Pati, nie chcę cię skrzywdzić.
Mam nadzieję, że dobrze to przyjmiesz.
Wiem, że nasze spotkanie obudziło głębokie uczucia
między nami,
ale do niczego nie dojdzie.
Są trzy powody. Po pierwsze, masz męża.
Po drugie, Ecomoda zabrania związków seksualnych i romantycznych
między pracownikami.
I po trzecie, co równie ważne,
już raz mnie wykorzystałaś,
a ja mam delikatne serce.
Źle się nim zajęto.
Betty, ćwiczę.
- To brzmi jak muzyka w windzie. - Tylko...
Dobry z ciebie doradca, ale aktor...
Przygotowuję się
do rozmowy z Pati.
Bardzo trudnej. Najtrudniejszej w moim życiu.
Rozumiem.
Muszę iść do Ecomody.
Koniec z muzyką z windy!
- Proszę pani, kluczyki. - Dziękuję.
W razie czego jestem do usług.
- Dziękuję. - Pati, nie chcę cię skrzywdzić.
Ignacio, do czego jestem ci potrzebna?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Widziałem twoje projekty.
Podobają mi się.
Zasługujesz na miejsce w pracowni.
Chcę obliczyć koszt wdrożenia cię na stanowisko młodszej projektantki.
Może nawet dziś.
Zjedzmy kolację.
Zapraszasz mnie na randkę?
Pytam, bo sam powiedziałeś,
że nie mieszasz życia prywatnego z zawodowym.
Więc powiedz.
CSS. Co się stało?
Nie mieszam.
Złamię tę zasadę dla ciebie.
O 21.00?
Świetnie.
Dobrze.
- Wyślę ci adres. - Dobrze.
Jestem Armando Mendoza Sáenz.
Głośniej. Chcemy usłyszeć.
Jestem Armando Mendoza Sáenz.
Witaj, Armando.
Mam jakieś 50 lat.
Właśnie skończyłem.
Jestem żonaty.
To kłamstwo. Jestem w trakcie rozwodu.
Dziś rano
dostałem papiery.
Żona nie chce się pogodzić.
Nie winię jej. Nie potrafię
pogodzić się z samym sobą.
Jestem automatem rozczarowań.
Dobrze ci idzie.
Przyniosłem ojcu wstyd.
Jestem złym ojcem dla mojej córki.
A Betty nie chce takiego męża jak ja.
- Usiądź, proszę. - Dziękuję.
Porozmawiajmy...
Najpierw chcę wręczyć ci to.
To moja rezygnacja.
Dziwne, że teraz odchodzisz.
Naprawdę cię to dziwi?
POBIERANIE
Wszystko opisałam,
ale mogę ci też powiedzieć.
Nie mogę pracować dla firmy
i zajmować się waszym rozwodem jednocześnie.
Konflikt interesów.
Doskonale rozumiem, na czym polega.
To dobrze.
Zawiadomienie o postępowaniu pojednawczym.
Nie chcę pojednania.
Ale to ważne, żebyś przyszła. Tak mówi prawo.
Liczymy na ciebie,
że będziesz kontynuować proces.
Poza tym Armando i ja mamy wyjazd, którego nie przełożymy.
O czym chciałaś porozmawiać?
Mój ulubiony sport to krzywdzenie ukochanych.
Prawdę mówiąc,
przysiągłem sobie, że już nigdy w życiu nie skłamię.
Nie potrafię dotrzymać tej obietnicy.
Właśnie tak!
I o to chodzi. Oddychaj.
Ucisz ego i nie spiesz się.
Nie mam czasu.
#NIE MAM CZASU
Betty dała mi czas na naprawę wszystkiego do wieczora.
Szczerze mówiąc, nie wiem.
Bo jeśli z nią porozmawiam,
stracę ją.
Jeśli będę cicho,
też ją stracę.
- Mam tu gdzieś maść. - Na co?
Zawsze noszę przy sobie maść od mamy.
- Jest świetna na... - Na co?
Gdzieś tu jest...
- Na pewno ją mam. - Na co?
To maść... Już mam.
- To maść arnikowa. - Nie, Betty.
- Na obrzęki. - Tak.
- Nie przejmuj się. - Nie.
Nie przejmuj się.
Posmaruj się, kiedy chcesz. Jest twoja.
- Wieczorem. - Kiedy chcesz.
To jak pieczęć notarialna,
która potwierdza, że mamy problem z panem Mendozą.
Tak.
Co za wstyd.
Pójdziemy na postępowanie pojednawcze?
Co się dzieje?
Jeśli nie jesteś tego pewna,
możemy poprosić o odroczenie.
Albo tak to zostawić.
Nigdy nie byłam tak pewna rozwodu
z Armando.
Brzydula Betty, To jeszcze nie koniec
Terapia to sposób bycia Terapia to sposób kochania
Mój drogi i szanowany trenerze, jak idzie?
Witaj, Freddy. Jeszcze zdążysz
posłuchać Armando, który otwiera swoje serce.
Nie, Armando już je zamknął.
Świetnie.
Przyniosłem przekąski na tę okazję.
Nie było już kanapek z chorizo, więc kupiłem empanady
z serem i wołowiną.
Spokojnie. Z pewnością sobie poradzimy.
Skoro będziecie jedli empanady,
nie będę marnował waszego czasu.
Nie.
Nie. Dlaczego? Coś wymyślimy.
Aby kontynuować ten proces
i żebyś kontrolował emocje,
sugeruję, by Freddy został twoim aniołem i terapeutycznym opiekunem.
- Przepraszam za moje zachowanie. - Nie.
Betty.
Nie wstydź się.
Wiem, jak to jest zakończyć długie małżeństwo.
Możesz mi ufać.
Po prostu...
Wiem, że jest coś jeszcze.
Armando ma kłopoty.
Potrafię dochować tajemnicy.
Poprosił mnie o trochę czasu, który dziś się kończy.
Ale wiem, że wpakował się w coś poważnego. Znam go.
Mogę pomóc. Mam znajomości.
Nie muszę być tylko prawnikiem rozwodowym.
Dziękuję, Esteban, ale chcę poczekać, aż się pokaże.
Mam do ciebie prośbę.
Proszę,
zostań...
prawnikiem Ecomody.
Od dziś.
Betty, możesz na mnie liczyć
w każdej sprawie.
Dziękuję.
Nauczycielu, gdybym miał wybrać anioła, to na pewno nie to coś.
To coś ciężko pracowało, a terapia przyniosła efekty.
Tak. Dziękuję.
- On chce ci pomóc. - Ale...
Armando, Freddy wykona wraz z tobą
ćwiczenie zwane „w cudzych butach”.
Wysłałem wam na telefony
informacje o dzisiejszym kiermaszu.
Tak, kochany, wiemy.
- Ale muszę coś powiedzieć. - Tak?
Nie spóźnijcie się, bo nie będziemy trzymać miejsc.
A będzie ten facet z grilla?
Który? Pan Julio?
Ten, który robi świetne skwarki wieprzowe na węglu drzewnym.
Bertha.
Mówię to ze względu na sprzedaż.
Musi być coś do sprzedania, muzyka, zabawa i tak dalej,
żeby zebrać fundusze na sąsiedztwo.
- Jasne. - Tak.
Ja się wybieram, to hołd dla Inesity.
Jak miło.
Jowisz i Pluton są w jednej linii.
To znaczy, że impreza się uda.
Wszystkim nam się powiedzie.
Przytul się, Bertha.
Wszystkim się powiedzie.
Zorganizujmy się i chodźmy.
- Auto już jest. - Tak.
Kochanie, zapomniałem o czymś.
- Zaraz wracam. - OK.
- Jak się macie? - Panie Mora.
Ma pan plany na wieczór?
Dzięki za propozycję, ale źle trafiłaś,
- bo to serce ma właścicielkę. - Nie.
Jeff urządza imprezę w urodziny Inesity,
żeby zebrać fundusze dla osiedla. Jest pan zaproszony.
Mam dużo roboty.
Idzie tleniona blondyna.
Może ci się poszczęści.
Jest tak skąpy, że pójdzie pieszo.
Szefowo.
Co tam?
Widzę, że był tu prawnik od rozwodu.
Tak.
Zaoferował, że dowie się, co się dzieje z Armando.
Świetnie.
Mnie też mógłby pomóc?
Poszedłem do sądu.
Próbowałem się czegoś dowiedzieć, ale mnie olali.
Nicolás, doceniam, że chcesz mi pomóc,
ale chcę poczekać, aż Armando przyjdzie
i sam mi wszystko powie.
Dziś wieczorem urządzamy kiermasz w sąsiedztwie.
To hołd dla mojej babci. Musisz przyjść.
Wysłałem ci wszystkie informacje.
Czekaj. Dziś?
Nie mogę.
Mila, ale dlaczego?
To modowa impreza w okolicy.
Nie możesz odmówić.
Czemu nie mogę?
To niespodzianka.
Jeśli ci powiem, zepsuję ją.
Jeff, mam NG.
Napięty grafik.
Nie dam rady.
Chcesz, żebym cię błagał, tak?
Błagam. Na kolanach.
Jeff, kochanie, czekamy.
Rozumiem. Taka jest miłość, prawda?
- Chodź! - Idę.
Ślepa, głupia, durna, idiotyczna i brzydka.
Dzień...
Nic się nie stało.
Mam nadzieję, że jesteś gotowa na wyjście.
Tak?
Cóż...
Miałyśmy pójść razem na zakupy.
- Tak. Dzisiaj. - Jeśli jesteś zajęta...
- mogę pójść sama. - Nie, kochanie.
Skończę parę rzeczy i możemy iść.
- Dobrze. - Tak.
Ruchy. Mam dużo w planach.
- Dla mnie nic nie masz? - Buziak dla wujka.
- Czekam na zewnątrz. - Dobrze, zaraz wyjdę.
Nie ma mowy.
Freddy Stewarcie Contrerasie, nie zobaczysz mnie przebranego za kobietę.
Nie przebierzesz się za kobietę.
Będziesz tylko trans.
- Trans? - Po transformacji.
Chodzi o to, żebyś poczuł się jak Betty.
Oddychaj.
Powietrze wchodzi i wychodzi. Wdech, wydech.
Wdech i wydech.
Nie chcę się nabijać.
Nie chcę cię urazić, Armando, ale na tym polega terapia.
Musisz wejść w buty ukochanej, by ją zrozumieć.
- Łapiesz? - Zmieszczę się?
Spójrz na moją stopę. Zmieści się w jej buty?
Nie widzisz, że są większe?
- Nie drwij ze mnie, Freddy. - Gwarantuję rezultaty.
Gdy to zrobisz, zrozumiesz, co czuje.
Będziesz w stanie powiedzieć prawdę.
Tak? Zrobiłeś to z Aurą Maríą?
Słuchaj, Armando!
Nie będziemy rozmawiać o przeszłości!
Tylko nie o tym.
Ile ci zostało? Trzy godziny?
Dwie godziny i 45 minut.
Co zrobimy z Armandito?
Nie wiem, Nicolás.
Ale muszę się rozerwać. Wyjdę z Milą, oczyszczę umysł.
Chcę zabić czas do spotkania z Armando.
To dobry pomysł. Idź, baw się dobrze.
- Idźcie na lody. - Tak.
- A ja zostanę i zatańczę z najbrzydszą. - Idę.
Czyli z tobą.
Do zobaczenia.
Pozwolisz, by duma wzięła górę,
czy zmierzysz się z nią jak mężczyzna i spojrzysz jej w oczy?
Użyj tej swojej wielkiej głowy.
Coś ci powiem.
Ten książę całkowicie ochroni
twą godność.
Nikt nie będzie wiedział,
że przebrałeś się za Betty.
To co, do dzieła?
Tik-tak.
#NIE MAM CZASU
Mała klepsydro
Moją duszę zatruwa cierpienie
Do dzieła?
Przymierz.
- Naprawdę? - Tak.
- Dobrze. - Leć.
Dobrze. Zacznijmy od tego.
Spokojnie, nie denerwuj się.
Zrelaksuj się. Przymierzymy różne ubrania.
Cudnie.
Pomóc ci?
- Za ciasne? - Zdejmij ten but.
Teraz drugi.
Może zaczniemy od tej spódnicy?
Jaka piękna.
Podoba ci się?
- Nie. - Nie?
Przymierz.
Obróć się.
W Ecomodzie nauczyłem się, jak dopasowywać stroje.
Pięknie.
Nie mój rozmiar. Za mały.
Zbyt szalone.
- Ale jesteś pulchny. - Pulchny?
Spójrz.
To moja ulubiona fotka.
- Wrzucę je. - Dobry wieczór.
- Soku? - Dziękuję.
- Włóż to. - Nie dotykaj krawata!
Musisz go zdjąć!
Przypomniał mi się dziadek.
- Czekasz na telefon? - Sprawdzam godzinę.
Jest 19.30.
Godzinę oglądałyśmy pół sklepu,
a ty nic nie kupiłaś.
Poniosłam klęskę jako twoja stylistka.
- Nie. - Pięknie ci w tym kolorze.
Twoje sugestie były świetne.
Ale to nie mój styl.
Ty nie masz stylu.
- Wygląda lepiej z kurtką. - Nie.
- Bluzka jest ładna, spódnica nie. - Spódnica też.
Skłamałam. Masz styl.
To mieszanka retro, grunge'u,
stylu hipsterskiego...
To trochę taki antystyl.
Już ci to nie przeszkadza?
Pamiętasz, co powiedziałaś?
Tamtego dnia
nie mówiłam prawdy. Byłam wściekła.
Ale naprawdę masz styl.
Bardzo osobisty styl.
Bardzo Betty.
Twój.
Dziwny.
Ale wygodny.
Ale powinnaś spojrzeć w lustro, Alicjo.
Nie mówiłaś tak od lat.
To była twoja ulubiona książka.
Czytaliśmy ją co wieczór.
Ty i Armandaddy.
Królik goniący czas.
Nie rozumiem, co my tu robimy.
Przyszliśmy tu,
bo to tutaj świętowaliście swoją pierwszą rocznicę.
Pierwszą rocznicę ślubu, droga Betty.
Nie mów tak do mnie.
- Armando. - Dla ciebie pan Armando.
Wnerwiasz mnie!
Dobrze wiesz, że to część terapii!
Musisz się z nią połączyć,
by poczuć to, co ona.
W tym problem. Nie wiem, co ona czuje.
Poczuj to.
- Nie wiem, co myśli. - Zastanów się.
Od dawna nie wiem, co czuje i myśli.
Jak myślisz, jak ona się teraz czuje?
- Tęskni za mną. - Nie!
Nie. Na taką odpowiedź liczysz.
Chciałbyś ją usłyszeć. Ale to tak nie działa.
Musisz wczuć się w rolę,
by mieć prawdziwe odczucie,
- maciczne odczucie. - Co?
Czyli od środka.
Nie powiedziałaś mi, o co poszło z tatą.
Nie ma o czym mówić.
Dobry ten koktajl?
NICOLÁS, WIADOMOŚĆ GŁOSOWA
Betty, skończyłaś już z Milą?
Armando coś powiedział?
Idziesz na kiermasz? Spotkajmy się tam.
Wszystko gra?
To pilne.
Sprawy Ecomody.
„Sprawy Ecomody”.
Jak zawsze.
Nienawidziłam wszystkiego, przez co nie wracałaś do domu.
Mila.
Ale rozumiem.
Chcę przeprosić.
Powiedziałam ci kilka wrednych rzeczy.
Wiem, że się starasz, Armando, ale dlaczego wszystko idzie źle?
Powiedz, czy jest pora,
kiedy nie myślisz o sobie?
Czy jest pora,
kiedy nie myślisz o swoim sukcesie?
Komu chcesz zaimponować?
Twojemu ojcu?
Jeśli tak, to coś ci poradzę.
Pewne duchy są niebezpieczne,
bo stają się bardziej złowieszcze niż żywi ludzie.
Ja też byłam dla ciebie szorstka, ale...
wiedząc, że mieszkasz w innym domu...
Mogę ci coś wyznać?
Zawsze.
Gdy przymierzałyśmy ciuchy,
znów czułam się,
jakbyśmy razem wróciły do Krainy Czarów.
Ja stawiam, mamo.
Nie martw się.
„Mamo”.
Powiedz, Armando, czy w tym życiu będziesz mógł stać się kimś innym?
Innym człowiekiem.
Takim, który słucha.
Czy już zawsze będziesz tym samym Armando?
Który krzyczy, by wygrać kłótnię.
Takim patriarchalnym.
Narcystycznym i seksistowskim.
- I egostatycznym. - Że co?
Jak daleko się posuniesz? Powiedz.
Aż cię stracimy?
Tak daleko się posuniesz?
Gdybyśmy...
tak porozmawiali...
dwadzieścia lat temu...
Gdybym cię słuchał...
nie bylibyśmy w tym bagnie.
Tęsknię za nią.
Ja też.
Betty.
Moja królowo.
Co tam? Ostrożnie.
Kogo my tu mamy?
Moje piękne babcie.
Kochany.
Dziękujemy za te maszyny.
Babcia byłaby zachwycona.
Inesita. Cudownie.
Nie ma potrzeby dziękować,
to wszystko z głębi mojego serca,
żebyśmy mogli zachować dziedzictwo babci.
Dlatego to robimy. Z całą miłością świata.
Rany. Ciociu Yalile.
Ciociu Yalile.
Yalile.
- Jak mam to powiedzieć? - Mówiąc.
Bardzo pana przepraszam.
Nie zauważyłem, że jest już tak późno.
Zapadła noc i nie wejdziemy.
Musisz wziąć odpowiedzialność za swoje czyny.
Wezmę.
Dwa dni i ani chwili dłużej.
Jak to nie wejdziemy?
- Wdech, wydech. - Zostawiłem tam pieniądze.
- Wydech. - I klucze.
I kluczyki do auta, Freddy.
I ubrania! Wszystko!
Nie widzisz?
Nie mogę pójść w tym do Betty! Wyglądam jak ona!
Proszę nie zdejmować.
Czemu mam nie zdejmować? Cholera!
Freddy, gdybym chociaż wiedział, gdzie ona jest...
- Ja wiem. - Gdzie?
Nie przebierze się pan?
Pani Betty.
Nie spodziewałem się tu pani.
Dobry wieczór. Witamy.
Mów mi Betty.
To zaszczyt, że tu jesteś, Betty.
Gratuluję udanej imprezy. Chyba bardzo cię kochają.
Jak tu go nie kochać?
Przygotował zestawy do szycia dla babć.
Zmusił raperów do nauki.
I zaprojektował stroje piosenkarzy.
Wyglądają świetnie.
Fajnie, że się pani podobają.
- Betty! - Pięknie wyglądasz.
- Jesteście! - Tak. Jak się macie?
Super, że przyszłaś,
bo cierpiałyśmy w taksówce.
- Wyobraźcie sobie, że wracając... - Widział ktoś Nicolása?
- Coś tam jadł. - Przy jedzeniu.
Poślemy kogoś po niego. Bez obaw.
Pójdę się przebrać.
Leć, kochanie. Wasze miejsca.
Zarezerwowałem je.
Zapraszam.
Inés, spójrz, jakie poncho zaprojektowałem na twoją cześć.
Nie ma na co narzekać, co?
Teraz zadaję się z pospólstwem
i przyjaźnię się z brzydkimi dziewczynami.
Inés, jeśli zobaczysz gdzieś moją godność,
podnieś ją, dobrze?
Brawo!
Nie podoba mi się.
Archaniele, zapłać za taxi.
Armando, wiedz, że robię to z wielką miłością,
oddaniem i zaufaniem,
którymi od lat darzymy się w Ecomodzie.
- Czekaj. - Tak?
- Za wszelką cenę... - Tak?
Kup mi trochę czasu. Ile tylko zdołasz.
- Muszę z nią pomówić. - Dobrze.
#NIE MAM CZASU
Dopomóż mi, Boże. Daj mi słowa. Niech się dzieje, co chce.
Armando.
Wszystko będzie dobrze.
- Witamy. - Dobry wieczór.
Szukam Ignacio Ortiza.
Oczywiście.
Ma rezerwację, ale jeszcze nie przyszedł.
Dobrze. Mogę zaczekać przy barze?
- Bardzo proszę. - Dziękuję.
Miejsce dziesięć na dziesięć.
Obsługa dobra.
I czekam na apetycznego faceta.
Ale nic więcej nie powiem, bo to prywatna sprawa.
Proszę o oklaski dla mojej babci, Inesity.
Wszystkie zebrane dziś pieniądze zostaną przeznaczone
na budowę miniboiska do piłki nożnej
i placu zabaw dla mieszkańców.
Zanim zapomnę,
chcę powiedzieć, że nie zaprojektowałem tej kolekcji sam.
Bardzo dziękuję Mili Mendozie,
która pomogła mi swoimi pomysłami.
Wielkie brawa dla Mili Mendozy.
- Chcesz jeszcze wina? - Nie, dziękuję.
Nie chcę być niemiła,
ale bardzo mnie to zaciekawiło.
Dlaczego chcesz, żebym dla ciebie pracowała
akurat teraz, gdy odeszłam z Ecomody?
To dziwne.
Co zamierzasz?
Mogę powiedzieć tyle, że powinnaś być po mojej stronie.
Nie obieram stron.
- Nie? - Nie.
A gdybym miała wybierać, wybrałabym Armando.
Jak sobie życzysz.
W końcu zrozumiesz, że potrzebujemy siebie nawzajem.
Oby nie za późno.
Chcę powiedzieć, że nie zaprojektowałem tej kolekcji sam.
Bardzo dziękuję Mili Mendozie,
która pomogła mi swoimi pomysłami.
Wielkie brawa dla Mili Mendozy.
- Betty. - Esteban, co ty tu robisz?
- Nicolás mnie przywiózł. - Nicolás?
Po co? Gdzie on jest?
Poprosił mnie o pomoc w sprawie Armando.
Nie karć go, proszę.
Mówiłam, że chcę poczekać na Armando.
Zjawił się już?
Nie chcę powiedzieć nic niestosownego.
Nie wiem, co myśleć.
Jestem zmęczona.
Betty, mam dla ciebie wieści.
Ecomoda ma poważne problemy.
Firma tonie w długach.
Wiesz, kto do tego doprowadził? Twój mąż...
- Co to ma być? - Jak to wyjaśnić?
- Nie znam... Freddy! - Tak, ale...
- Freddy? - Tak. Mogę to wyjaśnić.
Spokojnie. To druga praca?
Wyjaśnij mi to, co usłyszałem.
Nie. Puść mnie.
- No już. - Zostaw mnie.
- To całkiem... - Betty!
Jak to wyjaśnić?
Freddy, co ci się stało?
Są rzeczy, które mają sens, ale nie mają wyjaśnienia.
W tej chwili
jestem apostołem miłości, droga Bertho.
Nie, Freddy.
Moje szczere gratulacje.
Chodź tu. Gratuluję.
Wystarczy.
Nie.
Nie spoufalajcie się.
Muszę przyznać,
że choć nie włożyłbym tych ciuchów,
jesteś bardzo utalentowany.
Nie przestawaj ciężko pracować.
I uważaj na ludzi, z którymi się zadajesz.
Spójrz mi w oczy.
Pracuj tak dalej, a zajdziesz bardzo daleko.
Betty!
Jestem Freddy.
- Freddy? - Tak!
Chwila. Jak to wyjaśnić?
To brak szacunku dla społeczności.
- Wytłumacz się. - Nie.
- Ale już! - Panie Mora!
- Wracaj tu. - Panie Mora!
Zbierzemy pieniądze, dobrze?
Zajmij się tym.
Obiecaj. Zobaczymy.
Niespodzianka!
Przyszłaś.
- Zrobiłam trochę miejsca w grafiku. - Super.
Szkoda, że przegapiłaś pokaz.
Nie. Wszystko oglądałam tutaj.
Tak?
I co? Jak ci się podobał?
TOK.
Czekaj, nie mów.
Totalny odjazd, kotku!
- W końcu! - Gratulacje!
Wyszło naprawdę dobrze.
Chodź. Przedstawię cię reszcie.
- Dobrze. - Hej, ludzie!
Przedstawiam wam jedyną i niepowtarzalną Milę Mendozę.
- Nareszcie! - Pięknie!
- Cześć. - Podoba mi się.
A to?
- Użyłeś tego materiału? - Tak.
Stroje wyszły pięknie.
- Tak? - Są spektakularne.
Musi powiedzieć mi prawdę.
Betty.
Panie Mendoza.
Nie musi pan podbijać mi drugiego oka. Pójdę już.
Nie trzeba.
W złości mi odbija. Przepraszam.
- Pójdę. - Przepraszam.
Dziękuję, Esteban.
Przepraszam.
- Za spóźnienie? - Chciałbym.
Nie tylko.
Choć tak byłoby łatwiej.
Muszę wyznać ci prawdę.
Zrobiłem wiele rzeczy,
które wpędziły nas w kłopoty.
Kilka lat temu interes szedł źle.
Dobrze o tym wiesz.
Szliśmy na dno.
Wielkie sklepy z nami wygrywały.
Musiałem jakoś zarobić.
Więc zainwestowałem wszystkie nasze zasoby
w linie lotnicze.
To był interes...
idealny.
Świetna okazja. Wielki sukces.
Ale podczas pandemii samoloty były uziemione.
Zbankrutowaliśmy.
By wszystkim zarządzać, spłacać długi,
a nawet zainwestować w linie,
sprzedałem magazyny Ecomody.
Nie straciliśmy towarów, bo je wynajmuję, ale...
By je wynająć,
musiałem się zadłużyć
i przestałem wypłacać pracownikom świadczenia.
Zamierzałem odzyskać interes, bo był świetny.
A wtedy cena cholernego dolara się potroiła.
Zrobiłem wszystko, co w mojej mocy, Beatriz.
Ale nie mogłem tego naprawić.
Bardzo mi przykro.
Nie wierzę.
Jak mogłeś zaniedbać pracowników, którzy oddali życie Ecomodzie?
Zawsze znajdujesz sposób, by znów mnie zranić.
Z każdym razem coraz bardziej.
Betty.
Tym razem nikt za mnie nie zapłaci.
Przysięgam, że wszystko naprawię.
Każdą wyrządzoną szkodę.
Oddam się w ręce władz.
Brzydula Betty, To jeszcze nie koniec
Napisy: Maria Plicner
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Natalia Kłopotek