Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[subtelna muzyka]
[kobieta] Nie ma potężniejszej siły we wszechświecie niż miłość.
Jednakże nie zawsze jest baśniowa i usłana różami.
Czasami pojawia się znienacka i przybiera zaskakującą postać.
Jest pewna stara pieśń:
„Niezbadane są ścieżki Boga, gdy cuda Swoje czyni”.
Cóż,
odnalezienie miłości, takiej prawdziwej, to jeden z najznamienitszych Bożych cudów.
Każda historia miłosna ma swój początek.
Ale najwspanialsze
nie zaczynają się od „długo i szczęśliwie”.
Tylko od prawdy, zaufania,
a czasem od tragedii.
Chcę wam opowiedzieć historię miłosną
wziętą prosto z Księgi Rut.
[wiwaty i okrzyki tłumu w tle]
Oto Ruth Moably.
Matka porzuciła ją na schodach kościoła,
gdy dziecko miało pięć lat.
Mimo to wytrwała
i zaszła dalej, niż ktokolwiek oczekiwał.
[prowadzący mówi niewyraźnie]
[kobieta] Ruth zawsze kochała śpiewać, ale jej dusza nie kryła w sobie pieśni.
Zmagała się z konfliktem między tym, kim była, a oczekiwaniami innych.
Zanim wznowimy koncert,
propsy dla mojego zioma, Syrusa Jordana.
- Z Ice Grill Records. - [oklaski wiwaty]
Propsy też dla mojego zioma.
Jak leci, Jermaine Dupri?
Panie, obdarz nas siłą, aby publiczność poczuła z nami więź.
Chwała Tobie i tylko Tobie.
Panie, daj nam…
Poproszę trochę chwały dla siebie, Boże.
To ja w 20-centymetrowych szpilkach.
Amen.
[prowadzący] Pokażcie swoją energię…
Przepraszam. Mamo, pokochasz ją.
Zobaczysz.
[głośne wiwaty i oklaski]
[śpiewają piosenkę w stylu R&B]
Ma niebywały głos.
[Naomi] Kiedy po raz pierwszy usłyszałam śpiew Ruth,
byłam daleka od zachwytu.
Mój syn, Marlon, był wniebowzięty.
Byli razem dopiero od paru miesięcy.
Nie rozumiałam, co w niej widział.
[Ruth wokalizuje]
[wiwaty i oklaski]
[prowadzący] O tak! Oklaski dla pań!
Wielkie brawa! Wielkie brawa!
[Naomi] Powiada się, że piękno kryje się we wnętrzu.
Miałam ją tylko za kolejną ładną dziewczynę.
- [dyszy] - Laska, czeka nas fejm. [śmieje się]
Proszę. Dziękuję.
Ruth, serio?
Faceci obsypują nas kasą,
[prycha] jakbyśmy miały się rozebrać, Bree.
To połowa naszego czynszu!
Mm!
Spójrz na to. [śmieje się]
Hej. Zajebisty koncert, skarbie.
[Ruth] Och, dziękuję.
Jestem z ciebie dumny.
[stęka]
O! Marlon nie wspomniał, że państwo przyjdą.
Zachwycał się tobą.
No… no i chcieliśmy cię ujrzeć w twoim żywiole.
[śmieje się] Byłaś nieziemska.
Prawda, skarbie?
Czas już na nas.
Aa… Tak. Dziękuję za przybycie.
Mogę państwa odprowadzić.
Nie trzeba.
Pozostań…
w swoim żywiole.
[Marlon] Mamo.
[Syrus] Wymiotłyście dzisiaj.
- Ha! - [Breana] Jak leci?
[Breana się śmieje]
Witam. Syrus Jordan, ich menadżer.
Dziękuję za przybycie.
Zapewne Marlon.
Siema, brachu.
[Syrus] Ha!
Ej, tylko dbaj o naszą gwiazdę.
[Marlon się śmieje]
Nie daj jej zajść ci za skórę. [syka]
- [Syrus] Ubrane? - [Breana] Tak.
[Syrus] Panie…
Jermaine Dupri.
[Breana] Och!
Miło mi. Jestem Breana.
Miło mi.
[Syrus] Znamy się od dawna. A to Ruth.
Natknąłem się na nią w spożywczym.
A pewnego dnia…
usłyszałem jej głos.
Najpiękniejszy, jaki w życiu słyszałem.
Rozejrzałem się i co zobaczyłem?
Ruth pieczołowicie wykładała towar na półki w sklepie.
We dwójkę tworzycie idealną ekipę.
Widziałbym was w stajni So So Def.
[Breana] So So Def.
Wchodzimy w to! [kwili z radości]
O! JD wróci za kilka tygodni
i wpadnie na jedną z waszych sesji.
- Miło było poznać. - [Breana] Nam też.
Ekipa 404 uczyni z ciebie kogoś.
- Wiadomo. Zatrąbię. - Tak.
- On… mówił serio? - [Syrus] Bree.
- Co? - Daj nam chwilę.
[Breana prycha] Dobra.
Widzimy się w chacie. [fuka]
[głośne rozmowy w tle]
Nawet nie zjadłaś.
[wzdycha] Podam ci.
Mój tata mawiał, [wzdycha] żeby brać
i nigdy się nie wahać.
[Syrus chrząka]
Ekipa 404 to już potęga.
Wystarczy brać.
I to właśnie zrobimy.
- [drzwi się otwierają] - [głośne rozmowy w tle]
Szefie.
Ktoś chce z tobą pogadać.
Daj mi chwilę.
Widzimy się jutro w studiu, dobra?
[Marlon] To obłęd, [fuka]
że o tym rozmawiamy.
404 to dobra sprawa.
- Kogo obchodzi zdanie mojej mamy? - Nie o nią tu chodzi.
[Marlon odchrząkuje]
[cmoka] Może cię pocieszy to,
że łączy was więcej, niż sądzisz.
[Ruth głośno wzdycha]
Pomogła ojcu zbudować firmę.
Zobacz, co osiągnęła.
Chodzi o etykę pracy.
Podobna do twojej.
Harowałaś na to.
Nie rezygnuj z szansy tuż przed wielkim przełomem.
Z niczego nie rezygnuję.
Sprawiasz, że wątpię w to, co czuję.
A ja… ja potrzebuję wsparcia.
[trzask drzwi]
[Naomi] Wiesz, że mam rację.
Marlona stać na więcej.
Jak przystało na jego wychowanie.
[cmoka]
[głęboko wzdycha] Szkoda, że nie jest jak starszy brat.
Niech spoczywa w pokoju.
Marlon jest inną osobą.
Za bardzo osądzasz innych.
No i byłaś dość nieuprzejma, moja droga.
Poślubiłeś mnie,
a nie inną głupiutką kobietę z Pegram, która by bredziła:
„Oj, ciekawe, co myśli Eli.
Oj, ciekawe, co robi”.
Ceniłeś to, że mam własne zdanie.
Uhm. Przydałoby mi się teraz trochę tego.
- Czego? - Chodź tu.
- O nie, nie, nie. - Chodź.
- Proszę wybaczyć, czytam książkę. - [śmieje się]
- Poszerzam horyzonty. - A, a, a, a, a… Czujesz to?
- Oj! - Hm?
- Tak. - Mm…
[śmieją się]
Stał się cud.
[śmieją się]
Chodź tu. [śmieje się]
O tak, moja najdroższa.
[Naomi mruczy]
- [Ruth śpiewa] - [mężczyzna] Chwila, chwila.
Energia siadła.
Słucham… i nie wierzę w to, co śpiewasz.
Spraw, bym ci uwierzył.
Jeśli ja ci nie wierzę, świat też nie.
Jeszcze raz. Dajesz.
Uda ci się.
- [gra muzyka w stylu R&B] - [Breana podkłada wokal]
[Ruth śpiewa]
[aranżer] Tak.
[Breana] Dobrze.
- [Ruth przerywa śpiew] Aa… - [aranżer wyłącza muzykę] Ej.
Zróbmy przerwę.
Daj nam kilka minut.
[aranżer wzdycha] Można oszaleć.
Dla mnie brzmiało dobrze.
Zaczęłyśmy się okłamywać?
Jeszcze się nie rozgrzałaś.
[śmieje się]
[Ruth] Bree…
Jesteś poetką.
Kiedyś pisałaś o miłości,
walce o swoje prawa, świadomości społecznej.
Zawsze znałam swoją ścieżkę i wiem, że z niej zboczyłam.
Idę do ciebie.
[Breana] Dobra.
Co się dzieje?
Bree, nasza muzyka,
piosenki, które nagrywałyśmy na małym…
…magnetofonie za 12 $?
[śmieje się] „Magnetofonie”.
Te utwory wzięły się stąd, z nas.
Słuchaj, próbuję się dorobić.
Ale za jaką cenę, Bree?
Bo jeśli wkroczymy na tę drogę, będziemy własnością Sy.
Kiedy będziemy mogły być sobą?
Kim my jesteśmy?
Mieszkamy w ruderze w Grove Park
i robimy zakupy w dyskoncie.
Oto kim jesteśmy.
Wciąż gadasz o modlitwach.
„Co Bóg dla nas zrobi?”
„Co Bóg…”
Musimy też dać coś od siebie.
Trzeba zadziałać.
Mamy szansę, aby zmienić swoje życie.
Nagrywamy pierwszą płytę.
Być może dołączymy do So So Def.
Jeśli to nie Bóg, to co to jest?
Nie wiem. Czuję, że Bóg wyznaczył mi inną ścieżkę.
- Ale jaką? - Nie mogę.
Czekaj, jak to?
- Co ty mówisz? - Odchodzę.
Ruth, nie rób tego.
Ruth!
[muzyka w stylu hop-hop gra w samochodzie]
Nie powinnaś nagrywać?
Możemy pogadać?
[ścisza muzykę]
Przemyślałam twoje słowa i…
Nie chcę być niewdzięczna,
ale 404 nie jest dla mnie.
Pokażę ci coś.
- [pikanie] - [trzaśnięcie drzwi]
Wiesz, ile to mnie kosztowało?
Jermaine Dupri złoży nam ośmiocyfrową ofertę.
Spójrz.
- [klakson] - Opłacałem ci czynsz, gdy byłaś spłukana.
Kupiłem ci wóz, byś nie jeździła autobusem.
Łożyłem na to przez trzy lata.
- Mam 250 000 $ długu.
- [pojazd na sygnale] - Tu masz 3000 $ i kluczyki do hondy.
„Trzy tysiące”?
I… i… [ciężko wydycha]
obiecuję, że co miesiąc będę spłacać to, co we mnie zainwestowałeś.
To kropla w morzu włożonej kasy.
Posłuchaj mnie.
Bardzo dobrze ci radzę,
nie rób tego.
Wypełnisz zobowiązania umowne wobec mnie
i będziemy kwita.
Wtedy rób, co chcesz.
Doceniam wszystko, co dla mnie zrobiłeś, Sy.
[Naomi] Zejście z nieodpowiedniej dla ciebie drogi może cię uwolnić.
Ale Ruth miała odkryć, że za wolność też trzeba zapłacić.
Zawsze ma swoją cenę.
- OSTATNIE POŁĄCZENIA - [ziewa]
[inicjuje rozmowę]
[przeciągle wydycha]
[dźwięk oczekiwania na połączenie]
- [subtelna muzyka] - [wydycha]
[kobieta] Halo?
Marlon?
Tu… tu Naomi Evans.
[drżącym głosem] Jestem w szpitalu Grady.
Doszło do napaści.
Marlon
i Eli…
[Ruth] Och!
[metaliczny dźwięk]
[pikanie aparatury medycznej]
Pani Naomi, co się stało?
Są cali?
Oni… aa…
Sądzą, że to kradzież samochodu.
No i…
znaleźli ich…
aa…
na światłach w pojeździe Marlona.
[Ruth] Co się stało?
Doszło do szamotaniny.
„Szamotaniny”?
Zostali postrzeleni.
- O Boże. - „Postrzeleni”?
- [Breana] Och. - [Naomi] Uhm.
[Naomi] Miłość jest cierpliwa i dobra,
ale potrafi też złamać serce.
Pani Evans?
Doktor Annalise Feldman.
Zrobiliśmy, co się dało, dla pani męża i syna.
Żadnego z nich nie udało się uratować.
[Ruth wzdycha]
[dr Feldman] Moje kondolencje.
[melancholijna muzyka]
[zanikający głos dr Feldman] Szpitalny psycholog przyjdzie…
[smutna wokaliza kobieca]
[dr Feldman zza wokalizy] Gorąco zachęcam do skorzystania z tych usług.
[płacze]
[dr Feldman w tle muzyki] Wiem, jak jest pani ciężko.
- [płacze] - [dr Feldman] Tak mi przykro.
[głośno łka]
- [dr Feldman w tle muzyki] Przykro mi. - [płacze]
[głośno łka]
[Naomi] Nie podejrzewałam, że pewnego dnia
pochowam jednocześnie męża i syna.
- [muzyka cichnie] - [niewyraźne rozmowy]
[mężczyzna] Proszę wybaczyć, że teraz,
ale sprawa jest pilna.
Eli nie chciał pani mówić.
Sądził…
że uda mu się wyjść na prostą.
Gdy inwestorzy zaczęli wycofywać się z projektu Midtown, to…
to zastawił cały majątek.
Ten dom, pojazdy…
swój dobytek.
To…
zawiadomienie o zamiarze egzekucji.
[wzdycha] Sprzed trzech miesięcy.
[drżącym głosem] Jak…
Jak mogłam nie wiedzieć?
Przykro mi, że mówię to teraz.
Próbowałem się z panią skontaktować.
Odbędzie się aukcja.
Dobra wieść jest taka, że został pani stary dom w Pegram w Tennessee.
Eli pozostawił go na pani nazwisko.
Żaden bank go nie ruszy.
[ciężko oddycha]
Cieszę się, że przyjechaliście.
Dajcie znać, jakby czegoś brakowało.
Co ty tu robisz?
Składam kondolencje.
Mogę usiąść?
- [Syrus wzdycha] - [Ruth głęboko oddycha]
[Syrus] Och.
Bardzo mi przykro z powodu twojej straty.
Marlon wydawał się naprawdę spoko.
Bo był.
Pogrzeby zawsze przywodzą mi…
na myśl film.
Co?
Znasz scenę spalenia restauracji w Chłopcach z ferajny?
Prosty plan ściągnięcia długów.
Nikt nie ucierpiał.
Kradzież auta jest mniej filmowa,
ale powinna być równie prosta.
Nikt nie miał ucierpieć, Ruth.
Czasami sprawy nie idą po naszej myśli,
dlatego jest mi przykro.
Musiałem do ciebie dotrzeć.
Teraz ściągnę to, co moje.
Co ściągniesz?
Myślisz, że nie mam długów?
Własnych marzeń?
To był deal mojego życia.
Mój bilet do sukcesu.
- [Ruth dyszy] -I nikt… mi tego nie odbierze.
Czy to jakiś żart?
To jakiś obłęd.
Cokolwiek stworzysz bez nas,
zjawię się po spłatę długu.
[smutna muzyka]
Powiem policji.
Nie rób tego.
Bo obiecuję, że odbiorę ci wszystko, na czym ci zależy.
Posłuchaj.
[robi długi wdech]
Wracaj do studia.
Albo pani Naomi
będzie następna.
[dyszy]
O Boże, nie wiem już, co robić.
[drżącym głosem] Co mam zrobić?
- [głęboko oddycha] - [dramatyczna muzyka]
Proszę, pomóż mi, Boże.
Co mam zrobić?
Powiedz mi, bo sama już nie wiem.
- [płacze] - [muzyka rozbrzmiewa intensywniej]
BREE-YONCÉ, BÓG MI ODPOWIEDZIAŁ. TO NA KOLEJNY CZYNSZ.
NIE POWIEM, DOKĄD JADĘ. NIE WIEM, KIEDY WRÓCĘ.
[Ruth dyszy]
Dzień dobry. Szukam pani Naomi.
Przykro mi, ale już wyjechała.
[głośno wydycha]
- [subtelna muzyka] - [śpiew ptaków]
A dokąd?
Naprawdę muszę ją znaleźć.
Dworzec autobusowy.
Na ulicy Forsyth.
„Forsyth”. Okej, dziękuję. Dziękuję.
Pierwsza sypialnia na górze.
Tak jest.
[kobieta przez megafon] Pasażerowie jadący z Atlanty do Pegram, Tennessee
są proszeni do autobusu.
[kobieta] Mogę tu usiąść?
Miejsce jest wolne. Dziękuję.
Co ty tu robisz?
Jadę z panią.
Nic z tego.
A kto się panią zaopiekuje?
Nie potrzebuję opieki, dziewczyno.
Wysiadaj.
Niech pani posłucha.
Wysiądę, gdy autobus dojedzie do celu.
[Ruth wzdycha]
Nie wiem, co ty sobie myślisz.
Może wcale nie myślisz, ale ze mną nie jedziesz.
Ani do Tennessee, ani nigdzie indziej. Wracaj do domu.
Nie potrzebuję twojej pomocy.
Rozumiesz?
Pojadę tam,
gdzie pani.
[muzyka w stylu soul]
[Naomi] Byłam przekonana, że dziewczyna postradała zmysły.
Kazałam jej sobie pójść,
ale została.
Czasami anioły Boga nie czekają na zaproszenie.
Pojawiają się nawet wtedy, gdy chcemy być sami.
[mężczyzna śpiewa w stylu soul]
[muzyka cichnie]
[wzdycha]
[subtelna muzyka]
[Naomi] Powrót do Pegram był niczym otwarcie starych ran.
Ten dom wypełniały niegdyś modlitwy i śmiech.
Pozostały tylko kurz i cisza.
[muzyka cichnie]
Ta taśma do ubrań…
[rozdziera taśmę]
…dobrze klei.
Powinna dać radę.
Nie powstrzyma szkodników.
- [Naomi stęka] - „Szkodników”? Jakich znów szkodników?
Nic pani nie jest?
Wzięła pani leki na nadciśnienie?
Musi pani jeść, od rana pani nie jadła.
[głęboko wzdycha] Nic mi nie będzie.
Pani Naomi.
To… mm…
[otwiera leki]
Spotkało ich coś okropnego…
[wzdycha]
Tak mi przykro. Stracić dwóch…
[dramatyczna muzyka]
Skończyłam z tobą!
[uderzenie]
[pukanie do drzwi]
[muzyka cichnie]
Proszę pani, idę poszukać pracy.
[mężczyzna] Teraz nic nie mam.
Proszę zapytać w kwiaciarni Mabel.
O tak, już tam pytałam. Aa…
Pytałam wszędzie.
[wzdycha]
[rozmowy mężczyzn w oddali]
- [Ruth wzdycha] - [śmiech mężczyzn]
[niewyraźne rozmowy]
[rozmowy i śmiech]
Nie nadajesz się do takiej pracy.
Nie wiesz, do czego się nadaję.
Co to za rodzaj pracy?
Zbierałaś już winogrona?
[klakson]
- Dobra. - Przyjechał.
To ciężka praca fizyczna.
Nie ma cienia.
A gdy temperatura zelżeje, zlatują się komary.
[mężczyzna] To prawda.
[kobieta] Jedziesz?
- [Geno] Witam! Witam! - [mężczyzna] Cześć, Geno.
[Geno] Macie farta! Szef potrzebuje dużo zbieraczy.
Upchnijcie się, jakbyście byli rodziną.
[mężczyzna] Jasne. Chodźmy.
[Geno] No już, wskakujcie.
Potrzebujemy więcej ludzi.
Spróbujesz?
Hm… Tak.
[Geno] Dobra, to poznaj rodzinę.
Ładujcie się i jedziemy.
[mężczyzna] Dobra, Big G.
Obłóż ręce lodem wieczorem i zamocz w misce.
Jestem Lena.
Ruth.
[delikatna muzyka]
[Lena wzdycha]
[Naomi] Nie miała pojęcia o zbieraniu winogron,
ale i tak pojechała.
Nieświadoma tego,
że w tej winnicy zderzy się ze swoim przeznaczeniem.
[podniosła, głośna muzyka]
[Lena] Hej! Tnij na górze kiści.
[Ruth] Dobra.
[tnie]
Właśnie.
Ach.
[Lena się śmieje]
Jest przerwa na lunch
plus dwie krótsze.
Wykorzystaj je.
Inaczej się wykończysz.
Aha! Płacą za kosz.
Według wagi.
Im więcej winogron, tym więcej pieniędzy.
Hm.
[Geno] Przywiozłem dodatkową parę rąk.
Przy tylu nowych podporach
będziesz potrzebował więcej pracowników za rok.
W styczniu muszę posadzić sto pnączy.
Nie poddam się.
Możesz na mnie liczyć.
- Tu wyschło. - [Geno] Och.
[Naomi] Oto Bo Azra.
W skrócie „Boaz”.
Przejął winiarnię Azrów po śmierci swojego ojca, Sala.
Panie, pobłogosław ten owoc.
- [brzęk metalu] - [Geno] Amen.
[uśmiecha się] Amen.
Zajmę się nim.
[Boaz stęka]
[Boaz] He?
A to kto?
Przyszła rano na parking w takim stroju.
Chciałeś więcej zbieraczy.
- [śmieje się] - Nie stawiałeś warunków, to masz.
- [Boaz] Jak ma na imię? - [Geno] Nie wiem.
Pracowała podczas przerw i teraz lunchu.
I nie znasz jej imienia?
Zostawiam to tobie.
- [śmieje się] Wiadomo. - Hej.
[spokojna, pogodna muzyka]
Cześć.
Jak masz na imię?
- Ruth. - [Boaz] „Ruth”.
- [śpiew ptaków] - Dzień dobry, Ruth.
Napijesz się wody?
A może…
chciałabyś odpocząć?
Nie chcę, żebyś się wykończyła.
Jest dość upalnie.
Radzę sobie. Dziękuję.
- Rachunki czekają. - [Boaz] Hm.
Dobra.
Och, prawie.
Unikaj pędu.
Tnij przy samej łodydze.
Hm.
- [tnie] - Właśnie.
Dziękuję.
Nie ma za co.
[bierze głęboki wdech]
[wzdycha]
[muzyka cichnie]
[cicho] Oo…
[chrobot]
[pojazd się zbliża]
[warkot silnika cichnie]
[otwieranie i zamykanie drzwi]
Pani Naomi!
Tu pastor Charles.
[subtelna muzyka]
Ponoć pani wróciła.
Postanowiłem wpaść i sprawdzić, co u pani.
Chciałem powitać panią w domu.
Według Pisma Niebo się raduje, gdy ktoś wraca do domu.
Ani myślę panią porzucać.
Przyjdziemy, kiedy będzie pani gotowa.
Mam pracę. [dyszy]
Zbieram winogrona po drugiej stronie miasta.
W winiarni Azrów.
Nie znalazłam niczego innego.
Azrowie.
Ta winiarnia należała do dawnego znajomego.
Myślałam, że upadła, gdy zmarł.
Miał syna.
Dobry dzieciak.
Ciekawe, gdzie wylądował.
[Boaz] To ma jakieś 14% alkoholu.
Dobrze zbalansowane taniny.
[Geno] Kiedy spotkanie z Ronanem?
[Boaz] Hm… Za miesiąc.
[Boaz wzdycha]
Bo,
wiem, że nie chcesz zawieść ojca.
Damy radę, stary.
Pamiętasz starego bobcata, którym jeździł?
- [śmieją się] - Pamiętasz go?
Pewnie rdzewieje gdzieś na tej farmie.
Tak.
Pamiętam dzień, w którym kupił ten używany złom.
Jakby wygrał na loterii.
O piątej rano zawsze był na nogach.
Szedł do winnicy i zarzynał sprzęt aż do zmierzchu.
Nawet po chemioterapii.
Zajechał go na amen.
Tak.
Też dasz radę, Bo.
Dasz radę.
To się okaże.
[Ruth] Och.
Aa… Dziękuję.
[syczy]
Bardzo smaczne.
[śmieje się]
Nic nie przynosi tyle radości, co szykowanie bliskim posiłków.
Nie mówię o tobie.
[silny powiew wiatru]
[Ruth] O kurka.
Może mi pani podać taśmę?
Powinna być na blacie.
Wystarczy nieco więcej.
[stęka] Nie, spróbuję po tej stronie.
Tutaj…
[stęka] Nie chce się trzymać.
- [figlarna muzyka] - [Ruth] Oj!
Znalazła pani taśmę?
Powinna być tam na blacie.
- [Ruth stęka] - [śmieje się]
[Ruth] Oj! Głupia ty. Co za…
O Boże. [stęka]
[dyszy] O Boże.
Prawie się zabiłam.
[obie się śmieją]
[Ruth] ♪ Zbieram winogrona ♪
♪ Co za obłęd ♪
Idziemy do baru w ten weekend.
Dołącz.
To nie moje klimaty.
[Lena prycha]
Bez urazy, ale przyda ci się nieco rozrywki.
Odbiorę cię.
[Ruth] Hm.
[Lena] Rozerwiesz się.
[Ruth] ♪ Twoja kolej ♪
♪ Co za obłęd ♪
♪ Rachunki do opłacenia ♪
♪ Przez cały dzień na słońcu ♪
♪ Zbieram winogrona ♪
♪ Co za obłęd ♪
- [szeptem] Widzisz? - [muzyka dobiega z telefonu]
To ona.
Hm.
Jesteś z 404.
♪ Czas na siebie zapracować ♪
♪ Pracuj, skarbie ♪
Ha! To ona.
Wiedziałem! Leno, a nie mówiłem?
Nie jestem już w 404.
- Czyżby kariera solo? - [Ruth] Hm.
Ej! Przystopuj D. [po hiszpańsku] Daj jej spokój.
[Geno] Mogę na słowo?
[Ruth] Co zrobiłam?
[śmieje się] Nic. Nic złego.
Szef chce ci zaoferować stały angaż.
Naprawdę?
Do końca sezonu.
Jeśli chcesz.
Och tak, dziękuję.
Dobra.
Zatrzymaj to.
Witamy w ekipie.
[śmieje się] Dobra. Dziękuję.
[żywa muzyka country]
Dzisiaj poderwiemy sobie kowboja, laska.
[śmieją się]
Dobra.
MYŚLISZ, ŻE TO ZABAWA?
MOŻESZ UCIEKAĆ, ALE I TAK SIĘ NIE UKRYJESZ… ZNAJDĘ CIĘ.
To dokąd idziemy?
- Do mojego ulubionego miejsca. - O! Dobra.
[prowadzący] To wieczór country karaoke w James Club.
Organizujemy to w każdą trzecią sobotę miesiąca, a…
zapisy są wciąż otwarte.
- Dobra, teraz kolej na Tylera! - [oklaski i wiwaty]
Chodź tu, Tyler.
Chica, ty idź.
[po hiszpańsku] Dawaj!
- Nie, nie. - Dam ci mój kowbojski kapelusz.
Nie.
[Lena się śmieje]
Pomyśl, a ja skorzystam z łazienki, okej?
- [gra muzyka country] - [goście wiwatują]
- Stary, jestem tu skrzydłowym. - He, jasne.
Wyczaiłem trzy czy cztery warte zabrania do domu.
Dziś działasz solo, partnerze.
Nie taki jest układ.
Jesteś Busta Rhymes, ja Spliff Star i będzie git.
[Boaz się śmieje]
Och, pozwól…
Aa… [cmoka]
Butelka tego, co zawsze. On płaci.
- Tak. Jak zwykle. - [Geno się śmieje]
- [Geno] Przywileje skrzydłowego. Dalej. - [Boaz mruczy] Aa…
[Boaz wzdycha]
Dzięki, że wyszedłeś, Bo.
Dzięki za zaproszenie.
Jasne, stary.
Więc… jak poszła randka z lekarką?
[prycha]
Odwołałem.
Nie czułem klimatu.
Stary, tobie jest potrzebna terapia.
[śmieje się] Masz 40 lat.
Powinieneś być już rozwiedziony
i mieć drugą żonę.
- Ha! - [śmieją się]
- Jasne. - Dajesz.
Za udany wieczór.
[tłum krzyczy i klaszcze]
Wciąż nie mamy drinków?
Nie.
[prowadzący] A teraz zaśpiewa…
Ruth Moably!
Dobrze przeczytałem?
Leno, nie mów, że to zrobiłaś.
Zrobiłam.
- Leno, nie, nie, nie. - Spoko, będzie super.
Nie, nie mogę.
Tu jest!
Nie, nie!
- [goście wiwatują] - [prowadzący] Oto ona. Nie wstydź się.
No już! Powitajmy Ruth na scenie!
[mężczyzna] Hej!
Jaką piosenkę dla nas zaśpiewasz?
[cmoka] Aa…
[kobieta] Wow! Dajesz!
[Ruth] No… [śmieje się nerwowo]
Hm… mogłabym zaśpiewać…
Aa… Wake Me Up Aloe Blacc?
Ee… Nie wiem, czy to country.
Dla mnie spoko, skarbie.
Proszę o oklaski! Baw się dobrze.
Dasz radę!
[okrzyki tłumu]
[muzyka zaczyna grać]
[śpiewa Wake Me Up]
[oklaski i wiwaty]
[Naomi] Muzyka ma niezwykły dar ujawniania prawdy.
Tej nocy Ruth śpiewała,
a Boaz usłyszał coś więcej niż melodię.
Usłyszał jej prawdziwy głos.
Tak jakby śpiewała do jego duszy.
Wow!
[oklaski i okrzyki]
[mężczyzna] Tak!
Wielkie brawa dla Ruth Moably!
Kujmy, póki gorące. Zapraszamy na scenę Dre.
Chica,
ale ty potrafisz śpiewać!
[Ruth się śmieje]
Wow!
O Boże, nie wierzę, że to się stało.
[śmieją się]
Perfekcyjny występ.
Potrzebuję się napić.
Ty stawiasz.
Och! Dla ciebie wszystko.
- Co za obłęd. - Masz
Proszę.
[śmieje się] O mój Boże.
Och! Ale się spociłam!
Przepraszam!
Tutaj!
- Dla mnie. Tak? - [barman] Zaraz. Dobra, dwa szoty.
- Ej, Jake. - [Jake] Tak?
Poproszę dwa razy whisky.
[Jake] Jasne.
I coś dla tej pani.
[Jake] Dwie whisky.
Bez lodu.
Ruth, zamówisz coś?
Mogę sama sobie kupić. Dziękuję.
Nie wątpię.
Ale rachunki czekają, prawda?
Usiądziesz?
Nie trzeba.
Aa… Poproszę pilsnera i virgin mule.
Płacimy osobno.
[Jake] Już podaję.
- [Jake mówi niewyraźnie] - [oboje się śmieją]
[Boaz odchrząkuje]
Mam na imię Bo.
Aha.
[głośno się śmieje]
To coś nowego.
Pewnie często tak robisz, he?
Wiem, że nie jestem wyjątkiem.
To znaczy?
Nikt mnie dotąd nie odtrącił słowem: „Aha”.
[oboje się śmieją]
Miło się na pana patrzy.
I uprzejmy z pana zarządca winorośli.
I na pewno jest pan miłym facetem.
- Ale jestem tu z koleżanką i po prostu… - [Boaz] Hm.
Oto drinki, panie Azra.
[Boaz] Dziękuję.
„Panie Azra”?
Winiarnia należy do pana rodziny?
Należy do mnie.
[Jake] Dwa piwa.
Hm… aa…
Czyli zatrudnienie mnie na resztę sezonu to pana decyzja?
Tak jest.
[śmieją się]
Już rozumiem. Ładnie.
Co rozumiesz?
Znam takich facetów.
W Atlancie jest ich pełno.
Pa, panie Azra.
[Boaz się śmieje]
Stary.
Hej.
Wszystko dobrze?
Aa… hm…
- Nie było lepiej. - Dobra.
Nigdy…
nie było lepiej.
[kobieta śpiewa w stylu R&B]
- Hej. - Dobra.
Hej.
Wiesz co? Zróbmy małą przerwę.
[Jermaine] Co… Co się dzieje?
Co to za laska? Dlaczego mówisz, że potrzebuje przerwy?
Miałem problem z Ruth.
Odzyskam ją.
Jasne.
W grze jest tylko ośmiocyfrowy deal.
Jakieś jaja.
[aranżer] Skąd ją wytrzasnęłaś?
Przypomina Ruth, więc…
Przypomina ją?
Mówiłaś, że brzmi przyzwoicie.
[Breana wzdycha]
Bree…
Jeśli wiesz, gdzie jest, musisz mi to zdradzić.
Jak już mówiłam, nic nie wiem.
Nie? To pokaż telefon.
Nie.
Jakie jest hasło?
1997.
[krzyczy] Breanna, gadaj!
Sy! Wyluzuj!
[krzyczy] Gdzie jest?
- He? Gadaj! - Nie…
Nie rozmawiałam z nią.
Aa… Mnie też załatwiła.
Ostro ją zrugałam za odejście z 404…
Nie… nie wiem. Dobra?
Wolf.
Znajdź ją.
- [odgłosy cykad] - [hukanie sowy]
[sygnał wiadomości]
TĘSKNIĘ, LASKA. JESTEŚ BEZPIECZNA?
[spokojna muzyka]
SY WCIĄŻ JEST NAKRĘCONY.
TEŻ TĘSKNIĘ. JESTEM BEZPIECZNA… W TENNESSEE. ZBIERAM WINOGRONA. DOSŁOWNIE.
HAHAHA, ZBIERASZ? ŻE CO? DOBRZE, ŻE JESTEŚ BEZPIECZNA.
ZOSTAŃ TAM TROCHĘ.
[muzyka przechodzi w ponurą i cichnie]
Nie dasz się namówić?
Msza zaczyna się o 10.00.
Lena lada moment tu wpadnie.
Moja noga tam nie postanie. [stęka]
[Ruth wzdycha]
Dlaczego nie?
To twój stary kościół.
Nie rozumiesz.
Ludzie z Pegram nie dostają takich szans jak Eli.
Został partnerem w dużej kancelarii w Atlancie.
[odchrząkuje]
Gdy wyjechaliśmy, każdy wiedział o naszym domu,
o autach…
[śmieje się] O drogich ciuchach.
Teraz wiedzą, że zostałam bez grosza.
[powtarzający się klakson]
To Lena.
[subtelna muzyka]
Pomodlę się za ciebie.
[Lena] Witam, pastorze.
Panie Azra.
- Dzień dobry, Leno. - Hej.
- Witam. - Kogo przyprowadziłaś?
Dzień dobry. Jestem Ruth.
Tak. Mieszka u Naomi Evans.
Mieszkasz z Naomi?
Z siostrą Naomi? Naprawdę?
Tak. Próbowałam ją tu ściągnąć.
Wiem, że to był jej kościół.
Miło cię poznać, Ruth.
Witam.
Jak tam siostra Naomi?
[cmoka] Miewa… aa… miewa dobre i złe dni.
Wpadłem niedawno do jej domu.
Przydałoby się go odmalować.
Tak, temu miejscu przyda się cud.
- No nie? - [śmieją się]
Pomodlę się za was obie.
- Dziękuję. - Zapraszam.
- Zajmę miejsca. - Dobra.
- A pan co? Prześladuje mnie? - To mój kościół.
Też do pana należy?
[Boaz] Nie, ale tu uczęszczam.
[spokojna muzyka]
[Lena] Chica.
Hej.
[po hiszpańsku] Spójrz.
[po angielsku] To…
ma ponad 80 000 wyświetleń.
Jakich wyświetleń?
Ciebie. W James Club.
Wrzuciłaś to? Pokaż.
[Lena] Tak.
[Ruth śpiewa]
[Lena] Wymiatasz.
Usuń to.
- Że co? Dlaczego? - Skasuj to.
- [drżącym głosem] Teraz. - Dobra.
[po hiszpańsku] Już.
[odgłosy przyrody]
[powtarzający się klakson]
[niewyraźne rozmowy]
Coś ty zrobiła?
Ja?
Nic…
[Naomi wzdycha]
Dzień dobry, Ruth.
Pani Naomi.
Dzień dobry, pastorze.
Co tu się wyprawia?
Totalny remont: wydanie kościelne.
Nie mieszkała tu pani od ponad 20 lat.
Chcemy, żeby czuła się pani jak w domu.
Właśnie odkryłem, że pani wróciła.
Boaz.
[Boaz się śmieje]
O raju!
Nie wiedziałam, że wciąż mieszkasz w Pegram.
Tak, proszę pani.
- Pokaż no się. - [Boaz] Jasne. Jak się pani miewa?
- [Naomi] Och! - Tęskniłem za panią.
- [Naomi] Oo… - [poklepywanie]
Co ty tu robisz?
Przyjechaliśmy nieco odpicować pani dom.
- Nic wielkiego. - [skoczna muzyka]
[śmieją się]
Ale małego też nie.
[optymistyczna piosenka w stylu gospel]
- [stukot młotka] - [muzyka cichnie]
[kobieta] O Boże. Zobaczcie.
[głośno wydycha]
[Ruth] Moje panie.
O tak!
- Jeszcze się przegrzeję. - Dziękuję.
[stukot młotka]
[kobieta] Jeśli to nie jest dar od Boga…
Uff!
…to co to jest?
Mm!
Przyda mi się jeszcze jeden.
Przyda ci się wąż ogrodowy.
[skrzypienie i kroki]
Boże, zlituj się. Schodzi po drabinie.
[Boaz stęka] Dobra.
No, dach jest teraz w lepszym stanie.
[dyszy]
Ruth ci to przygotowała.
[Boaz] Tak?
Ach.
Mm!
Niezłe! A myślałem, że mnie nie znosisz.
To nie tak.
[Boaz] Aha.
W takim razie powinniście się przejść.
[subtelna muzyka]
To raczej niestosowne.
W końcu jest moim szefem, no nie?
Dzisiaj nim nie jest.
Chyba ma rację.
Ale nie chciałbym cię do niczego zmuszać.
W porządku. Dobrze.
W porządku.
Miałem siedem lat, gdy założył winiarnię.
Ludzie nie wierzyli, że czarny z Tennessee
może tworzyć wykwintne wino.
Wiele osób wciąż w to nie wierzy.
Namawiają mnie do sprzedaży. [chrząka]
- Sprzedaży? - Aha.
[Ruth] Zrobisz to?
Błagam.
Uwierzą, gdy spróbują moje Reserva 2017.
Zawsze pragnąłeś iść w ślady ojca?
Nie, wręcz przeciwnie.
Przy pierwszej okazji
czmychnąłem z Pegram i dołączyłem do piechoty morskiej.
Byłem na dwóch misjach w Afganistanie.
Potem zamieszkałem w Nowym Jorku.
Zrobiłem MBA, wylądowałem na Wall Street.
Dlaczego nie masz żony?
- Nie wiem. - [śmieją się]
[charczy] Aa… Dobre pytanie.
Często je słyszę.
Szczerze? Związałem się z winiarnią.
Być może zbyt mocno.
[charczy]
A ty?
Mam wrażenie, że ciągle mówię.
[plusk kamienia]
Aa… [śmieje się]
Cóż…
nie mam dyplomu MBA.
Nie skończyłam liceum.
A…
najdalej poza Atlantę wyjechałam do Pegram w Tennessee.
- Hej! - [śmieją się]
No.
Nie znałam taty,
a mama porzuciła mnie, gdy miałam pięć lat.
[Boaz] Oj.
[Boaz] Cóż…
Przykro mi.
W porządku.
Też odnalazłam swój cel w życiu.
Mój głos.
Właściwie to jedyne,
co mam.
I ten głos jest piękny.
[Ruth się uśmiecha]
[Boaz] Moja mama też śpiewała.
Sądziła, że nie ma nic do powiedzenia.
Ty masz.
[śmieją się]
Widzę to w tobie.
Dobra.
Nie wiem, może to głos Boga.
-Och! Naprawdę? - Mówię serio. To Boża prawda.
- [Ruth się śmieje] - Z ręką na sercu…
[optymistyczna muzyka]
- [śmieje się] Fajny? - [Naomi krzyczy] Och!
- Jedyny w komisie. - [krzyczy z radości] Och!
[Ruth] Naomi! Co się stało?
[Naomi wydaje odgłosy radości, śmieje się]
Podoba się pani kolor?
- Tak! [cmoka z radości] - Co?
- [Naomi niepewnie] O! Ee… - Potrzebne wam auto, nie?
Pani Naomi nie może jeździć do miasta stopem.
- Tak. O! Ruth! - Jest wasz.
Nie musisz już chodzić do pracy. Ha!
Nie, proszę pani.
Nie daję ci go.
Jestem tylko…
[śmieje się] pośrednikiem Boga.
Hm.
[Boaz] Chodź.
Śmiało, dziewczyno.
[Ruth wzdycha]
[Boaz] Uwierz, jeden łyk i będziesz to wspominać latami, Ronan.
Twój ojciec był ostrożny z obietnicami.
Nie przesadzam, bracie.
Wiesz, jak trudno jest wygrać brąz?
Nie chcę brązu.
Chcę być najlepszy.
Rozumiem ten proces, zaufaj mi.
Wiem, że masz ekipę kiperów.
Wiem, jak to działa.
Proszę tylko,
abyś osobiście ocenił moje Reserva.
Tego potrzebuję, Ronan.
[Roan] „Osobiście”?
Cóż, [wzdycha] termin mija za miesiąc.
Kiedy dostanę butelkę?
Trafi w twoje ręce zaraz po dożynkach.
Dobra.
Jak je nazwałeś?
Dam znać, gdy wygra.
[Ronan się śmieje]
To nigdy się nie dowiem.
[Boaz] Dziękuję, to koniec na dziś. Szacun.
- Świetna robota. Dziękuję. - Dzięki.
Kończymy wcześniej.
Dziękuję. Możecie zmykać do domu.
Pełna dniówka. Dzięki.
- [mężczyzna] Kończymy? - Tak. Dzięki, bracie.
- [mężczyzna] Dzięki. - Hej, hej!
[Lena] Hola!
Hej!
Zwalniam was dziś wcześniej.
Zapłacę jak za dzień.
- [Lena] Wow. - Dziękuję.
[śmieją się]
Geno to weźmie.
[Ruth] Dobra. [stęka]
- Dzięki. Super. - [Ruth] Dobry dzień.
- [Lena] Masz? - [Ruth] Tak.
- [Lena] Dziękuję. - Chcę…
Chcę ci kogoś przedstawić.
Chodź.
Mam kogoś poznać?
Tak, proszę pani.
[Boaz] W lewo, a potem znów w lewo.
Co się dzieje? [śmieje się]
Już blisko.
Dobra.
Uhm.
- Już? - Gotowa?
Dobra, tak.
Trzy,
dwa,
jeden.
[głośno wdycha]
Jak leci, Bo?
O Boże!
- Zawsze fajnie cię widzieć. - Panie Face. Zawsze, brachu.
- [Babyface] Ach. - Aha! To dla ciebie.
Aa…
Rezerva 2017 też jest w drodze.
- Wielkie dzięki. Bosko. - [Boaz] Spoko.
[Ruth wydycha]
- Ruth. - [Ruth wzdycha]
- Słyszałem o tobie wiele dobrego. - [Boaz] Hm!
Och, Ruth, to jest Kenny.
Jedyny producent z czterema nagrodami Grammy.
Ukrywa się tu w Nashville.
Przestań. Nie po to się spotykamy.
Skąd znasz Babyface’a?
- No… - Zaraz zwariuję. [śmieje się]
Znałem tatę Bo.
Był wielkim człowiekiem,
legendarnym winiarzem.
Najlepszym w Tennessee.
Każdy uwielbiał jego towar.
A zwłaszcza ja.
- [śmieje się] - Bo o tym wie.
Nie o tym mamy rozmawiać.
Jesteśmy tu dla niej.
Tak jest.
Ruth, chodź ze mną.
Dobrze. [śmieje się]
Chodźmy.
[Ruth] O rety. [śmieje się]
Wow, jak tu pięknie.
A więc Ruth…
Według Bo świetnie śpiewasz.
[cmoka]
No… Radzę sobie.
Zakładam, że jesteś za skromna.
Bo, podsuniesz krzesło?
[Boaz] Och!
- Usiądź. - [Ruth] Dziękuję.
[śmieje się]
Zaśpiewaj coś.
- Dla mnie. - Och, hm…
[śmieją się]
Ale co?
Nie wiem. To, co gra ci w duszy.
Bez pośpiechu.
Nieważne co,
nie śpiewaj stąd,
tylko stąd.
Śpiewaj z przekonaniem.
Dobrze?
[Ruth] Hm…
[pełen napięcia jednostajny dźwięk]
[bezgłośny dialog]
[dźwięk cichnie]
[śpiewa a capella w stylu gospel]
Nieźle.
[Babyface zaczyna grać]
[śpiewają razem]
- I co? [śmieje się] - Ładnie.
To było piękne.
Dziękuję. Wow.
Umie śpiewać.
- [Boaz] Umie, no nie? - Tak.
- [śmieje się] Wow. - Brawo.
O Boże. O Boże.
Och!
- Niesamowite. Też to poczułeś, nie? - Tak.
Ach! Nie do pobicia.
[śmieje się]
[Boaz się śmieje]
Co?
Fajnie jest poznać cię od tej strony.
Mam wiele stron.
[Ruth się uśmiecha]
Nikt nigdy nie zrobił dla mnie czegoś równie pięknego.
[subtelna muzyka]
Wybacz, że źle cię oceniłam.
Spoko.
Czemu zgrywasz twardzielkę?
Nie wiem. Może ponieważ miałam trzy rodziny zastępcze,
zanim ukończyłam 15 lat.
Musiało tak się skończyć.
Zawsze kończy się źle.
Co?
- Miłość i te sprawy. [wzdycha] - Nie pozwolę, by stało się coś złego.
- Nie mów tak. - Czemu nie?
[śmieje się ironicznie]
Nie mówisz poważnie.
Ledwo mnie znasz.
Może wiem tyle, ile potrzebuję.
Może zostałem ci zesłany.
[uśmiechają się]
[Ruth] Pani Naomi!
[Naomi wzdycha]
Poznałam Babyface’a. I śpiewaliśmy!
Ach!
To było magiczne.
[dyszy]
O wow!
Jak tu ślicznie.
[Naomi] Czasami żałoba
przypomina gwałtowną burzę.
Nie spodziewasz się jej.
Kiedyś miałam ogród.
[pociąga nosem] Rosły tam wielgachne…
[smutna muzyka]
…pomidory.
[śmieje się przez łzy]
[pociąga nosem] Nie mogę.
[wzdycha, popłakuje]
[mówi niewyraźnie]
Oni nie wrócą.
[pociąga nosem]
Nigdy nie wracają. [płacze]
[łka]
[muzyka cichnie]
- [subtelna gra na fortepianie] - ♪ Sądziłam, że cudownie byłoby ♪
♪ Znów pokochać ♪
Posłuchaj.
Spróbuj… hm…
„Sądziłam, że nie zdołam już nigdy pokochać”.
O tak, łatwiej to zaśpiewać.
♪ Sądziłam Że nie zdołam już nigdy pokochać ♪
- Ładnie, dobrze. Następna? - Uhm.
[Ruth] Aa…
♪ Bo wszystko, co ważne ♪
Aa… ♪ Coś tam, coś tam i… ♪
[śmieje się]
- [Babyface] Aa… - ♪ Bo wszystko, co ważne ♪
[Babyface gra na fortepianie]
- [Ruth] Hm. - [Babyface] Mm…
[Babyface] ♪ Zawsze musiało się skończyć ♪
Mm! Podoba mi się.
[subtelna muzyka]
[śpiew ptaków]
Od dziecka przepełniała mnie złość.
Moja mama umarła.
Nie miałem rodzeństwa.
To chyba było najtrudniejsze.
Po prostu…
musiałem wszystko przetrawić sam.
Został mi tylko tata.
Chyba dlatego czułem presję.
Wciąż czujesz?
Pracuję nad tym.
- Ty w tym pomagasz. - [Ruth] Hm.
Po części.
[Naomi] Mijały tygodnie, a potem miesiące,
a Boaz nie słodził i nie składał czczych obietnic.
- Dobre winogrona? - [Naomi] Oferował dobroć.
[Ruth] Są pyszne.
[śmieją się]
[śpiewa w stylu country]
[bezgłośny dialog]
[Boaz] Rezerva 2017 Azra.
To ostatni rocznik,
nad którym pracowaliśmy, zanim umarł.
Winiarnia Azrów zdobędzie zasłużone uznanie.
[śpiew cichnie]
Brawo!
- [telefon dzwoni] - [niewyraźnie szepcze]
Wszystko dobrze?
Tak. A u ciebie?
[subtelna muzyka]
- [Breana się śmieje] - Co?
Jak ma na imię?
Poznaję po głosie.
Weszłaś na inną oktawę.
Wcale nie.
Ma na imię Boaz.
Bo.
Mamy jutro pierwszą prawdziwą randkę.
- [śmieje się] - Oo!
To kiedy go poznam?
Nie wiem.
Nie o wszystkim
jeszcze wie.
Słuchaj. Nie chciałam robić z tego sprawy.
Ale wiesz, że istnieje twoje nagranie karaoke na YouTubie?
No, kiedyś było.
Sy je zobaczył.
Wie, że jesteś w Tennessee.
Nasłał wcześniej na ciebie Wolfa.
Laska, uważaj na siebie, dobrze?
Dobrze.
Dzięki.
Kocham cię. Pa.
[wzdycha]
[muzyka cichnie]
Przykro mi z powodu Marlona i pana Eliego.
Marlon był niesamowitym mężczyzną.
Tak.
To prawda.
Los mojego męża i syna nie miał z tobą żadnego związku.
To był czysty przypadek.
Zwykły pech.
Nie zadręczaj się tym.
[Naomi] Mam pudło z różnymi fantami.
Nie wiem, może…
coś z tego może cię zainteresować.
- Zobacz. - O tak!
Ładny kolor.
- [subtelna muzyka] - Kolejna para dżinsów. Masz już jedną.
[wzdycha] No i ta sukienka.
Ach! Nosiłaś ją?
Ulubiona sukienka Eliego.
Oo…
Podoba mi się.
[muzyka cichnie]
[zmysłowa muzyka]
Wow.
I wzajemnie.
Dziękuję.
Pierwszy raz tu jestem.
Jest ślicznie.
Dziękuję.
Zmieniało się z biegiem lat.
Co znaczy domus eius?
To po łacinie, prawda?
Zobaczyłam przy wejściu.
Oznacza: „Jej dom”.
Mój tata zbudował ten dom w prezencie dla mamy.
Pewnego dnia, gdy wybiorę kogoś, a ona wybierze mnie,
to będzie jej dom.
Pokażę ci coś jeszcze.
- [muzyka cichnie] - [Ruth się uśmiecha]
Usiądź.
[Ruth odchrząkuje]
Mogę ci zdjąć buty?
O ile je oddasz.
[śmieje się]
[zmysłowa muzyka]
To czas na ugniatanie.
[niepewnie] Nie… Nie mogę.
Nie powinniśmy.
[śmieje się] Cóż za pochopne wnioski.
[głęboko oddycha] Zapytam wprost.
Mamy ugniatać razem?
Tak.
[śmieje się]
Jakie zimne!
Co nie? A teraz za mną, dobra?
Tak. [głęboko wdycha]
- [pluskanie] - [Ruth się śmieje]
[Ruth] Okej. [śmieje się]
- Dobrze. Szybciej. Właśnie. - Dobra.
Trzeba wycisnąć to wino.
[śmieją się]
[zmysłowa muzyka narasta]
[muzyka cichnie]
Nie mogę.
- Co się dzieje? - [Ruth dyszy]
O co chodzi?
Boję się, że spotka cię krzywda.
Nie skrzywdzisz mnie ani ja ciebie. Ruth!
Proszę.
Ruth!
[Naomi] Co się stało, Ruth?
Co się stało?
Och, cokolwiek się dzieje,
będzie dobrze.
Nie.
[drżącym głosem] Nie.
Spokojnie już.
[głęboko wzdycha] Nie.
[płacze] Nie są mi pisane miłość i szczęśliwe życie.
Cii…
Cii… Nie mów tak.
Hm.
Nie mów tak.
[Ruth łka]
Spokojnie.
- [mężczyzna] Dzięki, Geno. - [Geno] Cenię ciężką pracę.
- [mężczyzna] Dzięki. - Proszę. Widzimy się na festiwalu.
- Przyjdę. [śmieje się] - [Geno] Daj spokój. Tak, zobacz.
Nie, to widzimy się w przyszłym sezonie.
[mężczyzna] Też na to liczę. Dzięki.
No chodź.
Festiwal to przednia zabawa.
Muzyka na żywo i taniec.
Och, a jedzenie?
Kulinarna perfekcja.
Mm…
Nie przyjdę.
Co?
Jak to nie przyjdziesz?
- [telefon dzwoni] - Chwileczkę.
[Jake] Już zaraz.
- Halo? - Tu pastor Charles.
Jesteśmy w szpitalu.
Naomi miała wypadek.
Pyta o ciebie.
Już jadę.
Muszę iść.
- Co się stało? - [Ruth] Muszę iść.
[mężczyzna] Mówię, stary, to chleb kukurydziany.
- [mężczyzna] Co ty gadasz? - [mężczyzna] Nic ponadto.
[niewyraźne rozmowy]
[mężczyzna] Zdrowie.
Widziałeś ją?
Tak.
Z nim.
Tak? A kto to?
Boaz.
Jest właścicielem Winnicy Azrów.
Ważny gość.
Hej, barmanie, jeszcze dwa!
[Syrus] Przepraszam. [chrząka]
- Przepraszam. - [Boaz] Hm?
Nie chcę przeszkadzać… aa…
Szukam Ruth.
Ruth Moably.
Tak?
Według barmana Winiarnia Azrów należy do ciebie
i możesz pomóc mi ją znaleźć.
Skąd znasz Ruth?
Nie widziałeś nagrania?
Podbiło internet.
Mam wytwórnię i chciałbym pogadać o kontrakcie.
Dawno jej nie widziałem.
Co ty? Na pewno? Barman…
Jak się nazywasz?
- Spoko. Znajdę ją. - [posępna muzyka]
Życzę wam cudownego wieczoru.
[Boaz] Dobra.
Proszę, skarbie.
[muzyka cichnie]
- Dziękuję, że pastor zadzwonił. - Jasne.
Skoczyło jej ciśnienie krwi.
Nic jej nie jest,
ale lekarz chce ją zatrzymać na noc.
Dobrze.
Usiądź. Zaczekam na zewnątrz.
Dziękuję.
Nigdzie się nie wybieram.
[Ruth pociąga nosem i wzdycha]
Gdyby coś ci się stało…
Przyznaję, wystraszyłam się.
Odkąd pochowałam rodzinę, zalała mnie złość.
Zapomniałam, jak dobry był dla mnie Bóg.
Ocaliłaś mi życie.
- [Ruth] Mm. - [subtelna muzyka]
Jesteś moim błogosławieństwem.
Byłaś nim, odkąd wsiadłaś do autobusu.
Uparta jak osioł.
[Ruth się śmieje]
Jesteś też błogosławieństwem Bo.
Miłość pojawia się znienacka.
Wystarczy w nią uwierzyć.
Mm?
Nie wiem, dlaczego Bóg zabrał mi Eliego,
ale cenię to, że mogliśmy się kochać.
Liczy się tylko miłość, Ruth.
[Ruth tłumi łzy]
Nie przegap szansy przez lęk przed porażką.
Powiedz Bo, co do niego czujesz.
[Naomi] Może dziwić,
że zachęcam dziewczynę mojego syna, by o nim zapomniała,
ale Ruth i Boaza łączy coś wyjątkowego.
Nie mogłam temu zaprzeczyć.
[gra muzyka w stylu country]
- [mężczyzna] Wow! - [kobieta] Wow!
[tłum klaszcze i wiwatuje]
Cześć wszystkim.
[tłum] Hej!
Aa…
Niedawno…
ktoś pokazał mi,
co mam przekazywać swoim głosem.
Bo, napisałam to dla ciebie.
♪ Sądziłam Że nie zdołam już nigdy pokochać ♪
♪ Bo wszystko, co ważne, się kończyło ♪
♪ Ale byłeś niczym cud i dałeś mi szansę ♪
♪ Ujrzałam piękno miłości w rękach Boga ♪
♪ Bo po tym wszystkim, co przeszłam ♪
♪ Wiem, że jedno jest prawdziwe ♪
♪ Wiem, że twoja miłość jest wierna ♪
♪ Twoja miłość nigdy nie jest bolesna ♪
♪ Twoja miłość jest zawsze serdeczna ♪
♪ Twoja miłość nigdy nie kłamie ♪
♪ Jestem ci bardzo wdzięczna ♪
♪ Bo pojawiłeś się w moim życiu ♪
♪ Nie sądziłam, że miłość może taka być ♪
♪ Za żadne skarby ♪
♪ Uratowałeś moją duszę ♪
♪ Twoja miłość sprowadziła mnie do domu ♪
[oklaski i wiwaty]
♪ Miałeś przed sobą załamaną dziewczynę ♪
♪ Byłam towarem wybrakowanym ♪
♪ Niegotowa na świat ♪
♪ Człowiek niezrozumiany ♪
♪ Ale przejrzałeś mój ból I odnalazłeś ścieżkę ♪
♪ Prosto do mojego serca ♪
♪ Czuję się bezpieczna w twych ramionach ♪
♪ Wiem, że twoja miłość jest wi… ♪
- [przerywa śpiew] - [zespół wciąż gra]
♪ Twoja miłość jest… ♪
♪ Ale jestem bardzo wdzięczna ♪
♪ Że pojawiłeś się w moim życiu ♪
♪ Nie sądziłam, że miłość może taka być ♪
♪ Za żadne skarby ♪
♪ Chcę tylko powiedzieć ♪
♪ Że uratowałeś moją duszę ♪
[oklaski]
♪ Sprowadziłeś mnie do domu ♪
♪ Uratowałeś moją duszę ♪
♪ Twoja miłość sprowadziła mnie do domu ♪
- [koniec piosenki] - [oklaski i wiwaty]
[Naomi] Powiadają, że gdy jest się u szczytu,
trzeba być ostrożną, bo właśnie wtedy diabeł na ciebie czyha.
- [szum ognia] - [pełne niepokoju rozmowy]
[Boaz] Geno, Geno, idź po węże.
- [Geno] Już. - [Boaz] Przynieś węże!
[kobieta] Uwaga!
[okrzyki paniki]
- [Boaz] Zamknij drzwi! - [Geno] Już! Z drogi!
[Boaz] Nie! Rezerva!
[kobieta] O Boże!
[posępna muzyka]
- Och! Aa… - [niewyraźne okrzyki ludzi]
[Boaz] Nie!
Geno!
[budynek się zawala]
SPOTKAJMY SIĘ U CIEBIE
[Naomi] Przeszłość Ruth dała o sobie znać. Czas przestać uciekać.
[Ruth wzdycha]
Naomi.
Bo.
Muszę odejść.
Co?
- Jak to? - Muszę odejść.
Spakować się i natychmiast opuścić Pegram.
Och…
To wszystko moja wina.
Nawaliłam.
Muszę to naprawić.
Twoja wina? Co ty…
- Przepraszam. - [Boaz] Ruth.
[Boaz stęka]
Ruth!
[dramatyczna muzyka]
Boże!
Co tym razem?
[płacze]
[mężczyzna] Panie Azra.
Jestem śledczy Lansing.
Wezwał mnie komendant straży, bo to podpalenie.
- „Podpalenie”? - Tak.
Ubezpieczyciel będzie domagał się śledztwa,
ale czy zna pan kogoś, kto życzy panu źle?
[wydycha]
Aa…
Jakieś długi albo zatargi?
- Nie. - Czuł się pan zagrożony?
Wyślijcie policjantów na ulicę Maple 17.
Na Maple 17. Natychmiast.
Pomidory z mojego ogródka.
O, znakomicie.
Ruth pomogła je zasadzić.
Oto i ona!
Teraz dziewczyna ze wsi.
Kto by pomyślał po jej występie w Club Eternity?
Ruth, wystarczy.
Kupię ci więcej ubrań.
Jedźmy.
Nie pojedzie z panem.
[Ruth] Nie, Naomi, muszę.
[posępna muzyka]
Sy stał za kradzieżą auta.
Wczoraj podpalił winnicę Bo.
Na różne sposoby można zmusić kogoś do działania wbrew sobie.
Musi wypełnić swoją część umowy.
Ostrzegałem cię. Chodźmy.
Chodźmy.
- Już, to daleko. - Nie tak miało być.
- Nie! - [Wolf] Siadaj!
[Ruth] Nie, nie, nie!
- [Wolf] Hej! - Złaź ze mnie!
[krzyczy z bólu]
Wstawaj, ośle! Idziemy.
[Ruth krzyczy]
[Ruth] Zostaw mnie.
A ten tu czego chce?
- Bo, nie! Nie! - Wsadź ją do auta.
- Pozwól mi odejść. - [Syrus] Odpuść, stary. Chcesz umrzeć?
[Wolf] Szefie, otwórz wóz.
[pokrzykują]
[Ruth] Nie!
Nie! Bo!
Nie!
Zostaw go!
- Nie! - [wystrzał z broni]
Odebrałeś mi męża i syna.
Córki ci nie oddam.
Następnym razem nie spudłuję.
[rozmowy przez krótkofalówkę w tle]
Mówiłam poważnie w szpitalu.
Uratowałaś mi życie.
Nie odpowiadasz za jego czyny.
Zapłaci za to w tym lub przyszłym życiu.
Żałuję tylko, że nie byłaś gotowa mi zaufać.
Że nie wierzyłaś w moją miłość.
Gotuję dla ciebie.
[Ruth się śmieje]
Och, Bo. Och!
- [Boaz próbuje się śmiać] Och… Och. - [Naomi] Och.
Tak mi przykro z powodu winnicy.
Mogło być gorzej.
Muszę złożyć zeznania.
Okłamałam cię.
Tak, przez zaniechanie.
Ale należało posłuchać tego, czego nie mówiłaś.
Mój Boże,
w jakim ty strachu musiałaś żyć.
[Ruth wzdycha]
Bo, pokazałeś mi, że mam do zaoferowania miłość.
Dziękuję za to.
- To brzmi jak pożegnanie. - [Ruth wzdycha]
Bo się żegnam.
Jak mógłbyś ze mną żyć?
Z trudem znoszę samą siebie.
Ruth, wytworzę więcej wina.
A drugiej Ruth już nie znajdę.
Tyle było z błogosławieństwa owocu.
[krakanie kruków]
[Geno] Bez jaj.
W tym było całe twoje życie.
Nikt nawet tego nie spróbuje. [wzdycha]
[Geno] Kurczę.
Skosztujmy go.
Geno, masz otwieracz do butelek?
- Ruth. - [Geno] Tak.
To nie nadaje się do picia. Po prostu…
Spróbujmy. Czemu nie?
Daj mi butelkę.
- [korek wyskakuje] - [Geno] Och.
[wydycha] Ja pierwsza.
Śmiało, spróbuj.
[optymistyczna muzyka]
[Boaz mruczy]
Nie znam się na winie, ale lepiej spróbuj.
Mam spróbować?
- Tak. - Dobra.
Bo.
Musisz spróbować.
- Nie, nie chcę. - [Geno] Spró…
- Bo, zaufaj mi. - Bracie…
- [Geno się śmieje] - Nie, to niemożliwe.
Ogień powinien był zmienić to w ocet.
To jest niemożliwe.
Słyszałem już o winie, które przetrwało pożar.
Musimy sprawdzić każdą butelkę, ale…
sądzę, że…
Rezerva 2017 stało się jeszcze lepsze.
- [Boaz] He? He? Tak jest! - [Geno] Mm! O tak!
- [śmieją się] - [Geno] Wow!
[cicho chrząka]
Cóż, jurorzy już zdecydowali,
że to nie otrzyma rekomendacji.
Zostało jednak wybrane
najlepszym winem roku.
[Boaz wzdycha]
[śmieją się]
Gratuluję.
[Boaz się śmieje]
Ronan, nie igraj ze mną.
Nie żartuję.
Twój ojciec byłby dumny.
- Byłby? - Tak.
[Boaz śmieje się z wielką radością]
- [Boaz] Byłby, stary! - [śmieją się]
- [Boaz] Wow! - Bardzo dumny.
[Boaz wydycha z ulgą]
No więc… [chrząka] mieliśmy umowę.
Jak je nazwiesz?
R&B.
Od Ruth i Boaza.
To ty byłaś cudem, który to sprawił.
[uśmiechają się]
Starczy ci czasu,
aby być artystką i moją partnerką?
Tylko jeśli będziemy razem ugniatać.
[romantyczna muzyka]
[Naomi] A jednak Ruth się myliła.
Doczekała się szczęśliwego zakończenia.
Najlepsze historie miłosne nie zaczynają się od fajerwerków.
Czasami rodzą się z popiołów.
Bóg jest miłością.
Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest.
Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku.
I nigdy, nigdy się nie poddaje.
Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość:
z nich zaś największa jest miłość.
Miłość zawsze zwycięża.
[muzyka cichnie]
RUTH I BOAZ
[spokojna muzyka]
[Ruth śpiewa piosenkę o miłości]
[piosenka się kończy]
[subtelna muzyka]