Co się stało, Beatriz?
Co się stało?
Nie mogę znaleźć drugiego buta.
Buta.
Uważaj, piękna. Tu wszystko kradną.
Gdzie on jest?
Czas minął, stary.
Cacique, jeszcze raz. Dajmy im jeszcze chwilę.
Mój prezes to tygrys.
Tak.
Jakie to żenujące.
Zachowujemy się jak nastolatkowie, a świat się wali.
Ecomoda zbankrutuje.
Musimy wypłacić pracownikom świadczenia.
Mamy kłopoty.
Nie martw się.
Jak tylko stąd wyjdę, znajdę Pascuala.
Kogo?
Pascuala. Calderón skontaktował mnie z nim w sprawie magazynów.
Pewnie, ktoś od Calderóna. Nie dziwi mnie to.
- Idę. - Nie.
Beatriz, uspokój się.
Jak to robisz, że strażnicy
nie mieszają się w twoje interesy?
Wiesz, czemu nazywają mnie Cacique?
Bo potrafię sprawić, że zniknie każdy Indianin.
Zniknie?
Zostań ze mną jeszcze. Proszę.
- Idę. - Betty.
- Nie obchodzi mnie to. - Betty.
- Pani... - Strażnik.
- Proszę otworzyć. - Beatriz Aurora!
Dziękuję.
Gdzie mój but?
- Szybciej. - Czemu?
- A mój but? - Proszę.
- Niech pan mnie puści. - Po co to?
Niech mnie pan tak nie łapie.
- Wszystko jest dobrze. - Widzę.
Proszę posłuchać.
Dam panu pieniądze, a pan kupi mi buta.
Dziś pani stąd nie wyjdzie.
Proszę ze mną.
- Martinez, idziemy. - Dzięki, Mila.
Świetne aktorstwo.
- Brawo. Idziemy. - Mogę iść sama.
Gdzie samochód?
- Gdzie samochód? - Na parkingu depozytowym.
- Idziemy. - A więc tak to się nazywa?
Tak. Co pani na to?
Ciekawa nazwa dla parkingu, prawda?
Pani prezes, zawsze byłem pani fanem.
Bardzo panią podziwiam.
Świętuję pani powrót,
bo ten świat będzie lepszy w rękach kobiet.
Najwyższa pora, by zabrały głos.
Wiesz, w czym jest problem?
Wcześniej tacy jak ty nie pozwalali nam mówić.
Przepraszam.
Jest tam łóżko?
Oczywiście. W pakiecie jest wszystko.
Przykro mi, że przegapiłaś lot.
Co?
Brzydula Betty, To jeszcze nie koniec
Twoje włosy.
Mnie się podobają.
Jasne. Pewnie bluzkę też lubisz tak nosić.
Butem się nie martw. Jeśli go znajdę,
zostawię go w recepcji w Ecomodzie.
Drzwi.
Cacique do usług.
- Do widzenia. - Pa, Kopciuszku.
Pani prezes.
Cacique, skoro zajmujesz się tu wszystkim,
może załatwisz mi smartfon?
Podobno nie masz kasy.
A o jakiej kwocie mowa?
- Dobry wieczór. - Oddzwonię, skarbie.
Dobry wieczór, pani Patricio. Przepraszam.
Córki pana Pachita zostawiły coś dla pani.
Co tu robią moje ubrania?
Co tu robią moje rzeczy?
Co się dzieje, panie Luisie?
Córki pana Pachita zostawiły instrukcje,
że nie może już pani wejść,
i zmieniły zamki w mieszkaniu.
- Prawda, Fabiancho? - Tak jest.
Ale dlaczego?
Bezczelne!
Poczta głosowa. Zostaw wiadomość po sygnale.
Ważniejsza jest pomoc pracownikom
niż mojemu tacie?
Świetnie.
Chcę, by wszyscy wiedzieli, że jeśli coś stanie się tacie,
to będzie twoja wina.
Jesteśmy w więzieniu.
Wy, Mendozowie, uwielbiacie wpadać w kłopoty
i lądować za kratami.
Trochę szacunku dla mojej rodziny.
Zaraz was sama uspokoję!
Dacie nam spać czy mam nauczyć was szacunku?
- Halo. - Marce.
Zgadnij, co się stało.
Znowu zapomniałam kluczy do mieszkania.
Poważnie?
A jesteś pewna, że to nie twoje pasierbice
i ich znajomy ślusarz?
Marce, jak możesz to sugerować?
Pomyślałam, że wykorzystamy tę sytuację,
spędzimy razem trochę czasu, nadrobimy zaległości.
Wiesz, że mieszka ze mną Camila.
Nie mam miejsca.
Marce.
I co? Proszę tylko
o kanapę. Nic więcej.
Nie dramatyzuj.
Znajdź kogoś innego i daj znać. Pa.
Nieźle. Odwiedziny w nocy. Masz kontakty.
Owszem.
Widzę, że ty też je masz.
Wizyta małżeńska pierwszego dnia.
Rety.
Szybko poszło.
Musiałem pomówić z Betty o córce,
Ecomodzie i bałaganie, który po sobie zostawiłem.
Domyślam się. W pościeli?
Nie, Armando. Nie.
Wszystko robisz źle.
Dlaczego się zgłosiłeś i mnie nie ostrzegłeś?
- Nie rozumiem. - Nie pozwoliłabyś mi.
A muszę wziąć odpowiedzialność za swoje występki
i spłacić długi.
Dobrze.
Masz wspaniałe intencje, ale nieskuteczną strategię,
bo za kratami nic nie zrobisz.
Tak, dużo o tym myślałem, bo nawet nie mogę tu spać.
No właśnie.
Jeśli chcesz znów spać spokojnie, wysłuchaj mnie.
Sytuacja wygląda następująco.
Możemy wpłacić kaucję,
a będziesz brał udział w procesie na wolności.
Mogę ci pomóc.
- Dziękuję. - Ciesz się, że mnie masz.
Bo twoja eks może i złożyła ci wizytę małżeńską,
ale biedaczka wyglądała, jakby strasznie tego żałowała.
Biedactwo.
Bądźmy szczerzy.
W tej chwili jestem twoim najlepszym wyborem.
I to cię spotyka, Patricio Fernandez, za bycie złą macochą.
No proszę, blond laska z klasą,
a ma taki problem.
To było takie trudne?
Nie mogłaś skończyć finansów w San Marino?
Teraz nie musiałabyś przez to przechodzić.
Co jest w tych dokumentach, Gutiérrez?
Dobrze.
Pewnie są w teczce?
Dobrze.
Wchodzę.
Rany boskie. Co tu się stało?
To bardziej przypomina chlew niż biuro.
Czemu mnie to tak dziwi?
Ten bałagan odzwierciedla pokręconą głowę
pani Pati.
Czekaj, Gutiérrez.
Przełączę na głośnik.
Mów po cichu.
Która to teczka?
Tak. Ta czerwona.
Nie każ mi czekać.
Mam dla pana gorącego newsa.
Mów.
Proszę zgadnąć, kto złożył prezesowi wizytę małżeńską.
Gutiérrez, musisz popracować
nad swoimi zagadkami.
Pewnie, że Majo.
Betty!
Przyszła pani prezes.
Nie.
Powrót potwora?
- Proszę pana. - Cicho, Gutiérrez.
Dziękujemy. To się nie powtórzy.
Nie. Czyste konto.
- Nie powtórzy się? - Najwyżej do jutra.
Mila, nie ma nic za darmo.
Muszą nam powiedzieć, kto nas wyciągnął
z tej dziury
i przyniósł te okropne buty.
Sama mu powiedz. To twój chłopak.
Masz być oszałamiająca jak zawsze.
Co tu robisz?
Nie pozwoliłbym Mili Mendozie spędzić nocy na komisariacie.
Nie musisz mi dziękować.
Nie zamierzałam.
Nie musiałeś mnie ratować, Ignacio.
- Jasne. - Skąd wiedziałeś, gdzie jesteśmy?
Nie rozłączyłaś się, więc wszystko słyszałem.
To nic takiego. Co mówiłeś?
Proszę się nie martwić.
Pani Majo też do niego przyszła.
Co pan na to?
Dobrze.
Więc wrócił stary Armando,
który bajeruje kilka kobiet jednocześnie.
Chcę usłyszeć pełny raport.
Przyszła pani Majo, piękna jak zawsze.
Długo byli razem, a ja stałem na straży.
To zabawna historia.
Ale niech pan wyśle więcej kasy. To nie Hollywood.
Jesteś bardzo miły,
ale daj mi kluczyki do samochodu,
bo jestem w świetnej formie.
- Czyżby? - Tak.
- W świetnej? - Tak.
Widzę.
- Jak chcesz. - Dziękuję.
Nie, dzięki.
Wolę, żeby on nas odwiózł.
Wystarczy na dziś zabawy.
- Verónica... - Chodźmy.
Lubię ją.
Wsiadasz czy zostajesz z nowymi znajomymi?
Co się stało?
Co to było? No nie.
Pati? To ty?
Cześć, Nicolás. Jak się masz?
Wszystko w porządku.
Jak miło, że dzwonisz.
Coś się stało?
Nie. Jest doskonale.
Lepiej być nie może.
Chciałam ci tylko powiedzieć, że nasze spotkanie po latach
było dla mnie bardzo wyjątkowe.
Ja też tak uważam. To było niesamowite.
Chciałam, żebyś wiedział.
Cudownie było cię znów zobaczyć.
Gdy widzę cię w biurze,
budzą się we mnie pewne uczucia.
Armando.
Nie zapominaj, że w tym samym więzieniu
przez ciebie i Beatriz zabito mojego brata.
To będzie boska sprawiedliwość, jeśli ty też tak skończysz.
Armando.
To nie jest koszmar,
ale wciąż jesteś mi winien za tamte chwile.
Przysięgam, że wszystko oddam. Bez obaw.
Nie wątpię.
Tak jest.
Widzę, że jesteś przyzwoitą osobą.
- Ja? - Tak.
Musimy tylko ustalić,
jak to rozstrzygniemy.
W tym miejscu każdy płaci.
Był tu kiedyś Indianin, który nie chciał płacić,
i już go tu nie ma.
Chciałabym cię zobaczyć. Jak najszybciej.
Ale nie w biurze.
Nie możemy ryzykować.
Musimy spotkać się gdzie indziej.
Tak, pewnie.
Co proponujesz?
Może hotel?
To świetny pomysł,
ale nigdy nie byłem w takim miejscu.
Naprawdę? Nie wierzę.
To byłby hotel
z klasą, elegancki.
Wygodny.
Co ty na to?
Wspaniale.
Podaj adres, zaraz przyjadę.
Zjawię się w mgnieniu oka.
Pati, poczekaj.
Ktoś dzwoni. Zostań przy telefonie.
Daj mi minutkę.
Halo?
Nie.
Betty, co się stało?
Przyjedź do domu mojego ojca.
Sprawa życia i śmierci.
Serio?
Zwolnij. Jestem pijana.
Zabiją mnie.
Mila.
Nikt nie musi się dowiedzieć.
Masz rację.
To może być nasz mały sekret.
Uwielbiam sekrety.
Ja też.
Nie pytałam, jak nas wyciągnąłeś.
Powiedziałem twoim rodzicom. Pomogli mi.
Nie żartuj sobie.
- To prawda. - Mama...
Czemu do nich zadzwoniłeś?
Żartowałem.
Mam znajomości.
Dupek.
Wyluzuj.
To tylko żart.
Nie jestem już tą Betty, która pozwala mu wejść sobie na głowę.
Jak dla mnie nic się nie zmieniłaś.
Jesteś tak samo uległa, jak wtedy, gdy go poznałaś.
Nie wrócę do Armanda.
Muszę skupić się na Mili i pracownikach.
Nie wpakuję się w kolejny bajzel.
Betty, posłuchaj.
W to chcemy wierzyć, ale serce to delikatny i zwodniczy organ.
Ludzie żyją w dwoistości.
Ciało i dusza.
Sodoma, Gomora.
Ciało jest słabe, Betty.
Zgadza się, bardzo słabe, a licho nie śpi.
Słuchaj, ty pokręcony świstaku.
Nie sądzisz, że czas iść do domu
i dać nam spać?
Spokojnie, właśnie wychodziłem.
Słuchałem opowieści Betty z więzienia.
Były bardzo ciekawe.
Więc jesteśmy kwita.
Słucham?
Wystawiłeś mnie.
No tak.
Masz całkowitą rację. Przepraszam.
Dla jasności, nie przyszedłem,
bo musiałem rozwiązać problem,
a nie dlatego, że mam dziewczynę.
Ale...
ty masz chłopaka, prawda?
- Ja? - Tak.
To mi go przedstaw, bo go nie znam.
Jeff.
Jeff?
Ignacio.
Nie jesteśmy razem.
- Nie? - Nie.
Poza tym podoba mi się tylko jedna osoba.
Kto?
Facet, który wyciągnął mnie z więzienia.
Moja taksówka.
Pa.
Mila.
Co?
#TAKSOMETR
Pa.
Tato, to było spotkanie zawodowe.
Nie wciskaj mi kitu.
Przyspieszę to unieważnienie małżeństwa,
choćbym miał lecieć do Watykanu.
Ale posłuchaj.
Nie pozwolę ci pozostać żoną oszusta.
Dlaczego tak surowo oceniasz innych?
Ty nie popełniasz błędów?
Myślisz, że byłeś wspaniałym mężem?
Tato, musisz zrozumieć jedno.
Mieszkam w tym domu,
ale jestem niezależną kobietą.
Radzę sobie sama.
Jeśli będę potrzebować unieważnienia,
sama je zdobędę.
Dziękuję za wszystko, ale proszę,
pozwól mi decydować samej.
Nie musisz mnie wyręczać.
Do jutra.
I co ty na to?
Dobrze, że Camilita jest taka zrównoważona,
bo z takimi rodzicami...
- Jesteś pijana? - Byłam.
Byłam pijana.
Ale wytrzeźwiałam.
To nie jest śmieszne. Śmierdzisz.
- Gdzie mój samochód? - Co?
Jest na...
- parkingu depozytowym. - Co?
Nie...
Jest na podjeździe.
Boże.
Jechałaś do domu po pijaku?
- Uderzyłam cię. - Gdzie byłaś?
Marce, jeździłam sobie ze znajomymi.
Ojciec jest w więzieniu,
a ty urządzasz sobie przejażdżki?
Dzwoniłam tysiąc razy.
Bateria mi padła.
Nie.
Marce, brzmisz jak moja mama.
Nie, Betty, uspokój się.
Już rozumiem.
Rozumiem, dlaczego tata cię nie poślubił.
Byłoby naprawdę ciężko być twoją córką.
Nie masz pojęcia, co mówisz.
Ja, Syndy Kalista,
przewodnicząca związku zawodowego Ecomody,
nie pozwolę na dalsze nadużycia w tej firmie,
takie jak brak świadczeń, szpiegostwo
lub sprzedaż naszych magazynów.
Towarzysze, jeśli nie zareagujemy,
ci drapieżni oligarchowie
wkrótce sprzedadzą ten budynek z nami w środku
i nawet nie mrugną okiem.
Panie Hugo, ale czemu sprzedali magazyny?
Komu je sprzedali?
Zobaczycie.
Ostrożnie z ziemniakami. One czują miłość.
Rozładujcie te ciężarówki
i załadujcie kolejne,
bo musimy zaopatrzyć wszystkie sklepy na północy.
Kogo my tu mamy? Jedyny i niepowtarzalny...
Zanim uścisnę ci dłoń,
pokażę ci coś zaskakującego.
Dobrze.
Ten ziemniak.
Ma więcej niż dwoje oczu. Wiesz, co to znaczy?
- Nie. - Że kolejne zbiory będą...
- doskonałe. - Gratulacje.
Mam nadzieję, że masz oko na sprawy Ecomody.
Oczywiście.
Jak z ziemniakami, jest lepiej niż kiedykolwiek.
To co teraz zrobimy?
Połączymy siły.
Bo to my jesteśmy siłą roboczą.
Jesteśmy prawdziwą siłą roboczą Ecomody.
Bez nas są niczym.
Albo połączymy siły, albo zatoniemy.
I mówię to ja, Syndy Kalista, kobieta, która broni uciśnionych.
Dziękujemy.
Wiesz, że nie jestem figurantem.
Nie. Pascual, chodź tu.
To brzydkie słowo.
- Figurant? - Tak.
My jesteśmy partnerami.
Nazywajmy rzeczy po imieniu.
Ja podpisałem się za ciebie pod kupnem tych magazynów,
ty włożyłeś w to mózg i pieniądze.
- Tak. - Ale jak widzisz,
wciąż jestem niespokojny.
Czekam na to, co obiecałeś.
Po pierwsze, korporacja.
- Po drugie... - Co jest?
Chcę zobaczyć te wszystkie modelki, jak paradują przede mną
w bieliźnie.
Spokojnie. To już lada chwila.
Musisz tylko dalej sprzedawać te ziemniaki i oszczędzać,
bo wkrótce będziesz udziałowcem w Ecomodzie.
I dla modelek nie będziesz „sprzedawcą ziemniaków”.
Będziesz „tatuśkiem”.
Dla mnie to jedno i to samo.
Dobra.
Wiem, że cierpicie.
Jesteście pod uciskiem tych oligarchów.
- Już dobrze. - Co?
Panie Hugo, nie dajmy się ponieść nienawiści.
Gniew jest złym doradcą.
Zgadzam się.
Musi być jakieś rozwiązanie.
Nie dramatyzujmy tak, to nie koniec świata.
A właśnie że koniec. Wiecie czemu?
Bo jesteśmy w rynsztoku.
A skoro o tym mowa,
to nawet nasza koszmarna pani prezes
nas z tego nie wyciągnie.
Wiecie czemu?
Bo jej też na nas nie zależy.
Nie. Chwileczkę. Nie wierzcie mu.
Nie lekceważcie jej.
Pamiętajcie, jaką ma przeszłość.
Już raz uratowała tę firmę.
Poza tym to nie z nią jest problem.
To wina pana Armanda, a między nimi nic nie ma.
Powiem wam...
Huguito, gdzie są kamery?
Tam, tam i tam.
Podejdźcie bliżej.
Jeszcze bliżej.
Powiem wam, że mają tę samą kołdrę.
I prześcieradło...
- Co? - I poduszki.
Blondyno, nie rozpowiadaj głupot o Betty.
Właśnie.
Zamknij się, żyrafo. Nie chodzi o ciebie.
Wiem z zaufanego źródła,
że wczoraj wieczorem dzielili łóżko w jego celi.
Więc aresztowali tego oszusta?
Jak było w nocy w więzieniu?
W nocy? Nie.
Musiałam go odwiedzić,
żeby dowiedzieć się, jak wygląda sytuacja.
Coś się stało?
- Nie. - Tak.
Tak czy nie?
- Tak. - Nie.
Co się stało?
Armando zapewnił mnie,
że nie zhakował firmowych komputerów.
Potwierdził, że magazyny Ecomody zostały sprzedane jakiejś korporacji.
Słucham?
Naiwniacy z was, jeśli ufacie Betty,
bo jest w zmowie z Armandem.
Tutaj udaje,
że się od niego oddaliła.
Ale od razu go odwiedziła.
Betty, powiedz mu.
Co?
O facecie, z którym negocjował.
No tak.
To niejaki Pascual.
Jest sprzedawcą ziemniaków albo rolnikiem.
Co dziwne, to kontakt od Maria Calderóna.
Jasne. Musimy z nim natychmiast pomówić.
Z Armandem?
Nie, z Mariem!
Racja. Oczywiście.
Zabierze nas do tego sprzedawcy.
Chodźmy.
- Zazdrościsz. - Że co?
Myślisz, że chcę iść do więzienia...
Idzie tu.
Idzie.
Dzień dobry.
Co za niespodzianka.
Dzień dobry pani.
Wiedzcie, że wypłacimy wam świadczenia.
Tak, Betty, wiemy o tym.
Co zrobiliście? Potrzebujesz pomocy?
Pracujemy nad tym i bardzo proszę
zachować spokój, dobrze?
Oczywiście. Bez obaw.
Z głębi serca przepraszam za to, co zrobił Armando.
Kiedy? Wczoraj wieczorem?
Był aż tak zły?
Biedactwo. Co za impotent.
Mario Calderón się odzywał?
Jeszcze nie przyjechał.
To kolejna osoba, która nie nadaje się do związku.
- Związku? - Tak.
Przedstawię się.
Mam na imię Syndy Kalista i dziś się wszystko zaczyna.
Dziś narodził się związek zawodowy Ecomody.
Szykujcie się,
bo zbliża się piekielny strajk.
Armando Mendoza, znany jako „Świadczenia”,
chcę ci powiedzieć, że jestem bardzo smutny,
strapiony i posępny
przez całą tę sprawę ze świadczeniami z Ecomody.
Co nie zwalnia mnie z roli twojego anioła.
To zobowiązanie jest niepodważalne.
- Freddy. - Niezbywalne.
- Freddy. - I niewymienne.
- Freddy. - Słucham?
- To się nie uda. - Spokojnie.
Od teraz będę twoim nowym duchowym terapeutą.
Może zaczniemy od terapii gniewem.
Musimy głęboko oddychać.
Niech się dzieje.
Fajna ta terapia.
To rozumiem.
Dobra terapia.
Bardzo dobra.
Brawo. Super.
A nawet jeszcze nie zaczęliśmy.
Kto następny?
Wąsacz czy Byczek?
Byczek.
Wybacz, drogi Cacique.
Nieco się pospieszyłem z tą terapią gniewu.
Może zaczniemy od czegoś prostego i szlachetnego?
Od terapii miłością.
- Miłość. - Tak.
Jak ty na to wpadłeś? Daj spokój.
Co miałem zrobić?
No powiedz.
Niech ludzie zdecydują.
Przyda nam się tu trochę miłości, prawda?
Przez to całe okropne lato
choć jeden z nas posmakował miłości, co?
Niegrzeczny chłopiec.
I ma różnorodne upodobania.
Miał dwie kobiety, paskudną i seksowną.
No mów, jak było?
Gadaj.
Gadaj!
Przestań bredzić i daj mi spokój.
Daj mu spokój!
Nie krzycz na mnie. Ja robię swoje.
Nie krzycz na niego!
Słuchaj, może i jesteś tu szefem,
ale mam to gdzieś.
Masz mnie na celowniku, ale nie próbuj strzelać!
Daj mi kilka dni, Byczku,
a nie będziesz chciał puścić mojej włóczni.
Zróbmy tak. Uspokójmy się i oddychajmy.
Raz, dwa, trzy.
Ustawmy się w linii.
Skąd wiedzą o wczorajszym wieczorze?
Widziałeś, jak na mnie patrzyli? Co za wstyd.
To dziwna sytuacja, bo...
A jeśli...
Musimy porozmawiać.
Wybacz, jestem zajęta.
Nie obchodzi mnie twoje życie osobiste.
Możesz spać z Armandem, ile chcesz.
Czepianie się o wizytę jest w złym guście.
Martwię się o Milę.
Spała u ciebie?
Nie. Przecież mieszka u ciebie.
Wiem, że u mnie, ale wczoraj wróciła do domu,
pokłóciłyśmy się, była niegrzeczna i wyszła.
Dzwoniłam do niej, ale nie odbiera.
Umówiła się z kimś? Ktoś na nią czekał?
- Nie, wyszła sama. - Dziwne.
Żebyś mnie więcej nie wystawił.
BETTY POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE
TUTAJ ZACZYNA SIĘ ODBICIE NOWEGO CZŁOWIEKA
- Który to? - Saúl Gutiérrez.
Panie prezesie!
Saúl Gutiérrez, tak.
Będziemy tu na pana czekać, panie prezesie.
Głowa do góry.
Dziękuję.
Przysięgam, że zapłacę za wszystko.
Za wszystko.
- Jasne, że zapłacisz. - Panie prezesie!
I wiem jak.
Panie prezesie.
Moja piękna pani.
Moja zbawczyni.
Panie prezesie!
Brzydula Betty, To jeszcze nie koniec
Napisy: Maria Plicner
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska