O rany!
Nie mogę uwierzyć, że zostawiłeś mnie tutaj samą.
Dzieci miały rację co do toksycznej męskości.
Spójrz na te paznokcie. Jeden złamany. Czeka mnie terapia.
Bracie, nie idź tam. Nie możesz…
Nie idź tam, negocjacje nadal trwają.
Nie wierzę.
Co to ma znaczyć?
- Doreen… - Staruszku.
Przyszliśmy się bawić w chowanego?
- Gdzie Zoleka? - Tato, czemu?
Dlaczego kłamiesz?
O czym ty mówisz?
Czy mama żyje?
- Co? - O kurde.
Co ty mówisz, Martin?
- Skłamał, że mama nie żyje. - Rany.
Na wsi można przeżyć traumę.
Serio!
Więc?
To prawda, tato?
Kto ci to powiedział?
Ktoś na cmentarzu twierdził, że grób mamy należy do kogoś innego,
a ona przebywa w Port St. Johns.
- Gdzie to jest? - Po tamtej stronie.
Chcesz powiedzieć, że spotkałeś randomową osobę na cmentarzu
i jej uwierzyłeś?
Powiedz prawdę, tato.
Mama żyje czy nie?
Martin.
Cóż…
Mierzymy się w tym domu z wieloma problemami.
Po pierwsze…
zniknęła panna młoda.
MOŻEMY POROZMAWIAĆ?
CHCĘ POBYĆ SAM!
Ja chcę pogadać, ale jesteś niedostępny.
NIE JEDŹ ZA MNĄ!
Kurde.
Ciekawe, co jest grane.
JAK ZEPSUĆ MIŁOŚĆ
LOBOLA – OPŁATA ZA PANNĘ MŁODĄ
Oczywiście.
Wiadomo, że przyjechałaś. Nie mogłaś inaczej, co?
Co miałam zrobić, Kagiso? Chciałam wszystko naprawić.
Jestem Zoleka. Wiem, jak to naprawić. Potrafię naprawić wszystko.
Próbuję pomóc, Kagiso.
Rany! Nie potrafisz zaufać, że wszystko ogarnę. Tylko o to prosiłem.
Zatrzymaj się. Pozwól mi wyjaśnić.
Kagiso.
Potrzebuję czasu dla siebie.
Zaczekaj.
Kagiso, poczekaj.
Możemy pogadać?
Nie.
Zatrzymaj się.
Proszę.
Kagiso!
Kagiso, dokąd idziesz?
Zostaw mnie, Zoleka.
Możesz przestać tak zasuwać na dwie sekundy?
Potrzebuję przestrzeni.
Ślub jest jutro.
Nie mamy czasu na przestrzeń.
Nasz związek się rozpada,
a ty myślisz o ślubie?
Daj spokój. Możesz się zatrzymać?
Po co rozmawiać, skoro znów będziesz zolekować?
Nie róbcie czasownika z mojego imienia.
Serio?
Chcę, żebyśmy porozmawiali,
więc nie mogę tylko ja mówić.
Zawsze tak jest. Ale nowość.
To nie fair! Przynajmniej się staram!
Nie fair jest to, że obiecujesz mi zaufać,
a potem sama próbujesz zapłacić swoją lobolę.
Zaistniały okoliczności łagodzące.
Mówię poważnie!
Martwiłam się, że nie masz planu.
I tak średnio ci idzie komunikacja.
Moja sukienka.
Dobra.
Skontaktowałam się z The Capitalist i powiedzieli, że wygrałeś,
ale nie dostałbyś kasy na czas.
Potraktuj to jak pożyczkę.
Wygrałem?
Kurde.
Miałam ci nie mówić.
Gratulacje!
Nieźle. Jesteś niemożliwa.
Nie miałeś pieniędzy.
Miałem plan. Miałaś mi zaufać.
Co to za cudowny plan? Mów, słucham.
Sprzedałem auto.
Oto mój plan.
Zanim przysłałaś zbawiennego inwestora, sprzedałem go MaMbazo
za mniej niż połowę wartości.
Hej. Kochanie.
Skarbie, czy możesz…?
- Kochanie, uważaj. - Kurde.
- Jesteś cała? - Złamałam nogę.
Nie. Pomogę ci wstać.
Przenoś ciężar na drugą nogę.
Spokojnie.
Zadzwonię po pomoc.
Niech to szlag!
- Co jest? Co się stało? - Nie ma zasięgu.
- Okej. - Super.
No to świetnie.
Skarbie.
Gdzie jesteśmy?
Omphile!
Dzień dobry.
Katlego. Porozmawiaj z rodzicami.
Chcę odzyskać telefon.
Spokojnie. Mam większe problemy.
Wiesz, jaką będę miała po tym traumę z dzieciństwa?
Będę dysfunkcyjna.
I toksyczna.
Nie wiem, co ze mnie wyrośnie. Nie mam pojęcia.
Omphile, mój telefon znów zniknął.
O rany.
Dobra.
Zaczyna mnie boleć głowa. Pogadam z nimi.
Omphile, mój telefon!
Katli.
Mme Meiki mówi, że Sicelo będzie miał dziecko.
Mme Meiki?
Ma konto na socjalach?
Obserwuje FitKat 2.0.
Trzymasz się?
Tak.
Spoko, siostrzyczko. Nic mi nie jest.
Mam faceta, co nie? Jest fajnie.
Znam w xhosa takie słowa jak: patrz, tutaj, wiesz.
Mam kogoś. Ma na imię Luyolo.
- Luyolo? - Omphile!
- Luyolo? Czy to nie kazirodztwo? - Gdzie mój telefon?
Jesteś z 2000 roku. Nie wiesz, że można zachować krowy w rodzinie?
Stara, to obrzydliwe.
Stara. Narka.
Co? Zoleka znów zniknęła?
- A jakże! - Wyparowała.
W tej rodzinie jest pełno dramatów.
O rany! Rety!
Nie. W zasadzie rodzina Dzana jest nam coś winna.
Za to, że pozwoliliśmy Kagiso ożenić się z Zoleką.
Nie ma opcji. Odpada.
Khutso, masz rację. Ta rodzina jest przeklęta.
Słówko o Zolece i Kagiso.
- Znikną. - Niech to szlag.
Widziałam, jak Zoleka wyjeżdżała.
- Kłamiesz! - I nic nie powiedziałaś?
Bo to standard. Drama to jej drugie imię.
Już po negocjacjach?
Luyolo jest wolny?
- Katlego! - Przepraszam.
Przestań uciekać i nas unikać.
Odpowiedz na pytania, tato.
- Gdzie oni są? - Są ważniejsze sprawy.
Zoleka zniknęła, a ty się przejmujesz plotkami.
Ej, Phatudi. Wiadomo coś o Zolece?
Pewnie pojechała do domku Kagiso.
Musimy poszukać tych dzieciaków i je znaleźć.
Wezmę auto.
Phatudi, jedziecie ze mną.
Tato, nie.
Tato, nie. Nie skończyliśmy.
Musisz mnie wysłuchać.
W Prowincji Przylądkowej Wschodniej jest niebezpiecznie.
Nie masz o tym pojęcia.
Znajdę moją wnuczkę. Przysięgam na własną matkę.
Tato, czemu nie możesz powiedzieć, czy mama żyje?
- Tato. - Phatudi, za mną.
- Wracaj. - Tato, odpowiedz. Tato!
Wiesz, od kogo możemy pożyczyć auto?
- Tak. - Ja wiem.
- Auć. - Znam kogoś takiego.
Mam pomysł.
Luyolo pożyczy ci samochód. Prawda?
Co zrobię?
Tak, właśnie.
Powinien tu zostać, na wypadek gdyby Zoleka wróciła.
Ja też zostanę, na wypadek gdyby wrócił Kagiso.
Prawda? Dziel i rządź.
- Tak… - Tak.
Ja zostanę tutaj.
- Tak. - Katlego ma rację.
- Phatudi, jedziemy. O rany. - Dobra.
- Za rok się nie mieszam. - Jasne.
- Inaczej mnie ubijcie. - Dobra.
Spokojnej drogi.
Chodźmy.
Zaczekaj.
- Chwila. - Okej. Przepraszam.
Wybacz, że pomyliłam imiona. To się już nie powtórzy.
To proste.
Powiedz mi, czy w to wchodzisz, czy nie.
Okej. Wiem, że raz byłam nakręcona, a raz oziębła.
Ale podobasz mi się.
I myślę, że to się uda.
Okej?
Więc?
Wchodzisz w to czy…?
Zróbmy to.
Będzie dobrze, skarbie. Nie jest złamana.
Nie wierzę, że sprzedałeś auto.
Nie ma nawet roku.
Tak, wiem.
Dopiero co zrobiłeś fotele.
- Wiem. - Uwielbiasz to auto.
Od zawsze chciałeś je mieć.
- Oddałeś stare w rozliczeniu… - Skarbie.
Wiem.
Z łatwością wybrałem ciebie zamiast samochodu.
Chciałem ci powiedzieć po ślubie,
ale nie będę miał szansy, bo jak zwykle się wtrąciłaś.
Nie wtrącam się. Próbuję pomóc.
Potrzebuję przestrzeni.
Po prostu…
pozwól mi być mężczyzną i dobrze cię traktować.
Między nami już jest przestrzeń.
Muszę wszystko z ciebie wyciągać, żebyś mi cokolwiek powiedział.
Nie wiem, jak mam cię wspierać.
Zabolało mnie, że od makijażystki dowiedziałam się
o twoim udziale w The Capitalist.
Nie powiedziałem ci od razu,
bo chciałem to dopiąć i cię zaskoczyć.
A jak się dowiedziałaś, to co?
Zaczęłaś zolekować.
Wtrąciłaś się w ofertę i dyrygowałaś, co mam robić i mówić.
Musisz pozwolić mi samemu ogarniać sprawy.
Wiem, że czasami przesadzam…
ale chcę, byśmy byli zespołem.
Ja też.
Przepraszam.
Wiem, że sporo
to moja wina.
Czasami czuję, że nie jestem dość dobry.
Niełatwo jest być…
z taką kobietą jak ty dla faceta takiego jak ja.
Ty masz wszystko.
Po prostu…
Skarbie.
Bez ciebie nie mam wszystkiego.
Już ci to mówiłam i jeszcze raz powtórzę.
Nie zależy mi na pieniądzach.
Wierzę w ciebie.
Wierzyłam w ciebie, gdy powiedziałeś mi o swoich planach na biznes,
a byłam wtedy początkującą aktorką.
Nadal w ciebie wierzę.
Spójrz na siebie.
Zainwestują w ciebie dwa miliony randów.
- Przepraszam. - W porządku.
Obiecuję,
że będę mniej zolekować.
Okej.
I może jeszcze jakaś terapia dla par?
No. Bo w zasadzie nic tutaj nie jest normalne.
Nie. To niemożliwe.
Okej. Kocham cię i fajnie, że rozmawiamy.
- Ale możemy stąd iść? - Tak.
Dobra. Pomóż mi.
Trzymam cię. Wstajemy.
- Dobra. - Okej?
Tak.
Okej, Supermanie.
Nie martw się.
Wydostanę nas stąd i się pobierzemy.
PENSJONAT W DOLINIE NATURY
Mój chłopak.
Nie, jest źle.
Bardzo źle.
Przeszukaliśmy pokoje. Kagiso ani Zoleki tam nie ma.
Nie zameldowali się. Coś takiego!
Pracownik powiedział, że widział, jak wchodzą do lasu.
- Tam? - O tam.
Chodźmy ich poszukać.
Phatudi, za nami.
- Czemu on wciąż to powtarza? - Chodźmy!
Poczekam tu. Nie będę drałować w szpilkach.
Wiesz co? Nie tak sobie wyobrażałam grudzień.
Wiem, ale…
Będzie dobrze.
- Tylko… - To się nie zdarza w USA.
- Racja. - Właśnie.
Zaczekaj, tato.
Właśnie. Poczekaj.
Tato.
Hej. Już w drodze na lotnisko?
Omphile, mamy tu poważne problemy.
Kagiso i Zoleka zniknęli.
Znowu?
Nie, chwila. Czyli nie wrócicie dzisiaj?
Jutro ślub, a ja potrzebuję telefonu.
Myślisz tylko o tym?
Omphile!
Odkąd rozmawiasz z chłopcami, jesteś bardzo niegrzeczna.
- O Boże! Nie rozmawiam z… - Cicho bądź.
Bez szacunku powiedziałaś,
że jesteśmy złymi rodzicami i nie słuchamy.
- Tak. - Coś takiego.
- Ciekawe czemu. - Omphile!
- Mój pakiet danych! - Nieważne, pa.
Rany.
Żono, jesteśmy dobrymi rodzicami, prawda?
Tak.
Nie jesteśmy doskonali, ale się staramy, prawda?
- Tak. - Właśnie.
Tato!
Widzisz? Udawałaś pannę młodą, siedząc pod kocem
w świętym dniu loboli.
- To przyniosło pecha. - Odpowiedz.
- Nie. Proszę. - Nie.
O kurka! Skąd ty to wziąłeś?
Zwędziłem z pokoi, gdy szukałem Kagiso.
To mi przypomina, jak przy drinku zacieśniałam więź z Tylerem Perrym.
No co ty. Piłaś z Tylerem Perrym?
- Z Madeą? - Tak, z nim.
- Serio? - No wiesz…
Piłam, oglądając MasterClass, ale to bez różnicy.
Tak, zgadza się.
Jak znajdę Kagiso i Zolekę, dam im 75 randów.
Żeby zarejestrowali małżeństwo.
Rany.
- Tato, zaczekaj. - Poczekaj, tato.
Chwileczkę.
Powiedz nam prawdę. Gdzie jest mama?
Pewnie ją odtrącił tak samo jak nas.
Wasza matka was nie chciała!
Dlatego odeszła. Szczęśliwi?
Jesteście zadowoleni?
Tato, jesteś kłamcą.
O rany. Dobry wieczór wszystkim.
Przepraszam. Nie wiedziałam, że nas szukacie.
Tato, czy możesz raz w życiu powiedzieć nam prawdę?
Nie chciała być matką.
Nie możemy ufać niczemu, co mówisz.
- Powiedz prawdę, tato. - Nie wierzycie mi?
Idę do domu.
Gdy zrozumiecie, że chcecie prawdy, zadzwońcie do mnie.
- Przyjadę. - Zaczekaj.
Idziesz do domu? Tato?
Tato!
- Zatrzymajcie go. - Tato?
- Tato! - Zaczekaj.
Coś przegapiliśmy? Co się stało?
Langa?
Langa, co…?
- Ja zaraz… - Ciociu, weź!
Amo?
- Po prostu… - Powoli. Pomogę.
Ona żyje? Chodźmy więc do niej.
Nie. Nie będzie zadowolona.
Tato, nie możesz jej przed nami ukrywać.
Daruj sobie, tato. Sami jej poszukamy.
Gdybyście wiedzieli, jak wiele zrobiłem, żeby was chronić…
Chronić? Niby jak, tato?
Wiesz, jaka trauma
towarzyszy przez całe życie dziecku, które wychowywało się bez matki?
Mój syn, Langa, byłby wychowywany przez babcię.
Babcia pomagałaby mi, żebym nie dostawał lania od mamy.
Chroniłaby mnie.
Jeśli tak myślicie,
pozwólcie, że pokażę wam, jak wspaniałe życie byście mieli.
Idziemy. Do samochodu.
- Chodźcie. - Mamy za nim iść?
Zostańmy.
- Kazali zostać. - Okej. Idziemy?
Czekajcie!
CZEMU CIĘ NIE MA? CO Z PRÓBĄ?
BĘDZIE ŚLUB?
Kurde.
Zaczekajcie na mnie. Kuleję.
- Te garnki są za ciężkie. - Umiesz gotować?
- Tak? - Dam ci…
- Nie. - No ładnie!
Co tak długo? Wszyscy są głodni.
A wiesz, jak głód wpływa na wujka.
Opowiada historyjki.
Przygotuję mu jedzenie.
Ty i Luyolo? Serio?
Tak. No i co z tego?
- Poważnie? - Tak.
Chcesz się odegrać na Sicelo, prawda?
Przestań, Golide! Rany!
Zwyzywaj mnie. Co jest grane?
- Nic nie powiem. - Mów!
- Nie. - Ale Luyolo?
O co ci chodzi?
Dobra.
Czyli Sicelo może żyć dalej.
Wielbisz go milionami lajków i wyświetleń.
- Ale jak ja żyję dalej, to problem. - Czekaj.
Po pierwsze, to #DrogaDoMiliona.
Po drugie, musisz wyluzować.
Bo ostatnio jesteś większą zołzą niż zwykle.
Musisz JMK.
- JMK. - Jedz, módl się, kochaj.
Taki film!
Nie tylko twój wujek je ogląda.
O rany. Szok!
Szok, nie masz wstydu.
To nie twoja sprawa.
Boję się desperacji.
Wujku, wyjaśnij mi to. O co chodzi z babcią Zoleki?
Odpuść sobie, chłopcze.
Nie widziałem takiego zwrotu akcji od czasów Senzo i Jasona z Generations.
Nie, to niemożliwe.
Szok!
Ale jazda!
Członkowie rodziny Dzana mają aktorstwo we krwi, hańba.
Dajcie im scenariusz, aby grali.
Udawał, że żona nie żyje? Już mi starczy tego przedstawienia.
Ciociu, nie dramatyzuj.
- Weź! - Ja dramatyzuję? Co?
Idą.
Szybko.
Pośpiesz się.
Nie przewróć się. Uważaj.
- Hej. - Cześć.
- Zaraz wracam. - Dokąd idziesz?
Precious do mnie dzwoni.
Nie wiem, co jej powiedzieć.
Że przyjedziemy.
Ślub ma się zacząć o 15. Damy radę, prawda?
Jak? Moja rodzina się kłóci, a ja mam kuśtykać do ołtarza?
Chyba trochę to potrwa.
Zo, jedźmy.
Chwileczkę, Langa.
Kagiso, powinniśmy odwołać ślub.
Wreszcie mówisz z sensem, złotko. W końcu coś rozsądnego.
Zrób tak. Śmiało.
- Doreen! - Nie potrzebne nam jej dramy.
Chwileczkę.
Gdyby nie Zoleka, KG nie mógłby nawet
zapłacić loboli, bo ona dała mu kasę.
- Co? - Kagiso!
Chwileczkę. Zaczekaj!
- Ożeż. - Słucham?
Co powiedziałaś?
Dziewczyno.
Tęczowa ciotka cię obraziła. Nie pozwolę na to, chyba że to zlecę.
- Okej. - Zoleka, puść ją!
Okej.
Czyli zapłaciłaś własną lobolę?
- Możesz iść! - Zaczekaj chwilę!
Daj spokój.
Kagiso.
Pozwoliłeś, żeby Zoleka zapłaciła własną lobolę?
Nie, daj spokój.
Naprawdę na to pozwoliłeś?
Jak Poncjusz Piłat.
Pokonałeś mnie. To niewiarygodne.
- Rany. - O nie.
I co teraz?
- Jesteśmy. - To właściwe miejsce?
Może tutaj spotyka się z przyjaciółmi.
- Rosalina. - Mzwamadoda, o co znowu chodzi?
Oto twoje dzieci.
Rany. Rozmawialiśmy o tym dawno temu.
Co znowu?
Nie wierzą mi.
- Mamo… - Stój.
Nie róbcie zamieszania.
Ludzie patrzą.
Mamo, tata twierdzi, że nas porzuciłaś.
To prawda.
Słuchajcie.
Nigdy nie chciałam dzieci.
To on ich pragnął.
Dałam mu je, ponieważ go kochałam.
I postanowiłaś ich porzucić?
Spójrz. Prezentują się świetnie.
Są piękni i wyglądają…
na bogatych.
Rozumiecie?
Posłuchajcie.
Kupcie mi jakiś sześciopak w prezencie świątecznym.
Ej!
Więc tylko tyle dla ciebie znaczymy, mamo?
Sześciopak? Serio?
To moja muza!
Same widzicie, dzieci.
Wystarczy.
Posłuchajcie.
Wiecie co?
Chcę żyć tutaj, wśród zmarłych.
Nie wskrzeszajcie mnie.
Powiedział, że umarłam, prawda?
Niech tak zostanie.
Takie okrucieństwo na starość, babciu? Nie powinnam cię nawet tak nazywać.
Całe szczęście, że nie ma cię w ich życiu.
Chwila. Babalwa?
O rany.
Moim zdaniem, babciu,
wiele straciłaś.
Twój syn jest najwspanialszym wujkiem.
To jemu ufam najbardziej.
A twoja córka, moja mama,
jest dużo lepszą matką niż ty.
Nie umiesz nawet tańczyć.
Kim ty jesteś?
Szok!
Kagiso.
Naprawdę pozwoliłeś, by Zoleka zapłaciła swoją lobolę?
Poślubiła samą siebie.
Wujku, mówiłem, że nie wykorzystałem tych pieniędzy.
Dostałem je, gdy sprzedałem auto.
Ile razy mam to powtarzać?
O rany.
Dlaczego siedzimy tu jak strażnicy?
Jedźmy do hotelu. Jest już rano.
Chcę wziąć kąpiel.
Nie wzięłam ubrań. Mieliśmy wrócić wczoraj.
Jedźcie, ja poczekam na Zolekę. Droga wolna.
Przyjechali.
Khutso. Już są.
O rany.
Nadal tu jesteście?
To dzień naszego ślubu.
Wszyscy mogą wracać do domu.
Dzisiaj nie będzie żadnego ślubu.
Panie Dzana, chwileczkę.
Proszę. Z całym szacunkiem,
ale nie wyjadę bez poślubienia Zoleki.
Z całym szacunkiem, ale chcemy iść spać.
- Jesteśmy zmęczeni. - Rany!
Rozumiem, ale…
Posłuchajcie.
Zeszły rok pokazał nam,
że dramaty w rodzinie to norma,
ale liczy się to, czy się wspieramy.
Bez względu na wszystko.
Jak widać, wszyscy tu jesteśmy.
Wiem, że zawaliłem, ale złożyłem Zolece obietnicę.
Zamierzam zrobić, co w mojej mocy, by jej dotrzymać,
bo ta kobieta mnie wybrała
i za każdym razem jej wybór pada na mnie.
Proszę dać mi szansę pokazać, że też ją wybrałem.
Kagiso ma rację.
Tato, wiem, że wiele cię to kosztowało,
ale nadal tu jesteśmy.
To dowód, że miłość jest najważniejsza.
Tak, wiem, że czasami bywa lekkomyślna i głupia.
I wydaje się niewarta tego całego bólu.
Ale gdy ją znajdziesz
i poczujesz w głębi duszy,
nie da się od niej uciec.
Nauczyłam się, że w miłości nie wszystko idzie po twojej myśli.
Ale w końcu sprawy się układają.
I to nic złego.
Jesteśmy tu teraz.
Co oznacza,
że nadal możemy się pobrać.
Bez tradycyjnego ślubu, wystarczy lobola.
- Jesteś pewna? - Tak.
To…
To właśnie jest najważniejsze.
Połączenie naszych rodzin.
No proszę! Dzieci mają rację.
Nie ma nic ważniejszego niż rodzina.
Fundament, który staramy się zbudować,
opiera się na rodzinie.
Dzieci,
przepraszam, że was okłamałem.
Ale nigdy nie przestałem o was dbać.
Nadal mi na was zależy.
Więc jak?
Powiększmy tę rodzinę!
Zróbmy to, co Dzana robią najlepiej!
Dobrze powiedziane.
Wszystko jasne.
Sądzę, że trzeba…
szczęśliwie zakończyć ten dzień.
Wróćmy do negocjowania loboli.
Wracamy do negocjacji. Chodźcie.
Dziękuję, tato.
- Moja synowa. - Dziękuję, mamo.
Dziękuję panu.
- Nieźle. - Co nie?
DZIEŃ ŚLUBU
Mamy pannę młodą!
- Witaj w rodzinie! - Gratulacje.
- Panowie. - Witamy.
Dzień dobry.
Możemy porozmawiać?
- Zabierasz nam go? - Tak.
Zgadza się.
Nie, porozmawiajmy.
- Chodzi o coś poważnego? - Tak.
Nie zapomniałam o byłym.
Wiesz, że nie lubię gierek.
Mówię poważnie.
Przez cały ten czas byłam Katlego Shozi.
Dawno nie byłam Katlego Phatudi.
Teraz wiem, że muszę na nowo odnaleźć siebie.
Jeść, modlić się, kochać.
To film o…
Nie. Nieważne.
Posłuchaj, przykro mi.
Naprawdę cię lubię.
Nie martw się, kochanie.
Jak już się odnajdziesz,
panno Phatudi,
wiesz, gdzie mnie znaleźć.
Cóż, tato…
Chcę przeprosić za swoje zachowanie w ostatnich dniach.
A raczej w ostatnich latach.
Po prostu myślałem, że jesteś czarnym charakterem.
Oboje jesteście już rodzicami.
Zawsze będziecie chronić swoje dzieci.
Nawet jeśli będą między wami nieporozumienia,
będziecie je chronić.
Tato, dlaczego milczałeś,
zamiast powiedzieć nam, że w domu było tak źle?
Znacie mnie.
Jestem człowiekiem czynu, a nie słów.
To nie mój styl. Nie styl Dzana.
To, czy coś powiesz, czy nie,
ma znaczenie.
To prawda.
Gdybyś umarł, a my nie wiedzielibyśmy, co zabrałeś ze sobą do grobu,
do końca życia prześladowałoby nas twoje milczenie, a nie nieobecność.
No i proszę. Inwestycja w edukację się opłaciła.
Uczę się od ciebie.
Taka wyszukana angielszczyzna?
Mogłeś mnie sprzedać.
Patrzcie!
Ci Phaduke. Jak oni się zowią?
- Phatudi. - No tak.
Jak ja ich uwielbiam.
Dosłownie kocham.
- Tacy już są, tato. - Taki wielki dramat.
I to w jednym tygodniu.
To raczej telenowela.
Jak ich nazwałeś, tato?
Phakude.
Phakude!
- Są jak Jay-Z i Beyoncé. - Przestań.
Z całym szacunkiem, ale oddajcie Omphile telefon.
Ciągle do mnie wydzwania.
Macie kupić Meiki pakiet danych.
Dziecko, zamierzamy oddać jej telefon,
jak wrócimy.
- Okej. - Mogliśmy go nie brać.
- Powinniśmy do niej zadzwonić. - Dobrze.
- Racja. - Teraz.
Halo?
- To połączenie wideo. - Co?
Połączenie wideo.
Kiedy wracacie?
Zapłaciliście mi tylko za jeden dzień.
Tylko za jeden.
Kupimy ci pakiet danych na przyszły miesiąc.
Dziękuję.
- Dzięki. - Omphile.
Oddamy ci telefon, jak wrócimy do domu.
Przepraszam, że go zabraliśmy.
Prawie zrujnowaliście mi życie. Mało brakowało.
To były tylko dwa dni, Omphi.
Dla zakochanych to lata świetlne.
Omphile, masz chłopaka?
Znowu przesadzasz.
Nie lecę na chłopców.
Tak. Podobają mi się dziewczyny.
A na ślub chciałam zaprosić Tshidi.
O rany.
Omphile, dziecko.
Pokochamy każdego, kogo pokochasz.
- Dobrze? - Okej.
Super. No to wracajcie.
- Szybko! - Dobrze, kochanie.
- Już! - Pa.
Przynajmniej…
nieszybko zajdzie w ciążę.
Czyli nie jesteśmy przeklęci.
Szczęścia! Hurra!
Super.
Ten ślub to nasz wspólny sukces.
Szok.
Doreen.
Czy w końcu przyznajesz i akceptujesz to,
że ja, Godfrey, także jestem Phatudim?
Jesteś Phatudim,
gdy musisz nim być.
Gdy chcemy, żebyś był Phatudim, to nim jesteś.
- Widzisz… - Zaczekaj!
Nie, ty!
Jeden komplement i już chcesz się przytulać?
- Spadaj. - Jesteśmy rodziną.
Nie. Wkurzasz mnie.
Za najlepszego drużbę i najlepszą druhnę wszech czasów.
- No i… - Co?
- Za to, żeby to był ostatni raz. - O tak. Zdecydowanie.
Co?
Jesteś bardzo seksowna.
Z ciebie też ciacho.
Znasz xhosa? Myślałem, że tylko angielski.
Na przykład…
Chodźmy sobie porozmawiać.
Jesteś wszechstronna.
- Witam, pani Phatudi. - Cześć.
Fajnie to brzmi.
Zobacz. Dzieciaki sobie biegają.
- Coś pięknego. - Tak.
To już oficjalne.
Tak i nie.
Musimy jeszcze zrobić jedną rzecz.
Okej.
Jaką pannę młodą chcesz?
OFICJALNY DZIEŃ ŚLUBU
Jaką pannę młodą chcesz? Bo ja też nią jestem
Jaką pannę młodą chcesz?
Bo ja też nią jestem
Jaką pannę młodą chcesz? Czego chcesz?
Bo ja też nią jestem
Jaką pannę młodą chcesz?
Teściowo, jaką pannę młodą chcesz?
Czego chcesz?
Teściowo, jaką pannę młodą chcesz?
To dzień ślubu, zaślubiny
TWOJA ENERGIA NADAL ŻYJE SPOCZYWAJ W SPOKOJU
Napisy: Joanna Kuboń