No pięknie.
Hej, darmozjadzie, czemu zawsze przychodzisz
- w porze posiłku? - Muszę przyznać, że podaje pan
- pyszne arepas. - Dzień dobry.
Są doskonałe.
O co tu chodzi?
Betty, to ty?
Pewnie, że ja. Brzydula Betty.
Brzydula Betty, To jeszcze nie koniec
Czemu to robisz?
- To moja najlepsza wersja. - Nie. To najgorsza wersja.
- Proszę... - Cicho.
Nie może pan tego popierać.
- Jest pan jej ojcem. - Świetna decyzja, córciu.
Skoro wróciła stara Betty,
prezeska Betty też musi wrócić.
Nicolás, chcesz zbliżyć się do Patricii.
Bądź realistą. Ona ma męża.
Tak, tego całego Pachito.
- Jest starszy od pana. - I co? Zamknij się.
Ja nie byłbym dla niej Nicolásem, tylko Nikolagenem.
Spójrz w lustro.
Dobrze. To co?
Jemy i jedziemy do prawnika od rozwodów, tak?
Od rozwodów?
- Spróbuję. - Chcę to zobaczyć, Armando.
Na dwie nogi. Dawaj.
No już. Stój.
Boże!
Tormenta powinna być potulna.
- Przepraszam. - Omal mnie nie zabiła.
To wyglądało tak zabawnie. Wybacz.
Ale bez obaw. To zostanie między tobą a mną.
Czyli prawniczką firmy i twoją przyjaciółką.
Choć to ta sama osoba. Tak.
Nie jestem w formie. Dawno tego nie robiłem.
Spokojnie. Wszystko gra.
- Tak. - Ale...
- Wiesz, co myślę? - Co?
Że całą winę ponosi...
twoja eks.
- Moja eks? - Tak.
Czemu?
Odkąd się z nią spotkałeś, jesteś rozkojarzony.
Masz depresję i złamane serce.
To cię zniszczyło.
Dziękuję. Słuchaj...
Dziś rano zadzwonił do mnie prawnik.
Kazał przyjechać na 11.00, żeby omówić rozwód z Betty.
- Mamy się dogadać. - I dopiero mi mówisz?
- Ale... - Boże.
Jeszcze zdążymy. Jedziemy.
- Jedziemy? - Tak.
Potrzebujesz pomocy prawnej.
A może myślisz, że żądania twojej eks
będą trywialne? Nie.
Pani mecenas.
Nie znasz Betty.
Nie znasz jej.
Ty nie znasz kobiet, które się rozwodzą.
Jedziemy?
Beatriz?
Bardzo przepraszam.
To tylko pełnomocnictwo byłego prezydenta.
- Nic ważnego. - Przepraszam. Szef pana zabije.
Esteban Ruiz.
Szef.
Przez telefon brzmiał pan starzej.
Często to słyszę. Proszę usiąść.
Zaczekamy na pana Mendozę?
Tak, niedługo powinien się zjawić.
Nie wyrzucaj.
Tu niczego nie marnujemy, królowo.
Ten karton to czyste złoto.
Jeff, ten karton to nie złoto, tylko śmieć.
Daj.
Co to może być?
Kołnierzyk.
Brawo.
Racja.
Co tam kombinujesz?
Podoba mi się ta farba.
Prezent dla przyjaciół.
Przyjaciół czy klientów Ecomody?
Nie, nie. To...
Pewne rzeczy robi się w wolnym czasie.
Różne rzeczy.
Jeśli nie ujawniają swojego związku,
to znaczy, że coś ich powstrzymuje.
- Wiesz coś? - Tak.
Dopiero teraz są w związku, bo ona jest o 20 lat starsza.
- Więc? - Kasa.
- Nie. - Dzień dobry!
To coś poważnego.
Widzę, mój drogi Freddy, że nic się tu nie zmieniło.
Dużo plotek, niewiele pracy.
Pamiętacie naszego byłego kierownika personelu?
Ależ oczywiście.
Oddałam mu 20 najlepszych lat życia.
Harowałam jak wół.
A gdy miał wybrać swojego następcę,
wybrał blondynę, bo była seksowniejsza.
Mylę się?
Gutiérrez?
- Patricia? - Ty tutaj?
Boże. Jesteś taka...
- Jaka? - Asertywna.
Bardzo asertywna, Pati.
Czego chcesz, Gutiérrez?
Jesteś nieudolna.
Za moich czasów pracownicy się tak nie obijali.
Mila, nie. Co ty wyprawiasz?
Daj mi to.
Wprowadzam poprawki.
Mam piękne materiały.
Nie! Prawie...
Wszystko przewróciłem.
Chwileczkę.
Co to za złe wibracje?
Czemu nie wyczuwam harmonii w mojej pracowni?
Co tu się stało?
A gdzie naramiennik z mojego projektu, Jeff?
Kiedy Inesita, twoja babcia, była na łożu śmierci,
obiecałem jej, że się tobą zaopiekuję.
A przede wszystkim, że będę cię dobrze traktował.
Ale jeśli jako zwykły pracownik tej pracowni
zaczniesz zmieniać moje projekty,
niech Inesita mi wybaczy,
ale zacznę źle cię traktować.
Mea culpa.
Że co?
To ja chciałam pomóc.
Próbowałam poprawić twój projekt.
Jeśli zapragnę pomocy #Beztalencia,
zadzwonię do ciebie. Dzięki.
Skoro to nie jest polubowne,
to czy na pewno chcesz iść do sądu?
Przemyśl to.
Betty.
Czekamy od godziny.
A ty jeździłeś konno.
- Gdzie twój prawnik? - Jestem sam.
Panie Mendoza, potrzebuje pan prawnika
do procesu rozwodowego.
Kto powiedział, że będzie rozwód?
Nie.
Porozmawiajmy w moim gabinecie.
Dobrze? Proszę.
Jak mam wyjaśnić to komuś w twoim wieku?
Trendy się zmieniają, jasne?
Takie naramienniki nie są już w modzie.
Dlatego trzeba podróżować.
Żeby zrozumieć, że czasy się zmieniają.
Ja tam wolę, gdy czas się kończy.
Zrób coś dla mnie
i przeczytaj to, jeśli potrafisz.
- Hugo. - No co?
- Proszę. - Znikaj stąd.
Chwila. Tata pozwolił mi przychodzić do pracowni.
Poza tym będę udziałowczynią.
Jasne, możesz wpadać, kiedy chcesz.
Jak wtedy, gdy byłaś mała
i bawiłaś się ścinkami, nożyczkami i czymkolwiek tylko chciałaś,
ale jeśli chodzi o pracę, to zapomnij.
To jak? Potrafisz czytać?
Znikaj stąd. Już cię tu nie ma!
Może już tu nie pracuję,
ale pan Armandito i pan Marito by mnie zwolnili.
- Gutiérrez, do mojego biura. - Tak jest.
Przepraszam.
„Zwolnili”.
Kto to jest?
Saúl Gutiérrez, nasz były kierownik personelu.
Cóż mogę rzec, Nacho? To światowy człowiek.
Zwiedził dolny świat, podziemny świat,
a nawet zaświaty.
I co tu robi ten podróżnik?
Ludzie lubią nas odwiedzać.
A on? Nie wiem. Ale...
Jeśli odszedł, to odszedł Nie pozwólmy mu wrócić
Ekscentryk.
Już wolny jest Niech mama pozbawi go złych nawyków
Bertha, jest mój tata?
- Nie. - Nie.
- Przepraszam. - Oczywiście.
O nie. Za dużo kolagenu.
Śnij dalej. Ktoś taki nawet by cię nie zauważył.
Za to ciebie na pewno.
Ćwoki.
Nie.
Nie rozwiodę się, choćby nie wiem co.
Twoje czyny
mają odwrotny efekt.
Myślisz, że chcę odstraszyć cię ubiorem?
Nie powiedziałem tak.
Ale tak pomyślałeś.
Nie.
Zakochałem się w takiej tobie.
Taka mi się podobasz.
- Jasne? - Jasne.
Otwórz oczy, Beatriz.
Zostań ze mną. Nawet nie dla mnie.
Zrób to dla Mili, naszej córki.
Właśnie dla niej to robię.
Straciłam ją przez ciebie.
Przeze mnie?
I przez samą siebie.
Przez to, że poświęciłam się firmie.
Nie poznaję cię.
Dziwne, bo dawno nie byłam sobą.
Dobrze, może i jesteś sobą,
ale bez pamięci.
Dzięki. I Bóg zapłać.
- Za co? - Za twój zdrowy rozsądek.
Jak możesz znosić tego neurotycznego, toksycznego...
Aż przechodzą mnie dreszcze.
Jesteś w tym dobry, Jeff. Bardzo dobry.
A on widzi w tobie zwykłego pracownika.
Mała, gdy moja babcia Inesita zmarła,
został mi tylko Hugo. Tylko on.
Adoptował mnie i wychował.
Jest dla mnie jak ojciec.
Wszystko, co wiem o modzie,
wiem od niego.
- No co? - I co ja mam zrobić?
Spokojnie. Jak to co? Poradzisz sobie.
Nie bój się sukcesu.
Zawsze jest praca, prawda?
Zabiorę cię na osiedle, żebyś zobaczyła,
jak pracują wschodzący artyści jak my.
Chwila. Nie. Żadnych randek.
Randek?
Nic z tego. Masz dziewczynę.
Wiesz, co myślę?
Bóg stawia każdego na właściwym miejscu.
Mnie postawił tutaj, żebym ci przypomniał,
kim jesteśmy.
Zamknij oczy.
Pamiętasz, jak pewnego popołudnia, dawno temu,
weszliśmy do kościoła w twojej okolicy,
do którego chodziłaś?
A w tym kościele, przed wszystkimi, którzy tam byli,
naszymi rodzinami, przyjaciółmi, księdzem, powiedzieliśmy „tak”. Pamiętasz?
Przez ten cały czas nie byliśmy tylko mężem i żoną.
Byliśmy zakochani.
Zakochani.
Zapomniałaś? Bo ja nie.
Zakochani
Głęboką miłością Darzyliśmy się
Pamiętasz?
I dlatego
Dostaliśmy największy prezent na świecie
Kochamy się, dbamy o siebie
Jako zakochani
Pragniemy się nawzajem
Czasem bez powodu
Się złościmy
Zakochani
Jakie to urocze!
Drogie panie.
Mamy zgodę?
- Tak. - Tak.
Co do czego?
- Rozwód. - Zostajemy razem.
A więc rozprawa.
Zabiję cię. Przesuń obszycie o dwa centymetry.
- Tak jest. - Później zmarszczymy.
- Zrozumiano? - Tak.
Nowa kolekcja?
Co to za cudo?
Widzisz? Jej się podoba.
Marge?
Marge ma okropny gust.
Kiedyś miała wyjść za mąż
za Armando Mendozę.
Znasz go?
Widzisz, jak trudno z nim pracować?
To tylko opinia. Takich rękawów się już nie nosi.
Gdy będę potrzebował twojej opinii, poproszę.
Dziękuję za przybycie.
- Dobrze. - Chodź.
Spokojnie. Wysłuchaj ją.
Sama sobie ją wysłuchaj. Idź razem z nią.
No już. Znikajcie stąd.
Zależy im tylko na pieniądzach. To zwykłe sępy.
- Uspokój się. - Jestem spokojny. Nie słuchaj go.
To ciebie nie będę słuchać.
- Chcesz iść do sądu? - Nie mam wyboru.
- To sprawa między nami. Cicho. - Lepiej już idź.
Mam już iść?
Dobrze.
Jeśli wyjdę, klamka zapadnie.
Na zawsze.
Już nie wrócę.
Wychodzę.
Jak ty znosisz jego paplanie?
No powiedz, jak?
Zróbmy tak.
Pozwij mnie. Ja pozwę twoją klientkę za porzucenie mnie.
Proszę cię.
Słucham? Nie jestem taki głupi.
Wiem, co chcesz ze mną zrobić.
Ta zmiana wyglądu i reszta.
Chcesz, żebym zwariował?
To tortury.
Tu nie chodzi o ciebie.
Przypominasz mi, że nadal mnie nienawidzisz.
Że twoje rany się nie zagoiły.
Że nie doszłaś do siebie.
Bo kiedyś zdobyłem twoje serce...
i tego nie czułem.
- Dobrze. - Nie psuj tego.
Nie rozumiesz, co mówię.
A ja nie wierzę w twoje słowa.
To koniec.
Definitywnie.
A ty...
Chwila. Sprawdzę, czy dobrze podłączyłem.
POBIERANIE
BIURO MARIO CALDERÓNA
Nie powinno być zakłóceń.
Jak myślisz, po co dzwonię? To już słyszałem.
Masz jak najszybciej to naprawić.
Do roboty.
- Nacho? - Mila.
Zapowiedz się mojej sekretarce.
- Dobrze. - Dobrze.
Sandra! Jestem w biurze Nacho!
Załatwione.
Skarbie, pomóż mi sprowadzić Hugo Lombardiego na swoje miejsce.
Ale on jest na swoim miejscu.
W pracowni.
No pewnie, głuptasie.
Jest tam, ale chodziło mi o to, że ja też zasługuję,
by tam być.
Dobrze.
Jakie masz inne zalety poza byciem córką Mendozów?
- Cóż... - Żadne, tak?
Jak już będziesz je mieć, zrozumiesz, co znaczy „zasługiwać”.
Ale jeszcze nie teraz.
Rany.
Myślałam, że jesteś inny, kochany.
Wzięłaś mnie za modela.
Wybacz, że cię zawiodłem.
Tak czy inaczej...
Co robisz wieczorem?
Dzisiaj?
Nie łączę pracy z przyjemnością.
Ja też nie, bo nie muszę.
A żeby było jasne,
mam wiele więcej zalet niż bycie córką Mendozów.
- Pa. - Pa.
Moja wnuczka to dorosła kobieta!
Już od jakiegoś czasu.
- Jakiś ty przystojny. - Dziękuję.
- Jest Betty? - Wyszła.
- Tak? Dokąd? - Kto wie?
Nic mi nie mówi.
Gdzie twoje walizki?
Jakie walizki?
Nie zamieszkasz tutaj?
Dziadku...
Tak.
Ale najpierw musisz mi w czymś pomóc.
Mów.
Pomóż mi przekonać Betty, żeby została prezeską Ecomody.
Wykluczone. Zabraniam jej tam chodzić.
Nie, dziadku. Nie rozumiesz. To poważna sprawa.
Jeśli odrzuci prezesurę,
nie pozwolą mi tam projektować.
Moja przyszłość zależy od jej decyzji.
Lepiej o tym zapomnij.
Zwłaszcza gdy twoi rodzice się rozwodzą.
Co takiego?
Zerwą świętą więź zawartą przed Bogiem.
Nie przejmują się.
O rany, stary.
- Nie powiedzieli mi. - Jak mnie nazwałaś?
- Rozwodzą się i... - Cześć, tato.
Kochanie, tak się cieszę.
Co ci się stało, Beatriz?
Na domiar wszystkiego zostałaś hipsterką?
Co z nią?
Coś się stało?
Chciała mnie zmanipulować w związku z prezesurą w Ecomodzie.
Co gorsza, nazwała mnie „starym”.
Mnie!
Mila!
Otwieraj.
Próbowałaś zmanipulować dziadka, żeby namówił mnie
na przyjęcie prezesury.
- Udało się? - Jasne, że nie.
Więc nie mamy o czym rozmawiać.
Nie zostawię cię.
Znów.
Chyba „znów mnie nie zostawisz”.
Dlatego nie wrócę do Ecomody.
Nie popełnię tego samego błędu.
Więc małżeństwo też było błędem.
Dziadek powiedział mi, że się rozwodzicie.
Dziękuję, Beatriz.
Myślałam, że cię to nie obchodzi.
Nie. Nie obchodzi mnie to.
Ty i ojciec bardzo się od siebie różnicie.
Szkoda, że ci to nie pasuje.
To prawdziwa ja.
Tak, prezesie. Jak mówiłem, nie jest łatwo.
Gutiérrez jest pod kontrolą,
ale pewności mieć nie możemy.
Wszystko jest możliwe.
Co zrobimy w przypadku wycieku?
Nie wiem, Calderón.
Musimy się zastanowić.
Jedyne światełko w tunelu to twoja...
prawniczka.
Nie moja.
I nie jest światełkiem, tylko meteorem albo kulą ognia.
Jest prawniczką Ecomody i nie chcę jej w to mieszać.
W tym przypadku to to samo, prawda?
Najważniejsze, że ma na ciebie chrapkę.
- Widziałem was! - Nie, Calderón.
Nie tym razem.
- Dobrze. - Nie.
Ona dziwnie się zachowuje. Martwi mnie to.
Wczoraj próbowała mnie pocałować.
To okropne.
- Pocałunek? Ohyda. - Właśnie.
Nie chcę jej usług. To mi się nie podoba.
- Nie. - Tak.
Nawet nie myśl o takim świętokradztwie.
Nie możesz ograniczać możliwości pracy tej kobiety.
Czy jest jakieś życie
poza ramami twojego lubieżnego łóżka?
Nie. Nie chcę wiedzieć.
Najważniejsze, żebyś zrozumiał,
że jedynym wyjściem z tego bałaganu jest Majo.
Może nie. Może jest ktoś inny.
Ale musimy przekonać tę osobę, by wróciła do Ecomody.
Proszę, nie.
Uzgodniliśmy, że tego nie zrobimy. Odmówiła, nie wróci.
Gdyby wróciła i ujawniła nasze sprawki,
trafilibyśmy za kraty.
Mam nadzieję, że nie wyśle ojca swojej córki do więzienia.
Jesteś pewien?
To nijak ma się do tego,
co stało się na waszym spotkaniu pojednawczym.
Calderón.
Nie masz pojęcia, jak ona teraz na mnie patrzy.
Nie masz pojęcia.
Dobrze.
Calderón.
Betty chyba przestaje mnie kochać.
Kiepsko, stary.
Masz dylemat, bo jeśli wróci,
to ją stracisz.
A jak nie wróci, też ją stracisz.
Chcę pomówić o moim małżeństwie.
I o Betty.
Dobrze.
Wiesz co? Ja też chciałam o tym pogadać.
To bardzo niezdrowe
mieć w domu zdjęcia swojej byłej.
Jeśli chcesz o niej zapomnieć,
tak skażesz się na tortury. Nie będzie łatwo.
- Tak sądzisz? - Tak.
O nie.
Wszystko gra?
O nie. Chodź tu.
Chodź, kochany.
Co się stało?
O co chodzi? Jak mogę pomóc?
Wybacz mi, proszę.
Słucham?
- Proszę. - Wybaczam ci.
Ale nie rozumiem.
Dlaczego?
- Co się stało? - Tracę ją.
Myślałam, że już ją straciłeś.
Wybacz. Muszę się ogarnąć.
Nie wiem, co się ze mną dzieje. To wszystko...
Co ja robię? Jestem cały zapłakany.
- Tak mi wstyd. - To nic.
- Nie panuję nad sobą. - Bez obaw, pomogę ci.
- Pomogę ci. - Przepraszam.
- Bardzo przepraszam. - Nie.
Nie przejmuj się.
- Weź się w garść. - Zajmę się tym.
Wdech i wydech.
Tak to już bywa w trakcie rozwodu.
- To trudne. - Czego zażądała?
Bardzo trudne, co?
Powiedziała, że nie chce ze mną rozmawiać.
Chodź do mnie.
Jestem przy tobie.
Jestem tu.
Wszystko będzie dobrze.
- Twoja... - Serio, Armando?
Nie masz wstydu.
Mila. To nie tak, jak myślisz.
Boże. Daj mi chwilę.
Mila!
Mila, czekałem na odpowiedni moment na rozmowę...
Nie potrzebuję wyjaśnień.
Chcę ci to wyjaśnić. To nie jest wyjaśnienie.
Możesz porozmawiać z tatą?
Nie, tato. To twoje życie. Rób z nim, co chcesz.
Nie proszę o wyjaśnienia.
- Możesz posłuchać? - Wiesz, co mnie smuci?
Że płaczesz z powodu nieznajomej
bardziej niż z powodu mamy.
Ale ja właśnie płakałem z powodu mamy.
Czemu tak się wkurzasz?
Bo wydzwaniam do ciebie cały dzień.
Potrzebuję cię.
A ty tego nie widzisz.
Oczywiście, że widzę.
- Dokąd się wybierasz? - Nie wiem.
Nie.
Dobrze.
Nie powiesz mi?
Nie chcę cię teraz widzieć.
Pa.
Dlaczego ukochane osoby się pakują i mnie opuszczają?
Niech to szlag!
- Marce. - Moja Mila.
Zawsze możesz na mnie liczyć.
- Wiesz o tym? - Tak.
Chodź tu.
Rozchmurz się, kochanie. Wszystko będzie dobrze.
Jesteś tu.
Betty?
Co się stało? Co z tobą?
Masz depresję?
Bertha, nie przesadzaj.
Wyglądasz pięknie, Betty.
To jasny przekaz kobiecej siły.
- Jakiej siły? - Chcę być sobą.
Więc bądź, dziewczyno, ale będąc prezeską Ecomody.
Nie byłam w tym dobra.
- Co zrobiłam dla was? - Co zrobiłaś?
Tylko spójrz na tę piękną kobietę.
Figura, piękno. Czyja to zasługa?
Ty wciągnęłaś mnie w fitness, nauczyłaś zdrowo się odżywiać
i dbać o zdrowie. To wszystko ty.
A mnie pomogłaś wyjść z szafy.
Pamiętasz?
Byłaś ze mną w sex-shopie,
gdy kupiłam...
Byłam dobrą przyjaciółką, ale nie prezeską.
Dzięki mnie wzbogacili się bogaci.
Co się tak wściekasz? Zrobiła się z ciebie rewolucjonistka?
Betty, spójrz. Nowa wysoka modelka.
- Cześć. - Co słychać?
- Cześć. - To dobra osoba.
- Miło mi. - Mnie również, proszę pani.
- Wzajemnie. - „Proszę pani”?
Mów jej Betty. Też jest w Klubie Brzydul.
Dużo o tobie mówią, Betty.
Nie wierz w ich każde słowo.
- Głuptaska. - Co u twojej córki?
Dobrze. A co?
- Cóż... - Powiedz jej.
W pracowni doszło do sprzeczki.
Pan Hugo był dla niej wredny.
Wściekł się, bo majstrowała przy jego sukience.
Ma to po Mendozie.
- Na za dużo sobie pozwala. - Tak.
Jestem duża, ale nie pozwalam sobie na dużo.
Ale ona...
- Musisz coś zrobić. - Wystarczy.
- Pogadam z nią. - Dobrze.
Bez obaw.
- Najwyższa pora. Idzie tu. - Dzięki.
Dobrze się jechało?
Niesamowite, nawet nie drga powyżej 200.
Prawda?
- Przepraszam. - Dzień dobry.
Beatriz, wszystko gra?
- Jest lepiej niż kiedykolwiek. - Naprawdę?
Hugo. Wyrzuciłeś Milę z pracowni?
Tak. Była niegrzeczna.
Jest taka jak ty. Myśli, że wszystko wie.
Uważa się za projektantkę.
Biedactwo, jest dumokrzesana.
- Słucham? - Dumna i nieokrzesana.
Musisz ją nauczyć, że bycie budowniczym to jedno,
a bycie architektem to drugie.
Dzień dobry.
- Czekaliśmy na ciebie. - Nie.
- Ja nie czekałem. - Ja też nie.
- I ja. - Nie.
Z uwagi na okoliczności ponownie nominuję
Ignacio na prezesa Ecomody.
Rany.
W obliczu problemów w pełni popieram ptaszynę na prezesinę.
Możesz mówić normalnie? Czy zawsze tak dramatyzujesz?
Ja? Dramatyzuję?
Nie zawsze. Tylko w towarzystwie tak apetycznych głupców.
- Hugo. - Słucham?
Wystarczy.
Przypominam, że ojciec złożył Beatriz ofertę.
Musi podjąć decyzję w terminie 15 dni, który sam wyznaczył.
Tak jest.
Ale to nie wszystko.
Żeby ten dzieciak został prezesem Ecomody,
potrzebujecie głosów większości udziałowców.
I wciąż ich nie macie.
I innych rzeczy.
Beatriz już odrzuciła ofertę Roberto.
Tak, ale czas się jeszcze nie skończył.
Pogadam z nią i ją przekonam.
Bosko. Wyobrażam sobie ciebie,
bez koszulki, z mieczem w ręku, na rumaku,
obcinającego głowy potworom, żeby przekonać
innego potwora.
Wkurzasz mnie, Hugo!
Ecomoda nie może czekać na decyzję Beatriz.
Firma jest w kryzysie. Chyba nie zaprzeczysz?
Wróciłaś dwa dni temu.
A już źle o tobie mówią.
Kto?
Jasne. Dziewczyny z Klubu.
Nie masz dobrych przyjaciół.
Znam cię. Nie jesteś taka.
Nie.
Nie znasz mnie, a ja nie znam ciebie.
Nie sądzisz, że to smutne?
Owszem.
Ale to twój wybór.
Czemu przyjechałaś z Marcelą?
Bo teraz u niej mieszkam.
Nikt nie bierze mnie pod uwagę w tej rodzinie,
więc zamieszkałam z kimś, kto zawsze się ze mną liczy.
Pójdziesz ze mną na chwilę?
Łatwo jest obarczać winą,
ale przypominam, że dopiero wyszliśmy z pandemii.
Ledwo przetrwaliśmy.
A przed pandemią duże sieci detaliczne
i nieuczciwa konkurencja sprawiały wielki problem.
Dlatego teraz chcę postawić na nową kolekcję.
Armando, jesteś zwykłym naciągaczem.
- Hugo. - Wystarczy.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Motyl znów zmienił się w larwę.
Chcę powiedzieć, że przyjmuję ofertę pana Roberto.
Zostanę prezeską Ecomody.
Nie.
Matko Boska, już po nas.
O nie. Wyłączmy wszystko i wyjdźmy.
Marge, co teraz zrobimy?
Jako prezeska mianuję Armando wiceprezesem ds. finansów.
Ignacio zostanie wiceprezesem ds. marketingu.
To chyba jakiś żart.
Armando jest powiązany z firmą od lat.
Zna ją najlepiej.
Jestem przekonana, że nie ma lepszego kandydata
na wiceprezesa ds. finansów.
Co do Ignacio,
myślę, że jego talent, młodość i doświadczenie
pomogą mu w kwestiach marketingowych.
Doskonały pomysł.
Tak.
Brzydula Betty, To jeszcze nie koniec
Napisy: Maria Plicner
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Natalia Kłopotek