SNOOPY NA OBOZIE
Mam świetny pomysł.
Poopowiadajmy sobie straszne historie.
Tak!
Świetny pomysł!
Kocham straszne historie.
Nie znam żadnych strasznych historii, Snoopy.
Może jednak coś sobie pośpiewamy?
Kurczę.
Zaczynajmy opowieści!
Zanim rozpoczniemy, chciałabym upiec sobie słodką piankę.
Nie ma?
Jak to się stało, że nie ma już pianek?
Snoopy!
„Historie przy ognisku”.
I wtedy zdała sobie sprawę,
że samochód, który ją śledził, nie mrugał światłami, by ją wystraszyć,
mrugał, żeby ją ostrzec, że ma...
niskie ciśnienie w oponach.
To wpływa na zużycie paliwa.
Oczywiście.
Nie było to straszne, ale nieco niepokojące.
Naprawdę pokręcona historia, Franklin.
Fajnie, że była straszna.
Pokazała przejętego obywatela i jego dobry uczynek.
Kto teraz?
Może ja.
Posłuchajcie historii o chłopcu z nawiedzonymi rękami!
Był sobie chłopiec, który kochał grać muzykę klasyczną.
Zagrałbyś w końcu coś współczesnego? Jak rock and roll?
Coś ponadczasowego jest też współczesne. Taka prawda.
Hokus-pokus.
Co to niby miało znaczyć?
Starał się, jak mógł, ale wszystko, co grał, brzmiało źle.
Beethoven był bebopem.
Rachmaninow był rockiem.
Mozart również był muzyką, której nie lubił.
No i to można nazwać muzyką!
I nie zagrał już Beethovena. Nigdy.
Fajnie, że historia miała bohatera.
Chłopca z nawiedzonymi rękami?
Wiedźmę, rzecz jasna.
Dobra, to kto następny?
Ja. Teraz ja!
Była sobie dziewczynka, która kochała pizzę.
Ale jadła ją tylko na specjalne okazje, jak jej urodziny.
Pewnego roku dziewczynka zamarzyła sobie...
żeby jeść pizzę przez cały czas.
Następnego ranka zjadła pizzę na śniadanie.
Potem pizzę na lunch.
I tak przez kolejne dni
jadła wyłącznie pizzę.
Cześć, Marcie. Poczęstujesz mnie swoją kanapką?
Ostatnio ciągle jem pizzę.
Proszę. Kanapka z serem.
Przecież to pizza.
Sierżancie, wszystko w porządku?
Jej życzenie o pizzy się spełniło...
ale to by było na tyle z pozytywów.
To się nazywa ironiczny zwrot akcji, Marcie.
Rozumiem, sierżancie.
To niepokojące.
Kto teraz?
Zrobiło się już bardzo późno.
- Ja! - Ja chcę!
Wybierzcie mnie.
Bez przerwy zmieniała kanały.
Ale przeklęty pilot sprawił,
że w telewizji były tylko...
wiadomości!
Jeśli wszechświat się rozszerza, to jest przecież logiczne,
że pewnego dnia osiągnie swój limit i zostanie mu jedna opcja:
skurczyć się.
Co wtedy, pytam?
Co wtedy?
Wydaje mi się, czy księżyc w czasie tych kilku minut znacznie się przybliżył?
Wygląda na to, że zostaliśmy tylko my, Charlie.
Tak. Racja.
Ty pierwsza.
Oto przerażająca historia dziewczyny, która w życiu miała zawsze „pod górkę”.
Obudziła się pewnego zwykłego dnia...
a raczej tak jej się zdawało.
Coś było jednak nie tak.
Najpierw poszła puszczać latawiec.
Ale zjadło go drzewo.
I odtąd było już tylko gorzej.
Żadnej nędznej walentynki?
Czy ten dzień może być jeszcze gorszy?
Od tego dnia nie widziano jej nigdy więcej.
To brzmi trochę upiornie.
Upiornie znajomo.
Dobra, starszy bracie. Teraz ty.
Naprawdę?
Hej! Patrzcie na gwiazdy!
Czyż nie są piękne?
Przestań się migać, Charlie.
Tak. Opowiedz coś upiornego.
Dobra. No to... To była noc taka jak dziś...
i w miejscu podobnym do tego,
z dzieciakami
nie takimi jak my.
I tam był ten...
krzak.
Ale to nie był zwyczajny krzak.
Tylko nawiedzony, który nagle ożył i przeraził wszystkich?
Do licha.
Doceniam starania Charliego Browna, ale jego historia nie była straszna.
To nawiedzony krzak!
Wygląda na to, że nie umiem opowiadać strasznych historii.
„I ty zostań skautem.
Rozbijanie namiotu”.
„Jednym z fundamentów skautingu
jest nauka rozbijania namiotu”.
„Jeśli nie wiesz, od czego zacząć,
większość namiotów ma instrukcję, która ułatwi ci pracę”.
„Po przeczytaniu instrukcji
nadszedł czas na rozbicie namiotu”.
„Jeśli chodzi o biwakowanie,
to nic nie przebije spania pod gwiazdami.”
PODRĘCZNIK SKAUTINGU DLA BEAGLI
„Do celu albo wcale”.
Poczta, przyszła świeża poczta.
Mam tu przesyłki dla Peppermint Patty, Pigpena, Franklina i Marcie.
Naprawdę cię podziwiam, Charlie Brownie.
Nigdy nie dostajesz poczty, a przychodzisz tu codziennie.
Wiesz, latem tata ma sporo pracy w zakładzie fryzjerskim.
Dostałam fasolowe brownie!
A ja kokosowe ciasteczka!
Jest coś może dla mnie, Lucy?
Wątpię.
A niech mnie.
Coś jednak do ciebie przyszło.
To paczka?
Zadowoliłbym się zwykłym listem.
Nawet pocztówką.
Po co ktoś miałby wysyłać pocztówkę z domu?
Nie chcesz jej otworzyć?
Staram się zbudować napięcie.
W tej paczce może być wszystko.
Ciasteczka, cynamonki, tarty maślane.
Używana książka?
To chyba od Snoopy’ego.
Większość dostaje coś słodkiego.
Ja dostałem pamiętnik od psa.
„Raport z niefortunnej ekspedycji na Przylądek Beagle’a”.
Widzę tu talent do dramatyzowania.
„Imię moje: Snoopy”.
Do licha.
„W ramach misji pomagania
ukochanym skautom w zdobywaniu odznak, żeby uratować nasz oddział,
podjąłem się zadania poprowadzenia ich w epicką i jakże niełatwą podróż”.
„Cel naszej podróży?
Malowniczy Przylądek Beagle’a znany z pięknych zachodów słońca.
Nasza nagroda?
Odznaka za umiejętność pływania kanu.”
„Nasza podróż będzie trudna, a może nawet niebezpieczna.
Mając to na uwadze, zasugerowałem zabranie dodatkowej pary skarpet”.
„Pierwsza lekcja pływania kanu, to umiejętność pływania zespołowego”.
„Chociaż może powinienem zacząć od lekcji:
czym jest wiosło?
Mimo początkowych niepowodzeń,
mój wierny oddział wkrótce wiosłował jako zespół”.
„Choć przed nami wiele nauki.
Wiosłowanie to wyczerpująca praca”.
„Jako lider muszę dbać o to, by oddział był szczęśliwy,
więc zaproponowałem piosenkę, która poprawi nam nastrój”.
„Dzięki piosence wszystkim poprawił się nastrój
i wyruszyliśmy dalej na Przylądek,
pewni tego, że nic nie stanie nam na drodze.
Po nieoczekiwanym dotarciu na ląd
mój oddział miał poznać jeden z najmilszych aspektów pływania kanu”.
„Przenoska”.
Co tam czytasz, Charlie Brownie?
Pamiętnik Snoopy’ego z jego niefortunnej wyprawy kanu.
Nie doszliśmy jeszcze do niefortunnej części.
Możemy do was dołączyć?
Znasz mnie. Uwielbiam morskie przygody.
Czy w tej historii są stworzenia morskie,
takie jak wieloryb, rekin albo kałamarnica?
Jeszcze nie.
No to lepiej, żeby były,
jeśli ta historia ma przykuć moją uwagę.
Kontynuuj, Charlie.
„Wyjaśniłem oddziałowi,
że przenoska oznacza przenoszenie kanu między zbiornikami z wodą.
Ich entuzjazm był trudny do opanowania.
Wkrótce znowu byliśmy w drodze na Przylądek Beagle’a.
Morale w oddziale było wysokie, mimo ciężaru, jaki przyszło nam nieść.
Oddział wiedział, że ja dźwigam największy ciężar:
a mianowicie ciężar przywództwa”.
„Znaleźliśmy się na rozstaju dwóch ścieżek
i nie byliśmy pewni, którą z nich wybrać.
Na szczęście, mieliśmy mapę.
Na nieszczęście, był za nią odpowiedzialny Olivier”.
„Ostatecznie, bez niczyjego wpływu,
podjąłem samodzielną decyzję. Postanowiłem porzucić kanu.
Ruszyliśmy dalej, by znaleźć się
rzut kamieniem od malowniczych plaż Przylądka Beagle’a.
Ale jak się tam dostać bez łodzi?
Nadeszła pora na improwizację”.
Zbuntowali się? Nie mogę w to uwierzyć.
Po tym wszystkim, co przeszli? Nie mogę uwierzyć, że nie możesz uwierzyć.
Ja nie mogę uwierzyć, że w historii nie pojawiła się kałamarnica.
Co? Byłaby dużo bardziej ekscytująca.
„Porzucony przez oddział kontynuowałem podróż w pojedynkę.
Zastanawiałem się nad tym, co poszło nie tak i że to przecież nie moja wina.
Wkrótce ujrzałem przed sobą mój cel,
ale okrutny los miał dla mnie inny, pokrętny plan”.
„A konkretnie, śliską kłodę.
Niestety, zostałem pokonany tuż przed metą.
Ale nie mogłem przestać się zastanawiać, czy uparcie nie słuchając mojego oddziału,
nie przyłożyłem łapy do niepowodzenia wyprawy.
I gdzie jest mój oddział?”.
„Samotnie, patrząc tęskno na Przylądek Beagle’a,
nie mogłem przestać się zastanawiać: »Czy to już koniec?«”.
I? To koniec?
Jeszcze nie.
„Nagle usłyszałem znajomy dźwięk”.
„Przyglądając się pięknemu Przylądkowi Beagle’a,
zdałem sobie sprawę, że dobry lider musi wiedzieć, kiedy słuchać.
Tak samo jak przyjaciel”.
To było całkiem niezłe.
Nic nie przebije dobrej historii i pysznych ciasteczek.
Kto ma ochotę?
- Ja! - Ja poproszę!
Kocham ciasteczka.
TWÓRCA: CHARLES M. SCHULZ
DZIĘKUJEMY, SPARKY. NA ZAWSZE W NASZYCH SERCACH.