POPRZEDNIO
Ja w sprawie pracy.
- Tędy. - Kim jesteś? Kto cię przysłał?
Jest brzydka.
Jak bardzo? Pokaż zdjęcie.
Mam świetne CV, ale okropne zdjęcie.
- Podpisz umowę. - Naprawdę?
Uśmiech!
Żenię się z tą piękną kobietą!
Co widzą w moich oczach?
Krótkowzroczność i astygmatyzm.
Nie osiągniesz obiecanego celu.
Możemy poczarować liczbami.
Cudownie.
Cudownie, Beatriz.
Ma krzywe nogi, jest brzydka, okropnie się ubiera, wygląda jak wampir.
Nasza randka będzie niezapomniana.
- Sprzedasz mój samochód? - Spróbuję zdobyć pieniądze.
Mogę na to liczyć?
Kocham pana Armando.
Możemy jej zaufać.
Musisz założyć firmę.
- Jak nazywa się właściciel? - Beatriz Pinzón Solano.
- Nie rozumiem. - Twoja firma musi zapłacić za moją.
- Klub Brzydul ma liderkę. - Brzydkie, ale razem!
Musisz zdobyć serce Beatriz.
Co pan robi?
- Beatriz? - Jest z tobą Betty?
Nie martw się. Nie wie, o co chodzi.
„Oto instrukcja
twojej koszmarnej rutyny z Betty”.
Jesteśmy w jej rękach.
BETTY DAŁA PRAWDZIWY ARKUSZ!
- To nie jest saldo zarządu. - Co z naszymi aktywami?
- Chroniłem je. - Zostały przejęte!
Odchodzę z Ecomody.
Salon piękności nie rozwiąże moich problemów.
Inaczej spojrzysz na świat.
- To ja, brzydula Betty. - Beatriz?
Musimy mianować Beatriz nową prezeską Ecomody.
Zgadzam się.
„Mężczyzna moich marzeń znów został moim katem”.
- Nie. - Wyjeżdża, żeby zapomnieć.
Stoisz przed szaleńcem, który cię kocha.
Proszę tylko o kolejną szansę.
Ja też pana kocham.
Nie chcę, żeby znał całą historię.
Mam nadzieję, że się nią zajmiesz.
Nie zapominaj, że diabeł kusi.
Mówią, że w życiu pewne są tylko dwie rzeczy:
śmierć i podatki.
Jednak nie wiadomo, co boli bardziej.
W końcu odeszłam i zniknęłam z ich życia.
To nie był mój wybór.
Ale dziś czuję się dziwnie, gdy widzę ich wszystkich razem.
Wyglądają na smutnych i zranionych.
Zwłaszcza on.
Ta strata go załamała.
Widać, że cierpi bardziej niż ktokolwiek inny.
Spokojnie.
Betty.
Spokojnie.
Betty, nie odchodź.
Nie mogę.
Nie żyję.
Betty, cieszę się, że przyszłaś.
Jak się miewasz?
Oczywiście.
Przykro mi z powodu pana Roberto.
A co ona tu robi?
Niepotrzebnie przyszłam.
Nie odchodź.
- Ja... - Nie.
Coś ci powiem.
Wyglądasz pięknie.
Betty, idź już. Diabeł kusi.
Armando.
Twój tata był wspaniałym człowiekiem.
W tym zimnym grobie Roberto Mendoza został pochowany.
W zaświatach dołączył do swej damy.
Co zrobimy z posłańcem ze Stowarzyszenia Umarłych Poetów?
Zagłodzimy, co?
To nieszczęsna chwila.
Nie ma wątpliwości.
Najpierw odeszła pani Margarita.
Teraz pan Roberto.
Kto nam teraz doradzi? No kto?
Uspokój się.
Mam nadzieję, że bez niego
Ecomoda nie utonie.
- Wysłuchaj, Panie, naszych modlitw. - Wysłuchaj nas!
Spraw, by twoi słudzy, którzy opuścili ten świat,
radowali się obok ciebie, zajmując zaszczytne miejsce.
Amen.
Spójrz na nią.
Jak śmie zakłócać tak świętą dla Roberto chwilę
swoją obecnością?
To czysta hipokryzja, Huguito.
- Tato! - Betty!
- Przepraszam! - Jesteś cała?
Przedstawiam Brzydulę-Niezdarę.
Brzydula Betty, To jeszcze nie koniec
Mówisz o Betty, mojej Betty.
To niesamowite, prawda, Armando?
Po tym, jak rzuciła cię jak bezpańskiego psa,
wciąż patrzysz na nią wzrokiem Leo
trzymającego się drzwi na Titanicu.
Nie pozwolę ci tak o niej mówić.
Lepiej uważaj na słowa.
To dotyczy wszystkich!
Jeśli mnie zostawiła, to dlatego, że tak postanowiła.
- Miała swoje powody. - Jasne.
To nasza prywatna sprawa.
Rozumiemy się?
Potwierdziłaś już obecność na spotkaniu Ecomody?
- Nie. - Bez obaw. Nie musisz iść.
W końcu nie jesteś już częścią rodziny.
Pan Roberto nalegał.
Nie obrazi się, jak nie przyjdziesz.
Ja bym nie szła.
- Huguito, jedziemy? - Tak.
Betty, wskakuj.
Woła cię.
Zaniesiemy twojej mamie świeże kwiaty.
Przepraszam.
Betty.
To był mój samochód?
Jakaś ty głupia.
Twój samochód zżera rdza.
Jest stary jak Pachito.
Gustuje się w antykach.
Zabierasz czasem Pachito na opalanie się w ogródku?
- Bertha. - Tak?
Wiesz co? To był mój samochód.
I dobrze wam radzę, nie przeginajcie,
bo dla was on nazywa się Francisco Santamaría.
Pachito nie jest taki stary, choć może was to boleć.
Jasne, nie jest, ale seks z nim musi być dogłębny.
Dogłębnie żałosny.
Nie jęczy, tylko terkocze.
Aż mi przykro.
Nie wytrzymam.
Ćwoki.
Marce, Huguito, nie zostawiajcie mnie!
Kolumbio, wróciłam.
Spędziłam poza krajem pięć lat.
I dzięki Bogu, bo wiele się zmieniło.
Cześć.
Uzgodniliśmy, że to ja odbiorę Milę.
Wiem, ale chciałem ją zobaczyć.
- Kogo? - Camilę.
Oczywiście.
Na przykład moi rodzice. Kiedyś byli wspaniałą parą.
Uwielbiali się. Teraz się nie znoszą.
Przyszłaś dla mnie na pogrzeb. Dzięki.
Nie dla ciebie.
Dla twojego taty.
Informujemy pasażerów lotu...
Odkryłam, że by uchronić się od zawodu miłosnego,
trzeba...
Co?
Znów jesteście razem?
Nawet nie mówcie.
- Tak. - Nie.
Tak czy nie?
Nie, moja kochana Milo,
ale widzę po minie, że właśnie tego byś chciała.
Co?
Niby czemu? Żebyś znów za nią szalał?
- Nie, proszę. - Mila.
Nie przywitasz się?
Cześć, Armandaddy!
Tak bardzo tęskniłam.
Brakowało mi cię.
Betty.
Cześć.
Brakowało nam cię na pogrzebie dziadka.
Wiem. Byłam na lotnisku na czas.
Bramki były otwarte,
ale stewardessa nie chciała mnie wpuścić.
- Jedziemy? - Tak.
Ale nie jedziesz ze mną, tylko z mamą.
Zamieszkasz u dziadka Hermesa.
Przygotował dla ciebie pokój.
- Co? - Bardzo za tobą tęsknił.
- Nie żartujecie. - To prawda.
Nie.
Betty, ale dziadek żyje w gnoju.
Nie róbcie mi tego, proszę.
Dobra...
Obiecuję, że dziadek będzie mógł
odwiedzać ją każdego dnia.
Słowo honoru.
Nie wiem, co mu powiem.
Jesteś dobra w okłamywaniu go. Wciśnij mu jakiś kit.
Poradzisz sobie. Dobra?
Dzięki.
Twoje ulubione czekoladki.
Już nie jem czekolady.
WYSOKA KALORYCZNOŚĆ, ZAWARTOŚĆ CUKRU I TŁUSZCZÓW NASYCONYCH
- Nie? - No proszę.
Ale dziękuję. Tobie sprawią więcej przyjemności.
- Tak. - Jedziemy?
Tak.
- Pa. - W drogę.
Nawet nie wiesz, jak okropny był ten lot.
Nigdy nie była taka zdystansowana.
Czasami myślę, że to niesprawiedliwe.
Próbowałam zapewnić jej edukację, dobrze ją wychować.
A co zrobił Armando i jego rodzina? Rozpuścili ją.
I wygrali.
Straciłam ją.
Patrz.
O wilku mowa.
Co ty na to?
Popisuje się, co?
„Armando Mendoza, najlepszy kawaler do wzięcia”.
Jeszcze się nie rozwiedliśmy.
Skoro mowa o kawalerach do wzięcia...
Widziałaś, jak Pati na mnie patrzyła?
Na ciebie? Na twój wóz.
Ty nigdy nie pozowałaś do magazynu, nawet gdy wyładniałaś.
Ja nigdy nie wyładniałam.
Tak? Niech spojrzę.
Tak.
Ładna, brzydka.
Bez względu na moje starania dla nich zawsze będę brzydka.
Dlatego zwolnili cię z Ecomody.
Mam zrezygnować ze stanowiska prezeski?
To prośba Marceli.
Od dwóch lat...
A właściwie od śmierci Daniela
ona na to nalega.
Prawdę mówiąc, ma do tego prawo.
Myślałem, że Armando ci powiedział.
Jak długo Armando wiedział o tej decyzji?
Spotkaliśmy się z Marcelą jakiś miesiąc temu.
Miesiąc?
Armando się zgodził?
Czemu miałby się nie zgodzić?
Marcela oddała mu mój stołek.
A on go przyjął.
Marcela nie chciała mnie na spotkaniu.
Pewnie będą omawiać coś ważnego.
Biedna kobieta. Ukradłaś jej męża.
Nie byli małżeństwem.
Ale wyrwałaś go z jej objęć.
Marcela Valencia zawsze była między nami duchem.
Rozumiem, że wstawiłeś się za żoną.
5 LAT WCZEŚNIEJ
Ale przez nią mój brat Daniel zmarł w więzieniu.
Nie, to nie była wina Beatriz.
Zasługujesz na wyjaśnienie.
Gdy Beatriz wezwała władze,
by zbadały sytuację w firmie,
nie wiedziała, że Daniel był w to zamieszany.
Miałam tylko jego.
Ale ciebie to nie obchodzi.
Nie mów tak.
Obchodzi mnie, przez co przechodzisz.
Betty. Ja...
Betty!
To nie ja ją pocałowałem.
To nie ja.
Ale się nie stawiałeś, prawda?
Widzisz?
Nawet jeśli udajesz,
wciąż jesteś taki sam jak przez całe życie.
Na Boga, Calderón! Co miałem zrobić?
Byłem bezradny.
„Jestem dżentelmenem, nie dotykaj mnie i nie patrz”. Nie, stary.
- Nie. - Masz rację.
Powiedz Betty, że dlatego ją pocałowałeś.
Bo jesteś dżentelmenem.
To nie była romantyczna kolacja, którą wyobrażała sobie Betty.
Wiesz, że nie chciałam go widzieć.
Chcę ograniczyć się do konieczności.
Poza tym mamy córkę.
Jak mawiają zakonnice: „Pocałunek to najmniejszy problem”.
Sprawy pogorszyły się po tym,
jak zostałeś prezesem Ecomody, mój drogi.
A niech cię.
Za kim ty jesteś?
Betty, proszę.
Zachowuj się jak dorosła.
Nie pocałowałem Marceli, tylko ona mnie.
Jasne, ale nie wyglądałeś na wściekłego.
- Słucham? - Nie wierzę.
Marcela zażądała mojego zwolnienia,
a ty nawet mi nie powiedziałeś!
Teraz już rozumiem.
Nie jest tak, jak myślisz.
Chciałem jej wyjaśnić, że...
Jak? Całując ją?
Całując?
Beatriz, nie rozumiem, dlaczego mi nie ufasz.
Dla ciebie rzuciłem wszystko.
Nie patrz tak na mnie. To prawda.
Zostawiłem dla ciebie prezesurę w Ecomodzie.
Dla ciebie zerwałem kontakt ze wszystkimi znajomymi.
To nie wszystko.
Dla ciebie zostawiłem kobietę przy ołtarzu.
Gdybym wiedział, że tak to się skończy,
zostałbym z Marcelą...
Betty, proszę.
Nie odchodź!
Nie chciałem tego powiedzieć.
Wręcz przeciwnie, dzięki.
W końcu powiedziałeś prawdę.
Prawda jest taka, że jesteś kobietą mojego życia.
Kobietą twojego życia? Jest nią Marcela.
Dla niej z niczego nie musiałbyś rezygnować.
- Powodzenia! - Z prezesurą?
Z Marcelą!
Beatriz, proszę.
Możemy naprawić to nieporozumienie.
Gdy jesteś zła, jeździsz jak wariatka.
Beatriz!
Przejedziesz mnie?
Przejedziesz ponad 20 lat małżeństwa?
Świetnie. Jeśli mnie nie kochasz...
Nie wiem, czy kiedykolwiek mu wybaczę.
Betty.
Poświęciłam się dla tej firmy.
Nie miałam czasu dla Mili ani dla niego. Dlatego ich straciłam.
Wciąż możesz ich odzyskać.
Myślę, że nadal go kochasz.
- Ja? - Tak.
Nie zaprzeczaj.
Ciągle tylko wypłakujesz się w mój rękaw.
Myślę, że on też cię kocha.
Tak myślisz?
Nie jedz... Już zjadłeś.
Nicolás.
Mila ich nie chciała.
Zdrowo się odżywia.
Kto chce się napić?
- Chcesz się napić? - Jasne.
BETTY POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE
Poczta głosowa. Zostaw wiadomość po sygnale.
Zamknij się.
Niech nam żyje sto lat!
Dmuchaj, Camilita.
Pomyśl życzenie. Pamiętaj o chrzestnym.
Brawo!
Super. Pokrójmy tort.
Panie Hermesie, proszę pokroić.
Panie Hermesie.
BETTY: U MILI WSZYSTKO DOBRZE?
BETTY: NIE ODBIERA
MILA POŁĄCZENIE WYCHODZĄCE
- Jak masz na imię? - Co?
- Jak masz na imię? - Mila!
Można powiedzieć, że na ciebie lecę.
ARMANDO: WSZYSTKO GRA.
ARMANDO: JUŻ ŚPI.
ARMANDO: MIŁO BYŁO CIĘ ZOBACZYĆ.
ARMANDO: PRZYJDŹ JUTRO, PROSZĘ
BETTY: DZIĘKUJĘ
BEATRIZ PINZÓN NOWĄ PREZESKĄ ECOMODY
CZY URATUJE FIRMĘ?
W NIEPEWNEJ SYTUACJI ZARZĄD ECOMODY OBIERA NOWY KIERUNEK
NOWY SKANDAL Z UDZIAŁEM RODZINY VALENCIA
MARCELA VALENCIA PRZEMAWIA
Mój brat nie prał pieniędzy.
Wyrok 25 lat więzienia to niesprawiedliwość.
Dopilnuję, żeby wyszedł na wolność.
- Proszę poczekać. - Chwileczkę.
BEATRIZ PINZÓN REZYGNUJE ZE STANOWISKA PREZESKI
ECOMODA MA KŁOPOTY CZY FIRMA UPADNIE?
Odkryłam, że by uchronić się od zawodu miłosnego,
trzeba...
POBIERANIE
KORYTARZ, SALA KONFERENCYJNA, SCHODY
To było całe życie me
Jak słońce wiosenne Nadzieje i pasje
Gdyby przyszła na pogrzeb,
żeby złożyć kondolencje, ale nie.
Przestań, Freddy.
Po tylu latach uznaj ją za martwą i tyle.
Gdybym wiedział, gdzie ją pochowano,
wiedziałbym, gdzie zanieść kwiaty.
Freddy, spójrz na mnie. Mówię do ciebie.
Ile razy byłeś na terapii z tym problemem?
I nic nie pomogło. Mam rację?
Byłem na refleksologii i nic.
- Nic. - Podologia też nie pomogła.
- Nie. - Tybetańskie misy tym bardziej.
- Oczywiście. - Nic nie pomogło mi
uporać się z tą pustką, która wciąż jest w moim życiu.
Spójrzmy w gwiazdy. Zobaczmy, co się stanie.
Ten świat nie pomieści Skromnej radości
Korespondencja na dole.
Słuchaj, Tleniona.
Ten człowiek ma zawalony wykres astrologiczny.
Moje marzenia...
Zawalony? On już utonął i jest na dnie oceanu.
Przestań.
- Serio, Bertha? - Posłuchaj.
„Emocje wylewają się niczym przepełniona rzeka
w jego uczuciowym świecie”.
To okropne.
- Tak. - Biedny Freddy.
Ale wiecie co?
Mam świetne wieści.
Czas na awans?
Pracujecie w sobotę.
- Co? Znowu? - Znowu?
Ty też.
Co? Dlaczego?
Brakuje nam ludzi.
Nie znoszę tej tlenionej blondyny.
Tleniona blondyna zostawiła go za bycie nikim.
Koniec żartów z mojego Pachito.
Ćwoki.
Jesteście najgorsi.
Gdy ostro imprezuję, zalewacie mnie lajkami.
Jakbym nie miała prawa...
- O rany. - Nic się nie stało.
Wszystko w porządku. Spokojnie, królowo. To nic.
Świetny styl.
Własny projekt.
Przyjdzie ta nasza eksropucha?
Co tak na mnie patrzysz?
Co zabolało bardziej? Ropucha czy może eks?
Powiedziała, że nie przyjdzie.
Pan Roberto chciał, żeby wszyscy tu byli.
Tak, ale nie można jej zmusić.
Szkoda, bo spotkanie bez Betty
to jak kanapka z sumem bez suma.
Ona nadaje smak.
Bez niej nie będzie smacznie.
Cześć, dziewczyny.
Betty!
O wilku mowa.
Wybaczcie, że wczoraj się nie przywitałam.
Pięknie wyglądasz.
Dziękuję.
Post przerywany, rozsądne żywienie
i wschód Jowisza dają mi moc.
Ale ty nie wyglądasz dobrze. Właśnie miałam...
Jest i Betty.
Spotkanie już się zaczęło.
Miałam być wcześniej,
ale Nicolásowi coś wypadło i przyjechałam sama.
Nicolás miał cię przywieźć tą piękną bryką?
Odniósł wielki sukces.
Jest żonaty?
Ten facet to świetny towar.
Tak.
Jakby mnie to obchodziło.
Ale jest żonaty czy nie?
Nie. Ale ty masz męża, prawda?
Jest mężatką i zmienia pieluchy.
Cóż...
Betty, zaprowadzić cię na spotkanie?
Nie trzeba. Dziękuję.
- Później pogadamy. - OK.
Byłem na lotnisku Heathrow w Londynie.
Dzień dobry. Przepraszam za spóźnienie.
Dzień dobry.
Zamknę drzwi,
bo wskakują ropuchy.
Usiądź.
Jak się masz, Betty?
Mario doradza nam od jakiegoś czasu.
Ma się wrażenie, że od lat.
Daj mu palec, a weźmie całą rękę.
Dobrze...
Skoro wszyscy już są,
chcę poinformować, że dołączy do nas Ignacio Ortiz.
To przyjaciel rodziny Valencia.
To dobrze wyszkolony młodzieniec.
Będzie mi doradzał w sprawach Ecomody.
Marge, nadchodzą mroczne czasy?
Znamy go?
Przedstawiłam go Roberto kilka lat temu.
Miał zostać prezesem, ale brakowało mu doświadczenia.
Już je ma.
Dzień dobry.
Cześć.
O rajuśku.
Jeśli przyszedłeś na casting,
możesz podpisać już kontrakt.
Szukam sali konferencyjnej.
Przepraszam, czekają na mnie.
Niezłe ciacho.
Palce lizać.
#PL, PALCE LIZAĆ
Palce lizać.
Z moich obserwacji wynika, że Ecomoda musi zdywersyfikować ofertę,
by móc się rozwijać i wejść na globalny rynek.
Gdybyś lepiej się przyjrzał, Ignacio,
zrozumiałbyś, że problemem
jest nasz prezes,
który nic nie robi.
I marka, Hugo.
Marka jest przestarzała.
- Jak i projektant. - Nie wyżywaj się na mnie.
Przepraszam.
Mils!
Gdzie zostawiłaś motocykl, tygrysa i konia?
Chodź no tu.
- Też się cieszę, że cię widzę. - Wyglądasz bosko.
- Ty też. - Moja piękna.
Chcę cię komuś przedstawić. To Ignacio Ortiz, mój doradca.
Ignacio, nasza córka, Camila.
Miło mi.
Armandaddy!
Ostrożnie, Camila.
- Zdejmij okulary. - Nie, mam światłowstręt.
Ale nie tequilowstręt, co? Bo...
Gdzieś ty była, dziewczyno?
Po tym, jak zadzwoniłaś,
wyszła z koleżanką, prawda?
Możemy już zaczynać?
Nie.
- Kogoś brakuje. - Kogo?
Cześć!
María Beatriz!
Hugo!
Wyglądasz bosko!
Prawie nie zdążyłaś.
- Ignacio Ortiz. - Miło mi.
- Co za przyjemność. - Wzajemnie.
- María Beatriz. - Armando.
Kopę lat.
Betty?
Dobrze wyglądasz.
Dzięki. Co u ciebie?
Masz dobry gust.
Dziękuję.
Marge, ten Nacho to taki przystojniak, że aż chce się zanurzyć go w guacamole.
Trafisz do piekła.
Jest nieprzyzwoicie młodszy od ciebie.
- Uważaj. - Ale... Chodź.
Armando.
- Tak. - Dlaczego mi nie powiedziałeś,
że Marcela od lat ma innego kandydata na prezesa?
Innego niż ty.
Gdybyś odbierała moje telefony, to byś wiedziała.
Moi drodzy.
- Pora zacząć spotkanie. - Oczywiście.
Tak.
Wszystkie moje nieruchomości poza...
Jesteś bliżej.
Cicho, nic nie słyszę.
...zostawiam Camili,
zgodnie z wartościami określonymi przez prawo.
Moje udziały w Ecomodzie
zostaną podzielone na trzy części.
Jedna dla mojego syna Armando.
Druga dla wnuczki Mili.
Trzecia dla Betty.
- Co? - Wiedziałaś?
Dobrze to ukrywałeś.
Mila ma być szkolona przez Hugo,
by kiedyś poprowadziła dział projektowania.
Że co?
Super! Huguis, będziemy pracować razem.
Chciałbym, żeby Betty wróciła do firmy
na stanowisko prezeski.
Potraktowaliśmy ją niesprawiedliwie,
choć była świetna w swojej pracy.
Przykro mi, że jej odejście wywołało tyle nieprzyjemności
między nią a jej mężem,
a zwłaszcza między nią a jej córką.
Jeśli Betty albo Mila się nie zgodzą,
dwie trzecie udziałów zostaną przekazane
na instytucję charytatywną.
Wtedy Marcela miałaby najwięcej udziałów.
Albo jej marionetka z nowymi pomysłami.
Wielu z was nie wie, że Ecomoda
przechodzi obecnie największy do tej pory kryzys finansowy.
Po części jest to wynikiem złego zarządzania przez Daniela.
Niestety, muszę przyznać, że mój syn Armando
nie zrobił wiele, by to naprawić.
Dzięki, tato.
Jestem przekonany, że w rękach Betty,
a także dzięki talentowi Mili,
nasza firma znów rozkwitnie.
Pan Roberto ustalił termin 15 dni
na podjęcie decyzji przez pannę Camilę i Betty.
Nie potrzebuję 15 dni.
- Zgadzam się. - Mila.
Ja też.
O czym ty mówisz, María Beatriz?
Jeśli Roberto tego chciał, niech tak będzie. Ufam mu.
Zamrozili ci mózg?
Roberto nie żyje, María Beatriz!
Nie.
- Zmienił formę. - Nie.
Jest wśród nas.
- Namaste. - Nie pal tyle, dobra?
Przepraszam. María Beatriz Valencia?
Tak.
Czy my się nie znamy?
Może imprezowaliśmy razem na Ibizie.
Nie sądzę.
Chodzi o to, że popiera pani propozycję pana Mendozy
co do przekazania prezesury pani Pinzón.
Mam to wyjaśnić, żeby mogła to pani przemyśleć?
Tak?
- Rozumiem. - Tak?
Może nie wszystko, ale wiem,
że liczysz na moje wsparcie.
Bo jestem twoją siostrą i ostatnią pozostałą Valencią.
Co wy wyprawiacie?
Natychmiast do pracy,
bo nie płacimy wam za plotkowanie.
Od ciebie opłat nie pobieramy.
- Dobra. - Aleś ty wkurzająca.
Przepraszam.
Tylko do mnie nie przychodź, jak będziesz czegoś potrzebować.
Proszę powtórzyć.
Tak, nadal słucham raportu.
Myślę, że Betty się sprawdzi.
Będzie lepiej dla mojej kieszeni, jeśli Ecomoda nie zaprzestanie produkcji.
Chciałabym nadal dostawać co miesiąc czek.
Przepraszam, siostro.
Marge, powiedz coś!
Nie wierzę, że mi to robisz.
Wiem, że nie mam mocy decyzyjnej.
Ale proszę, żeby Ignacio
został wiceprezesem ds. finansów.
- Rany. - Niech będzie!
- Co? - I wszyscy zadowoleni.
Zgadzam się, żeby Betty została prezeską,
o ile Adonis zostanie wiceprezesem ds. finansów.
Ja też się zgadzam.
- Co? - Owszem.
- Ale... - Tak.
Wiem, że nie mam prawa głosu ani botoksu,
ale pamiętajcie, że jestem głównym projektantem Ecomody.
Mam prawo wyrazić swoją opinię.
Więc się zgadzam.
Bez obaw.
Ja się nie zgadzam.
Słucham?
O kurczę.
Nie zostanę prezeską Ecomody.
Odrzucasz prezesurę?
Dlaczego?
To nie fair wobec Armando.
Jest prezesem od niespełna dwóch lat.
Potrzebuje więcej czasu, by wyprowadzić Ecomodę na prostą.
Ale dlaczego się nie zgadzasz?
- Jesteś świetna. - María Beatriz, proszę.
- Jak możesz? - Patrz!
Kto cię rozumie?
Próbują dostać się na szczyt, a kiedy...
Betty nie przyjmuje stanowiska prezeski.
- Co? - To głupota.
Uważaj, Tleniona.
A nie mówiłam, że jej to zaproponują?
Ale skoro nie wierzycie w moje gwiazdy...
Albo to, albo Ecomoda zbankrutuje.
Co?
- Co? - Nie.
Ecomoda nie może zbankrutować. Co wtedy z moją emeryturą?
Jestem samotną kobietą z trójką dzieci. Tak być nie może.
Ja będę musiał iść na terapię albo zahibernować się w jaskini.
Co z moim wyjazdem na paradę równości w San Francisco?
A z moim samochodem?
- O nie. - Nie.
Nie.
Freddy, co ty robisz?
Marge, co się stało z Roberto?
Nie wadzi mi, że mam uczyć Milę.
Przeszkadza mi sam cel.
Ma mnie zastąpić? W życiu.
Betty, nie musisz dziś podejmować decyzji.
Nie spiesz się. Ale przemyśl to.
Powiem tylko,
że to dobrze, że Betty nie będzie tu węszyć.
- Dobrze. - To prawda.
Proszę przemyśleć swoją decyzję.
Może pójdziemy na kolację?
- Ja stawiam. Pogadamy. - Dobrze.
Dobrze?
W porządku.
Decyzja podjęta?
Decyzja jest taka, że nie ma decyzji.
Biorąc pod uwagę podział udziałów pozostawionych przez pana Mendozę,
66,8% udziałowców obecnych na tym spotkaniu
popiera propozycję pana Roberto.
Pozostałe 33,2%,
reprezentowane przez panią Valencię,
która kontroluje udziały zmarłego brata,
odrzuca propozycję.
Można więc powiedzieć,
że decyzja należy do pani Betty.
Powiem jeszcze raz. Nie mogę przyjąć tej oferty.
Myślisz tylko o sobie.
- Nie mów tak. - A nie?
Zdajesz sobie sprawę, że marzę o tym,
by Ecomoda była rodzinną firmą,
a twoja decyzja to wszystko zaprzepaści?
Brawo, Betty.
Poświęciłam rodzinę, by oddać się tej firmie!
A wy niesprawiedliwie mnie odepchnęliście.
A gdy mnie potrzebujecie,
mam wrócić bez żadnych zastrzeżeń?
Bardzo mi przykro,
jeśli moja decyzja was rozczarowała.
Czemu odmówiłaś?
Betty, firma cię potrzebuje, my też.
No pewnie.
Przepraszam, ale nie mogę.
Jak to nie?
- Proszę. - Betty.
Proszę pana.
Betty, zgódź się.
Nie odchodź, proszę.
To nie fair wobec ciebie.
Jeśli w ten sposób cię odzyskam, zrezygnuję z prezesury.
Jeśli to nie Marcela chciała mnie zwolnić i przekazać ci stanowisko,
to kto?
Tata.
Pod jego nieobecność postanowił dać mi drugą szansę,
ale jak widać było na nagraniu,
pożałował tego.
Byłaś przekonana,
że to Marcela, ze względu na pocałunek.
Ale ja go nie odwzajemniłem.
Nie wiem, czemu to zrobiła.
To absurd.
Co zrobić, byś mi uwierzyła?
Naprawdę nie chciałeś być z Marcelą?
Jak mógłbym?
I dlaczego?
- Mówiłeś, że zostawiłeś ją dla mnie. - Nie.
Nie.
Oboje byliśmy wściekli.
Zrobiliśmy i powiedzieliśmy rzeczy, których nie powinniśmy.
Ale powiedziałem ci wtedy coś ważnego.
Że jesteś kobietą mojego życia.
Kobietą mojego życia.
Co robisz?
Dzięki tobie stałem się lepszym człowiekiem.
Wszystko, czego pragnę,
to żyć dla ciebie.
Żyć z twojego powodu.
I, jeśli mi pozwolisz,
żyć z tobą.
Gdy drzwi się otworzą,
uciekniesz ode mnie.
Właśnie temu próbuję zapobiec.
Beatriz.
Do zobaczenia, Laura.
Cześć, kochany.
Przedstaw mnie.
Cześć.
Beatriz Pinzón Solano.
Była żona twojego kochanego.
Co to miało być?
Betty!
Nie zgadniesz, co się stało.
Ta prawniczka, która wygląda jak lalka,
pocałowała pana Armando.
Betty! Zaczekaj, proszę.
Byłam kobietą twojego życia, co?
Proszę, nie rób tego więcej.
- Ja? - Tak.
Tak.
Majo to prawniczka Ecomody, nic więcej.
Jasne, nie jest twoją nową dziewczyną.
- Jasne. - Dziewczyną?
Nie! Jaką dziewczyną?
- Nie! - Którą właśnie pocałowałeś.
Po pocałunku ze mną!
Nie pocałowałem jej.
Drzwi się otworzyły,
a ta wariatka sama to zrobiła!
Nie rozumiem tego!
Beatriz.
Błagam cię z głębi serca.
Tak długo próbowałem to naprawić.
I naprawię, ale musisz mi zaufać.
Kocham cię.
Kocham cię całym sercem. Wybacz mi.
- Wybaczam. - Dziękuję.
Ale nie zostanę w tym błędnym kole.
Nie, ale...
Nie odchodź. Nie chcę cię stracić.
Kochanie, proszę.
Teraz liczy się tylko to, czego chcę ja.
- Dlatego... - A chcę rozwodu.
Porozmawiajmy, kochanie.
- Pani Betty. - Betty.
- Dziękuję. - Tak.
Betty, nie odchodź tak po prostu.
Kochanie.
Moja ukochana.
„Czy rano można oczekiwać czegoś innego niż tego,
że los cię spoliczkuje i pokaże ci,
że śpisz tylko po to, by obudzić się w piekle?
Osoba pisząca ten pamiętnik to zlepek kilku kawałków tego,
co kiedyś było kobietą.
Dziś już rozumiem, że moje życie zatacza koło,
a każda kolejna tragedia jest coraz gorsza.
Jakbym nigdy nie wyciągnęła wniosków z bólu i moich poprzednich śmierci.
Nie mam siły oddychać, by zmartwychwstać.
Nie warto.
I nie tylko dlatego, że mężczyzna moich marzeń
znów został moim katem
i ponownie skazał mnie na samotność i ból.
Historia powtarza się, odkąd się urodziłam”.
„Betty”.
Mamusiu.
„Zostawiam ci ten list,
bo nie wiem, czy dożyję twoich urodzin.
Chciałabym odejść...
w spokoju, widząc, że jesteś szczęśliwa.
Ale ty jesteś smutna.
Nie zasługujesz na to.
Przestałaś być sobą.
By udowodnić tej rodzinie, do czego jesteś zdolna”.
„Założyłaś kostium ważnej kobiety
i zapomniałaś o sobie.
Nie chciałaś być kurą domową jak ja.
Ale nie chciałaś też stracić rodziny.
Kiedyś często się śmiałaś. Byłaś szczęśliwa.
Niewiele miałaś, ale byłaś szczęśliwa.
Nie jest za późno.
Wróć do dawnej siebie.
Tej najlepszej.
Mojej Betty.
Którą zawsze byłaś”.
Dlaczego mi pan to robi? Co takiego zrobiłam?
Na nic twoja bystrość, jeśli jesteś taka brzydka!
Brzydula Betty, To jeszcze nie koniec
Napisy: Maria Plicner
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Natalia Kłopotek