N'aber kızım?
Sana matcha aldım.
-Böyle iyiyim. -İyi görünüyorsun.
Polis karakola gitmemizi istedi de.
Çoraplarını ve ayakkabılarını giymek ister misin?
Ya da çorap giyme, o da olur.
Evini bilerek yakmış olsam bile
hiçbir jüri bana ceza vermez.
Bence bunu kendine saklamalısın.
Bunun kaza olduğunu nasıl söyleyeceğine pratik yaparsın belki.
Zaten kazaydı, buna gerek yok.
Güzel, bunu sen söylemezsen ben söylerim.
-Saçını taradın mı? -Evet.
Arkasını da mı?
Gayet güzel zaten, beğendim ben.
Baba, terliğim masanın altında kayboldu. Bana doğru ittirsene.
-Al bakalım. -Sağ ol.
Ayakkabılarımızı çıkarmayalım.
-Alın, biraz krema. -Gerek yok.
Bunun nasıl göründüğünü biliyorum. Özellikle Arch’la kavgalıyken
ve ben çok öfkeliyken.
Pardon. Bir saniye. Dinlemeye dalmışım. Yazmam da lazım.
Bir saniye, yetişeyim. Sebep? Var.
Doğruyu söylüyor, pratik yapmasına gerek yok.
-Bunu da yazayım mı? -Neyse...
Savaş ve Barış kopyasını aldım ve ateşe verdim.
İlk baskı Tolstoy'umu alıp bilerek mi yaktın?
Evet, yaktım.
İngilizce çeviriler arasında ikinci son sözü olan tek baskı.
Clara Bell'in çevirdiğini.
Aşırı iyi yandı ama.
O zaman kitabı kundakçılıkladın.
-"Kundakçılıklamak" diye bir fiil yok. -Evet, var.
-Hayır, fiil değil. -Evet fiil. Ve sözlükten bakmıyorum.
-Bir şeye bakacağım. -Fiil değil dostum.
Başka bir şeye bakıyorum.
Kitabı yaktım ama evi yakmam kazayla oldu, yemin ederim.
Aynen öyle.
Archie, karına bu durumda yardımcı olabilecek
bir şey söyleyebilecek misin?
Katie kazayla oldu diyorsa öyle olmuştur o zaman.
-Buyurun işte. Dava kapandı. -Kes şunu.
Polisliği nasıl yapacağımı söylemeyi kes.
Rooster kitaplarını nasıl yazacağını söylemiyorum ya.
-Peki. -Ama şunu söyleyeyim.
Ben adama karate yaptırırdım.
-Olabilir. -Eğlenceli olurdu.
Birileriyle dövüşürdü falan.
Pantolonum.
Yangında yanmayan tek pantolonum buydu.
-"Pantolon". -Peçete getireyim mi?
-Evet, lütfen. -Tamam.
Hiç belli olmuyor.
Beni savunacağından emin değildim o yüzden sağ ol.
Ne demek.
Seni hâlâ seviyorum.
Peki.
Şey, baban Sunny'nin şey olduğunu biliyor mu...
Hamile kaldığını.
Durumdan kaçmak için cümleyi ne güzel çevirdin.
Hayır, bilmiyor. Yeterince rezil oldum.
Sunny çocuğu istiyor mu, emin bile değilim.
Hep çok yanardönerlidir kendisi.
Bana da haber verir misin? Gizemlerin çözülmesine bayılırım.
Bize neden bunu yaptın ki?
Galiba harika olduğumu düşünen biriyle olmak istedim.
Son zamanlarda tüm konuşmalarımız benim değişmem gerektiğiyle ilgiliydi.
Ve evet, kabul ediyorum. Sorunlu yanlarım da var.
Açıkçası öz farkındalığım seni affetmemi kolaylaştırdı da.
Affettim bile, biliyor musun? Ama tek bir sorum var.
Sen beni affedebilecek misin?
Bir saniye... Bir geri gidelim.
Sen mi...
Sen mi beni affettin?
Evet.
Kim kötü bir ayrılıktan sonra biraz delirmez ki?
-Katie bunları yaşıyor işte. -Evet, doğru.
Lise balosuna çağırdığım kişi beni ekince liseyi bıraktım.
Evet, Limp Bizkit'in peşine takılıp yola düştüm.
-Cidden mi? -Evet.
Beni kaç kere sahneye çağırdılar biliyor musun?
On yedi.
On yedi mi?
Sen hiç sahneye 17 kez çağrılmış birini gördün mü?
Cidden aşırı fazla bir sayı.
-Ben üç kez çağırıldım. -Katie iyi biridir.
Mal herif. Polisin silahını burada bırakmadığına dua et.
Aslında bırakmıştım. Şunu kenara alayım.
-Dikkat! -Tanrım!
Silah yere düştü.
Asla düzgün koyamıyorum. İşte... Oldu.
Başlamadan söyleyeyim, Ludlow Review için başvurular açık.
Şiirlerinizi ve kısa öykülerinizi bekliyoruz.
Yazdıklarınızı basılı bir şekilde görmek dünyadaki en güzel şey.
Benim basılan ilk yazım hâlâ babamın buzdolabında asılı.
Georgia Bulldogs magnetinin
ve bir de altı yıl önce ölen tesisatçımızın numarasının yanında.
Benimki buzdolabına asılmaz.
Gerçek hayatla ilgili yazıyorum.
Gerçek hayatta taliplerim çok.
Üçlüden bahsediyorum.
Kız kıza. Olgun kadın. Olgun erkek.
-Eli. -Ne oldu?
-Sana dildoyla gireyim mi? -Yeter.
-Astımım var. -İlacını da alırız.
Eva. Frenle kendini.
Neyse. Emily Dickinson'a dönelim.
Walt, duble espresso, büyük bardakta.
Ah, sağ ol.
Sanırım favori baristamız kâkülünü kendisi kesmiş.
Bugün çok tuhaftı.
Şu an Beverly'yi düşünemem.
Yeni bir çevre dostu girişim haberi aldık ve...
Mütevelli heyeti bana çok karmaşık bir politikayı dayatıyor.
Tamam. İstersen kahve içerken yürüyelim. İçini dökersin.
-Bilemedim. Günaydın Dekan Riggs. -Selam.
Profesör Shepherd. Selam.
Cristle. Bir öğrencinin dosyasını istiyorum, Gracie Shaw.
DEHB'si olduğunu söylüyor.
Bence tembel ve biraz aptal.
Veya gerçekten zorlanıyordur.
Hepimiz onu pohpohlayalım.
Bu adamla nasıl yakın olabilirsin?
Yakın değiliz, aramıza mesafe koyuyorum.
Akşam 19.30'da yemeğiniz var.
Sağ ol Cristle.
-Ay, pardon. -Selam Walt.
Biraz konuşalım...
Selam, n'aber?
-İyi. -Güzel. İyi uyudun mu?
-"İyi uyudun mu" mu? -Evet.
-Ben çıkayım. -Peki.
-Bir sorum var. -Senin için ne yapabilirim?
Katie'yle ilgili.
Sor. Nasıl uyuduğumu sorma ama. İçim ürperdi.
-Orada mesele neydi? -Hiçbir şey. Bir mesele yoktu.
Hadi oradan. Aranızda bariz bir cinsel gerilim vardı.
Latin Amerika'dayız sandım.
Biliyorum, özelini açan biri değilsin.
Özel bir şey yaşamadık.
İstedin ama o hayır dedi.
O istedi ama sen hayır dedin.
-Nasıl anlıyorsun? -Mikro ifadelerden.
Evet, dedikoduyu patlat bakalım, sonra işini hallederiz.
Hayır, ben Katie'nin işinin güvende olup olmadığını öğrenmeye geldim.
İşi güvende değil tabii. Tarihi bir fakülte evini yaktı.
Kazayla oldu ama.
Ayrıca karakolda bir profesöre saldırdı.
O bilerek oldu işte.
Açıkçası ben Katie'yi severim.
Ama bu kurumu korumakla da görevliyim
ve ikisi aynı anda zor oluyor.
Neyse ki derdimiz çözüldü.
Katie istifa etti.
Hayır, etmedi.
LÜTFEN BUNU İSTİFAM OLARAK KABUL EDİN.
Kocaman yazmış.
Lütfen, bir şey yapmadan onunla bir konuşayım.
Arkadaşın olarak ricam.
Arkadaşlar sırlarını paylaşır.
Cidden mi?
Tamam.
Sanırım Dylan benden hoşlandı.
-İşte şimdi konuşuyoruz. -Konuşmuyoruz aslında.
Gözüne ve pantolonuna ne oldu?
Komik hikâye aslında. Stone Hill'de yürürken takılıp düştüm.
-Komikmiş. -Evet.
-Mesajını görüp geldim. İyi misin? -Evet. Hamileyim demiştim ya.
Kimse şakalarımı anlamıyor.
Bak, çok zor bir karar, biliyorum.
-Kararın ne olursa olsun... -Çocuğu aldırmıyorum.
Süper.
Bu bebeği doğurmamam için milyonlarca sebep var, biliyorum.
-Burning Man'e katılacaktım. -Oraya bayılırsın.
Ama istememeye ne kadar çalışsam da niyeyse istiyorum.
Tabii ki.
Tamam, pardon, özür dilerim.
Sadece... Bu çok büyük bir şey.
Biliyorum. Benim için de öyle.
Ama bir saat içinde staj görüşmem var.
Ve sen de hevesli davranırsan benim için çok iyi olur.
Tabii, yüzde yüz hevesliyim.
Yüzde 80 hevesli gibisin ama o da olur.
Annemin yine hastaneye gitmesi gerekecek.
Yine test yaptıracağız ve iğnelerden nefret ediyor.
-Çok stresli... -Hemen geliyorum.
Her şey... Tamam.
Selam Profesör Bates.
Pantolonunuza ne oldu? Neyse ne, bayıldım.
Bazen sanki uğraştığın her şey
ellerinden kayıp gidiyormuş gibi geliyor mu?
-Evet. -Önümüzdeki altı ay boyunca
kitabımı yazacaktım.
Ne diyorum ben ya? Kurgusal olmayan jeopolitik bir kitap
gidip en çok satanlar listesine girmez ki.
İlgisi olan insanlar cidden sever ama.
-Ben severdim. -Onun yerine Toyota Sienna'mla
Costco'ya gidip her gün kızarmış tavuk alacağım.
Annemde de Sienna var. Bagajı ayağınızla açabilirsiniz.
Bütün bunları üstüne yıktığım için üzgünüm.
-Gina mıydı? -Gina.
-Üstüme ne istersen yıkabilirsin. -Pardon, ne dedin?
Sana demedim Roland.
Alo? Tabii.
Anahtarımı unuttum diye resepsiyona gittim çünkü kapıda kaldım.
-Tamam. -Elime bir çorba kepçesi tutuşturdular.
Üstünde tüm kapıları açan bir anahtar vardı.
Bu kasaba amma şirin yer.
Ne yapmaya çalıştığını biliyorum, kararım kesin.
Bir şey yapmıyorum.
New England, heyecanını saklama. Tanrım, bu ne böyle?
-Yıl boyunca açık bir Noel dükkânı. -Yıl boyunca açık bir Noel dükkânı.
-Nasıl batmıyorlar? -Çok güzel sıcak çikolata yapıyorlar.
Baba, tüm bu dedikodunun olmadığı bir yere gidip yeni sayfa açmak istiyorum.
-Şaka mı bu? -Baba.
İnanamıyorum.
Karıştırmak için naneli şeker çubuğu veriyorlar.
Sence ben bunu bilmiyor olabilir miyim?
Üç yıldır burada yaşıyorum. O çubuklara bayılırım.
Ufak bir olay yüzünden pes etme o zaman.
Tamam, birkaç tane berbat olay.
Bunu sen mi diyorsun?
Annem beş yıl önce seni terk edince pes ettin ya.
En azından ben yeniden başlamak istiyorum.
Her şeyden saklanmak için Florida'ya taşınmıyorum. Çok acınası.
Of, bu çok ağır oldu, özür dilerim.
-Sorun değil. -Özür dilerim. Çok ağır oldu.
Ayrıca ben saklanmıyorum.
Deniz kabuğu da topluyorum.
Bir de tarikata katılmayı düşünüyorum.
Ludlow Review'u büyüteceğim.
Bir sayı yerine iki tane çıkacak.
Kış ve ilkbahar sayısı. Bütçe için onayın lazım.
Bu soruş şekli bir bayana hiç yakışmadı.
Yeni öğrenci merkezi gelen bağışları kuruttu.
Bütçemiz biraz kısıtlı yani.
Öyledir ama dergi sanat programının yapıtaşlarından biri.
Şiir Departmanı buraya öğrencileri çeken nadir şeylerden biri.
Biliyorum. Büyük.
Yeni öğrenciler en sevdikleri şairlerin olduğu tişörtler giyiyor.
E. E. Cummings.
Şerefsiz dinozor herif.
Hadi. Cristle kahve yürüyüşü için 20 dakika verdi.
-15. -Sağ ol Cristle.
Az önce Riggs'le atıştım ve sana anlatmam lazım.
Akşam yemeğinizde beni kötü göstermeye kalkarsa diye.
Peki, tamam ama sen de kendini Greg'in üstüne atışının
tüm detayını anlatacaksın.
-Pardon? -Saygı duydum. Şansını denemişsin.
Greg yere bakan yürek yakan çıktı be.
Birkaç gündür buradayım
ama cidden çok özleyeceğim.
Horoza hiç dokunmadım.
Bu konuyu yakın arkadaşlarınla konuşmak eminim eğlencelidir
-ama ben duymak istemiyorum. -Rüzgâr gülünden bahsediyorum.
Burada gelenektir.
Profesörlerden biri alıp kampüste bir yere saklar.
Eğer bir öğrenci bulursa herkes bir gün tatil yapar.
Keşke bir kez yapmış olsaydım.
Tatlım, o zaman gel yapalım.
Evet. Hadi.
Onu hiç bu şekilde görmemiştim.
En azından onu özel yapan neymiş gördük.
-Yuh artık. -Hayır, hayır.
Sen kendin söyledin ama.
Onu özel yapan neymiş öğrensem içim rahatlar, dedin.
Artık öğrendik ama bu seni üzmesin.
-Sen bir yıldızsın. -Öyle diyorsun da değilim baba.
-Öylesin. -Eziğin tekiyim.
Hayır, tatlım. Of, değilsin. Tatlım, ezik değilsin.
Eziğin tekiyim. Buradan gitmek istiyorum.
Git sıcak çikolatanı iç. Şu an düşündüğün tek şey o.
Hayır, değil tatlım.
Walt, Katie kalıyor, gitmeyecekmiş.
-Çok sevindim Greg. -Al.
-Sağ ol Beverly. -Rica ederim.
Bu kızda bir sıkıntı var.
Katie'ye sevindim.
Polis memurumuz biraz fazla hırslıdır.
Onu saunama davet eder bir güzel konuşurum.
Katie'nin kurula özür mektubu yazması gerekecek.
Hanımlar, beyler çöpleri çöpe atalım.
Olanları kadınsal şeylere atabilir.
Hormon, yanlış hap.
Bu fikre bayılacak.
Kısa bir uzaklaştırmadan sonra her şey normale döner.
Teşekkürler, çok minnettarız.
Rica ederim Walt.
Teddy Roosevelt'in Amerikan futbolunu kurtardığını biliyor musun?
Hayır.
1905'te 20 kolejli futbol oyuncusu öldü.
Teddy tüm koçları Beyaz Saray'a çağırdı.
Oyunu geliştirdi ve Amerika'nın en büyük hobisini kurtardı.
-Bunu neden anlatıyorum sence? -Bilmem ama sonradan anlaşılır.
En iyi başkanımız bunu millete yardım için yapmadı.
Oğlu sakatlanmadan
Harvard'da oynasın diye yaptı.
Ama o da kazançlı çıktı işte.
Walt, senin için yapabileceğim bir şey olursa söylemen yeter.
Konuk yazarlık işini al.
-Hayır. -Dönem sonuna kadar sadece.
Ebeveynlerin de bildiği
çok satan bir yazarın bünyemizde olması harika olur.
-Teveccühünüz. -Bana bir iyilik yapıp şuna bak Greg.
Eski karının ismi yepyeni öğrenci merkezimizin adı oldu.
Sen de ailemizin bir parçasısın yani.
Abartmayalım bence.
Ayrıca sana seçim şansı vermiyorum ki.
Anlaşma yapıyoruz aslında.
-Öyle mi? -Öyle.
Elim normalde bu kadar sıcak değil, sıcak çikolatadan oldu.
Pardon, pardon, oturalım.
Bugün acayip bir şey oldu.
Günaydın. En son kaldığımız yerde
Lenin, Romanov hanedanını devirmek üzereydi.
Pardon. Çok acayip bir şey oldu.
Bir dostum var, adı Roland. Üniversitede oda arkadaşıydık.
Cambridge'te okumuştun, değil mi?
Evet, öyle. Birileri kulak vermiş.
Benim, önemsiz Archie'nin, yarın BBC Haberleri'nde konuşmamı istedi.
Dedi ki, "Birleşik Krallık ve Rusya ilişkilerinde ses getiren birisin".
Ben demedim, sayın yargıç.
Of. Ama gidemem.
-Dersimiz var... -Önemli değil.
-Gidemem. -Gitmen lazım ama.
-Gideyim mi? Ne dersiniz? -Evet, git.
-Gideyim mi? Cidden mi?
-Liv? -Ortalığı yakarsın.
Tabii ya. Benji, sen ne diyorsun?
Kes sesini Benji.
-İyi miyiz? İyiyiz. -Evet.
İkna edilmem gerekiyormuş gibi yaptığınız için sağ olun.
Peki, şimdi Yoldaş Lenin'in o pis Romanov kızlarını katledişine dönelim.
ART'S DELI
Peki.
Buyurun beyler.
-Teşekkürler. -Afiyet olsun.
Sağ ol.
KATIE EŞYALARIMI TOPLUYORUM
-İyi misin dostum? -Bilmiyorum Tommy.
Kızım zor şeyler yaşıyor.
Pek kaldıramadı da.
Anladım da yediniz mi?
Ha, evet. Şuradaki hayvan dostlarına verebilirsin.
Beyler.
Ketçap.
-Belki de iyi bir baba değilimdir. -Hâlâ anlatıyor musun?
Peki. Tamam.
Ne yaptın, kızı görmezden mi geldin?
Hayır.
-Alkolik miydin? -Ne? Hayır.
-İstismar ettin mi? -Tanrım, hayır.
-Dövmüşsündür. Yargılamak yok. -Hayır.
Ayrıca öyle şeyler yargılanır. Sağ olun.
Biz böyle iyiyiz, yardımınıza gerek yok yani.
-Ben... Sen de git. -Peki, tabii.
-Kimleri görüyorum? -Sonunda aklıselim biri.
Walt'a seninle yatmaya çalıştığımı mı söyledin?
Hayır... Merhaba.
Hayır.
Sözlerimle söylemedim. Mikro ifade diye bir şey duydun mu hiç?
"Dylan beni çekici buldu" diye bir cümle kurmadın yani.
Ne? Evet. Kurdum. Öyle söyledim.
O kelimeleri kullandım ama hava atar gibi değildi.
Hava atmaz gibiydi yani.
Dylan beni çekici bulmuş.
-Hiçbir insan böyle konuşmaz. -Hava...
Resmen götüm kalkmıştı. Affedersin.
-Kendimi nasıl affettirebilirim? -Yemek ısmarla.
Anlaştık. Tommy, burada gelir misin?
Of, hayır.
Kahretsin ya.
Neyi takas ederdin?
ARCHIE BİR SAATE EKRANDAYIM
Sürekli sizin yerinize cevap veriyorum.
Duvara konuşuyorum sanki.
Biliyor musun Elizabeth haklıydı.
Katie ne zaman sorun yaşasa burnumu soktum.
Burun sokucuyum.
Yani kızının yanında mı oldun?
-Peki. -Aman.
-İyi mi peki? -Abarttım.
O yüzden zorluklarla başa çıkacak beceriyi edinemedi.
Çekip gidecek ve elimden hiçbir şey gelmiyor.
-Greg, sana bir hikâye anlatayım. -Roosevelt hakkında olmasın.
-Yok, benim hakkımda. -Tamam, iyi.
Küçükken Georgia Üniversitesi'ne kabul edildim.
-The Bulldogs. -Evimin 20 dakika uzağındaydı. Süper.
Ama Brown'a da kabul edildim ve orası çok uzaktaydı.
Bir de oradaki çocuklar benden daha zekidir diye korktum.
O yüzden Georgia'yı seçtim.
Bir sabah babam önüme iki bilet fırlattı.
Rhode Island'a sürdük.
İkimiz de daha önce eyaletten çıkmamıştık, gezeceğimiz için çok heyecanlıydım.
-Basıp gittik biz de. -Biz de Katie küçükken
sık sık seyahat ederdik.
Her yeri gördü.
Prag'a bayılmıştı. "Pvag" deyip dururdu.
-Neyse, sen devam et. -Providence'a varınca...
-Peki. -...hemen hissetmiştim.
Brown'a gitmem gerekiyordu, ben de gittim.
Babam gibi ol.
Kalbine giden yolu bul.
Ne yaparsan yap ama yap.
Kızına onu umursadığını göster.
Hadi be, hadi.
Ne yapıyorum ben?
Çok saçma, kahretsin.
Çık.
Eyvah, eyvah.
Tuttum!
-Ah! -Mızmızlanma.
-Bitti neredeyse. -Tanrım.
Katie bütün giysilerimi yaktı, gözüme yumruk attı.
Ama milletin önünde ben aptal gibi gözüküp rezil olacağım.
Bunu Katie mi yaptı?
Ve bana söylemedin.
Evet, tamam. Doğru.
Tamam, o yaptı, evet.
Tüm olanlar saçmalığın daniskası resmen.
Her sabah babasıyla karşılaşmamak için otelden gizlice çıkıyorum.
Adam oteldeki tüm çerezleri götürüyor.
-Adam çereze bayılıyor. -Herkes çereze bayılır. Ben de bayılırım.
Bunlar neden benim başıma geliyor?
Öylesine mi sordun yoksa cevap istiyor musun?
-Gönder gelsin. -Bence sebebi bazı insanların seni
yumruklanması gereken bir narsist olarak görmesi.
-Öyle de olmuş. -İnsanlar beni öyle mi görüyor?
Bazı insanlar, evet.
-Sen de öyle mi görüyorsun? -Hayır.
Her zaman değil.
Yani benim dairemde kalmak yerine otelde kalıyorsun.
Bazı insanlar bunu kafa karıştırıcı buluyor olabilir.
Ev arkadaşın var ve aynı evde yaşamak büyük bir adım.
Çocuğumuz olacak.
Peki, tamam, o kadar şerefsizsem neden benimle berabersin?
Temel sebebi yüzün ama zekân ve aksanın da bir etken.
Cidden, Ayı Paddington'la sevişiyormuşum gibi oluyor.
-Ve bende işe yarıyor. -O zaman bilge ayı
şapkasının altında hep reçelli çörek saklarmış.
-Ne? -Ayı öyle diyor ya.
Her insan karmaşık özelliklere sahiptir. İyi ve kötü özellikler.
Nörobilime göre beyinlerimiz esnek.
Tekrar ve niyet sayesinde kim olacağımızı seçiyoruz.
Bence sen bir dönüm noktasındasın ve kendini geliştirerek
olabileceğini bildiğim o adama dönüşeceksin.
-Dönüşmezsem? -O zaman hayatıma devam ederim.
İşte. Bitti.
Başka bir şey ister misin? Cesur bir ruj mesela.
-Gerek yok. -Korkak.
Ben derse döneyim.
-Sen mi aldın? -Evet.
Yapamadığım tek şeyi yaptın. Daha kötü hissedeyim diye mi?
Peki.
Bak, sana yıldızsın dediğimde hoşuna gitmedi ama öylesin.
-Yapma. -Öylesin. Aş şunu.
Ama son zamanlarda biraz ezikçe şeyler yapmaya başladın.
Biliyorum çünkü ben de bunu yaşadım.
Beceriksizin hâlinden beceriksiz anlar.
Katie, benim hakkımda yanılmadın. Ben yeni bir sayfa açamadım.
O kadar dayanıklı da değilim. Umarım bu özelliğim sana geçmemiştir.
Hadi ama burayı çok seviyorsun.
Tek yapman gereken birazcık cesur olmak.
Bir de akıl hastası olduğuna dair mektup yazmak.
Yok artık.
Yazmama yardım et.
Elizabeth Stoddard Öğrenci Merkezi açıldı.
Tam arkanızda 1821'den kalan orijinal tuğla girişi görebilirsiniz...
-Cristle burada olduğunu söyledi. -Sağ ol.
Bu binadan nefret ediyorum.
Neogotik mimarinin klasik bir örneğini alıp
üstüne sera yapıştırıvermişler.
-Burger yeri de koymuşlar. -Aynen.
Geleneği ne için bırakıp gidiyorum ki? Daha çok şişko çocuk için mi?
-Bizde onlardan çok var. -Sesli söyleme.
-Sağ ol. -Tabii.
Bunların hepsi nereden çıktı?
Dekan Riggs'le zor bir yemek oldu. Bütçesini kestiğimizi söyledim.
Sanki işim bundan ibaretmiş gibi.
İnsanlar gelip bana umursadıkları şeylerden bahsediyorlar.
Ben de hayır demek zorunda kalıyorum, bana bileniyorlar.
Gerçek dostların işin gereğinin bu olduğunu bilir.
-Sana bilenmeyiz. -Umarım öyledir.
Ludlow Review dergisini online yapmamız gerekecek, yeşil girişim yüzünden.
Her sene baskı çıkarıyoruz ama kampüste çöp gibi uçuşuyorlar.
-Fabrika patlamış gibi. -Walt, bunu yapamazsın.
-İnsanlar çok kızacak. -Hayır.
Yazıları basılan 36 öğrenci kızacak.
72 ebeveyn de.
Bir de ben.
Her sene çıkan her şeyi okuyorum.
Çok üzgünüm.
"Son olarak içtenlikle özür diliyorum.
"Davranışım akıl almazdı..."
-Bunu beğenmedim. -Cidden mi?
"Bunalımdan kaynaklı" diyeceğim.
Senin mektubun, mükemmel olmasa da olur.
Ama bayıldım.
Tamam, bitti.
Şuna bak.
-Ben saklayacağım. -Hepsi senin.
Burada tutacağım, arada moral olur.
Mesela o şerefsizi bebek arabasıyla görünce.
Bir dakika, ne?
Selam. Pardon, yine anahtarımı unuttum.
Sorun değil.
-Sık sık unutuyorsun ama. -Evet ya, salak gibi hissediyorum.
Sizce Rus hükûmeti
Downing Street'in bu cesur hamlesine nasıl tepki verecek?
"Rahat" bir süreç olmayacağı kesin...
Kızı hamile mi bıraktın?
PROFESÖR RUSYA'NIN YAPTIRIMLARINA TARİHİ BİR BAKIŞ AÇISI SUNUYOR
Bay Bates? BBC ile canlı yayındasınız.
-O Greg mi? -Evet.
Patakla şunu.
Oha.
Eli. Eli!
İyi misin? Astım spreyini vereyim mi?
Selam. Kahve yürüyüşüne ne dersin?
Maalesef, çok meşgulüm.
-Selam. -Selam.
Şu üzücü yangın işini bir kenara bıraktığın için sağ ol.
Yok, ne demek. Sıkıntı değil.
Buz banyosundayken silahımı hiç gördün mü?
-Hayır. -Galiba palaskamda kaldı.
Hayır, hayır. Poligonda bırakmışımdır. Silah koymak için en iyi yer.
Koyduğum yeri hep unuturum.
Daha az göze batayım, dedim.
İnsanların düşündüğünden daha komiksin.
Sağ ol. Sağ ol.
-Şerefsiz herif. -Selam Mo, nasılsın?
Bu ne? Buraya mı taşınıyorsun?
Beni geçirmeye geldiğin için sağ ol.
Tabii.
Gidiyorsun diye yıkılıyor değilim.
Alınmak yok.
Ama cidden iyi ki gelmişsin.
Bence de.
-Seni seviyorum. -Ben de seni.
Görüşürüz baba.
Görüşürüz kızım.
Pazartesi görüşürüz.
-Bir dakika, ne? -Bas gaza!
ELM INN AT CABOT
Tercüme: Tuğçe Kılıç Dallı