po to uczyła się 15 lat,
żeby przejść na stronę bandziorów.
Nawet najbrutalniejsze odcinki
miały w sobie piękno.
Ten z zabójstwem striptizerki?
SEZON 3, ODCINEK 6 UNIWERSYTET
O Meadow w college'u.
Masz gumkę?
Oraz o jej rówieśniczce.
Serial zawsze kogoś szokował.
Lepiej ci? Czujesz się jak facet?
Przekraczaliśmy granice, a ludzie czuli się nieswojo.
Bez ostrzeżenia o treściach drastycznych.
Chcieliśmy zaskakiwać,
wywoływać dyskomfort i pozwalać, by ludzie się z nim uporali.
Takie jest życie.
Nikt cię nie ostrzega przed potwornościami.
Ralphie zakatował striptizerkę.
Musieliście zobaczyć, jaka to kanalia,
żeby zrozumieć, komu kibicujecie.
Co powiesz teraz?
Widzowie pragnęli wierzyć, że to zabawne miśki, z którymi się gawędzi
jak z sąsiadem przez płot.
Chyba że wisisz im forsę - wtedy zabawni być przestają.
Co jakiś czas przypominaliśmy,
- kim jest Tony Soprano. - Skończyłeś?
Dzięki, T.
Bezcukrowe gówno
jest ostatnią rzeczą, jaką wypijesz.
Przysięgam! Mamusiu! Proszę...
Mówiłem scenarzystom: „To morderca.
Kobieciarz. Skurwiel”.
I pod wieloma względami głupiec.
Może to pojebane...
Ale i tak najbystrzejszy koleś w towarzystwie.
Z wiekiem dziwi mnie coraz mniej.
Nie zawsze jest zabawny.
To zły, szalenie agresywny człowiek.
Kawy?
Nie.
Jedyne, co mogło się wydawać naciągane,
to refleksyjność Tony'ego.
Za bardzo się przejmuje.
Działo się z nim coś, nad czym nie panował.
Ataki paniki.
Gdyby nie one, nie poszedłby na terapię.
Nie mam czasu na pierdolone ataki.
Od miesięcy ich nie było.
Nie mógł omdlewać na oczach swojej załogi.
Przyczyny były złożone.
Miał ciężką depresję, z której nie zdawał sobie sprawy.
Podobnie jak ze swoich lęków.
Nie ma pan wyrzutów sumienia, że zarabia w taki sposób?
Mam.
Muszę być smutnym clownem, który się śmieje,
chociaż w duszy płacze.
Samo mówienie o tym mnie wykańcza.
Odnoszę wrażenie - a spędziłem na terapii sporo czasu -
że psychiatrzy nie pociągają pacjentów do odpowiedzialności.
Zawsze mi to przeszkadzało.
„Czegokolwiek bym nie zrobił,
musisz poznać moich rodziców, żeby uwolnić mnie od winy?”.
Terapia ma cię uczynić lepszym człowiekiem.
- Słucham. - On stał się lepszym gangsterem.
Brał pod uwagę uczucia innych.
Przez 20-30 sekund.
Porozmawiaj z nim.
W końcu to twój stryj.
Właśnie.
Jak powiedziała Livia: „Psychiatria...”.
To żydowski szwindel.
Tak wyraziłaby się moja matka.
„Melfi”.
Bardzo mi zależało, żeby była Włoszką.
- Skąd pochodzisz, skarbie? - „Doktor Melfi”.
Rodzina ojca jest z Caeserty.
Avellino. Matka byłaby zachwycona, gdybyśmy się spiknęli.
Nie mogła być natarczywa
ani szczególnie współczująca.
Co łączy twoje kobiety - matkę, żonę, córkę?
Przypieprzają się do mnie.
Wzorowałem ją na psycholożce, do której wówczas chodziłem.
Są Włoszkami. No i?
Może zwierzając się mnie, w rzeczywistości rozmawiasz z nimi.
Uświadomiłem sobie w końcu,
że szukam matki.
Na terapii?
Tak.
Na terapii szukałem matki.
Szukaniem matki zajmował się też Tony.
Znalazłeś we mnie to, czego brakuje ci
w twojej żonie i twojej matce.
Nie jestem jebanym maminsynkiem.
Jestem facetem.
Skoro już siedzimy w gabinecie i analizujemy postaci...
Tony potrzebował matki.
Jego własna była rąbnięta.
- Pamiętasz moją porządną biżuterię? - Od taty?
Trafiały się sztuki od Cartiera.
Podarowałam ją Josephine.
- Porządną biżuterię? - Zawsze się nią zachwycała.
Są bardzo podobni - i to jest źródło konfliktu.
Jebanej kuzynce dajesz Cartiera, a mnie wibrujący fotel?
Stara się, bo jest Włochem,
ale matka wie, jak go prowokować.
Regularnie.
Zanim rzeczywiście zrobisz sobie krzywdę
albo przeputasz spadek wnuków, wyprowadzisz się stąd.
Nie do domu starców.
Pójdę do sądu, ubezwłasnowolnię cię i zamknę.
Od razu mnie zabij. Śmiało!
Wyciągnij nóż z szynki i wraź mi w serce.
Tutaj! Pospiesz się.
Bolałoby mniej niż twoje słowa.
Znam seniorów z polotem!
Livia stanowiła amalgamat.
Nie wiem, czy to było celowe ani czy David i inni to dostrzegali.
Istny zlepek.
My, scenarzyści Rodziny Soprano, mieliśmy identyczne matki.
Mnie z moją się nie układało.
W skrócie - była rodzinną opoką.
Ojciec umarł w czwartek, a ona w poniedziałek wróciła do pracy.
Miała piątkę dzieci. Niech ją Bóg błogosławi...
Nasze relacje były złe.
Kiedy dostałem się na NYU, zadzwoniłem do niej, żeby się pochwalić.
Usłyszałem przez telefon:
„Daję ci pół roku”.
„Wielkie dzięki, mamo”.
Gdy dostałem się na prawo, też do niej zadzwoniłem.
Powiedziała: „Kolejny poroniony pomysł”.
Pewne rzeczy podpatrzyłem,
odwiedzając matkę w domu spokojnej starości.
- Kto tam? - Ja.
Jej sąsiadka wciąż puszczała wodę.
Znowu!
Doprowadzała matkę do szału.
Wystarczy! Ile wody ona potrzebuje?
Leje wodę całymi dniami.
Woda, woda, woda!
Jakby za ścianą płynęła rzeka!
Nie kombinowaliśmy, lecz czerpaliśmy ze swojego życia.
Zaczęło się od historii Dawida,
ale wszyscy mieliśmy podobne problemy,
podobne rzeczy nas śmieszyły i frustrowały.
Jeśli coś pasowało Davidowi i do postaci Tony'ego,
trafiało do serialu.
Kiedy miałem osiem - dziewięć lat, jeździliśmy nad morze do Belmont.
Raz wychodziliśmy wieczorem, a ojciec spadł ze schodów
i rozdarł spodnie.
Matka pękała ze śmiechu.
Ludzie nie mogli zrozumieć, z czego Livia się śmieje. Okropność!
W pierwszym sezonie Nancy powiedziała mojej Denise:
„Mam nadzieję, że istota, którą gram, nie żyje”.
Twoja matka ma w najlepszym wypadku zaburzenia osobowości typu borderline.
Realne są dla niej wyłącznie fobie.
Prawdziwy świat i ludzie są na marginesie.
Nie ma w sobie miłości ani współczucia.
W scenariuszu fabuły -
i w ostatnim odcinku pierwszego sezonu -
Melfi miała powiedzieć Tony'emu, że to matka chce go sprzątnąć.
Ty popieprzona suko... Mówimy o mojej matce.
Tony jedzie do ośrodka,
bierze poduszkę
i dusi Livię.
Taki był pierwotny plan.
Ale Nancy chorowała na raka płuc i rozedmę.
Koniec się zbliżał, a ona bardzo chciała pracować.
- Pańska mama miała udar. - Zmieniliśmy więc historię.
Udar?
Zdenerwowała się wczorajszymi doniesieniami.
Nie moja sprawa. W każdym razie - stało się.
Będę żył długo i szczęśliwie. Inaczej niż ty.
Wystarczy!
Zabierzcie ją.
Dbałem o ciebie, a ty próbujesz mnie sprzątnąć?!
Nie rozumie.
Uśmiecha się! Widzicie tę minę?
Uśmiecha się!
Spełniliśmy jej prośbę.
Nie byłam doskonała, ale robiłam, co w mojej mocy.
Nie chciałeś mnie słuchać. Żadne z was nie chciało słuchać.
Dzieci są jak zwierzęta. Przypominają małe psy.
Trzeba je nauczyć, co dobre, a co złe.
ZMARŁA NANCY MARCHAND
Wkrótce jednak odeszła.
Cudowna kobieta.
Ludzie uwielbiali Livię. Kręciła ich na maksa.
Tysiące razy słyszałem:
„Całkiem jak moja babcia Moja ciotka!”.
Myślałem, że moja matka,
na której wzorowana była Livia, funkcjonuje w osobnym wszechświecie.
Wiedziałem, że inni też mają toksyczne matki,
ale sądziłem, że moja jest przypadkiem wyjątkowym.
Jej lęki, przerażenie, niepokoje...
Prawdę poznałem wiele lat później.
Mieszkałem w Kalifornii. Rozmawiałem z matką przez telefon.
To było pod koniec jej życia. Zeszło na mojego dziadka.
„Nie chciał skrzywdzić cioci Louise”.
Pytam: „Jak to?”.
„Owszem, kopnął ją. Niechcący”.
„Kopnął?!”
„No kopnął, w waginę”.
„Że co?”
„Kopnął ją w waginę”.
„Ale dlaczego?”
„Nie wiem. Wychodziła za mąż.
Zdenerwował się”.
Pomyślałem...
Nagle wszystko nabrało sensu.
Pamiętam, jak moja matka krzyczała przez sen:
„Tato, załóż spodnie. Nie rób tego!”.
Nie mam dowodu, ale dziadek był złym człowiekiem.
Jak ojciec mojego ojca.
Ci faceci z południa Włoch...
Przyjechałem do Hollywood kręcić filmy,
ale wylądowałem w telewizji i zostałem scenarzystą
z powodu własnych słabości.
Bałem się reżyserować. Były też kwestie finansowe.
W trakcie drugiego sezonu agent zabrał mnie na lunch i mówi:
„Chcę ci uzmysłowić, że jesteś marką.
Chodzi mi o to, że mógłbyś kręcić filmy, o jakich marzysz”.
Wiele osób rzuciłoby telewizję bez wahania.
Może popełniłem błąd.
Ale za bardzo kochałem Rodzinę Soprano. Zostałem.
Sporo się mówi o serialowym uniwersum.
Im dłużej pracowałem przy Sopranach,
tym bardziej nie mogłem oglądać niczego innego.
Nie miało dla mnie sensu.
Bo nie istniało we wszechświecie, w którym żyłem ja i moje postaci.
- Postaci są najważniejsze. - Co jest?
Postaci tworzą fabułę.
W tym uniwersum...
Raz za razem muszą dobijać targu z diabłem.
Chodzi o pieniądze i śmierć.
- Dlaczego my mamy go upłynnić? - Coś taki, kurwa, dociekliwy?
Wszyscy dobijali targu z diabłem.
- Zobaczyliśmy niesolidnego dłużnika. - Mogę panu przerwać?
Również Melfi.
Nie wiem, dokąd zmierza ta historia.
Byłoby dobrze, gdyby poznał pan ogólne zasady współpracy.
Obowiązuje mnie tajemnica lekarska.
Chyba że...
planowałby pan morderstwo.
Nie twierdzę, że tak jest.
Jeżeli pacjent przyzna się, że zamierza popełnić przestępstwo,
muszę zawiadomić policję.
- Czy pójdę na policję? - Teoretycznie.
„Teoretycznie”.
Nie wiem, co spotkało dłużnika,
ale proszę o tym pamiętać.
- Czy to nie pakt z diabłem? - Proszę.
To dobry człowiek i ojciec.
Kryminalista z depresją,
porywczy, niepoprawny kobieciarz.
Tacy, według pani, są dobrzy ludzie?
Carmela wyszła za diabła
i przy nim została.
Może mnie pani też pani wysłuchać.
Proszę zaufać pierwotnemu instynktowi i rzucić męża.
Nie odzyska pani spokoju ducha,
a poczucie winy i wstydu nie znikną,
dopóki będzie pani jego wspólniczką.
Opuścić go?
Niech pani zabierze dzieci i odejdzie.
Ksiądz mówi, że muszę mu pomóc
- stać się lepszym człowiekiem. - Jak pani idzie?
Usłyszała: „Zabierz dzieci i odejdź”.
Stary psychiatra, jedyny w całym serialu,
powiedział prawdę.
Nie wezmę od pani brudnych pieniędzy.
Pani też nie powinna.
Nie może pani powiedzieć,
że nie została ostrzeżona.
„Żyjesz za jego brudną forsę”.
Coś ty narobił?
„Zabierz dzieci i odejdź”.
- Rany boskie... - Mamy niezły tydzień.
- Nie odeszła. - Ale bryka!
Interesująca jest
skala wyparcia w wypadku osób takich jak Carmela.
Co musiała sobie wmawiać, żeby usprawiedliwić takie życie?
Nie sądzę, by istniało coś, o czym nie wiedziała.
Skoro Tony jest diabłem, z kim dobił targu?
Również z diabłem.
Jest jego przedstawicielem.
Jak zwał, tak zwał.
Ale nie przyniosło mu to zadowolenia. Tak to właśnie widziałem.
Ludzie mówili: „Powinien ponieść karę”.
Odpowiadałem: „Ponosił ją dzień w dzień.
Przez lata był głęboko nieszczęśliwy”.
Jest rozdarty. Nie wierzy w Boga ani w rząd.
Przyszedł pan Soprano.
Wierzy wyłącznie w swój kodeks honorowy.
Agent Harris wyjaśnił, że puścimy panu nagranie?
A kodeks poszedł się jebać.
Jakie znowu spotkania? Z kim?!
Ze wszystkimi.
Z Raymondem i Larrym.
Trzech moich capo ma tu matki?
W takim razie wiesz, że...
Jestem bossem!
Jeśli nic nie zrobię...
Muszę.
Zdychaj, skurwielu!
Został z niczym. Rozgląda się i szuka.
Wielu Amerykanów jest w podobnej sytuacji.
Możesz kupować nowe fanty, ale w środku czujesz pustkę.
Tony próbuje postępować słusznie i rozwala życie ludziom dookoła.
Jego „słuszne” nigdy nie jest słuszne.
Wysadza w powietrze knajpę przyjaciela,
żeby zapobiec zabójstwu na zlecenie,
i wszyscy obrywają rykoszetem.
- Pojebało? - Spójrz mi w oczy.
Powiedz, że nie tknąłeś mojej restauracji.
Z czasem serial nabrał głębi.
Nie spaliłem twojej knajpy.
Głównie dzięki Jimowi.
Przysięgam na matkę.
Jimmy miał magię,
która rozchodziła się jak kręgi na wodzie.
BYŁY PREZES I DYREKTOR GENERALNY HBO
Przenikała wszystkich:
ekipę, reżyserów, scenarzystów, aktorów.
Cicho!
Było wspaniale: od początku do samego końca.
Z Jimem przypominało to dziecięcą zabawę.
„Ty będziesz mamusią, a ja tatusiem”.
Pełna łatwość i beztroska.
Scena 22, ujęcie ósme.
Akcja!
Śmiało. Powiedz, że gadam jak twoja żona.
Śmiało.
Cały czas robił sobie jaja.
Posyłał mi całusy albo się rozbierał.
Był stuknięty.
Moment.
Śmiało. Powiedz, że gadam jak twoja żona.
Ty, ja...
Cudownie odnosił się do ekipy. Rozśmieszał ich.
Dał każdemu 30 000 dolarów.
Po tym, jak wynegocjował z HBO milion za odcinek?
Tak.
Gdy dostał podwyżkę... Nie wiedzieliśmy, że w ogóle możemy negocjować.
Czuł się paskudnie.
Wołał nas po kolei do garderoby
i każdemu wręczał czek na 30 tysięcy.
Co?
Ja nie dostałam 30 000 dolarów.
Niech kamera zrobi przebitkę na ciebie.
Nie wiedziałam.
Dał forsę kolegom?
Cały on.
Bardzo szlachetny, dobry człowiek.
Troszczył się o przyjaciół.
Serce na dłoni.
Uważał, że HBO ich wydymało.
Chciał im to wynagrodzić. Pomóc.
Sądzę też, że w ten sposób przepraszał za nieobecności na planie.
Wszyscy czekali.
„Gdzie jest Jim?”
Imprezowaliśmy i zajebiście się bawiliśmy.
Czasem było nam dość trudno zwlec się rano z łóżka.
Wszystkim, nie tylko Jimowi.
Martwiliśmy się o kwestie finansowe
i o to, co się z nim dzieje.
Musiał się zgodzić,
że będziemy mu potrącać 100 tysięcy za każdy dzień nieobecności.
Jim nie spodziewał się,
jakim wyzwaniem jest główna rola w serialu.
Nie miałem pojęcia.
Przyszedłem z uśmiechem na twarzy
i dostałem fangę w nos.
„Dobra, muszę to ogarnąć”.
Nie wiedziałem, jak się przygotować.
Zaczynamy w poniedziałek o 5.30-6.00 rano
albo i wcześniej.
Pracujemy 14 godzin.
Mamy gwarantowane 12 godzin przerwy, więc nazajutrz zaczynamy o 8.00
i kończymy o 22.00.
Wracasz do domu i wkuwasz na pamięć siedem - osiem stron tekstu,
cztery - pięć scen na następny dzień.
W piątki trzymają nas dłużej,
więc pracujemy do 2.00-3.00 w nocy.
Czasem do wschodu słońca.
W poniedziałek zaczynamy od nowa.
Rzucał robotę co drugi dzień, mniej więcej.
Może nawet codziennie.
Za każdym razem szliśmy do baru
i odbywaliśmy tę samą rozmowę.
Tankowaliśmy, a Jim oświadczał: „Mam dość”.
„Nie wracam”.
Ja na to: „Polega na tobie ze sto osób”.
„No tak”.
Zwykle wracał.
Kilka razy zniknął na dłużej.
Rola dała mu w kość.
Kamera-akcja!
Powiem coś, co nie spodoba się tobie.
Kurwa... Wywalcie to.
Pieprzona scena.
Mówił, że musi czerpać z tego,
co dla niego destrukcyjne.
I bolesne.
SEZON 3, ODCINEK 12 AMOUR FOU
- Jesteś pierdolnięta. - Potrzebowałam odrobiny czułości.
Chodź no tu.
Słuchaj uważnie.
Koniec z telefonami. Zobaczysz mnie - przechodzisz na drugą stronę.
Jesteś niebezpieczna i jebnięta.
Nie odchodź!
Zadzwonię do twojej żony.
Że co?
Pojadę na Columbię i powiem twojej córce.
Robię różne rzeczy, żeby poczuć gniew.
Brak snu...
potrafi wpienić maksymalnie.
Jeśli przed brutalną sceną
śpisz dwie - trzy godziny na dobę, wkurza cię dokumentnie wszystko.
Posłuchaj.
Jeśli zbliżysz się do mojej rodziny, to cię zajebię.
Rozumiesz? Zajebię!
Zabij mnie...
Walę głową o różne powierzchnie.
Mus to mus.
Wkładam do buta kamyk i chodzę tak cały dzień.
Głupie, ale skuteczne. Jestem wściekły.
Emocje stają się dostępniejsze, ale ja potrzebuję samotności.
Nie lubię pogawędek przed pracą.
Wypijam sześć kaw.
Nie polecam, ale... Budzą gniew.
Zrobię, co trzeba, żeby zagrać, czego się ode mnie wymaga.
Pierdolony szajs!
Cholera!
Szykował się do sceny, waląc pięściami i siniacząc sobie kłykcie.
Nie oszczędzał się.
Gdy zabił kapusia, poharatał ręce sznurkiem -
czy co to tam było.
Chciał, żeby jego postać była wiarygodna.
Jeśli aktor się nie pilnuje, zabiera pracę do domu.
Nie najlepszy pomysł.
Źle się to na nim odbijało.
Powiedziałeś, że przyznał: „To było dla mnie trudne”.
W pewnym stopniu teraz się wymądrzam...
Zmagał się z innymi problemami.
Dzisiaj wszyscy o nich wiedzą.
Nigdy się z nimi nie uporał.
Jak odreagować taką scenę?
Pijąc. Sam nie wiem.
Przeprowadziliśmy interwencję w moim nowojorskim mieszkaniu.
Chcieliśmy go przekonać,
żeby się zamknął na odwyku.
Między nami były tarcia.
Wymyśliliśmy, że zaproszę Jima
pod pretekstem oczyszczenia atmosfery.
Zjawił się.
Dzień wcześniej mieliśmy próbę.
Była jego siostra i w ogóle.
Wszedł, zobaczył nas i mówi: „Jebać to”.
Odwrócił się na pięcie. Wołamy: „Jimmy!”.
Spojrzał na mnie i wypalił: „Wylej mnie”.
Po czym wyszedł.
TONY "ŚRODKOWY PALEC"
GANDOLFINI W NATARCIU!
Jak wszyscy, Jim zmagał się z własnymi demonami.
A przez serial jego życie drastycznie się zmieniło.
Spokojnie.
Odpierdol się ode mnie.
Wyluzuj.
Poharatam ci gębę!
Wcześniej był mało znanym aktorem.
Stał się rozpoznawalną wszędzie gwiazdą.
Nie umiał zaakceptować
tej totalnej utraty prywatności.
Zawsze znajdował się w centrum uwagi.
Nie wtapiał się w tłum.
- Jestem z dzieckiem! - Cukierek czy psikus?
Nie był jak Tony Soprano.
Wyluzowany gość.
Nosił birkenstocki. Słuchał Green Day i ACDC.
- Jaka to rasa? - Pomchi.
Zabawne, że Tony'ego Soprano
uważano za wzór do naśladowania. Zabawne i przerażające.
Czuł się utożsamiany z Tonym,
którym nie był w ogóle.
To był dobry, bardzo skomplikowany człowiek.
Można powiedzieć,
chociaż nie mam pewności, że było w nim więcej z Tony'ego,
niż chciał przyznać. Że za łatwo wchodził w rolę.
- Pozwolisz, że coś powiem? - A mam wybór?
Przez ostatni rok marzyłam,
fantazjowałam i kochałam się w Furio.
Rozmawiał z tobą, bidulko?
Dzięki niemu czułam, że coś znaczę!
Pytałaś, co takiego ma kuzynka Iriny, czego tobie brakuje.
Przemyślałem sprawę, bo to zajebiste pytanie.
Jest seksowna, chociaż amputowali jej nogę,
ale nie w tym rzecz.
Rozmawiałem z nią, bo ma coś do powiedzenia!
Ja też! Jestem tutaj.
Oprócz „Znieś pierdolone krzesła” i „Podpisz papiery”?
To dojrzała kobieta, której życie nie oszczędzało.
Musiała o siebie walczyć.
Inaczej niż ja?
Czyja to, kurwa, wina?
Kto się pieklił na samą myśl o tym, że zostanę agentką nieruchomości?
Od 20 lat siedzisz na dupie,
bawisz się klimatyzacją i się przypierdalasz,
jojczysz, marudzisz i wylewasz żale.
Mnie, księdzu... Jebać to!
„Serial zrobił się mroczniejszy”.
Cóż, Jim również.
„Ja jestem zmartwychwstaniem...
i życiem.
Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł,
żyć będzie”.
19 CZERWCA 2013 ROKU, W WIEKU 51 LAT, JAMES GANDOLFINI ZMARŁ NA ZAWAŁ.
„Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie,
nie umrze na wieki”.
Jeśli niebo istnieje, co chciałbyś usłyszeć od Boga?
„Zastąp mnie. Zaraz wracam”.
- Nie, nie, nie. - Znakomite.
Nie waż się zmieniać zdania.
Rewelacja.
I jakie możliwości!
Kilka lat po zakończeniu produkcji zadzwoniła do mnie jego agentka.
Mówi...
Nie to, że była obcesowa, ale nie owijała w bawełnę.
- Byłeś zaskoczony? - Nie.
Kochany Jimmy,
twoi bliscy poprosili, żebym zabrał głos.
Czuję się zaszczycony i wzruszony.
Tradycyjna mowa pogrzebowa
wyszła mi jak słaba telewizja.
Zdecydowałem się na list -
z myślą o publiczności, zacznę więc od zabawnej anegdoty.
Kręciliśmy scenę, w której Tony
miał ze złością otworzyć lodówkę i wygłosić swoją kwestię.
Zaczęliśmy zdjęcia, otworzyłeś lodówkę,
zamknąłeś i tak długo trzaskałeś drzwiczkami,
że prawie je rozpieprzyłeś.
W końcu padło „Cięcie!”.
Powiedziałeś: „Ta rola!
Zabiera mnie w takie miejsca i zmusza do takich rzeczy... Mrok”.
Spytałem: „Kazałem ci zmasakrować lodówkę?
Czy w scenariuszu jest napisane »Tony niszczy lodówkę«?
Nie, »Tony trzaska ze złością drzwiczkami od lodówki«.
Nic więcej. Ty postanowiłeś zniszczyć lodówkę”.
Kolejne wspomnienie.
Kręciliśmy w New Jersey, w upalny, wilgotny dzień.
Siedziałeś na składanym aluminiowym krześle
z mokrą chustką na głowie.
Przepełniła mnie miłość.
Znajdowałem się we właściwym miejscu.
Powiedziałem...
„Nie widziałem tego od czasu, gdy robił to mój ojciec,
moi włoscy wujkowie
i włoski dziadek.
W tym samym piekącym słońcu”.
Byłem dumny z naszego dziedzictwa.
Dzięki tobie czułem dumę z włoskiej spuścizny.
Chociaż jestem starszy,
zawsze uważałem nas za braci.
Co do trzeciego z naszej paczki -
bo to zawsze byłeś ty, ja i ten trzeci.
Ludzie się zastanawiają: „Tony Soprano. Dlaczego kochaliśmy tego złamasa?”.
Według mnie, dostrzegali w Tonym chłopczyka
i to jego pokochali, ponieważ czuli jego miłość i ból.
To była twoja zasługa.
Powtarzamy.
Gdy pracowałeś z Jimem jako scenarzysta,
widziałeś w Tonym siebie?
Pod koniec.
Zacząłem dostrzegać, że w jakiś dziwny sposób się stopiliśmy.
Było dwóch Davidów.
Jeśli chciał, potrafił być zajebiście zabawny.
Naprawdę fantastyczny.
Ale osoba,
która celowo pokazywała ci,
że jest ponura z twojej winy,
że to ty ją unieszczęśliwiasz...
Która zmuszała, żebyś dbał o jej zadowolenie?
Niewykonalne.
Nadszedł trzeci sezon, a ja nie wróciłem na plan.
Nie byłem szczęśliwy.
Wszystko przez to, że atmosfera stała się toksyczna.
Pokój scenarzystów opuszczaliśmy tylko po to, żeby udać się na zdjęcia.
Kolejna wyczerpująca groza.
Masa pracy,
a nasza rola nie była do końca sprecyzowana.
Czułam się rozkojarzona. David był wściekły.
Popełniłam parę poważnych błędów.
Kiedy mnie wylał...
To był po prostu koszmar.
Zrobiłam wszystko, co mi zarzucał.
Wchodziłam mu w słowo.
Były też inne wyskoki.
Do tego w sumie
sprowadzał się nasz konflikt.
Nie umiałam się zachować.
David kieruje się kodeksem -
tego, co jest cool, stosowne,
dopuszczalne.
A ja...
Mam wrażenie, że w jego oczach
przeniosłam się do kategorii „matek”,
do tej czarnej dziury.
Scenariusz jest dziełem wspólnym,
ale wizja była twoja. Czy to rodziło napięcia?
Ujmijmy to tak: czasem dostawałem szału,
bo nie zgłaszali żadnych propozycji.
Później doszedłem do wniosku,
że przestali, gdyż wszystkie odrzucałem.
Umilkli.
Twój paskudny charakter sprawił, że stałeś się skutecznym liderem,
ale nikt nie jest doskonały, nawet ty.
Siedem grzechów głównych. Twoim jest pycha.
David nie idzie na kompromisy.
By chronić swoje dzieło, człowiek musi być czasem bezwzględny.
W każdej dziedzinie sztuki.
Bez urazy,
nie masz pojęcia, jak to jest być bossem.
Każda moja decyzja wpływa, kurwa, na wszystko.
Bywa, że jest to nie do udźwignięcia.
I ostatecznie zostaję z tym sam.
Presja była olbrzymia.
Wiadomo!
Wysoko zawiesił poprzeczkę
i co roku musiał przebijać samego siebie.
Nie tylko zadowolić widzów, ale stworzyć lepszą,
ciekawszą, dziwniejszą telewizję.
Ciągle ryzykował,
kaprysił, pytał:
- „A gdyby tak...?” - Chcę wrócić do domu.
- Mam niepodlegające dyskusji warunki. - Na przykład?
- Nie wprowadzasz konia do salonu. - Bo?
Nie kpij. Fetor, gówno...
- Posprzątam. - Zawsze tak mówisz.
Wkładał w serial całe serce i wyobraźnię.
Jeśli chcieliśmy zmienić choć jedno słowo,
trzeba było dzwonić do Mistrza Cylindra - jak go wtedy nazywaliśmy.
Mistrz Cylinder w swojej wieży...
I czekaliśmy na odpowiedź: „Niech będzie”
albo „Nic nie zmieniajcie”.
To był jego projekt.
Realizowaliśmy jego wizję.
- Tutaj! - Do tego nas zaangażowano.
Uściskaj mnie.
KAŻDY POTRZEBUJE BOHATERA
David narzucił wyśrubowane standardy.
Ciągle się zadręczał. Nigdy nie był zadowolony.
Należał do ludzi...
„Ciesz się”.
Moje gratulacje.
Wielkie dzięki.
Miło cię widzieć.
W PAŹDZIERNIKU 2023 ROKU DAVID CHASE TRAFIŁ DO GALERII SŁAW NEW JERSEY.
Raz na parędziesiąt lat
pojawia się ktoś, kto zmienia reguły gry.
Gdy jesteś z New Jersey, bierzesz wszystkich z zaskoczenia.
Bezkompromisowy, nieugięty, nowatorski,
idealistyczny, do bólu romantyczny,
a zarazem cyniczny, autodestrukcyjny i przekorny.
Innymi słowy, bratnia dusza.
Zamiast salami - szynka szwarcwaldzka.
Pierdolone sny...
Porozmawiajmy o snach.
Sny i kino są bardzo podobne.
Można się przenieść... dokądkolwiek.
Wolne skojarzenia.
Łapać go!
Musisz stawić czoło faktom.
- Nie chcę tego słuchać. - Ale wysłuchasz.
Długo mi się śniło, że kogoś zamordowałem.
Docierało to do mnie z opóźnieniem.
Powtarzałem we śnie: „Dlaczego?”.
„Wszystko zaprzepaściłeś. Jesteś skończony.
Coś ty narobił?”.
Serwis informacyjny.
Chcesz się przejechać?
Zabawne w serialowych snach jest to,
że teoretycznie ich bohater panuje nad sytuacją.
- Ale snów nie da się kontrolować. - Nigdy.
SEZON 6, ODCINEK 2 WITAMY W KLUBIE
Co próbuje osiągnąć Tony w sekwencji z Kevinem Finnertym?
Do diabła...
To nie jest mój portfel.
Pyta: „Kim jestem i dokąd zmierzam?”.
Jest przerażony.
Najgorszą wadą Tony'ego jako gangstera było sumienie.
To zaszczyt znaleźć się w towarzystwie sprzedawcy,
którego zespół zdobywa laury przez 12 kwartałów z rzędu.
Nic wielkiego.
Zawsze jest ktoś lepszy.
David powiedział, że w innym wcieleniu Tony sprzedawałby meble ogrodowe.
Kevin Finnerty był alternatywną wersją Tony'ego.
Przyjechałem, żebyście mi pomogli odszukać Finnerty'ego.
Mam jego portfel i teczkę, ale on to nie ja.
Któregoś dnia umrzemy i będziemy jak to drzewo.
Żadnego „”ja” ani „ty”.
W głębi duszy odróżnia dobro od zła.
Skoro przejmuje się takimi sprawami,
to wybrał nieodpowiedni zawód,
bo czyni masę zła.
Wczoraj miałem popieprzone sny. Halucynacje.
Zastrzeliłem kolesia. Przyjaciela.
Interesujące, że Tony odreagowywał na terapii.
- Przepełniał mnie... - Gniew.
Wiesz wszystko!
Nigdy się z nim nie uporałeś. Jakim kosztem?
Jesteś dla siebie największym zagrożeniem.
Na tym polega człowieczeństwo.
Niektórzy są bardziej autodestrukcyjni.
Popijasz jak pigułę.
Przygoda z pejotlem w ostatnim sezonie?
Znowu próbował zyskać szerszą perspektywę.
Kapuję.
Kapuję!
Na początku każdego odcinka siadaliśmy przy stole
i czytaliśmy scenariusz.
Wchodziliśmy na próbę i pytaliśmy:
„W porządku? To twój ostatni odcinek?”.
Nigdy nie wiedzieliśmy, kto zostanie „odstrzelony”.
Naprawdę przekomiczne.
„Nie, wszystko gra”.
Baliśmy się.
Zastanawialiśmy się, kto będzie następny.
Jeżeli David zaprosił cię na lunch albo kolację,
miałeś przejebane.
„Telefon” od Mistrza Cylindra.
On był szefem.
W postaci Tony'ego
- widziałeś siebie jako bossa? - W ten sposób o tym myślałem.
- Ty zjebie! - Gdy w serialu ktoś umierał...
Musiałem poinformować aktora.
Nie było to łatwe.
Chryste...
- Niektórzy byli zdruzgotani. - Muszę usiąść.
- Nie ustoję. - Zrozpaczeni.
To było ich źródło utrzymania.
Vincent Pastore - Big Pussy? Walczyliśmy o niego.
„Nie zabijaj go, David. Daj mu kolejny sezon!”
Cóż... To serial o mafii. Ludzie umierają.
Kurwa.
Adriana.
Próbowałem się od tego zdystansować...
To znaczy?
Federały.
...myśląc jak Tony: „Muszą odejść”.
Ja pierdolę...
Gdy postanowiliśmy, że Adriana zacznie współpracować z FBI,
mieliśmy absolutną pewność, że dobrze się to dla niej nie skończy.
Załatwię to.
David posadził mnie i mówi: „Nakręcę dwie wersje.
W jednej uciekasz,
w drugiej giniesz.
Do emisji nikt się nie dowie, którą wybrałem.
Mamy problemy z poufnością.
Nikt nie może znać prawdy”.
Pytam: „Zginę? Pożegnam się z serialem?”.
David na to...
Przyjęłam kolejny angaż, bo się bałam.
David się wkurwił.
Sądził, że wieść się rozniesie.
Nie miałam wyboru. Myślałam, że to moja jedyna szansa.
Grałam Adrianę przez pięć sezonów.
Czułam, że jestem skazana na podobne role.
Skazana na zaszufladkowanie.
Chciałam wykorzystać swój moment.
S5E12: PARKING DŁUGOTERMINOWY
- Halo? - To ja.
Nie wiem, jak to powiedzieć.
Christopher próbował popełnić samobójstwo.
- Co z nim? - W porządku.
Pojechał do Ramapo i nałykał się prochów.
Gliniarz znalazł go w kiblu
i odstawił do szpitala.
Jadę do niego.
Przyślę po ciebie Sila.
Chryste!
Było mi smutno, że to koniec, ale czułam się gotowa.
Nie było wyjścia.
Przykre. Liczą się i postaci, i aktorzy.
Nie tylko Adriana, ale i Drea de Matteo.
David nie chciał pokazywać jej śmierci, bo ją kochał.
Nie becz. Nic mu nie będzie.
Nie mogłem patrzeć na śmierć Adriany.
Nie dałbym rady.
Wprowadziliśmy zmianę stylistyczną.
Inne ofiary ginęły w kadrze.
Zastanawialiśmy się, jak to pokazać.
Umiera poza kadrem...
OPERATOR FILMOWY
...wymyślimy więc jakieś poetyckie przejście.
Ona nie histeryzuje...
Kręcimy.
Najtrudniejsza scena, jaką w życiu zagrałem.
Drea była fantastyczna:
„Nie traktuj mnie ulgowo.
To moja ostatnia scena.
Idziemy na całość”.
„Nie obcyndalamy się.
Jestem pizdą, a ty mafiosem. Złap mnie za kudły
i jazda”.
Wyłaź.
- Błagam... - Dokąd się wybierasz?
Wysiadka, pizdo!
W scenariuszu był odjazd kamery na niebo,
który przechodził płynnie w najazd kamery z nieba
na Tony'ego i Carmelę.
Ostatnia scena odcinka to Tony i Carmela w lesie.
Carmela planuje kupić działkę.
- Wspaniały kawałek ziemi. - Z takimi widokami?
Spokojnie wart 600 tysięcy. Geodeta będzie we wtorek.
A Tony myśli o Adrianie.
Do dzisiaj się wzruszam, wspominając smutny koniec tej postaci.
Było to również pożegnanie z Dreą de Matteo.
Opuszczała nas.
- Dobrze się czujesz? - Ja?
Pewnie.
Kiedy zaczęliście myśleć o zakończeniu serialu?
Sezonów było siedem,
ale nazwali je 6A i 6B,
żeby nie dawać aktorom podwyżki.
Gdyby realizowali sezon siódmy, aktorzy byliby do niej upoważnieni.
Dwa lata wcześniej Chris Albrecht powiedział:
„Zastanów się, jak zakończyć serial”.
Nie przyszło mi to do głowy.
„Kiedy wypadniemy z ramówki. Zdejmiecie nas z anteny i tyle”.
Tutaj było inaczej.
Reżyserowałeś 1. odcinek, a później skupiłeś się na pisaniu i produkcji.
Wróciłeś za kamerę w ostatnim odcinku.
Z Alikiem, tym samym operatorem.
Zmieniliśmy się.
- Minęło dziesięć lat. - Sporo.
Realizując ostatni odcinek,
rozmawialiśmy o 2001: Odysei kosmicznej.
2001: ODYSEJA KOSMICZNA, 1968
O punkcie widzenia zakłócanym przez postać, która w niego wkracza.
Astronauta zaczyna widzieć siebie.
Jest w kombinezonie. Widzi swoje odbicie w lustrze.
Odwraca się i widzi siebie bez kombinezonu.
Później je samotną kolację i starzeje się.
Dalej widzi siebie jako starca w łóżku.
Prosty zabieg, ale hipnotyzujący.
W ostatnim odcinku...
S6E21: MADE IN AMERICA
...Tony, dokądkolwiek się udaje,
wchodzi w swój punkt widzenia.
Zaczyna się myśleć o naturze czasu
i bliskości śmierci.
Proszę pana? Przepraszam.
O tym, co się zbliża.
Jest w tym swoista mistyka.
Pierwszy pomysł na ostatnią scenę nosiłem w głowie przez lata:
Tony jedzie na Manhattan przez Lincoln Tunnel
i tam napotyka swój koniec.
Nie wiedziałem, czy zginie,
ale nie miało to wyglądać optymistycznie.
Widzowie myśleliby:
„Dobrze się nie skończy”.
Ale nie na pewno.
Wtedy, jadąc Ocean Boulevard,
zobaczyłem knajpę:
„Może finał rozegra się tam, gdzie często bywają”.
Kiedy zaproponowałem „Don't Stop Believing”,
wszyscy zareagowali: „Chyba, kurwa, żartujesz.
Podsumowanie całego serialu?!”.
Byli oburzeni.
„Podjęliście decyzję za mnie”.
Ale nie z czystej przekory.
- Co dobrego dziś dają? - Nie wiem.
Coraz wyraźniej docierał do mnie sens słów piosenki:
„Film się nie kończy. Trwa i trwa, i trwa”.
Odcinek ma strukturę kołową.
Jakby się wracało do pierwszego odcinka.
Wybuchający grill.
Wybuch samochodu.
Jeśli pomost się nie podoba,
zbuduję wam nowy.
Zdumiewająca kolistość. Pierwszy odcinek - ostatni.
Jakbyśmy patrzyli na formy i schematy życia
powtarzające się w nieskończoność.
Czasem...
- życie bywa dobre. - I to często.
Scena jest taka trochę wspominkowa.
Otóż to.
Za moich bliskich.
- W 1. sezonie Tony powiedział: - Zapamiętujcie te ulotne chwile.
Takie jak ta.
Dobre chwile.
Weź się w garść.
- O czym przypomina mu AJ. - Skup się na dobrych chwilach.
Po co ten sarkazm?
Twoje słowa. „Trzeba zapamiętywać dobre chwile”.
Serio?
Taka prawda.
Scena wznosi się jak piramida.
Jedna warstwa nakłada się na kolejną.
Dzieje się masa rzeczy równocześnie.
Meadow parkuje, do lokalu wchodzą ludzie,
koleś w kurtce Members Only...
Pojawiają się kolejne zagrożenia.
Napięcie rośnie.
Na coś czekamy.
Zamówiłem dla wszystkich.
Nie trać wiary
Pielęgnuj to uczucie
Latarnie, ludzie
Nie trać...
I ściemnienie. Niespodziewane i dziwaczne.
Wszyscy byli zaskoczeni.
Zaczęłam dzwonić po ludziach: „Telewizor mi się zepsuł?”.
Ostatni odcinek oglądałam z Jimem. Spytał: „I tyle?!”.
Nie dowierzał.
- Nie wiedział? - Nie.
Był wkurzony?
Raczej w szoku jak wszyscy.
Po prostu... To tyle.
Koniec historii.
Pomyślałam: „Cały, kurwa, David.
Nie mógł zakończyć tego inaczej.
Nie chce, żebyśmy wiedzieli, co się stało”.
Myślałem o tym, że wszechświat trwa i trwa.
Ty nie, ale wszechświat tak.
Film się nie kończy.
Rozwiązaniem jest brak rozwiązania.
Zyskaliśmy poetyckie, otwarte zakończenie.
Ludzie mnie zaczepiali:
„Wiem, że wiesz. Co się stało?”.
10 lat po zakończeniu emisji Vanity Fair opublikowało artykuł o Sopranach.
Zgłosili się do mnie i pytają:
„Jak to się naprawdę skończyło?”.
„Wyjaśnijmy to sobie raz na zawsze.
Reżyser krzyknął »kamera-stop«,
a aktorzy wrócili do domu”.
Zabili Tony'ego? Sprzątnęli całą rodzinę?
Wszyscy wiwatują, ale wielki finał nic nie znaczy,
bo po 20 minutach nikt go nie pamięta.
Jeśli jednak zrobisz zakończenie filozoficzne,
zakończenie otwarte,
serial będzie żył w nieskończoność.
Zakończenie możecie sobie wybrać.
Umarł ze starości.
Facet strzelił mu w głowę.
KONTROWERSYJNE ZAKOŃCZENIE
Stoimy przy baniaku z wodą...
„DAJCIE SPOKÓJ!”
„Nie wierzę”.
NA TO CZEKALIŚMY OSIEM LAT?
- „Co się tam wydarzyło?”. - Co zostaje?
Zagadka.
Jak ją rozwiązać? Oglądając serial ponownie.
Byłeś pogodzony z tym, że serial się skończył?
Czułeś smutek? Chciałeś zrealizować inny projekt?
Pragnąłem zrobić to, co od zawsze planowałem,
czyli nakręcić pierdoloną fabułę.
BYŁO TO BĘDZIECIE NAS PAMIĘTAĆ Z JAMESEM GANDOLFINIM Z 2012 ROKU.
Rodzinie Soprano poświęciłem lata życia.
Skończyło się i już. Nie żałowałem.
Z czasem zacząłem tęsknić za ludźmi.
Stanowiliśmy filmową rodzinę.
I za rozwiązywaniem problemów.
Wymyślasz wątki i decydujesz, jakiego koloru czapkę nosi bohater.
Czerwoną?
Nie, ona jest w czerwonej.
Tam nie kręcimy, bo widać logo Shella.
Albo na montażu. Ściemnienie?
Dlaczego?
S3E2: PRASZCZAJ, LIVUSZKA
Była taka scena z Meadow i AJ-em.
„Przystając pod lasem w śnieżny wieczór”.
Cieszę się, że nie jestem już w liceum.
Czytałaś?
Odrabiał lekcje.
Co to znaczy? Do jutra mam zrobić analizę.
Znaczy?
„Las piękny, mroczny i gęsty jest, Ale z obietnic wywiązać muszę się,
Nim zasnę, wiele mil muszę przejść”.
„Las w śnieżny wieczór”?
Wiersz Roberta Frosta.
- Meadow mówi: - Co leży na polu?
Śnieg.
- Co symbolizuje śnieg? - Boże Narodzenie.
Zimno?
Zimna, bezkresna biel? Bezkresna pustka?
- Nie wiem. - Śmierć.
- A nie czerń? - „A nie czerń?”
To też miałem na uwadze.
Powiedzą: „Przyznał, że Tony nie żyje”.
W rzeczywistości...
Napisy: Agnieszka Rostkowska