"แซลลี่คิดถึงบ้าน"
โอเค ฉันทําได้
ฉันน่าจะนับแกะดู
เรานับแกะที่ค่ายรึเปล่า
บางทีเราอาจจะนับแรคคูน
ช่างมันเถอะ
การนอนให้หลับเป็นเรื่องของความตั้งใจน่ะแหละ
ฉันจะนอนหลับให้ได้
เริ่มเดี๋ยวนี้เลย
เดี๋ยวนี้ เดี๋ยวนี้
ฉันว่ามันชักจะเริ่มไร้สาระแล้วนะเนี่ย
ฉันต้องรีบนอนหลับ
เพราะอีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะเช้าแล้ว
ตื่นได้แล้วทุกๆ คน
ถึงเวลาเช้าอันแจ่มใสอีกครั้งที่ค่าย
เตียงห่วยแตก
หวัดดีตอนเช้า แซลลี่
มันดีอะไรนักหนาเหรอ
นอนไม่หลับเหรอ
ฉันจําตอนเข้าค่ายปีแรกได้
ฉันคิดถึงบ้านมาก จนนอนไม่หลับสองสามคืนแรกเหมือนกัน
ใครบอกว่าใครคิดถึงบ้านกัน
มีแต่เด็กเล็กเท่านั้นเหอะที่คิดถึงบ้าน
ความผิดฉันเหรอ ที่เตียงพวกนี้ไม่เหมาะสําหรับการนอนน่ะ
ไง ผิดเหรอ
ผิดเหรอ
ตัวอย่างที่ดีของอาการคิดถึงบ้าน
นี่เรียกว่ามื้อเช้าเหรอ
น้ําผลไม้นี่มีเนื้อผลไม้เยอะซะจนฉันต้องใช้ส้อม
น้ําผลไม้ไม่ควรจะเป็นก้อนๆ สิ
และอย่าให้ฉันต้องเริ่มพูดเรื่องข้าวโอ๊ตต้มเลย
เธอกินข้าวโอ๊ตต้มที่บ้านตลอด
แต่ว่าไอ้นี่มันบดหยาบเกินไป
ทําไมไม่ลองกินไข่ล่ะ
ไข่คนก็เละเกิน
พวกไก่ยังไม่ยอมกินไข่พวกนั้นด้วยซ้ํา
พวกไก่กินไข่ด้วยเหรอ
ฉันไม่ได้อยากจะโต้คารม
ฉันมองหามื้อเช้าที่กินได้อยู่
ช่างมันเหอะ
และก่อนที่นายจะพูดอะไร ฉันไม่ได้คิดถึงบ้าน
ฉันแค่กําลังจะขอให้ใครส่งเนยให้หน่อย
ใครๆ อยากมาเข้าค่ายทําไม
แน่ละ ธรรมชาติพวกนี้ก็สวยงามหรอกนะ
แต่มันไม่ได้แปลกใหม่อะไร
อย่างน้อยที่บ้านเราก็เปลี่ยนช่องทีวีได้
กระต่ายตัวนั้นพยายามมากเกินไป
เราเข้าใจ แกน่ารักแล้ว ผ่อนคลายเหอะ
ฉันไม่ได้คิดถึงบ้าน
ฉันแค่คิดว่าทุกอย่างที่บ้านมันดีกว่า และฉันคิดถึงมัน
มันแย่ตรงไหนกัน
ฉันกลับไปดีกว่า
ฉันไม่อยากถูกละมั่งกินเป็นอาหารหรอก
แปลกแฮะ
ฉันจําไม่ได้ว่ากระเป๋านี่เสียงดังแหลมๆ นะ
แกมาจากไหน
แกเป็นนกน้อยที่หน้าตาแปลกนะ
ดูเหมือนแกเป็นหนอนผีเสื้อส่วนนึง
แกมาอยู่ในกระเป๋าฉันได้ไงเนี่ย
แกกับฉันมาลงเอย ในที่ที่ไม่เหมาะกับเราเท่าไรงั้นสินะ
เราอาจช่วยให้อีกฝ่ายรู้สึกสบายใจขึ้นนิดนึง
แกคิดว่ายังไง
นี่มันเหมือนจําลองห้องของฉันที่บ้านมาเปี๊ยบเลย
หากฉันเพิ่มทีวีสักเครื่อง ซึ่งฉันต้องการมาตลอด
แกก็จะสะดวกสบายมากขึ้นที่นี่
นึกแล้วว่าแกจะชอบ
ไม่มีอะไรมาเทียบ ความสุขสบายของบ้านได้จริงๆ
งั้นเราควรทําอะไรกันดี
(ฮัดชิ่ว!)
เป็นความสนุกที่สุดที่ค่ายของฉันเลย
ฉันก็ติดค้างแกนะ เจ้านกน้อยประหลาด...
นกเหรอ นั่นใช่นกไหม
ฉันเจอมันในกระเป๋า
ห้ามเอาสัตว์ป่าเข้ามาในกระท่อมนะ
แต่... แต่...
ลูซิลล์พูดถูก แซลลี่
นกไม่ว่าแปลกยังไงก็ไม่ควรอยู่ในบ้าน
พวกมันควรอยู่ในธรรมชาติ
มันไม่ยุติธรรมกับพวกมัน
มาร์ซี่กับลูซี่พูดถูก เพื่อนตัวน้อย
แกไม่ควรอยู่ที่นี่
เราคิดแบบเดียวกันงั้นสินะ
รู้กันแค่เรานะ จริงๆ ฉันอาจจะคิดถึงบ้านนิดหน่อย
ลาก่อน เจ้านกน้อยประหลาด
(ฮัดชิ่ว!)
เงียบๆ หน่อยได้ไหมเนี่ย
ทิวทัศน์สวยงามอยู่นะ แต่ว่า...
อย่างน้อยที่บ้านเราก็เปลี่ยนช่องทีวีได้
ถูกต้องเลย
เธอเข้าค่ายฤดูร้อนครั้งแรกเหรอ
ใช่ แหงละ
รู้กันแค่เรานะ ฉันไม่แน่ใจว่ามันเหมาะกับฉัน
ไม่ใช่ว่าฉันคิดถึงบ้านหรืออะไร
ฉันนาโอมิ
แซลลี่
รู้นะ ฉันพบว่าบางอย่างที่ไม่สนุก
อาจสนุกมากขึ้นเมื่อเธอมีเพื่อนร่วมไม่สนุกด้วย
เราอาจไม่เพลิดเพลินกับมื้อเย็นด้วยกันได้
เข้าท่า ยังไงมันก็เริ่มมืดแล้ว
ฉันไม่อยากถูกละมั่งกินเป็นอาหารหรอก
คิดงั้นเหมือนกันเลย
(คู่มือลูกเสือบีเกิล)
"เหล่าลูกเสือบีเกิลนั้น: เชื่อถือได้"
สนูปี้ ช่วยเฝ้าไอศกรีมให้ฉันหน่อยได้ไหม
อาฮะ
จําไว้นะ ฉันเชื่อใจแกเรื่องนี้
ถ้าแกกินมัน ฉันจะรู้เพราะว่ามันจะหายไป
น้ํามะนาวนี่ต้องการน้ําแข็งเล็กน้อยเท่านั้น
แกทําอะไรน่ะ
ฉันไม่คิดว่าการยืนเปิดช่องแช่แข็งทิ้งไว้ เป็นความคิดที่ดีนัก
มันอาจทําให้ตู้เย็นทั้งตู้...
ลัดวงจร
ไอศกรีมโคนของฉัน หายไปแล้ว
และเมื่อคิดว่าฉันเอาไอศกรีมอันนี้มาให้แก
ที่อุตส่าห์เฝ้าของฉันไว้
อุตส่าห์ไว้ใจแก
รู้ไว้ วันนี้ร้อนมากทีเดียว
และรู้กันว่าไอศกรีมละลายได้
จะบอกให้นะ มีกันคนละก้อน
เราจะมีเวลาเหลือเฟือ ให้กินให้หมดก่อนพวกมันละลายอีกครั้ง
ฉันยังไม่เคยดูนกนอกเมืองมาก่อน
เธอว่าเราจะเห็นอินทรีหัวขาวไหม
หรืออาจเป็นเหยี่ยวออสเปรขนสีทอง
หรือว่าแม้แต่นกคาราคาร่า
การได้เห็นนกคาราคาร่า น่าตื่นเต้นใจใช่ไหมล่ะครับ
เธอคิดยังไงกับนกสีเหลืองที่กําลังเดินห้าตัวล่ะ
ฉันคิดว่าพวกมันยิ่งใหญ่ในแบบของตัวเอง
"จดหมายถึงเด็กหญิงผมแดง"
ทําอะไรอยู่เหรอ ชาร์ลี บราวน์
ฉันเพิ่งจะรู้ว่าเด็กหญิงผมแดง
ไปเข้าค่ายที่อีกฝั่งของทะเลสาบน่ะสิ
ฉันพยายามเขียนจดหมายหาเธออยู่
จากค่ายไหนๆ ทั้งหมดในโลก
เด็กผู้หญิงที่นายชอบ ต้องไปเข้าค่ายตรงข้ามฝั่งทะเลสาบซะงั้น
ฉันอยากจะเชิญเธอมาชมการแข่งเรือประดิษฐ์
แต่ฉันไม่รู้ว่าจะใช้คําไหนดีน่ะสิ
เอาเป็นแบบนี้ดีไหม
"เธออยากจะมาชม การแข่งขันเรือประดิษฐ์รึเปล่า"
สมบูรณ์แบบเลย
ว่าแต่การแข่งเรือประดิษฐ์อะไรนี่ มันคืออะไรกันแน่เหรอ
เป็นประเพณีของค่าย
ชาวค่ายสร้างเรือจากกระดาษลัง
เพื่อดูว่าลําไหนแล่นได้ไกลที่สุด ก่อนที่มันจะพังเป็นชิ้นและจมลง
งั้นการจมก็อยู่ในแผนด้วยเหรอ
ดูไม่เหมือนคุณสมบัติของเรือ
เอ้า เสร็จแล้ว
ทีนี้ฉันแค่ต้องส่งมันให้เธอ
วางแผนจะทําแบบนั้นได้ยังไง
เราห้ามออกจากค่ายโดยไม่มีผู้ใหญ่ดูแล
ก็จริง
แต่ฉันบังเอิญรู้จักกับบีเกิลตัวนึง ที่เชี่ยวชาญเรื่องการทําภารกิจสําคัญๆ น่ะ
หมายความว่าไง "ไม่" แค่อยู่อีกฝั่งของทะเลสาบเอง
แกยุ่งเรื่องอะไรนักหนา
นึกว่าแกต้องได้เครื่องหมาย เพื่อรักษาหมู่ลูกเสือบีเกิลของแกไว้
ต้องมีเครื่องหมาย สําหรับการช่วยเพื่อนที่เดือดร้อนแน่
นี่ไงล่ะ เครื่องหมายอุ้งช่วยเหลือ
"ลูกเสือบีเกิลควรมีเมตตาเสมอ ไม่เห็นแก่ตัว
และช่วยเพื่อนที่เดือดร้อนสุดความสามารถ"
โชคดี
อย่ากดดัน แต่ชะตาของฉันอยู่ในมือแก
ถ้าสําเร็จ นายจะได้ประจันหน้ากับเด็กหญิงผมแดงเลยนะ
มีแค่นายกับเธออยู่ด้วยกัน
ฉันไม่ได้นึกถึงเรื่องนั้น
ฉันควรจะพูดว่าอะไร
ปกติฉันเริ่มด้วย "หวัดดี"
รู้แล้ว ฉันจะไม่แค่เข้าร่วมการแข่งเรือประดิษฐ์ ฉันจะชนะ
แล้วฉันก็จะไม่ต้องพูดอะไร
ฉันจะแค่ยืนดูน่าประทับใจอยู่ตรงนั้น
ฉันค่อนข้างแน่ใจนะว่านายต้องพูด "หวัดดี"
เรือของนายไปถึงไหนแล้ว
คืบหน้าไปเยอะเลยทีเดียว
นายกับฉันอาจนิยามคําว่า "คืบหน้า" ต่างกัน
สิ่งที่นายเห็นตรงนี้คือการสร้างเรือที่สมบูรณ์แบบ
ก็แค่ต้องประกอบมันเข้าด้วยกัน
ฉันจะไปหากระดาษลังให้นายเพิ่ม
แล้วนายคิดว่าไง
แน่นอนว่ามันทําจากกระดาษลัง
หวังว่าสนูปี้จะโชคดีกว่า เรื่องไปส่งจดหมายของฉัน
สนูปี้ เด็กหญิงผมแดงจะมารึเปล่า
เธอชอบจดหมายของฉันไหม
มันอยู่ในมือแกใช่ไหมนั่นน่ะ
นี่แกไปรอบทะเลสาบ แต่กลับมาลงเอยที่นี่เหรอ
มันเกิดขึ้นได้ยังไง
สนูปี้ นี่กระดาษจากสมุดกิจกรรมของแซลลี่นี่นา
(แซลลี่)
เธอจะไม่มีวันได้จดหมายของฉันแล้ว
โอกาสดีที่สุดที่จะพบ และทําให้เด็กหญิงผมแดงประทับใจ
พังทลายหมดสิ้นแล้ว
และเมื่อคิดว่าเธออยู่อีกฝั่งทะเลสาบนั่นเอง
ร่าเริงหน่อย ชาร์ลี บราวน์
ฉันมีความรู้สึกว่าจดหมายนั่น จะส่งไปถึงเด็กหญิงผมแดงแน่นอน
ถึงนายอาจจะไม่ชอบวิธีที่มันไปถึงที่นั่น
เรือของฉัน
สนูปี้ ไม่
เรือประดิษฐ์ไม่ได้สร้างมา เพื่อล่องข้ามทะเลสาบนะ
การแข่งเรือประดิษฐ์กําลังจะเริ่มขึ้นแล้วจ้า
ผู้แข่งขันคนแรกของเรา คือเปปเปอร์มินต์ แพตตี้กับมาร์ซี่
สนูปี้ เร็วเข้า
เขาหายไปไหน เขาทําสําเร็จไหม
เขาพาเด็กหญิงผมแดงมารึเปล่า
เธออยู่ที่นี่แล้วรึเปล่า
สละเรือเลย
นายอาจชนะการแข่งนี้ได้จริงๆ นะ
เขามาแล้ว
ไง เธอได้จดหมายของฉันไหม เธอจะมาไหม
จดหมายมาจากเด็กหญิงผมแดงรึเปล่า
"ถึง ชาร์ลี บร..."
อย่างน้อยเธอก็รู้ชื่อฉันส่วนนึง
และฉันติดค้างอุ้งที่ช่วยเหลือนะ
เยี่ยม
เธอรู้ชื่อฉันส่วนนึง
นี่เป็นวันที่ดีที่สุดเลยล่ะ
ไชโย!
(สร้างจากการ์ตูนช่องพีนัทส์ โดยชาร์ลส เอ็ม. ชูลซ์)
คําบรรยายโดย ชลันธร เรืองภักดี
(ขอบคุณสปาร์กี้ อยู่ในใจของเราเสมอ)