Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Nie ma potężniejszej siły we wszechświecie niż miłość.
Jednakże nie zawsze jest baśniowa i usłana różami.
Czasami pojawia się znienacka i przybiera zaskakującą postać.
Jest pewna stara pieśń:
„Niezbadane są ścieżki Boga, gdy cuda Swoje czyni”.
Odnalezienie miłości, takiej prawdziwej, to jeden z najznamienitszych Bożych cudów.
Każda historia miłosna ma swój początek.
Ale najwspanialsze
nie zaczynają się od „długo i szczęśliwie”.
Tylko od prawdy, zaufania, a czasem od tragedii.
Chcę wam opowiedzieć historię miłosną
wziętą prosto z Księgi Rut.
Oto Ruth Moably.
Matka porzuciła ją
na schodach kościoła, gdy dziecko miało pięć lat.
Mimo to wytrwała
i zaszła dalej, niż ktokolwiek oczekiwał.
Ruth zawsze uwielbiała śpiewać, ale jej dusza nie kryła w sobie pieśni.
Zmagała się z konfliktem między tym, kim była, a oczekiwaniami innych.
Zanim wznowimy koncert,
propsy dla mojego zioma, Syrusa Jordana.
Z Ice Grill Records.
Propsy też dla mojego zioma.
Jak leci, Jermaine Dupri?
Panie, obdarz nas siłą, aby publiczność poczuła z nami więź.
Chwała Tobie i tylko Tobie. Panie, daj nam…
Poproszę trochę chwały dla siebie, Boże. To ja w 20-centymetrowych szpilkach. Amen.
- Pokażcie, ile macie energii… - Przepraszam.
Mamo, pokochasz ją. Zobaczysz.
Ma niebywały głos.
Kiedy po raz pierwszy usłyszałam śpiew Ruth,
byłam daleka od zachwytu.
Mój syn, Marlon, był nią wniebowzięty.
Byli razem dopiero od paru miesięcy. Nie rozumiałam, co w niej widział.
O tak. Oklaski dla pań! Pokażcie się!
Powiada się, że piękno kryje się we wnętrzu.
Miałam ją tylko za kolejną ładną dziewczynę.
Laska, czeka nas fejm.
Proszę. Dziękuję.
Ruth, serio?
Faceci obsypują nas kasą, jakbyśmy miały się rozebrać, Bree.
To połowa czynszu!
No popatrz.
Zajebisty koncert, skarbie.
- Dziękuję. - Jestem z ciebie dumny.
Marlon nie wspomniał, że przyjdziecie.
Zachwycał się tobą.
Chcieliśmy cię ujrzeć w swoim żywiole.
Byłaś nieziemska.
Prawda, skarbie?
Czas już na nas.
Dziękuję za przyjście. Mogłabym was odprowadzić.
Nie trzeba. Pozostań w swoim żywiole.
Mamo.
Wymiatałyście dzisiaj.
Jak leci?
Co tam? Syrus Jordan, ich menadżer. Dzięki za wpadnięcie.
Zapewne Marlon. Siema, brachu.
Ejże, tylko dbaj o naszą gwiazdę.
Nie pozwól, by zaszła ci za skórę.
- Jesteście ubrane? - Tak.
Panie…
Jermaine Dupri.
- Miło nam. Jestem Breana. - Miło mi.
Znamy się od dawna. A to Ruth.
Natknąłem się na nią w spożywczym,
a pewnego dnia usłyszałem jej głos.
Najpiękniejszy, jaki w życiu słyszałem.
Rozejrzałem się i co zobaczyłem?
Ruth pieczołowicie rozkładała półki w sklepie.
We dwójkę tworzycie idealną ekipę.
Widziałbym was w stajni So So Def.
So So Def. Wchodzimy w to!
JD wróci za kilka tygodni
i wpadnie na jedną z waszych sesji.
- Miło było was poznać. - I wzajemnie.
Ekipa 404 uczyni z ciebie kogoś.
- Wiadomo. Zatrąbię. - Tak.
- Mówił serio? - Bree.
- Co? - Daj nam chwilę.
Dobra.
Widzimy się w chacie.
Nawet nie zjadłaś.
Podam ci.
Mój tata mawiał,
żeby brać i nigdy się nie wahać.
Ekipa 404 to już potęga.
Wystarczy brać.
I to właśnie zrobimy.
Szefie.
Ktoś chce z tobą pogadać.
Daj mi chwilę.
Widzimy się jutro w studiu.
To obłęd, że o tym rozmawiamy.
404 to dobra sprawa.
- Kogo obchodzi zdanie mojej mamy? - Nie o nią tu chodzi.
Może cię to pocieszy,
ale łączy was więcej, niż sądzisz.
Pomogła ojcu zbudować firmę. Zobacz, co osiągnęła.
Chodzi o etykę pracy. Podobna do twojej.
Harowałaś na to.
Nie rezygnuj z szansy tuż przed wielkim przełomem.
Z niczego nie rezygnuję.
Sprawiasz, że wątpię w to, co czuję.
A potrzebuję wsparcia.
Wiesz, że mam rację.
Marlona stać na więcej.
Jak przystało na jego wychowanie.
Szkoda, że nie jest jak starszy brat.
Niech spoczywa w pokoju.
Marlon jest inną osobą.
Za bardzo osądzasz innych.
No i byłaś dość nieuprzejma, moja droga.
Poślubiłeś mnie,
a nie inną głupiutką kobietę z Pegram,
która by bredziła: „Ciekawe, co myśli Eli. Ciekawe, co robi”.
Ceniłeś to, że mam własne zdanie.
Przydałaby mi się teraz odrobina tego.
- Co? - Chodź tu.
- O nie. - Chodź tu.
Proszę wybaczyć, czytam książkę.
Poszerzam horyzonty.
Poczułaś to?
Tak.
Stał się cud.
Chodź tu.
O tak, moja najdroższa.
Chwileczkę. Energia siadła.
Słucham i nie wierzę w to, co śpiewasz.
Spraw, abym uwierzył.
Jeśli ja ci nie wierzę, świat też nie.
- Jeszcze raz. Dajesz. - Uda ci się.
Tak.
Dobra.
- Ej. - Potrzebuję przerwy.
Daj nam kilka minut.
Można oszaleć.
Dla mnie brzmiało dobrze.
Zaczęłyśmy się okłamywać?
Jeszcze się nie rozgrzałaś.
Bree, jesteś poetką.
Kiedyś pisałaś o miłości,
walce o swoje prawa, świadomości społecznej.
Zawsze znałam swoją ścieżkę i czuję, że z niej zboczyłam.
- Wejdę tam. - Dobra.
Co tam?
Bree, nasza muzyka, te piosenki, które nagrywałyśmy na małym…
- Magnetofonie za 12 $? - Tak jest.
Te utwory wzięły się stąd. Dotyczy to nas obu.
Próbuję się dorobić.
Za jaką cenę?
Jeśli wkroczymy na tę drogę, będziemy własnością Sy.
Kiedy będziemy mogły być sobą?
Kim jesteśmy?
Mieszkamy w ruderze w Grove Park
i robimy zakupy w dyskoncie.
Oto kim jesteśmy.
Wciąż gadasz o modlitwach.
„Co Bóg dla nas zrobi?”
Musimy też dać coś od siebie.
Trzeba zadziałać.
Mamy szansę, aby zmienić nasze życie.
Nagrywamy pierwszą płytę. Być może dołączymy do So So Def.
Jeśli to nie Bóg, to kto?
Nie wiem. Czuję, że Bóg wyznaczył mi inną ścieżkę.
- Dokąd niby? - Nie mogę.
Jak to?
- Co ty mówisz? - Odchodzę.
Ruth, nie rób tego.
Nie powinnaś nagrywać?
Możemy pogadać?
Przemyślałam twoje słowa.
Nie chcę być niewdzięczna, ale 404 już mi nie odpowiada.
Pokażę ci coś.
Wiesz, ile to mnie kosztowało?
Jermaine Dupri złoży nam ośmiocyfrową ofertę.
Spójrz. Opłacałem ci czynsz, gdy byłaś spłukana.
Kupiłem ci wóz, abyś nie jeździła autobusem.
Łożyłem na to przez trzy lata.
Mam 250 000 $ długu.
Tu masz 3000 dolarów i kluczyki do hondy.
Trzy tysiące?
Obiecuję, że co miesiąc będę spłacać to, co we mnie zainwestowałeś.
To kropla w morzu włożonej kasy.
Posłuchaj mnie.
Dobrze ci radzę, nie rób tego.
Wypełnij zobowiązania umowne wobec mnie
i będziemy kwita.
Wtedy rób, co chcesz.
Doceniam wszystko, co dla mnie zrobiłeś.
Zejście z nieodpowiedniej dla ciebie drogi może cię uwolnić.
Ale Ruth miała odkryć, że za wolność też trzeba zapłacić.
Zawsze ma swoją cenę.
OSTATNIE TELEFONY
Halo?
Marlon?
Tu Naomi Evans.
Jestem w szpitalu Grady.
Doszło do napaści. Marlon i Eli…
Co się stało? Są cali?
Oni…
Sądzą, że to kradzież samochodu.
No i…
Znaleźli ich…
na światłach w pojeździe Marlona.
Co się stało?
Doszło do szamotaniny.
Szamotaniny?
Obaj zostali postrzeleni.
- O Boże. - Postrzeleni?
Miłość jest cierpliwa i dobra,
ale potrafi też złamać serce.
Pani Evans?
Doktor Annalise Feldman.
Zrobiliśmy, co się dało, dla pani męża i syna.
Żadnego z nich nie udało się ocalić.
Moje kondolencje.
Szpitalny psycholog przyjdzie do pani…
Gorąco zachęcam do skorzystania z tych usług.
Wiem, jak ciężko musi pani być.
Tak mi przykro.
Przykro mi.
Nie podejrzewałam, że kiedyś
pochowam jednocześnie męża i syna.
Przykro mi to teraz mówić, ale sprawa jest pilna.
Eli nie chciał pani mówić. Sądził, że uda mu się wyjść na prostą.
Kiedy inwestorzy zaczęli wycofywać się z projektu Midtown,
zadłużył się na cały majątek.
Ten dom, pojazdy, swój dobytek.
To zawiadomienie o zamiarze egzekucji.
Sprzed trzech miesięcy.
Jak mogłam nie wiedzieć?
Przykro mi, że teraz to mówię.
Próbowałam się z panią skontaktować.
Odbędzie się aukcja.
Dobra wieść jest taka, że został pani stary dom w Pegram, Tennessee.
Eli zadbał, by wciąż był na pani nazwisko. Żaden bank go nie ruszy.
Cieszę się, że przyjechaliście. Dajcie znać, jakby czegoś brakowało.
Co ty tu robisz?
Składam kondolencje.
Mogę usiąść?
Bardzo mi przykro z powodu twojej straty.
Marlon wydawał się naprawdę spoko.
Bo był.
Pogrzeby zawsze przywodzą mi…
na myśl film.
Co?
Znasz scenę spalenia restauracji w Chłopcach z ferajny?
Prosty plan ściągnięcia długów. Nikt nie ucierpiał.
Kradzież auta jest mniej filmowa,
ale powinna być prosta.
Nikt nie miał ucierpieć, Ruth.
Czasami sprawy nie idą po naszej myśli, dlatego jest mi przykro.
Chciałem cię przekonać.
Teraz ściągnę to, co moje.
Co ściągniesz?
Myślisz, że nie mam długów? Własnych marzeń?
To był deal mojego życia. Mój bilet do sukces.
Nikt mi tego nie odbierze.
Czy to jakiś żart?
To jakiś obłęd.
Cokolwiek stworzysz bez nas,
zjawię się po spłatę długu.
Powiem policji.
Nie rób tego,
bo obiecuję, że odbiorę ci wszystko, na czym ci zależy.
Posłuchaj.
Wracaj do studia.
Albo pani Naomi będzie następna.
Boże, nie wiem już, co robić.
Cóż mam uczynić?
Proszę, pomóż mi. Boże, co mam zrobić?
Powiedz mi, bo sama już nie wiem.
BREE-YONCÉ, BÓG MI ODPOWIEDZIAŁ. TO NA KOLEJNY CZYNSZ.
NIE POWIEM, DOKĄD JADĘ. NIE WIEM, KIEDY WRÓCĘ.
Szukam pani Naomi.
Przykro mi, ale już wyjechała.
A dokąd?
Naprawdę muszę ją znaleźć.
Dworzec autobusowy. Na ulicy Forsyth.
Forsyth. Dziękuję.
- Pierwsza sypialnia na górze. - Tak jest.
Pasażerowie z Atlanty do Pegram, Tennessee są proszeni do autobusu.
Mogę tu usiąść?
Miejsce jest wolne. Dziękuję.
Co ty tu robisz?
Jadę z panią.
Nic z tego.
A kto się panią zaopiekuje?
Nie potrzebuję opieki, dziewczyno. Lepiej wysiądź.
Niech pani posłucha.
Wysiądę, gdy autobus dojedzie do celu.
Nie wiem, co ty sobie myślisz.
A może wcale nie myślisz? Ale nie pojedziesz ze mną
do Tennessee czy gdzie bądź. Wracaj już do domu.
Nie potrzebuję twojej pomocy.
Rozumiesz?
Pojadę tam, gdzie pani.
Byłam przekonana, że dziewczyna postradała zmysły.
Kazałam jej sobie pójść, ale została.
Czasami anioły Boga nie czekają na zaproszenie.
Pojawiają się nawet wtedy, gdy chcemy być sami.
Powrót do Pegram było niczym otwarcie starych ran.
Ten dom wypełniały niegdyś modlitwy i śmiech.
Pozostały tylko kurz i cisza.
Taśma do ubrań dobrze klei.
Powinna dać radę.
Nie powstrzyma szkodników.
Szkodników? Jakich znów szkodników?
Nic pani nie jest?
Wzięła pani leki na nadciśnienie?
Musi pani jeść. Od rana pani nie jadła.
Nic mi nie będzie.
Pani Naomi.
No więc…
Spotkało ich coś okropnego…
Tak mi przykro. Stracić obu…
Skończyłam z tobą!
Proszę pani. Idę poszukać pracy.
Teraz nic nie mam. Niech pani spróbuje w kwiaciarni Mabel.
Już tam pytałam.
Próbowałam wszędzie.
Nie nadajesz się do takiej pracy.
Nie wiesz, do czego się nadaję.
Co to za rodzaj pracy?
Zbierałaś już winogrona?
- Dobra. - Przyjechał.
To ciężka praca fizyczna.
Nie ma cienia.
A kiedy temperatura zelżeje, zlatują się komary.
To prawda.
Jedziesz?
- Dzień dobry! - Cześć, Geno.
Macie farta! Szef potrzebuje dużo zbieraczy.
- Upchnijcie się, jakbyście byli rodziną. - Jasne. Ruszamy.
Wskakujmy tam.
Dajcie tam więcej ludzi. Spróbujesz?
Tak.
Dobra, to poznaj rodzinę.
Ładujcie się tam i jedziemy.
Dobra, Big G.
Przyda ci się lód na noc. Zamocz ręce w wannie.
Jestem Lena.
Ruth.
Dziewczyna nie wiedziała nic o zbieraniu winogron,
ale i tak pojechała.
Nie miała pojęcia, że wyjazd do winnicy spowoduje,
że zderzy się ze swoim przeznaczeniem.
Tnij na górze kiści.
Dobra.
Właśnie.
Jest przerwa na lunch i dwie krótsze w ciągu dnia.
Wykorzystaj je, bo się wykończysz.
Płacą za kosz
i według wagi.
Im więcej winogron, tym więcej pieniędzy.
Przywiozłem ci dodatkowe ręce do pracy.
Przy tylu nowych podporach
wzrośnie ci zapotrzebowanie na pracowników.
W styczniu muszę posadzić sto nowych pnączy.
- Nie wolno mi się poddać. - Możesz na mnie liczyć.
Tu wyschło.
Oto Bo Azra, w skrócie Boaz.
Przejął winiarnię Azrów po śmierci swojego ojca, Sala.
- Panie, pobłogosław ten owoc. - Amen.
Amen.
Zajmę się nim.
A to kto?
Przyszła rano na parking w takim stroju.
Miałem przywieźć więcej zbieraczy, nie stawiałeś warunków.
Chciałeś, to masz.
- Jak ma na imię? - Nie wiem.
Pracowała podczas przerw i teraz lunchu.
- I nie znasz jej imienia? - Zostawiam to tobie.
- Wiadomo. - No tak.
Cześć.
Jak masz na imię?
- Ruth. - Ruth.
Dzień dobry, Ruth.
Napijesz się wody?
A może chciałabyś odpocząć?
Nie chcę, żebyś się wykończyła. Jest dość upalnie.
Radzę sobie. Dziękuję. Trzeba opłacić rachunki.
Dobra.
No prawie.
Unikaj pędu. Tnij przy samej łodydze.
Właśnie.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Pani Naomi, tu pastor Charles.
Ponoć wróciłaś.
Postanowiłem wpaść i sprawdzić, co u ciebie.
Chciałem cię powitać.
Według Pisma Niebo się raduje, gdy ktoś wraca do domu.
Ani myślę panią porzucać. Przyjdziemy, kiedy będzie pani gotowa.
Mam pracę. Zbieram winogrona po drugiej stronie miasta.
W winiarni Azrów.
Nie znalazłam niczego innego.
Azrowie.
Ta winiarnia należała do dawnego znajomego.
Myślałam, że upadła, gdy zmarł.
Miał syna.
Dobry dzieciak.
Ciekawe, gdzie wylądował.
Ten ma jakieś 14% alkoholu.
Dobrze zbalansowane taniny.
Kiedy spotkanie z Ronanem?
Za miesiąc.
Wiem, że nie chcesz zawieść ojca.
Damy sobie radę, stary.
Pamiętasz starego bobcata, którym jeździł?
Pewnie rdzewieje gdzieś na tej farmie.
Tak.
Pamiętam dzień, w którym kupił ten używany złom.
Jakby wygrał na loterii.
O piątej rano zawsze był na nogach.
Szedł do winnicy i zarzynał sprzęt aż do zmierzchu.
Nawet po chemioterapii.
- Zajechał go na amen. - Tak.
Też dasz radę.
Dasz radę.
To się okaże.
Dziękuję.
Bardzo smaczne.
Nic nie przynosi tyle radości, co szykowanie bliskim posiłków.
Nie mówię o tobie.
O kurka.
Może mi pani podać taśmę? Powinna być na blacie.
Wystarczy nieco więcej.
Spróbuję tak. Wtedy…
Nie chce się trzymać.
Znalazła pani taśmę?
Powinna być tam na ladzie.
Głupia. Co do…
O Boże.
Prawie bym się zabiła.
Zbieram winogrona, co za obłęd
Idziemy do baru w ten weekend. Dołącz.
To nie moje klimaty.
Bez urazy, ale przyda ci się nieco rozrywki.
Odbiorę cię.
Rozerwiesz się.
Twoja kolej, co za obłęd
Rachunki do opłacenia Przez cały dzień na słońcu
Zbieram winogrona, co za obłęd
Widzisz to?
To ona.
Jesteś z 404.
Czas, aby na siebie zapracować Pracuj, skarbie
To ona.
Wiedziałem! Leno, a nie mówiłem?
Nie jestem już w 404.
Czyżby kariera solo?
- Daj jej spokój, D. - Mogę prosić na słowo?
Co zrobiłam?
Nic złego.
Szef chce ci zaoferować stały angaż.
- Naprawdę? - Do końca sezonu.
Jeśli chcesz.
- Tak, dziękuję. - Dobra.
Zatrzymaj to.
Witamy w ekipie.
Dobra. Dziękuję.
Dzisiaj poderwiemy sobie kowboja, laska.
Dobra.
MYŚLISZ, ŻE TO GRA?
W KOŃCU I TAK CIĘ ZNAJDĘ
Dokąd idziemy?
- Do mojego ulubionego miejsca. - Dobra.
To wieczór country karaoke w James Club.
Organizujemy to w każdą trzecią sobotę miesiąca.
Zapisy wciąż otwarte.
Teraz kolej na Tylera.
Chodź tu.
Chica, idź tam.
Nie.
Dam ci mój kowbojski kapelusz.
Nie.
Rozważ to, a ja skorzystam z łazienki.
- Stary, jestem tu skrzydłowym. - Jasne.
Wyczaiłem trzy czy cztery, które możemy zaprosić do domu.
- Dziś działasz solo, partnerze. - Nie taki jest układ.
Ty jesteś Busta Rhymes, a ja Spliff Star. Wspólnie jest sukces.
Pozwól…
Butelka tego, co zawsze. On płaci.
Jak zawsze.
Przywileje skrzydłowego. Dalej.
- Dzięki, że wyszedłeś, Bo. - Dzięki za zaproszenie.
Jak poszła randka z lekarką?
Odwołałem.
Nie czułem klimatu.
Stary, tobie jest potrzebna terapia.
Masz 40 lat.
Powinieneś być już rozwiedziony i mieć drugą żonę.
- Jasne. - Dajesz.
Za udany wieczór.
Wciąż nie mamy drinków?
Nie.
A teraz zaśpiewa…
Ruth Moably!
Dobrze przeczytałem?
Leno, nie mów, że to zrobiłaś.
Zrobiłam.
- Nie. - W porządku.
- Będzie super. - Nie mogę.
- Tu jest. - Nie…
Oto i ona. Nie wstydź się.
Dalej, powitajmy Ruth na scenie.
Jaką piosenkę dla nas zaśpiewasz?
Dajesz!
Mogłabym zaśpiewać…
Wake Me Up Aloe Blacc. Nie wiem, czy to podpada pod country.
Mnie wystarczy, skarbie.
Proszę o oklaski! Baw się dobrze.
Dasz radę!
Muzyka ma niezwykły dar ujawniania prawdy.
Tej nocy Ruth śpiewała,
a Boaz usłyszał coś więcej niż melodię.
Usłyszał jej prawdziwy głos.
Tak jakby śpiewała do jego duszy.
O tak!
Wielkie brawa dla Ruth Moably!
Kujmy, póki gorące. Zapraszamy na scenę Dre.
Chica, ale ty potrafisz śpiewać!
Boże, nie wierzę, że to się stało.
Perfekcyjny występ.
Potrzebuję się napić. Ty stawiasz.
- Dla ciebie wszystko. - Co za obłęd.
- Proszę. - Boże.
Pocę się.
Przepraszam.
- Tutaj. - Już idę. Słucham?
Dobra. Dwa szoty.
- Ej, Jake. - Tak?
- Poproszę dwie whisky. - Jasne.
I coś dla tej pani.
Dwie whisky. Bez lodu.
Ruth, zamówisz coś?
Mogę sama sobie kupić. Dziękuję.
Nie wątpię.
Ale masz rachunki, prawda? Usiądziesz?
Nie trzeba.
Poproszę pilsnera i virgin mule?
Płacimy osobno.
Już podaję.
Mam na imię Bo.
Aha.
To coś nowego.
Pewnie często to robisz.
Wiem, że nie jestem wyjątkiem.
To znaczy?
Nikt mnie dotąd nie odtrącił słowem: „Aha”.
Miło się na pana patrzy.
I uprzejmy z pana zarządca winorośli.
Na pewno jest pan miłym facetem.
Jestem tu ze swoją koleżanką i po prostu…
Pana drinki.
Dziękuję.
Panie Azra? Winiarnia należy do pana rodziny?
Należy do mnie.
Dwa piwa.
Czyli zatrudnienie na resztę sezonu to pana decyzja?
Tak jest.
Już rozumiem. Ładnie.
Co rozumiesz?
Znam takich facetów.
W Atlancie jest ich pełno.
Pa, panie Azra.
- Stary. - Hej.
Wszystko gra?
Nigdy…
nie było lepiej.
- Dobra. - Nigdy nie…
było lepiej.
- Hej. - Dobra.
Hej.
Wiesz co?
- Zróbmy sobie przerwę. - Co się dzieje?
Co to za laska? Dlaczego mówisz, że potrzebuje przerwy?
Miałem problem z Ruth.
Odzyskam ją.
Jasne. W grze jest tylko ośmiocyfrowy deal.
Jakieś jaja.
Gdzie ją znalazłaś?
Przypomina Ruth, więc…
Przypomina ją? Mówiłaś, że brzmi przyzwoicie.
Bree…
Jeśli wiesz, gdzie jest, musisz mi to zdradzić.
Jak już mówiłam, nic nie wiem.
- Tak? Daj mi swój telefon. - Nie.
Jakie jest hasło?
1997.
- Breanno, gadaj! - Wyluzuj!
Gdzie ona jest?
- Co? Gadajże! - Nie…
Nie rozmawiałam z nią. Mnie też załatwiła.
Ostro po niej pojechałam za odejście z 404…
Nie wiem. Dobra?
Wolf.
Znajdź ją.
TĘSKNIĘ, LASKA. JESTEŚ BEZPIECZNA?
SY WCIĄŻ JEST NAKRĘCONY.
TEŻ TĘSKNIĘ. JESTEM BEZPIECZNA… W TENNESSEE. ZBIERAM WINOGRONA, SERIO.
HAHA, ZBIERASZ? ŻE CO? DOBRZE, ŻE JESTEŚ BEZPIECZNA.
ZOSTAŃ TAM TROCHĘ.
Nie dasz się namówić? Msza zaczyna się o 10.00.
Lena lada moment tu wpadnie.
Moja noga nigdy tam nie postanie.
Dlaczego nie? To twój stary kościół.
Nie rozumiesz.
Ludzie z Pegram nie dostają takich szans jak Eli.
Został partnerem w dużej kancelarii w Atlancie.
Gdy wyjechaliśmy, każdy wiedział o naszym domu, o autach…
i drogich ciuchach.
Teraz wiedzą, że zostałam bez grosza.
To Lena.
Pomodlę się za ciebie.
Dzień dobry, pastorze Charles. Panie Azra.
Dzień dobry, Leno.
- Hej. - Kogo przyprowadziłaś?
- Dzień dobry. Jestem Ruth. - Mieszka u Naomi Evans.
Mieszkasz z Naomi?
Z siostrą Naomi? Naprawdę?
Tak. Próbowałam ją tu ściągnąć. Wiem, że to jej były kościół.
Miło cię poznać, Ruth.
Witam. Jak tam siostra Naomi?
Miewa dobre i złe dni.
Wpadłem niedawno do jej domu.
Przydałoby się go odmalować.
Tak, temu miejscu przyda się cud.
Pomodlę się za was obie.
- Dziękuję. - Nie trzeba.
- Zajmę miejsca. - Dobra.
- A ty co? Prześladujesz mnie? - To mój kościół.
Też do ciebie należy?
Nie, ale tu uczęszczam.
Chica.
Hej.
To ma ponad 80 000 wyświetleń.
Jakich wyświetleń?
Ciebie w James Club.
Wrzuciłaś to? Pokaż.
Tak.
Wymiatasz.
Usuń to.
- Że co? Dlaczego? - Skasuj. Teraz.
Dobra.
Coś ty zrobiła?
Ja?
Nic…
Dzień dobry, Ruth.
Pani Naomi.
Dzień dobry, pastorze.
Co tu się wyprawia?
Totalny remont: wydanie kościelne.
Nie mieszkałaś w tym domu od ponad 20 lat.
Chcemy, abyś poczuła się jak w domu.
Właśnie odkryłem, że wróciłaś.
Boaz.
O rajuśku. Nie wiedziałam, że wciąż mieszkasz w Pegram.
- Tak jest, proszę pani. - Pokaż się.
Jak się pani miewa?
Tęskniłem za tobą.
Co ty tu robisz?
Przyjechaliśmy, by nieco odpicować ci dom.
Nic wielkiego.
Ale małego też nie.
Rety. Zobaczcie.
Moje panie.
- O tak. Jeszcze się przegrzeję. - Dziękuję.
Jeśli to nie jest dar od Boga,
to co nim jest?
Przyda mi się jeszcze jeden.
Postaw lepiej na wąż ogrodowy.
Boże, zlituj się. Schodzi po drabinie.
Dobra.
Dach jest teraz w lepszym stanie.
Ruth ci to przygotowała.
Tak?
- Niezłe. A myślałem, że mnie nie znosisz. - To nie tak.
W takim razie powinniście się przejść.
To raczej niestosowne. W końcu jest moim szefem.
Dzisiaj nim nie jest.
Ma rację.
Ale nie chciałbym cię do niczego zmuszać.
W porządku.
Miałem siedem lat, gdy założył winiarnię. Ludzie nie wierzyli, że czarny z Tennessee
może tworzyć wykwintne wino.
Wiele osób wciąż w to nie wierzy. Namawiają mnie do sprzedaży.
Sprzedaży?
Zrobisz to?
Błagam.
Uwierzą, gdy spróbują moje Reserva 2017.
Zawsze pragnąłeś iść w ślady ojca?
Nie, wręcz przeciwnie.
Przy pierwszej okazji
czmychnąłem z Pegram i dołączyłem do piechoty morskiej.
Byłem na dwóch misjach w Afganistanie. Potem zamieszkałem w Nowym Jorku.
Po ekonomii wylądowałem na Wall Street.
Dlaczego nie masz żony?
Nie wiem.
Dobre pytanie.
Często je słyszę.
Tak szczerze? Wziąłem ślub z winiarnią.
Być może do przesady.
A ty?
Mam wrażenie, że ciągle mówię.
Nie mam dyplomu z ekonomii.
Nie skończyłam liceum,
a moja najdalsza podróż poza Atlantę
była do Pegram, Tennessee.
Hej!
Nie znałam taty, a mama porzuciła mnie, gdy miałam pięć lat.
Cóż…
Przykro mi.
W porządku. Też odnalazłam swój cel w życiu.
Mój głos.
Właściwie to jedyne, co mam.
I ten głos jest śliczny.
Moja mama też śpiewała. Sądziła, że nie ma nic do powiedzenia.
Ty masz.
- Widzę to w tobie. - Dobra.
Nie wiem. Może to głos Boga.
- Mówię serio. To Boża prawda. - Tak?
Z ręką na sercu…
Podoba ci się?
Jedyny w komisie.
Naomi! Co się stało?
- Podoba ci się kolor? - Tak.
Co?
Potrzebne wam auto, prawda?
Pani Naomi nie może jeździć do miasta stopem.
- Tak. Ruth! - Jest twój.
Nie musisz już chodzić do pracy.
No nie.
Nie daję ci go. Jestem tylko…
pośrednikiem Boga.
Dalej.
Śmiało, laska.
Uwierz, jeden łyk i będziesz to wspominać latami, Ronan.
Twój ojciec był ostrożny z obietnicami.
- Nie przesadzam. - Wiesz, jak trudno jest wygrać brąz?
Brąz nie jest dla mnie. Chcę być najlepszy.
Rozumiem ten proces. Zaufaj mi.
Wiem, że masz ekipę kiperów.
Wiem, jak to działa. Proszę tylko,
abyś osobiście ocenił moje Reserva. Tego potrzebuję.
Osobiście?
Termin mija za miesiąc. Kiedy przyniesiesz mi butelkę?
Trafi w twoje ręce zaraz po dożynkach.
Dobra. Jak je nazwałeś?
Dam znać, gdy wygra.
To nigdy się nie dowiem.
Dziękuję. To koniec na dziś. Doceniam wkład.
- Świetna robota. - Dzięki.
Kończymy wcześniej. Dziękuję. Możecie zmykać do domu.
Pełna płaca. Doceniam.
Koniec na dziś. Dziękuję, bracie.
Hej.
Zwalniam was wcześniej do domu. Zapłacę jak za dzień.
- Rety. - Dziękuję.
Geno to weźmie.
Dobra.
- Dzięki. Super. - Miłego dnia.
- Masz? - Tak.
- Dziękuję. - Chciałem…
Chciałem ci kogoś przedstawić. Chodź.
- Mam kogoś poznać? - Tak, proszę pani.
W lewo, a potem znów w lewo.
Co się dzieje?
Już blisko.
Dobra.
- Już? - Gotowa?
- Dobra. - Trzy, dwa…
jeden.
- Jak leci, Bo? - Boże.
- Fajnie cię widzieć. - Mr. Face. Brachu. Jak zawsze.
Przywiozłem ci to.
Rezerva 2017 też jest w drodze.
- Wielkie dzięki. Bosko. - Jasne.
Ruth.
Słyszałem o tobie wiele dobrego.
Ruth, to jest Kenny.
Jedyny producent z czterema nagrodami Grammy.
Ukrywa się tu w Nashville.
Dość. Nie po to się spotykaliśmy.
Skąd znasz Babyface’a?
Zaraz padnę z wrażenia.
Znałem tatę Bo.
Był wielkim człowiekiem,
legendarnym winiarzem.
Najlepszym w Tennessee. Każdy uwielbiał jego towar.
Zwłaszcza ja.
Bo o tym wie.
Nie o tym mamy tu rozmawiać.
Jesteśmy tu dla niej.
Tak jest. Ruth, chodź ze mną.
Dobra.
- Chodźmy. - O rety.
Jak tu pięknie.
Ruth…
Według Bo świetnie śpiewasz.
Radzę sobie.
Zakładam, że jesteś za skromna.
Bo, podsuniesz krzesło?
- Usiądź. - Dziękuję.
Zaśpiewaj coś.
Dla mnie.
Ale co?
Nie wiem. To, co gra ci w duszy.
Bez pośpiechu.
Nieważne co, nie śpiewaj stąd,
tylko stąd.
Śpiewaj z przekonaniem.
Dobrze?
Nieźle.
- Co? - Ładnie.
To było piękne.
Dziękuję.
Umie śpiewać.
- Umie. - Tak.
- Rany. - Brawo.
Ja cię.
- Niesamowite. Też to poczułeś? - Tak.
Nie do pobicia.
Co?
Fajnie jest poznać cię od tej strony.
Mam wiele stron.
Nikt nigdy nie zrobił dla mnie czegoś równie pięknego.
- Wybacz, że źle cię oceniłam. - Spoko.
Czemu zgrywasz twardzielkę?
Miałam trzy różne rodziny zastępcze, zanim ukończyłam 15 lat.
Musiało tak się skończyć.
Zawsze kończy się źle.
Co takiego?
- Miłość i te sprawy. - Nie pozwolę, aby stało się coś złego.
- Nie mów tak. - Czemu nie?
Nie mówisz poważnie. Ledwo mnie znasz.
Wiem tyle, ile potrzebuję.
Może zostałem ci zesłany.
Pani Naomi?
Poznałam Babyface’a. I śpiewaliśmy!
To było magiczne.
O rety.
Jak tu ślicznie.
Czasami żałoba
przypomina gwałtowną burzę. Nie spodziewasz się jej.
Kiedyś miałam ogród.
Rosły tam wielgachne…
pomidory.
Nie mogę.
Oni nie wrócą.
Już nigdy nie wrócą.
Sądziłam, że cudownie byłoby znów pokochać
Spróbuj…
„Sądziłam, że nie zdołam już nigdy pokochać”.
Tak, łatwiej to zaśpiewać.
Sądziłam, że nie zdołam już nigdy pokochać
Ładnie. Następna?
Bo wszystko, co ważne
Coś tam, coś tam
Bo wszystko, co ważne
Zawsze musiało się skończyć
Podoba mi się.
Od dziecka przepełniała mnie złość.
Matka umarła.
Nie miałem rodzeństwa.
To chyba było najtrudniejsze.
Po prostu musiałem wszystko przetrawić sam.
Został mi tylko tata.
Chyba dlatego czułem presję.
Wciąż czujesz?
Pracuję nad tym.
Ty w tym pomagasz.
Po części.
Mijały tygodnie, a potem miesiące,
a Boaz nie słodził i nie składał czczych obietnic.
- Lubisz winogrona? - Oferował dobroć.
Są pyszne.
Rezerva 2017 Azra.
To ostatni rocznik, nad którym razem pracowaliśmy,
zanim umarł.
Winiarnia Azrów zdobędzie zasłużone uznanie.
Wszystko dobrze?
Tak. A u ciebie?
Co?
Jak ma na imię?
Poznaję po głosie.
Weszłaś na inną oktawę.
Wcale nie.
Ma na imię Boaz. Bo.
Mamy jutro pierwszą prawdziwą randkę.
Kiedy go poznam?
Nie wiem.
Nie o wszystkim jeszcze wie.
Słuchaj. Nie chciałam robić z tego sprawy.
Wiesz, że istnieje twoje nagranie karaoke na YouTubie?
No, kiedyś było.
Sy je zobaczył. Wie, że jesteś w Tennessee.
Nasłał wcześniej na ciebie Wolfa. Laska, uważaj na siebie.
Dzięki.
Kocham cię. Pa.
Przykro mi z powodu Marlona i pana Eliego.
Marlon był niesamowitym mężczyzną.
Tak, to prawda.
Los mojego męża i syna nie miał z tobą żadnego związku.
To był czysty przypadek.
Zwykły pech.
Nie zadręczaj się tym.
Mam pudło z różnymi fantami.
Cóż…
Coś z tego może cię zainteresować.
- Zobacz. - Ładny kolor.
Kolejna para dżinsów. Masz już jedną.
No i ta sukienka.
Nosiłaś ją?
Ulubiona sukienka Eliego.
Podoba mi się.
I wzajemnie.
Dziękuję.
Pierwszy raz tu jestem.
Jest ślicznie.
Dziękuję.
Zmieniało się z biegiem lat.
Co znaczy domus eius?
To po łacinie, prawda? Zobaczyłam przy wejściu.
Oznacza: „Jej dom”.
Mój tata zbudował ten dom w prezencie dla mamy.
Pewnego dnia, gdy wybiorę kogoś, a ona wybierze mnie,
to będzie jej dom.
Pokażę ci coś jeszcze.
Usiądź.
Mogę ci zdjąć buty?
O ile je oddasz.
To czas na deptanie.
Nie mogę.
Nie powinniśmy.
Cóż za pochopne wnioski.
Zapytam wprost.
Mam deptać z tobą?
Tak.
Jak zimno!
Co nie? A teraz za mną.
- Dobra? - Tak.
- Szybciej. Właśnie. - Dobra.
Trzeba wycisnąć wino.
- Nie mogę. - Co się dzieje?
- O co chodzi? - Boję się, że spotka cię krzywda.
Nie skrzywdzisz mnie ani ja ciebie. Ruth!
Proszę.
Ruth.
Co się stało, Ruth?
Co się stało?
Nieważne, co się dzieje, będzie dobrze.
Nie.
Spokojnie już.
Nie.
Nie są mi pisane miłość i szczęśliwe życie.
Nie mów tak.
Spokojnie.
- Dzięki, Geno. - Doceniam waszą ciężką pracę.
- Dzięki. - Proszę.
- Do zobaczenia na festiwalu. - Przyjdę.
Daj spokój. Zobacz.
Widzimy się w przyszłym sezonie.
Też na to liczę. Dzięki.
No chodź. Festiwal to przednia zabawa.
Muzyka na żywo i taniec.
A jedzenie? Kulinarna perfekcja.
Nie będzie mnie tu.
Co?
Jak to cię nie będzie?
Chwileczkę.
Zaraz przyjdę.
- Halo? - Tu pastor Charles.
Jesteśmy w szpitalu. Naomi miała wypadek.
x`x`Pyta o ciebie.
Już jadę.
Muszę iść.
- Co się stało? - Muszę iść.
Mówię, stary, że to chleb kukurydziany.
- Co ty gadasz? - Nic ponadto.
Zdrowie.
Widziałeś ją?
Tak, z nim.
Tak? A kto to?
Boaz. Jest właścicielem Winnicy Azrów.
Ważny gość.
- Barmanie. Jeszcze dwa. - Co tam?
Przepraszam.
Przepraszam. Nie chcę przeszkadzać…
Szukam Ruth. Ruth Moably.
Tak?
Według barmana Winiarnia Azrów należy do ciebie
i możesz pomóc mi ją znaleźć.
Skąd znasz Ruth?
Nie widziałeś nagrania? Podbiło internet.
Mam wytwórnię i chciałbym pogadać o kontrakcie.
- Dawno jej nie widziałem. - Na pewno? Barman…
- Jak masz na imię? - Spoko. Znajdę ją.
Życzę wam cudownego wieczoru.
Dobra.
Proszę, skarbie.
- Dziękuję, że pastor zadzwonił. - Skoczyło jej ciśnienie krwi.
Nic jej nie jest, ale lekarz chce ją zatrzymać na noc.
- Dobra. - Usiądź. Zaczekam na zewnątrz.
Dziękuję.
Nigdzie się nie wybieram.
Gdyby coś ci się stało…
Przyznaję, wystraszyłam się.
Odkąd pochowałam rodzinę, zalała mnie złość.
Zapomniałam, jak dobry był dla mnie Bóg.
Ocaliłaś mi życie.
Jesteś moim błogosławieństwem. Byłaś nim, odkąd wsiadłaś do autobusu
uparta jak osioł.
Jesteś też błogosławieństwem Bo.
Miłość pojawia się znienacka.
Wystarczy w nią uwierzyć.
Nie wiem, dlaczego Bóg zabrał mi Eliego,
ale cenię sobie naszą miłość.
Liczy się tylko miłość.
Nie przegap szansy przez lęk przed porażką.
Powiedz Bo, co do niego czujesz.
Niektórych zdziwi,
że zachęcam dziewczynę mojego syna, by o nim zapomniała,
ale Ruth i Boaza łączy coś wyjątkowego.
Nie mogłam temu zignorować.
Cześć wszystkim.
Hej!
Niedawno
ktoś pokazał mi, co chcę przekazać swoim głosem.
Bo, napisałam to dla ciebie.
Sądziłam, że nie zdołam już nigdy pokochać
Bo wszystko, co ważne, się kończyło
Ale byłeś niczym cud i dałeś mi szansę
Ujrzałam piękno miłości w rękach Boga
Bo po tym wszystkim, co przeszłam
Wiem, że jedno jest prawdziwe
Wiem, że twoja miłość jest wierna
Twoja miłość nigdy nie jest bolesna
Twoja miłość jest zawsze serdeczna
Twoja miłość nigdy nie kłamie
Jestem ci bardzo wdzięczna
Bo pojawiłeś się w moim życiu
Nie sądziłam, że miłość może taka być
Za żadne skarby
Uratowałeś moją duszę
Twoja miłość sprowadziła mnie do domu
Miałeś przed sobą załamaną dziewczynę
Byłam towarem wybrakowanym
Niegotowa na świat
Człowiek niezrozumiany
Ale przejrzałeś mój ból I odnalazłeś ścieżkę
Prosto do mojego serca
Czuję się bezpieczna w twych ramionach
Wiem, że twoja miłość jest wi…
Twoja miłość jest…
Ale jestem bardzo wdzięczna
Że pojawiłeś się w moim życiu
Nie sądziłam, że miłość może taka być
Za żadne skarby
Chcę tylko powiedzieć
Że uratowałeś moją duszę
Sprowadziłeś mnie do domu
Uratowałeś moją duszę
Twoja miłość sprowadziła mnie do domu
Powiadają, że gdy jest się u szczytu, trzeba być ostrożną,
bo właśnie wtedy diabeł na ciebie czyha.
Geno, idź po węże.
- Jasne. - Przynieś węże.
Uwaga!
- Zamknij drzwi! - Szybko! Z drogi!
Nie! Rezerva!
Boże!
Nie!
Geno!
Przeszłość Ruth dała o sobie znać.
Czas przestać uciekać.
Naomi.
Bo.
Muszę odejść.
Co? Jak to?
Muszę odejść. Spakować się i natychmiast opuścić Pegram.
To wszystko moja wina.
Nawaliłam.
Muszę to naprawić.
Twoja wina? Co ty…
- Przepraszam. - Ruth.
Ruth.
Boże! Co tym razem?
Panie Azra.
Jestem śledczy Lansing. Wezwał mnie komendant straży,
gdy ustalono, że to podpalenie.
- Podpalenie? - Tak.
Ubezpieczalnia będzie domagała się śledztwa,
ale czy zna pan kogoś, kto życzy panu źle?
Jakieś długi albo zatargi?
- Nie. - Czuł się pan zagrożony?
Wyślijcie policjantów na ulicę Maple 17. Natychmiast.
- Pomidory z mojego ogródka. - Znakomicie.
Ruth pomogła je zasadzić.
Oto i ona!
Teraz dziewczyna ze wsi.
Kto by pomyślał po jej występie w Club Eternity?
Ruth, wystarczy. Kupię ci więcej ubrań.
- Jedźmy. - Nie pojedzie z panem.
Nie, Naomi, muszę.
Sy stał za kradzieżą auta.
Wczoraj podpalił winnicę Bo.
Na różne sposoby można zmusić kogoś do działania wbrew sobie.
Musi wypełnić swoją część umowy.
Ostrzegałem cię. Chodźmy.
Chodźmy.
- Dalej, przed nami długa droga. - Nie!
Siadaj!
Nie.
- Hej! - Złaź ze mnie!
Wstawaj, ośle! Idziemy.
Zostaw mnie.
A ten tu czego chce?
- Bo, nie. - Wsadź ją do auta.
- Puść mnie. - Cofnij się.
- Chcesz umrzeć? - Szefie, otwórz wóz.
Nie!
Zostawcie go!
Nie!
Odebrałeś mi męża i syna.
Córki ci nie oddam.
Następnym razem nie spudłuję.
Mówiłam poważnie w szpitalu.
Uratowałaś mi życie.
Nie odpowiadasz za jego czyny. Zapłaci za to w tym lub przyszłym życiu.
Żałuję tylko, że nie byłaś gotowa mi zaufać.
Że nie wierzyłaś w moją miłość.
Gotuję dla ciebie.
Bo.
Tak mi przykro z powodu winnicy.
Mogło być gorzej.
Muszę złożyć zeznania.
Okłamałam cię.
Tak, przez zaniechanie.
Ale należało posłuchać tego, czego nie mówiłaś.
Boże. W jakim ty strachu musiałaś żyć.
Pokazałeś mi, że mam do zaoferowania miłość.
Dziękuję za to.
To brzmi jak pożegnanie.
Bo się żegnam.
Jak mógłbyś ze mną żyć? Z trudem znoszę samą siebie.
Wytworzę więcej wina.
A drugiej Ruth już nie znajdę.
Tyle było z błogosławieństwa owocu.
Bez jaj. Tu trzymałeś całe swoje życie.
Nikt nawet tego nie spróbuje.
Kurczę.
Skosztujmy je.
Geno, masz otwieracz do butelek?
- Ruth… - Tak.
To nie nadaje się do picia…
Spróbujmy. Czemu nie?
Daj mi butelkę.
- Ja pierwsza. - Śmiało, spróbuj.
Nie znam się na winie, ale lepiej spróbuj.
- Mam spróbować? - Tak.
Dobra.
Bo.
- Musisz spróbować. - Wcale nie.
- Zaufaj mi. - Bracie…
To niemożliwe. Ogień powinien był zmienić to w ocet.
To jest niemożliwe.
Słyszałem już o winie, które przetrwało pożar.
Musimy sprawdzić każdą butelkę, ale…
Sądzę, że…
Rezerva 2017 stało się jeszcze lepsze.
- O tak! - Bosko!
Jurorzy już zdecydowali,
że to nie otrzyma rekomendacji.
Zostało jednak wybrane
najlepszym winem roku.
Gratuluję.
Ronan, nie igraj ze mną.
Nie żartuję.
Twój ojciec byłby dumny.
- Byłby? - Tak.
Byłby!
Bardzo dumny.
Mieliśmy umowę.
Jak je nazwiesz?
R&B.
Od Ruth i Boaza.
To ty byłaś cudem, który to sprawił.
Starczy ci czasu,
aby być artystką i moją partnerką?
Tylko jeśli mogę z tobą deptać.
A jednak Ruth się myliła.
Doczekała się szczęśliwego zakończenia.
Najlepsze historie miłosne nie zaczynają się od fajerwerków.
Czasami rodzą się z popiołów.
Bóg jest miłością.
Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest.
Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku,
nie unosi się pychą.
Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość,
z nich zaś największa jest miłość.
Miłość zawsze zwycięża.
Napisy: Przemysław Stępień