Fajniutka sofa.
Boska opatrzność z powrotem zesłała nam
naszą przywódczynię, Beatriz Pinzón.
Dziś w końcu wraca nasza prezes Betty!
Poprawka. Prezeska.
Ferney?
Freddy Stewart, odkąd kupowałem ci pieluchy.
- Słuchaj. - Tak?
- Zanieś to do pracowni. - Dobrze.
Weź jeszcze moje rzeczy z recepcji i zanieś do mojej pracowni.
Twojej czy pana Hugo?
Dzięki. Chodźmy.
Ups. Mila?
- Mila? - Co to jest?
Chodź. Pojedziemy windą.
Ona pojedzie windą,
a ja pójdę schodami. Przepraszam.
Nie.
Patrzcie, jaki szajs zaprojektowałem.
Nie mam weny. Żadnych przebłysków.
To pewnie powrót brzydoty do Ecomody
blokuje mój przypływ inspiracji.
Ostrożnie. Cześć.
Hej, dziewczyny.
Brzydula Betty, To jeszcze nie koniec
WITAMY
Dziękuję.
A co ze mną?
Dla mnie nie ma baneru powitalnego?
A wracasz do Ecomody?
Betty od razu mnie zatrudniła.
Jako kogo? Jeśli mogę wiedzieć.
Oczywiście.
Jako asystenta, konsultanta i doradcę.
- Przepraszam. - Chodź, Betty.
Zrobię ci kawę.
Trzy wypłaty. I poważne stanowisko.
Sukienki mają być luźniejsze.
- Dzień dobry. - O tak.
Niech falują.
Mils. Mówiłem ci, że nie chcę cię widzieć w pracowni.
A już na pewno nie z air fryerem. Co to jest?
- Szukam „air fryer”. - Złotko, przedstaw się.
Jestem Aída, od AI, czyli sztucznej inteligencji.
Manekin do szycia.
Radzę sobie z amerykańskimi i europejskimi rozmiarami.
O nie. Miarka się przebrała.
To odbiera przyjemność
ze szczypania modelek w pośladki.
Ona też ma krągłości,
ale nigdy nie dorówna mojej ukochanej królowej, Aurze Maríi.
Zrób coś dla mnie, Freddy.
Właśnie dostałem wiadomość od prezeski Ecomody.
Jestem potrzebny.
Pewnie trzeba im doradzić. Przepraszam. Do zobaczenia.
- Mila. - Dzięki, Freddy.
- Pa, Aída. - Pa, Freedy Stewarcie.
Próbuję zrobić coś poetyckiego i miłego.
Przeszkadzasz mi.
- Nie chcesz pomocy? - Nie.
- Potrafię pisać haiku. - Bardzo dziękuję.
Dobrze. Jeśli nie, to nie.
- „Dałbym ci”... - Wiesz co? Mam...
- „Niebo”. - Mam przeczucie.
Czuję, że w każdej chwili
mogę się dołożyć do statystyk bezrobocia w tym kraju.
Betty, potrzebuję biura.
Nie bądź uparty. Zostaw swoje rzeczy tutaj.
Ta chwila w końcu nadeszła. Jest i nasza maszkara.
- Mój kat. - Betty tu jest?
- I w końcu jest sobą. - Nie gadaj.
Przyszła z Nicolásem.
Przesuń się.
Pani Betty. Bardzo się cieszę, że was widzę.
- Jak się pani miewa? - Dobrze.
W pewnym sensie
powrót to gest miłości.
- Stołówka, tak? - Tak.
Chętnie skosztuję pani wypieków.
Wygląda cudnie.
Cóż. Miłość jest nie tylko uczuciem,
ale także chorobą wzroku. Nie ma wyjaśnienia,
czemu wolisz ją z wąsami i monobrwią.
Mam zafundować ci chorobę otorynolaryngologiczną?
Czy jak to się nazywa. Co ustaliliśmy?
Miałeś odpuścić Betty. Jest święta.
- Rozumiem. - Dobrze.
Jeśli chcesz mnie zwolnić, zrób to,
zanim zrobi to Betty.
Gdzie mogę się ustawić?
Na zebraniu ustaliliśmy, że moi będzie projektować z toi.
Ma poczucie humoru Armando.
Oj, Mils. Na zebraniu
doszliśmy do wniosku, że będę cię szkolił.
Bóg i ja pracujemy sami.
On daje mi natchnienie,
a ja oferuję światło, magię i życie.
Chcę tylko zobaczyć projekty z nowej kolekcji...
A kysz, mała.
Jestem przesądny i nie pokazuję nikomu projektów przed premierą,
a co dopiero robotowi kuchennemu.
Panie Hugo, nagrywam wszystko, co słyszę, i szybko się uczę.
Ach tak? Naucz się tego.
Wstęp do warsztatu Hugo jest zabroniony.
Miłego dnia.
„Znikaj”. Co to jest?
- Chodź, złotko. - Pójdę za tobą.
POBIERANIE
Wbij tu szpilkę. Do samego dołu.
A tutaj to.
BIURO MARCE
Skrzydła inspiracji.
Jeśli posuniemy się dalej...
KAMERA W KOMPUTERZE BERTHY
RECEPCJA NA DRUGIM PIĘTRZE
Od tej chwili ty i Freddy zajmiecie się
działem sprzedaży i wszystkim z tym związanym.
Będę sprzedawcą? To degradacja?
Dla mnie to też „degra-ekscytacja”.
Przepraszam na chwilkę.
Dziękuję, pani prezes.
Freddy, masz potencjał.
Zasługujesz na awans i nowe możliwości.
Bardzo dziękuję.
Nie chcę się hiperwentylować, ale jestem dość euforyczny, pełen radości.
Obiecuję, że ten duet
z moim ukochanym przyjacielem, Marito Calderónem, będzie wspaniały.
Może nawet będziemy jak Messi i Cristiano Ronaldo,
grający w jednej drużynie.
Sprzedaż pójdzie w górę.
Freddy, zostawisz mnie na chwilę z Mario?
Ależ oczywiście.
Dziękuję.
- Dziękuję. - Zasłużyłeś.
Widzimy się w biurze, mój szanowny partnerze.
Chcesz mnie upokorzyć? Do tego to zmierza.
Narażasz mnie na publiczne upokorzenie.
To twoja zemsta.
Za to, że kiedyś cię dręczyłem.
Pamiętaj, że nie byłem jedyny.
Ale w tym drugim okrutniku się zakochałaś.
Wiesz co? Na twoim miejscu kochałbym się z nią taką, jaka jest.
W ten sposób pokażesz, że ją kochasz i jej pragniesz.
To bez znaczenia. Ale jeśli tak ma być, to odchodzę.
Nie mam nic przeciwko.
Pamiętaj, że jeśli odejdziesz,
stracisz prawo do odprawy.
Poza upokorzeniem chcesz trzymać mnie przy sobie
jako najgorszego wroga, prawda?
Moje gratulacje. Bardzo wyrafinowane okrucieństwo.
Ale czy naprawdę chcesz mieć takiego wroga?
Słuchaj, Mario. Gdyby to zależało ode mnie,
byłbyś bardzo daleko od Ecomody.
Na nic nie zasługujesz.
Ale dam ci ostatnią szansę.
Wóz albo przewóz.
Jak było? Śpiewaj!
Jestem nowym kierownikiem działu sprzedaży.
Sprzedaż ruszy z kopyta,
bo Ecomoda będzie miała świetnego sprzedawcę,
mojego partnera i przyjaciela, Mario Calderóna.
- No nie. - Partnerze.
- Naprawdę? - Widzimy się w biurze.
Gratulacje!
Wspaniale!
Żeby ci nie uderzyło do głowy.
Ależ skąd.
Nadal będę szlachetną, a przede wszystkim pokorną osobą.
- Bertha. - Słucham?
Przynieś mi do biura kawę
z mlekiem migdałowym bez laktozy i dwiema łyżeczkami cukru.
Brązowego.
Proszę.
Mały prezent.
Dziękuję.
Od firmy Ecomoda.
Cieszymy się z twojego powrotu
i chcemy cię powitać.
A co z Milą?
Nocuje u Marceli.
Słyszałam.
Czemu mi nie powiedziałeś?
Po co miałbym zaprzątać ci tym głowę?
Znasz Milę. Codziennie zmienia zdanie.
Nie chciałem cię niepokoić.
- Dlaczego się do niej wyniosła? - Przez pewne nieporozumienie.
- Poradzi sobie. - Jakie nieporozumienie?
Byłem w mieszkaniu z Majo.
- Mecenas Arriagą? - Zgadza się.
Prawniczką, która nam pomaga.
Pracowaliśmy nad dokumentami
i tak wyszło, że otworzyliśmy wino.
Wino.
Tak. Nie mogłem zaproponować jej wody o 20.30.
Wino miało nas odprężyć, bo nie było łatwo.
Ale nagle rozlało się na jej bluzkę.
Wiesz, jak jest. Rozpięła kilka guzików...
No tak, bo rozlało się na jej firmowe ciało.
Co za nieporozumienie.
Mila pomyślała to samo, a ja ją tylko czyściłem.
Nie robiłem nic złego.
Myślisz, że coś mnie z nią łączy?
To nieprawda. Ani z Majo, ani z nikim innym.
Mam dużo pracy.
Nicolás.
Co słychać, Pati?
Miałam cię zaprosić, ale już siedzisz.
Uznasz mnie za wariatkę,
ale gdy tylko cię zobaczyłam... Nie wiem.
Zaczęłam myśleć o tej nocy,
gdy byliśmy razem u mnie w domu.
Pamiętasz?
- To były dwa dni. - Dwa dni?
A dokładnie 48 godzin i 15 minut.
Co za pamięć! No jasne.
Wtedy byłam sekretarką prezesa.
Teraz jestem kierowniczką personelu.
Kto by pomyślał, Pati?
To znaczy? Zasłużyłam na awans.
Zaliczyłam osiem semestrów finansów w San Marino.
Wiem. A nie sześć?
Nie. Zaliczyłam jeszcze dwa.
Ale wyszłam za Pachito
i musiałam znów przerwać.
Tak, to twoje małżeństwo z tym starcem.
Trochę to dziwne. Nic dobrego.
Jesteś taki spokojny.
Betty? Znów jest prezeską Ecomody.
A ty już nie zajmujesz się finansami.
Nasze plany legły w gruzach.
Ależ skąd, Marce.
Ona będzie przesuwać klocki.
I z pewnością odkryje coś interesującego.
Bez obaw. Dowiem się wszystkiego.
Ale jak? Co zrobisz?
Zaufaj mi.
Betty czuje się zraniona.
Chce zemsty, prawda?
Dlatego musimy działać szybko.
Ale lepiej robić to w cieniu.
Musimy sprawić, by upadła.
A gdy upadnie Betty, upadnie i Armando.
Nie tego chcesz? By zapłacili za śmierć twojego brata?
Bo właśnie do tego doprowadzę.
Sprawiedliwość.
Skoro się sobie zwierzamy,
chcę ci coś powiedzieć.
Jest źle.
Bardzo źle.
Musisz mi pomóc.
Musisz mnie ochronić.
Pati, jestem do usług.
Jakie to słodkie.
Wiem, że Betty będzie chciała mojej głowy.
Powiedz jej coś dobrego o mojej pracy.
Nigdy nie widziałem, żebyś pracowała.
Ale możesz sobie mnie wyobrazić.
Jasne. Wyobrażam sobie ciebie w wielu sytuacjach.
Ale co do pracy, szczerze mówiąc,
jakoś tego nie widzę.
A jeśli ci pokażę?
Bo Betty może dostać moją głowę,
ale nigdy nie będzie miała mojego ciała.
Marcela, musimy porozmawiać
i coś sobie wyjaśnić.
Życie kołem się toczy, prawda?
Prowadziłyśmy podobną rozmowę lata temu,
gdy przyszłaś przejąć władzę po swojej przemianie.
Wtedy wróciłam, bo chciałam oczyścić swoje imię.
Teraz wróciłam,
bo chcę być bliżej córki.
Naprawdę?
To dlaczego nie mieszka z tobą, tylko ze mną?
Beatriz, wiem, że musimy razem pracować,
ale wiedz, że po tym, co spotkało Daniela,
nie oddam ci tego, co moje.
Nadal myślisz,
że jestem winna temu, jak skończył Daniel?
Powiedz to.
Mów, jak jest.
On nie żyje.
A może nie potrafisz?
Zrobiłam to, co uważałam za słuszne.
To, co było słuszne,
to zgłoszenie ciebie i Armando za to,
co zrobiliście tej firmie.
To było słuszne.
Nie martw się o Milę.
Zapewnię jej wszystko, czego potrzebuje.
Dziękuję,
ale Armando i ja sami zajmiemy się córką.
Doprawdy?
Bo Armando jest zajęty
różnymi rozrywkami, jak zawsze.
Obyś ty miała czas jako nowa prezeska.
Czas dla córki.
- I to jest WZ. - Co to znaczy?
Wielkie zazdro.
Czego mi zazdrościsz?
Że tworzysz lepsze projekty niż ja.
Ja tylko zaprojektowałem kilka nadruków.
Ale ogólny pomysł i wzory to twoje dzieło.
I to wspaniałe.
Mila, masz wielki talent.
Jestem zachwycony twoimi pracami.
Jesteś bestią projektowania.
Bestią. A zgrywasz głupią.
Dobra, bestio, co z tym zrobimy?
Może zmienimy to w kamizelkę?
- Tak. - Z klasą.
- Super. - Mniej materiału.
- Podoba mi się. - Tak.
- Bardzo. - Dobrze.
Szkoda, że Hugo sprawi, że nasze projekty znikną.
Więc nie pokazuj ich jemu, tylko swojej mamie.
Nie jesteś właścicielką?
To moje projekty do nowej kolekcji Ecomody.
Można zauważyć, że są wariantami tej samej koncepcji twórczej.
Innymi słowy, maksymalizm. Trend pełen charakteru.
I szczerze mówiąc, w pracowni nie jest lekko.
Znasz Hugo i wiesz, że ciężko z nim pracować.
Nie słucha, nie dopuszcza do siebie nowych pomysłów.
A przywiozłam ich z Nowego Jorku wiele.
Tego potrzebuje Ecomoda. Nowych pomysłów.
Co ty na to?
- Skarbie, projekty są piękne. - Tak?
Naprawdę?
Naprawdę.
To super, że ci się podobają,
bo kocham to robić.
Chcę, żebyś poznała mój styl.
I mnie w nowej dziedzinie, w pracy.
Zobacz, jak pracuję.
Jeśli chcesz,
możemy pójść razem na zakupy,
a pokażę ci nowe trendy.
Wiem, że jesteś zajęta...
Nie.
Pewnie nie masz na to czasu
i nie przepadasz za zakupami, ale jeśli chcesz...
Kochanie, z miłą chęcią.
Chciałabym wnieść większy wkład w rodzinny biznes.
Dlatego rodzina jest najważniejsza.
- Dlatego chciałam... - Cześć.
Jak tam, Camilita? Betty?
Co się tak ulizałeś?
- Jak starzec. - Przestań.
Jesteście zajęte?
- Nie. - Tak.
Jesteśmy umówione?
- Tak. - Tak?
- Pewnie. - Dobrze.
Pracuj ciężko.
Jest jak trzęsienie ziemi.
Miałam ją poprosić, żeby ze mną zamieszkała.
- Czemu tego nie zrobiłaś? - Bo nam przerwałeś.
Dłużej tego nie zniosę.
Powiem pani Pinzón, co zrobiliście.
Jestem dobrym człowiekiem. Nie pójdę do więzienia.
Gutiérrez, dokąd to? Zostań.
- Spokojnie. - Przepraszam.
- Nie teraz. - Muszę posprzątać.
- Później. Zawołam cię. - Boże.
Gutiérrez, poprawka.
To nie my dwaj to zrobiliśmy.
Wszyscy w tym siedzimy. Wszyscy.
Wszyscy? Ja się tylko podpisałem.
Też chcę pogadać z Betty.
A więc wszyscy oszaleli.
Panowie,
pamiętajmy o kodeksie.
Zasada numer jeden: dzentelmeni nie mają pamięci.
Nie ma tu zastosowania.
Dotyczy przygód seksualnych, ale nie tej sprawy.
Nie skończyłem, Gutiérrez.
Zasada numer dwa. Dżentelmeni chronią siebie nawzajem.
Co to znaczy?
Że nikt nie pójdzie do więzienia.
Nicolás, jak widzisz Ecomodę?
Dopiero się zjawiłem,
a już miałem długą i inspirującą przerwę.
Nie mów, że byłeś na kawie z Patricią Fernandez.
Betty, to silniejsze ode mnie.
Ona wywraca mój świat do góry nogami.
To nie motyle w brzuchu, a o wiele większe zwierzęta.
To kobieta, z którą chciałbym usiąść i pomyśleć o życiu.
Na przykład patrzeć, jak rośnie kaktus.
Przy okazji, co to za kwiaty?
Wyrzuć je.
- Betty już mi nie ufa. - Dobrze.
I myślisz, że teraz
to najważniejszy temat,
choć brakuje nam 45 miliardów pesos
- i reszty w dolarach? - Co? Boże.
To pieniądze dla pracowników
czy te wydane na złe inwestycje?
Co za różnica?
Pomogłeś nam. Też w tym siedzisz.
Co ty robisz? Oddychaj. Spokojnie.
Już dobrze.
Pogadam z Majo, może nas z tego wyciągnie.
A ty się opanuj, Gutiérrez.
Tato, czemu się nie zapowiedziałeś?
To niespodzianka. Zaczynasz drugą kadencję jako prezeska.
Wiesz, że tego nie pochwalam.
Ale przyniosłem ci lunch w prezencie.
Uwielbiam sok.
- Pięknie pachnie. - Prawda?
Ale nie mam czasu. Idę na ważne spotkanie.
- Betty. - Do potem.
Wybacz, Nicolás.
Zajmij się wszystkim. Muszę iść.
- Pa. - Do zobaczenia.
Oczywiście, pani prezes.
Betty, twój lunch!
Ja go wezmę.
Panie Hermesie, ale ładnie pachnie.
Z dnia na dzień kocham pana coraz bardziej.
Nie podlizuj się.
Powiedz mi, dokąd tak spieszy się Beatriz Aurora.
Może napije się pan kawy?
- W moim biurze? - Masz biuro?
- Po schodach w górę. - Po żadnych schodach.
Pojedziemy windą.
Niech Martica przyniesie kawę do mojego biura.
- Jedną czy dwie? - Jedną. Ja mam lunch.
Przykro mi,
ale jeśli od razu nie wyszło, to już nie wyjdzie.
Ale...
Czuję, że z Betty jest inaczej.
Różni się od innych kobiet.
Dlaczego jesteś taki słodki?
Taki niewinny.
Nawet jeśli dwoje ludzi mieszka razem przez długi czas,
nigdy nie zna się do końca.
To niewiele o was mówi, ale tak właśnie jest.
Dzień dobry.
Spotykam się z kimś.
To awokado jest przepyszne.
Nie wierzę. To nie może się dziać.
Nie mogę mieć takiego pecha.
- Co? - Przyszła tu.
- Kto? - Betty.
- To ona? - Tak.
Wygląda inaczej.
Co się stało?
Nie chcę już o tym mówić.
Dobrze.
To o czym pomówimy? Może o jej towarzyszu, panu Ruizie?
- Wszystko w porządku. - Dziękuję.
- Tędy. - Dobrze.
- Tutaj. Nie. - Dobrze.
Tak.
Betty, spójrz mi w oczy.
Jest z nią?
Twój były tu jest.
Nie. Odwróć się. Patrz na mnie.
Zróbmy to dyskretnie. Usiądź, proszę.
- Tak mi wstyd. - Nie, Betty.
Spokojnie.
Cześć.
Jeśli przyjęła prezesurę,
może zatrzymać udziały po twoim ojcu.
Armando, mówię o czymś bardzo ważnym.
- Nie słuchasz. - Bo nie chcę.
Czemu się śmieją? Wyjaśnisz to?
Dobrze. To pa.
Nie, przepraszam. Już słucham.
Dobrze. Załatwię ci rozwód za dwa tygodnie.
- Nie chcę rozwodu. - Co?
Nie.
Musisz zająć się papierami rozwodowymi,
a później dziedziczeniem,
inaczej zostaniesz bez spadku.
Nie znasz jej. Nie dba o pieniądze.
Armando, żenisz się z jedną kobietą,
a rozwodzisz z drugą.
A skoro idziemy do sądu,
wsadzę do więzienia też jej stylistkę.
Dobrze?
To ja trafię do więzienia.
Dlaczego? Z powodu świadczeń?
Bez obaw, kochany.
Wszystko pod kontrolą.
Zaraz wracam.
Wiesz co? Naprawdę muszę do łazienki.
Zaraz wracam.
Proszę powiedzieć.
Szef wie, że jada pan z klientkami?
ROZMIAR XL
Wie.
Ja nim jestem.
Pracownikiem i szefem.
I musiał pan umówić się na lunch z moją żoną?
Poprosiła o przyspieszenie procesu.
A czemu nie mówi pan do niej
„pani Mendoza” albo „pani Betty”?
Wciąż jest moją żoną.
Oby nie na długo.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Natknąłem się na mały problem.
- Naprawdę? - Nieistotny.
- Naprawdę. - Jaki?
Nie warto o tym wspominać.
Z czego się pan śmieje?
Niech zgadnę.
Pewnie z tego, że rozwodzę się z żoną.
Ach to życie.
Bawi pana coś, co dla mnie jest tragedią,
bo oznacza rozpad mojej rodziny.
Armando, zostaw nas. Dobrze?
To nie ma z tobą nic wspólnego.
Ta piękna kobieta, która do mnie mówi,
wciąż jest moją żoną.
Proszę ze mnie nie drwić.
Dobrze?
Panie Mendoza.
Z całym szacunkiem, proszę zachować dystans.
Proszę szanować moją klientkę.
- Spokojnie. - Oczywiście.
Proszę napić się... Herbatka ziołowa dla tego pana.
A dla tego worek lodu.
- Armando! - Powybijam ci wszystkie zęby!
- Uspokój się, proszę! - Co do jednego!
Puśćcie mnie!
- Kelner! - Puśćcie!
Kelner. Rachunek, proszę.
Ostrożnie, to drogi garnitur!
Musisz radykalnie zmienić swoje życie.
A ty musisz wrócić do nazywania mnie panem Armando.
Dlatego polecam ci warsztaty panowania nad emocjami,
żebyś nauczył się kontrolować swój nastrój.
Świetnie.
Więc były prezes straci panią prezes.
Wszystko jasne. Przepraszam.
- Freddy! - Tak?
Czy na tych warsztatach kazali ci nosić buty bez skarpetek?
Nie, to nie tak.
Chyba jeszcze nie wiesz, mój drogi były prezesie.
Zostałem kierownikiem działu sprzedaży.
Niedawno mianowała mnie nasza droga pani prezes.
Więc wpadłem do pracowni pana Hugo,
żeby ubrał mnie na tę okazję.
Terapia panowania nad uczuciami.
Zrobię wszystko, żeby odzyskać Betty.
A więc warsztaty.
Myślę, że...
- Cóż. - Są inne.
- Tak. - Tak?
- Tak. Są... - Nie podobają wam się?
Myślicie, że są ohydne.
- Ależ skąd. - Nie.
Mnie się podobają. Są innowacyjne,
a właśnie tego potrzebuje Ecomoda.
- To pierwsze... - Cześć.
Nie spodziewaliśmy się ciebie.
Przyszedłem coś wam powiedzieć.
W tej firmie tylko jedna osoba pokazuje nowe projekty, czyli ja,
projektant. Jasne?
Oby to było jasne, bo nie pozwolę,
by ktokolwiek robił coś za moimi plecami.
Proszę wybaczyć.
- Uspokój się, Hugo. - Nie, Marge.
- Nie uspokoję się. - Tak.
Nie ma mowy.
To, co tu robicie, to kpina z mojego doświadczenia,
a Hugo Lombardi musi być szanowany.
Nie będziecie traktować mnie jak szyfoniery,
której nie możecie nigdzie upchnąć. Jasne?
Nie rozumiem, o co tyle hałasu.
Wszystko ma swój koniec. Miej godność.
- To niedorzeczne. - Hugo.
- Co? - Proszę.
Spójrz na te projekty. Są dobre.
Dobrze. Co my tu mamy?
Nie podoba mi się.
To też nie.
I to.
To też nie.
I to też nie.
Wiesz, dlaczego mi się nie podobają?
Bo nie widzę żadnej koncepcji,
pomysłu i jedności.
Nie ma tu żadnego przekazu.
To zwykłe tkaniny na tkaninach,
które mówią: „Ale ze mnie szalona osoba”.
Betty, jeśli chcesz, by Ecomoda zbankrutowała,
jak najszybciej wypuść tę kolekcję.
Przepraszam.
- Mila. - Camila.
Nie tak.
- Zostawisz nas? - Oczywiście.
Nie ty, Hugo.
Ignacio.
Z przyjemnością.
Przepraszam.
Pati.
Cześć. Spójrz.
To dla ciebie.
„Dziękuję, że wróciłaś”?
Do mojego życia.
Dziękuję, że wróciłaś do mojego życia, Pati.
Nicolás, jakie to urocze.
A to drugie?
Rozmawiałeś o mnie z Betty?
Nie martw się.
Rozmawiałem. Wszystko załatwione.
Nic ci nie grozi.
Nicolás. Dziękuję.
Nie wyobrażasz sobie, jak się czuję.
Cieszę się, że ktoś się mną opiekuje.
Nicolás, dobrze. Przyjmę kwiaty.
Ale pamiętaj, że jestem mężatką.
Nie rób sobie nadziei.
Co tu się dzieje?
- Nic takiego. - Nic, proszę pana.
Patricio Fernandez, skąd masz kwiaty, które dałem Betty?
- Przepraszam? - I powinnaś.
- Co ty wyprawiasz? - Armando Mendoza.
Wynocha!
Pomyliłeś się. To moje kwiaty.
Nicolás mi je dał. Kup sobie własne.
Przypominam ci, że w tej firmie się nie krzyczy.
Nie mam już lodu.
Nie mam już cierpliwości i życia.
Nie mogę nic zrobić ani powiedzieć. Nuda.
Co za nuda.
Przywykłeś do znęcania się nad ludźmi,
ale ja na to nie pozwolę.
Od teraz żądam porządku i szacunku w Ecomodzie.
Czyżby? Więc najpierw pozbieraj firmę,
bo za twoimi plecami rozpada się na kawałki.
Dlaczego?
Usiądź, proszę.
Posłuchaj.
Nie wiem, czy Armando cię wprowadził.
Może jeszcze nie wiesz o wszystkim, co tu się dzieje.
Ale już ci mówię.
Planuję zamieszkać z bliską osobą.
Znaleźliśmy piękny dom
z ogrodem jak w pałacu wersalskim.
Jednak gdy zacząłem liczyć, zrozumiałem,
że sprzedając mieszkanie, nie kupię nawet połowy domu.
I co pomyślałem?
Że pobiorę świadczenia, do których mam prawo,
bo pracuję tu od 20 lat
i oddaję firmie moje światło, moją magię i całe moje życie.
A gdy poprosiłem o świadczenia, dostałem niespodziankę.
Czy wiesz, że Ecomoda,
firma, której jesteś prezeską,
nie wypłaca pracownikom świadczeń
od bardzo, bardzo dawna?
To na pewno jakiś błąd.
Błędem jest, z całym szacunkiem,
twój powrót do Ecomody.
Betty, muszę odebrać moje pieniądze.
Bo jeśli ich nie dostanę, a ty zaczniesz słodzić,
jak tylko potrafisz, będę krzyczeć.
Jak to mówi Armando, krzyczę jak wariatka.
Będę tak głośno, że cały świat się dowie,
że tutaj, w Ecomodzie,
kradniecie pieniądze pracowników.
Miłego wieczoru.
Armando, proszę, żadnych wymówek.
Nie zniosę kolejnego kłamstwa.
Dlaczego Hugo nie otrzymał świadczeń?
A pozostali pracownicy? Oni też?
Daj mi kilka dni,
żebym to rozwiązał.
Dlaczego zawsze wszystko komplikujesz?
Nie wiem. Może prezesura
była dla mnie za trudna.
A może dlatego, że bez ciebie jestem nikim, Betty.
Co się dzieje ze świadczeniami pracowniczymi?
Daj mi trzy dni, proszę.
Nie chcę cię znowu rozczarować.
Proszę.
Nie jest już tak, jak kiedyś.
Musisz wziąć odpowiedzialność za swoje czyny.
Wezmę.
Wezmę. Wiesz czemu?
Bo chcę, żebyś wraz z córką była ze mnie dumna,
choć ten jeden raz.
Dwa dni i ani chwili dłużej.
Później wezwę udziałowców,
a ty im wszystko wyjaśnisz.
Brzydula Betty, To jeszcze nie koniec
Napisy: Maria Plicner
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Natalia Kłopotek