Cześć, młoda.
No więc... kupiłem ci matchę.
- Spoko. - Wyglądasz spoko.
Policja zaprasza nas na posterunek,
może włóż skarpetki i buty?
Albo bez skarpetek.
Nawet gdybym specjalnie spaliła mu dom,
- żaden sąd by mnie nie skazał. - Nie wiem, czy mówić to na głos,
może lepiej przećwiczyć wersję, że to był wypadek?
Nie muszę ćwiczyć prawdy.
Dobre! Jeśli tego nie wpleciesz, ja to zrobię.
- Uczesałaś się? - Tak.
Z tyłu też?
Podoba mi się, fajnie.
Tato, zgubiłam kapeć, podsuniesz? Dziękuję.
Butów nie zdejmujemy.
- Śmietanka. - Dzięki. - Wiem, jak to wygląda,
zwłaszcza, że się pokłóciliśmy i byłam wkurzona.
Przepraszam, zasłuchałem się i nie notuję, więc nadgonię.
Motyw: jest.
Nie musi ćwiczyć, jeśli mówi prawdę.
- Mam to zapisać? - W każdym razie...
wzięłam jego "Wojnę i pokój" i podpaliłam.
Celowo spaliłaś moje pierwsze wydanie Tołstoja?
Tak.
Przekład Clary Bell jako jedyny z angielskich zawiera drugi epilog.
- Świetnie się palił. - Czyli spożarowała pani książkę.
- Nie ma takiego słowa. - Na pewno jest. - Nie ma.
- Jest. Nie sprawdzam, tylko muszę... - Nie ma. - Sprawdzam coś innego.
Spaliłam książkę, ale dom to był wypadek.
Właśnie.
Archie, chciałbyś dodać coś, co pomogłoby twojej żonie?
Skoro Katie twierdzi, że to wypadek, to tak było.
Sprawa zamknięta.
Proszę mi nie mówić, jak mam wykonywać swoją pracę.
Czy mówię panu, jak pisać "Roostera"?
Bo podpowiedziałbym, żeby facet był karateką.
- Może. - Fajnie, co? Mógłby się bić...
Moje sztany! Jedyne, które nie spłonęły!
- "Sztany". - Ręczniki? - Poproszę!
- Chryste... - Prawie nie ma śladu.
Nie byłam pewna, czy mogę na ciebie liczyć, więc dzięki.
Jasne.
Nadal cię kocham.
Ekstra.
Twój tata wie, że Sunny...
została zapłodniona?
Szalony sposób na zdystansowanie się!
Nie. Boże, nie! Wystarczy mi upokorzeń.
Nie wiem, czy je urodzi. Ciągle zmienia zdanie...
Będziesz dawał znać? Bo uwielbiam ten suspens.
Dlaczego nam to zrobiłeś?
Może znów chciałem być z kimś, kto uważa, że jestem świetny.
Wszystkie nasze rozmowy były o tym, jak muszę się zmienić.
Wiem, że mam wady, przyznaję.
Dzięki samoświadomości
o wiele łatwiej było mi ci wybaczyć. Bo już wybaczyłem.
Pozostaje tylko pytanie...
czy ty zdołasz wybaczyć mi?
Cofnijmy. Czy ty...
Ty wybaczasz mi?
Tak.
Komu nie odbija po trudnym rozstaniu? Tak jest z Katie.
Fakt.
Kiedy dziewczyna nie poszła ze mną na studniówkę, rzuciłem liceum.
- Pojechałem w trasę za Limp Bizkit. - Serio?
Pan zgadnie, ile razy wywołali mnie na scenę?
Siedemnaście.
Siedemnaście?
Widział pan, żeby kogoś wywołali siedemnaście razy?
To niebywale wysoka liczba.
- Wywołali mnie trzy razy. - Katie to dobre dziecko.
Ty chuju! Masz szczęście, że nie zostawił pistoletu.
A jednak zostawiłem.
- Uwaga! - Chryste! - Broń na podłodze.
Zawsze źle go wkładam... O tak.
W ROLACH GŁÓWNYCH
ROOSTER
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Zanim zaczniemy,
"Przegląd Ludlow" czeka na wasze wiersze i opowiadania.
Mówię wam, nie ma to jak zobaczyć swoje dzieło w druku.
Moja pierwsza publikacja wciąż wisi na lodówce taty
obok magnesu Buldogów Georgii
i telefonu do hydraulika nieżyjącego od sześciu lat.
Moje rzeczy nie trafią na lodówkę.
Bo piszę o realu, a w realu przyciągam.
Trójkąty.
laska z laską, MILF, DILF, Eli.
- Co? - Nadziać cię?
- Mam astmę. - Weź nebulizator.
Eva, spokój!
Wróćmy do Emily Dickinson.
Walt, podwójne espresso w dużym.
Dzięki.
Nasza barista chyba sama ścięła sobie grzywkę.
- Coś jest bardzo nie tak. - Nie mam czasu na Beverly.
Przyszły wieści o Zielonej Inicjatywie...
Zarząd wciska mi skomplikowaną politykę.
Spacer z kawą? Odreagujesz.
- Nie wiem. Dzień dobry, dziekanie. - Profesor Shepard. Cześć, stary.
Cristle, prześlesz mi akta studentki Gracie Shaw?
Twierdzi, że ma ADHD, a ja myślę, że jest leniwa i tępa.
- Albo ma pod górkę. - Kibicujmy jej.
- Jak możesz się z nim przyjaźnić? - Trzymam go na dystans.
- Macie dziś kolację o 19:30. - Dziękuję.
Mój błąd.
Walt, możemy...
Cześć. Jak tam?
- Świetnie. - Super.
- Jak spałaś? - Jak spałam?
Pójdę już.
- Mogę o coś spytać? - Wejdź. O co chodzi? - O Katie.
Wal, tylko nie pytaj, jak spałem. O co z tym chodziło?
O nic.
Błagam, energia erotyczna wisiała w powietrzu jak w Ameryce Łacińskiej.
- Wiem, dżentelmen nie mówi o całusach. - Nie całowaliśmy się.
A więc chciałeś, ale odmówiła?
Ona chciała, a ty odmówiłeś.
- Jak to robisz? - Mikromimika.
Dawaj ploty, a potem przejdziemy do twojej sprawy.
Jestem tu, by się upewnić, że posada Katie jest bezpieczna.
Absolutnie nie jest. Spaliła zabytkowy dom.
- Niechcący! - Zaatakowała wykładowcę na posterunku.
- To specjalnie. - Lubię Katie,
ale mam też za zadanie ochronę tej instytucji, a z tym mam kłopot.
Kłopot z głowy. Katie zrezygnowała.
Nieprawda.
O rany, ale wielka czcionka.
Pozwól, że z nią porozmawiam.
- Proszę. Jako przyjaciel? - Przyjaciele się zwierzają.
Serio?
Dobrze.
Dylan była mną zauroczona.
- Poszły konie! - Zupełnie nie poszły.
Priwiet, mamoczka.
- Co masz z okiem i spodniami? - Zabawna historia.
- Schodziłem ze Stone Hill i upadłem. - Boki zrywać.
- Pisałaś, co się dzieje? - Tak.
Mówiłam, że jestem w ciąży?
- Nikt nie rozumie moich żartów. - Musisz wiedzieć, że to poważna decyzja
- i cokolwiek postanowisz... - Urodzę je.
- Świetnie. - Nie powinnam, z miliona powodów.
- Miałam jechać na Burning Mana! - Byłabyś zachwycona.
Ale jak bym nie próbowała go nie chcieć, to nadal chcę.
Oczywiście.
Przepraszam... tylko to duża rzecz.
Wiem. Dla mnie też.
Ale za godzinę mam rozmowę o stażu, więc gdybyś mógł udawać, że jesteś za...
- ...byłabym wdzięczna. - Jestem! Na 100%.
Raczej na 80%, ale dobra.
...teraz mama znów musi iść do szpitala i robić te wszystkie badania,
- a ona je kluski... - To niesamowite, ale zaczekaj.
jakby...
Dzień dobry, profesorze. O co chodzi ze spodniami? Są super!
Miałaś kiedyś wrażenie, że wszystko, na co pracowałaś, wymyka ci się z rąk?
Przez najbliższe pół roku zamierzałem pisać książkę.
Nie oszukuję się, wiem, że literatura faktu to nie przepis na bestseller,
- ale zachwyceni byliby zachwyceni. - Ja bym była.
A zamiast tego będę jeździł Toyotą Sienną
po kurczaka z rożna do Costco.
Mama ma Siennę, bagażnik otwiera się stopą.
- Przepraszam, że to na ciebie zwalam... - Gina.
- Zwalaj na mnie, co chcesz. - Proszę?
Nie do ciebie, Rolandzie.
Halo? Tak.
Podchodzę do recepcji, bo znów się zatrzasnąłem...
i podają mi chochlę...
z kluczem, który otwiera wszystkie drzwi.
- Przeurocze miasto! - Wiem, co robisz.
- Ale już postanowiłam. - Nic nie robię.
"Nowa Anglia, zaufaj trendom".
- A to co? - Całoroczny sklep bożonarodzeniowy.
Całoroczny? Jak się utrzymuje?
Bo ma świetną czekoladę.
Muszę zacząć gdzieś od nowa, z dala od tego szumu...
Tato!
O Boże, podają ją z miętowym patyczkiem do mieszania.
Myślisz, że nie kojarzę patyczków? Mieszkam tu od trzech lat, uwielbiam je!
Więc nie poddawaj się z powodu malutkiego niepowodzenia!
Dobra, kilku koszmarnych niepowodzeń.
Żartujesz? Mama rzuciła cię pięć lat temu i poddałeś się o, tak!
Ja chociaż chcę zacząć od nowa.
Nie ukrywam się na Florydzie przed życiem, to żałosne.
- To było zbyt okrutne, przepraszam. - Nie szkodzi. - Przepraszam.
I nie ukrywam się. Zbieram też muszle.
I zastanawiam się nad przystąpieniem do sekty.
Poszerzam "Przegląd Ludlow", łączę numer zimowy z wiosennym.
Musisz mi zaakceptować budżet.
Prośba niegodna damy.
Nowe Centrum nadwerężyło dotacje, musimy zacisnąć pasa.
Z pewnością, ale "Przegląd" to podstawa programu humanistyki.
Wydział poezji jest tym, co przyciąga studentów.
Tak, to wielka rzecz. Zjawiają się w bluzach ulubionych poetów.
- "E.E. Cummings!". - Pierdolony dinozaur.
Chodź! Podobno masz 20 minut na spacer.
- 15! - Dzięki!
Muszę ci opowiedzieć o spięciu z Riggsem,
- żeby mnie nie podkopał przy kolacji. - Dobrze, ale...
chcę usłyszeć ze szczegółami, jak rzuciłaś się na Grega.
- Słucham? - Szanuję to, też bym zapolował.
Szpakowate ciacho.
Jestem tu parę dni, a już będę tęsknił.
Nie zasunęłam kura.
Z pewnością jest to fajny temat dla twoich koleżanek, ale ja nie muszę...
To wiatrowskaz.
Miejscowa tradycja: ktoś z wykładowców go chowa,
a jeśli student go znajdzie, wszyscy mają wolne.
- Żałuję, że tego nie zrobiłam. - Więc zostań i to zrób!
Śmiało!
Nigdy jej takiej nie widziałam.
- Już wiemy, czemu jest wyjątkowa. - Co? - Nie, nie, nie!
To ty powiedziałaś, że zrozumiałabyś, gdyby była jakoś wyjątkowa. Teraz wiemy.
Trzymaj się kursu, jesteś gwiazdą!
- Nie jestem! - Jesteś.
- Jestem przegrywem. - Nie jesteś!
Jestem i kończę z tym miejscem. Idź na kakao, wiem, że tylko o tym myślisz.
Nie myślę o kakao!
Walt! Zgodziła się, zostaje.
Świetna wiadomość.
- Proszę. - Dzięki, Beverly.
Coś jest na rzeczy.
Cieszę się.
Miejscowy policjant bywa nadgorliwy,
ale wezmę go do sauny i pogadam.
Katie będzie musiała napisać przeprosiny do Rady, ale...
Sprzątamy po sobie!
Ale może zwalić wszystko na kobiece sprawy:
- hormony, niedobrane leki. - Ucieszy się.
I po krótkim zawieszeniu będzie mogła startować.
Jestem ci bardzo wdzięczny. Dzięki.
Wiesz, że Teddy Roosevelt uratował futbol?
Nie.
W 1905 zginęło 20 studenckich futbolistów.
Teddy wezwał trenerów do Białego Domu i pomógł zmienić grę,
ratując rozrywkę Ameryki. Wiesz, czemu ci to mówię?
Na pewno zrozumiem.
Nasz najlepszy prezydent nie był altruistą.
Chciał, by jego syn grał dla Harvardu, nie ryzykując pęknięcia czaszki.
Coś z tego miał.
Jeśli kiedykolwiek będę mógł coś dla ciebie zrobić, daj znać.
Zostań pisarzem rezydentem.
- Nie. - Tylko do końca semestru.
Miałbym powód do dumy: autora, o którym rodzice faktycznie słyszeli.
- Pochlebiasz mi... - Spójrz na to.
Nazwisko twojej eks figuruje na nowym Centrum Studenckim.
- Jesteś tu jak rodzina. - Przesada.
Poza tym, tak naprawdę nie daję ci wyboru.
To warunek.
- Serio? - Serio.
Moja dłoń zwykle nie jest tak ciepła. To przez kakao.
Przepraszam!
Siadamy.
Przezabawna historia...
Dzień dobry.
Stanęliśmy na tym, jak Lenin miał obalić dynastię Romanowów.
Przepraszam, stało się coś obłędnego. Mój przyjaciel Roland,
- kolega z akademika... - Studiował pan w Cambridge?
Owszem. Ktoś słuchał.
Chce, żeby stary Archie był jutro gadającą głową w BBC News.
Okazuje się, że jestem "ważnym głosem w brytyjsko-rosyjskich relacjach".
Nie moje słowa!
- Ale nie mogę, mamy zajęcia. - Co?
- Nie mógłbym wam tego zrobić. - Musi pan!
- Tak? - Tak!
- Co myślisz? - Tak.
- Liv? - Wymiecie pan. - No jasne. Benji?
Spierdalaj.
- Czyli dobrze? - Super!
Dzięki, że mogłem poudawać, że trzeba mnie namawiać.
Wróćmy do tego, jak towarzysz Lenin wyrżnął młode Romanowówny.
- Proszę. - Bekon!
- Smacznego. - Dzięki.
Pakuję się
- W porządku? - Nie wiem.
Moja córka ma kłopoty, nienajlepiej je znosi.
- Pytałem, czy pan skończył. - Tak.
Możesz to przeznaczyć na paszę dla kolegów.
Panowie.
Keczup.
- Może nie jestem najlepszym tatą? - Ciąg dalszy? Dobra.
- A co, zaniedbywał ją pan? - Nie.
- Był pan alkoholikiem? - Co? Nie...
- Molestowanie? - Nie! - Klapsy? Nie oceniam.
- Należy oceniać! Dziękuję. - Poradzimy sobie.
- Tobie też. - Jasne.
No proszę.
Dzięki Bogu, normalna osoba.
Powiedziałeś Waltowi, że chciałam się z tobą przespać?
Cześć.
Nie... werbalnie.
Słyszałaś o mikromimice?
Więc nie powiedziałeś, cytuję:
"Dylan była mną zauroczona"?
Co?
Tak, powiedziałem.
Dokładnie te słowa, ale bez przechwałki.
Powiedz to bez przechwałki.
- "Dylan była mną zauroczona?". - Nikt tak nie mówi.
Chwaliłem się. Praktycznie dudniłem pięściami w klatę.
Przepraszam! Jak mogę się zrehabilitować?
- Postaw mi śniadanie. - Już. Tommy, potrzebuję cię!
Kurczę.
Niech to chuj...
Elizabeth miała rację.
Kiedy tylko Katie miała problem, rzucałem się. Jestem rzucaczem.
Czyli zawsze mogła na ciebie liczyć?
- Cholera. Przeżyła to? - Przesadzałem.
I teraz nie ma narzędzi do radzenia sobie z przeciwnościami.
Odejdzie i nic nie mogę na to poradzić.
- Opowiem ci coś. - Ale nie o Teddym Roosevelcie?
- Nie. O mnie. - Dobrze.
W młodości dostałam się na Uniwersytet Georgii.
- Buldogi. - 20 minut od domu, łatwizna.
Ale dostałam się też do Brown. Megadaleko
i bałam się, że wszyscy będą mądrzejsi ode mnie,
więc wybrałam Georgię.
Pewnego dnia tata wręcza mi dwa bilety do Providence na Rhode Island.
Żadne z nas nie było poza stanem,
byłam meganakręcona na wycieczkę i pojechaliśmy.
Z małą Katie ciągle podróżowaliśmy. Była wszędzie.
Uwielbiała Pragę, mówiła "Plaga".
- Nie skończyłaś. - W Providence...
od razu poczułam, że muszę iść na Brown. I poszłam.
Bądź jak mój tata. Znajdź sposób.
Nieważne jaki. Byle wiedziała, że ci zależy.
Boże...
Dawaj. Dawaj!
Co ja robię? To głupie.
Nie!
Mam go!
- Nie wierć się. - Boże...
Katie spaliła moje ubrania, podbiła mi oko,
a to ja wyjdę na idiotę przed milionem ludzi. To nie fair.
A więc to Katie.
- Nie mówiłeś. - Tak.
Dobra, tak, to ona. I zrobił się z tego wielki syf.
Wymykam się z hotelu co rano, żeby nie wpaść na jej tatę,
który oczywiście tu mieszka i wyjada wszystkie orzeszki w barze.
- Facet ubóstwia orzeszki. - Ja też.
- Czemu mnie to spotyka? - Pytasz retorycznie czy odpowiedzieć?
Dam radę.
Może niektórzy widzą w tobie narcystycznego fiuta,
który prosi się o pięść. Jak widać.
- Tak mnie widzą? - Niektórzy.
- Ty też? - Nie!
Nie zawsze.
Wolisz mieszkać w hotelu niż u mnie.
U niektórych budzi to... konsternację.
Masz współlokatorkę. A mieszkanie razem to poważny krok.
- Będziemy mieli dziecko. - Dobra...
czemu chcesz być z takim draniem?
Na początku głównie chodziło o twarz. Ale potem też o umysł. I ten akcent.
To jak seks z Paddingtonem.
- I to na mnie działa. - Mądry miś nosi pod kapeluszem kanapkę.
- Co? - Tak mówi miś.
Każdy jest mieszanką dobrych i koszmarnych cech.
Neurologia uczy nas, że mózg jest plastyczny,
czyli sami się tworzymy.
A ty jesteś na rozdrożu,
ale myślę, że się postarasz i zostaniesz tym, na kogo cię stać.
- A jeśli nie? - To ruszę dalej.
Gotowe, coś jeszcze? Podkreślić usta?
- Podziękuję. - Tchórz.
Wracam na zajęcia.
- Ty go zasunąłeś? - Tak, ja.
Zrobiłeś to, na co ja się nie odważyłam, żeby mnie pogrążyć?
Wiem, że nie lubisz, gdy nazywam cię gwiazdą, ale nią jesteś.
- Błagam. - Pogódź się z tym!
Ale ostatnio wykonałaś kilka przegrywowych ruchów.
Wiem, bo znam to z autopsji. Kiepszczak wyczuwa kiepszczaka.
Miałaś rację, nie odbiłem się.
I nie jestem odporny. Mam nadzieję, że ci tego nie przekazałem.
Kochasz to miejsce.
Żeby zostać, musisz być tylko odważna.
I napisać list, że jesteś psychicznie chora.
Jezu.
Pomóż mi go napisać.
Nowo otwarte Centrum im. Elizabeth Stoddard.
Jak widzicie, zachowaliśmy oryginalną ceglaną fasadę z 1821 r.
- Cristle powiedziała, że tu jesteś. - Nienawidzę tego budynku.
Na klasyk neogotyku nałożyli szklarnię.
- I dołożyli burgerownię. - Właśnie. Poświęcamy tradycję
dla mnożenia grubasów? Już mamy ich mnóstwo.
- Nie wolno. - Dziękuję.
- Z czego ten nastrój? - Trudna kolacja z dziekanem Riggsem.
Musiałem mu powiedzieć, że tniemy budżet.
Mam wrażenie, że tylko tym się zajmuję.
Ludzie proszą mnie o coś, na czym im zależy,
ja muszę odmawiać, a oni mają pretensje.
Przyjaciele wiedzą, że to twoja rola. Nie będziemy mieć pretensji.
Oby.
Muszę przenieść "Przegląd Ludlow" do sieci. W ramach Zielonej Inicjatywy.
Drukowany fruwa po kampusie, jakby wybuchła fabryka papieru.
Nie możesz, wkurzysz mnóstwo osób!
Nie, wkurzę 36 publikujących
i dwa razy tyle rodziców. I...
siebie.
Czytam go od deski do deski, co roku.
Przykro mi.
"Co powiedziawszy, jest mi bardzo przykro, byłam rozstrojona ..."
- "Rozstrojona" mi nie leży. - Nie?
- Zamienię na "przytłoczona". - To twój list, nie musi być świetny.
Ale jest super.
Gotowe.
Spójrz na niego. Mogę go schować, tak?
- Jest twój. - Zostawię to na czarną godzinę.
Kiedy pierwszy raz zobaczę chuja z wózkiem.
Czekaj, co?
Przepraszam, znów zapomniałem klucza.
Nie ma sprawy. Często się panu zdarza.
Wiem, jestem na siebie wściekły!
Jak Kreml może zareagować na śmiałe posunięcie Downing Street?
Na pewno nie pójdzie gładko...
- Zrobiłeś jej dziecko?! - To chochla?
Panie Bates, jest pan na żywo w BBC.
- Czy to Greg? - Tak.
Wpierdol mu!
O Boże.
Eli...
Podać ci inhalator?
Cześć.
- Spacer z kawą? - Nie mogę, jestem zajęta.
Dzięki za odpuszczenie tej niefortunnej sprawy z pożarem.
Żaden problem.
Kiedy byłeś w lodzie, nie widziałeś przypadkiem mojego pistoletu?
- Nie. - Pewnie zostawiłem w samochodzie.
A nie! Na strzelnicy.
Gdzie lepiej zostawić broń? Trudno ją upilnować.
Spróbuję nie wzbudzać konsternacji.
Jestem dowcipniejsza, niż myślą.
Dzięki.
Kurwa, ten typ.
- Jak się masz, Mo. - Wprowadzasz się?
Dzięki, że przyszłaś mnie pożegnać.
Nie jestem zdruzgotana, że wyjeżdżasz, bez obrazy...
ale cieszę się, że przyjechałeś.
Ja też.
- Kocham cię. - Nawzajem.
Pa, tato.
Pa, kochanie.
Do poniedziałku!
- Co? - Jedź!
ZDJĘCIA
MUZYKA
WYSTĄPILI