SNOOPY NA OBOZIE
„Rzutki ringo”.
OBÓZ LETNI
Zauważyłam, że pies twojego brata ma dość nietypowe zwyczaje.
Przyzwyczaisz się.
Moja mama jest weterynarką,
więc mam dobry kontakt z psami i uwielbiam je.
Myślisz, że zaaportuje?
Raczej marne szanse.
Masz, mały! Przynieś. No, przynieś.
Nie lubisz aportować, co?
Dobra.
A co powiesz...
na rzutki ringo?
Ty pierwszy.
Niezły rzut!
Teraz ty, Sally.
Mój tort! Moja piniata!
Moja sukienka!
Kto to zrobił?
Nie, dzięki.
Rzutki to jednak taka zabawa dla dzieci.
Wolę prawdziwe sporty jak gra w klasy.
Jak uważasz.
To jeszcze raz?
Kolejny remis.
Sally, jesteś pewna, że nie chcesz grać?
Tak.
Posiedzę tutaj i poczekam, aż zdacie sobie sprawę z tego, jaka to nudna gra.
Może nie wiecie, ale tracicie wysokiej jakości grę w układanie kamieni.
Znowu remis!
Nie wiedziałam, że jesteś takim świetnym graczem, Snoopy.
Potrzebuję rady, starszy bracie.
Serio? Ty chcesz mojej rady?
Jasne.
Bez presji, ale na tej szali może leżeć przyjaźń.
Rozumiem.
Przyjaźń bywa skomplikowana.
To porada odnośnie zaufania?
Współczucia? Uczciwości?
Szybko mnie naucz grać w rzutki ringo.
No dobra.
Kolejny remis!
No dobrze. Co powiesz, żeby to nieco utrudnić?
Czerstwy bajgiel?
Niestety tylko to udało mi się znaleźć.
Dobra, bystry wzrok.
Plecy proste.
Zegnij łokieć, teraz kolano.
Drugie kolano.
Teraz pamiętaj, to kwestia nadgarstka.
I rzut!
Chyba powinnaś stanąć trochę bliżej.
Udało się! Umiem już grać w ringo.
Chyba jednak musimy popracować nad techniką rzutu.
Nie, nie trzeba. Dzięki, starszy barcie.
Jeśli będziesz potrzebować życiowej porady, zawsze służę pomocą.
Jestem źródłem praktycznej wiedzy.
Źródłem.
No cześć.
Jestem gotowa, żeby grać.
Super. Mała zmiana zasad.
Od tego momentu rzucamy, stojąc tyłem, i pomagamy sobie lusterkiem.
Chcesz być pierwsza?
Zapomniałam o rękawicach, zostały w domku.
O rękawicach?
Jeśli mam być dobra w rzutkach ringo,
muszę zasięgnąć rady u kogoś dużo bardziej doświadczonego
niż mój starszy brat.
Wybacz. Ringo to nie moja bajka.
Uprawiam sporty, w których rzuca się do czegoś, a nie na coś.
Wiesz, bramki, słupki, obręcze do kosza.
Rozumiem, dzięki.
Kurka.
Może jednak ringo to moja bajka.
POMOC PSYCHIATRYCZNA 5 CENTÓW
Moja diagnoza?
Strach przed zwycięstwem.
To w ogóle nie jest w moim stylu.
Czekaj.
To ty zniszczyłaś moje przyjęcie?
Dobrze, że tu przyszłaś.
„Ringo rzutki wywodzą się z rzutu podkową.
Głównie z powodu niepodkutych koni i braku surowca pod koniec XIX wieku”.
„Gracze rzucają ringiem naprzemiennie...”
Jak idzie gra w rzutki?
Okropnie.
Naomi i Snoopy grają w to już cały dzień, a ja dalej nie potrafię.
Boję się, że się ośmieszę.
Nie przyjechałam na obóz, żeby mnie tu upokarzano.
Dlaczego zaraz upokarzano?
Bo Naomi jest w tym świetna, a ja nie.
Będzie o mnie mniej myśleć lub zastanawiać się, co jeszcze nas różni.
Wtedy, nim się obejrzę, przestaniemy się przyjaźnić.
Sally, przyjaźń nie polega tylko na szukaniu podobieństw
lub byciu dobrym w tym samym.
Przyjaźń ma cię uszczęśliwiać.
To brzmi obiecująco.
Pewnie.
No i jeśli twój przyjaciel jest w czymś dobry,
to nie powód, żeby go wykluczyć.
To powód, by być z niego dumnym.
Nie myślałam o tym w ten sposób.
Dzięki, starszy bracie.
Tutaj jesteś.
Tak. I jestem gotowa rzucić ringiem.
Z tym to już koniec.
Powiedz nam raczej, na co ty masz teraz ochotę.
Serio? A graliście kiedyś w tysiąca?
Tak, ale dawno temu.
To bez znaczenia.
Wchodzę.
Snoopy?
Masz jakieś dziewiątki?
Żadnej.
To niemożliwe.
Może ty masz, Snoopy?
To niemożliwe.
Wybacz, Chuck.
W tym meczu po prostu nie mogę chybić.
PODRĘCZNIK SKAUTINGU DLA BEAGLI
„I ty zostań skautem: cierpliwość”.
Co to za urządzenie?
Piekarnik solarny.
Zrobiłam go z pudełka i folii.
Do pieczenia wykorzystuje energię słoneczną.
Co będziemy piec? Szynkę? Dwie szynki?
Myślałam raczej o słodkich piankach, sierżancie.
A nie piecze się ich zwykle nad ogniskiem?
A czymże jest słońce, jeśli nie ogromnym ogniskiem?
Teraz jedyne, co musimy, to czekać.
Bez obaw. To nie powinno trwać długo.
Cierpliwości, Snoopy.
Od patrzenia nie ściemnieją.
To działa. Brązowieją.
Czekaj.
To tylko cień tego liścia.
Nieważne.
Nie mogę uwierzyć. Czekaliśmy cały dzień i nic się nie stało.
Co zrobiłam źle?
I to się nazywa aklimatyzacja, Snoopy.
Zwykłe słodkie pianki też są smaczne.
Co oni robią?
Snoopy chyba pomaga im zdobyć odznakę żeglarską.
Przypomnieć mu, że jezioro jest tam?
Przypuszczam, że w końcu się zorientują.
„Listy do domu”.
Cześć, Snoopy.
Piszesz list?
„Kochany Spike’u...”
Piszesz do swojego brata?
Pozdrów go ode mnie.
„Dzieciak, który przynosi mi żywność, każe cię pozdrowić.
Piszę, żeby opowiedzieć ci o odkryciu, którego dokonaliśmy
podczas próby zdobycia odznaki kolekcjonera.
Do zadania podeszliśmy bardzo poważnie.
Dlatego musieliśmy zadać sobie podstawowe pytanie: co kolekcjonować?
Konrad zasugerował kolekcje aut, jednak była za droga”.
„Kamienie księżycowe, które chciała zbierać Harriet, były niepraktyczne”.
„Woodstock zasugerował coś z naszego otoczenia.
Być może powinienem jednak zacząć od definicji słowa »kolekcja«.
To będzie trudniejsze, niż sądziłem”.
„Kochany dziadku, pamiętam, jak mi mówiłeś,
że w życiu najważniejsze są wygodne buty i poczucie humoru.
Wiesz, opiszę ci jedną historię.
Wszystko zaczęło się pewnego ranka, gdy myłem zęby”.
Czy to jest śmietana?
„W rzeczy samej.
Padłem ofiarą klasycznego, obozowego żartu,
którego autorem był mistrz w tej dziedzinie: Schroeder.
I jak wiesz, musiałem się odegrać”.
Kupiłem je tuż przed przyjazdem.
No dlaczego na mnie nie pasują?
Franklin.
„Zrozumiałem, że bez względu na to, czy to żart,
czy po prostu głupota...
poczucie humoru warto jednak mieć
i dzielić się nim z przyjacielem”.
„Po długiej i pouczającej dyskusji
na temat tego, co jest kolekcją,
byliśmy gotowi zdobyć odznakę.
Ukłonem w stronę otoczenia była decyzja o kolekcjonowaniu liści.
Ale zapomniałem o prostej zasadzie”.
„Urokowi świeżej sterty liści, nie oprze się żaden ptak.
Wracamy do tablicy”.
„Ciociu Marianno, na obozie jest fajnie.
W dużej mierze dzięki moim wysiłkom.
Większość aktywności jest super.
A niektóre są fajniejsze od innych”.
Księżycowe szaleństwo.
Już niedługo.
Wielkie mi co.
Siedzieć do późna, żeby zobaczyć księżyc?
Nie jestem pewna, czy to jest aktywność. Bardziej szaleństwo.
Ale to Superksiężyc, a taki widać wtedy, kiedy księżyc jest blisko ziemi.
Przygotuj się na majestat niebiańskiej bliskości.
Jestem gotowa.
„Tak zwaną »aktywność« uzupełnili kilkoma grami”.
„Niektóre były fajne,
ale to i tak za dużo zamieszania,
jak na noc patrzenia na skałę na niebie”.
Patrzcie na niebo!
„Wyszło na to, że coś, co uważałam za stratę czasu,
okazało się czymś naprawdę ciekawym”.
„W następstwie incydentu z liśćmi
oddział i ja zdecydowaliśmy się zbierać
coś mniej kuszącego do skakania weń:
szyszki.
W szczególności szyszki wyglądające jak stany USA.
Bill znalazł podobną do Minnesoty.
Harriet miała Utah, a Woodstock, Konrad i Olivier mieli Teksas,
Oregon i Delaware. W tej kolejności.
Okazało się, że szyszki przypominają jedynie inne szyszki.
Kolejna porażka”.
„Kochani rodzice, piszę do was, bo starszy brat powiedział, że powinnam.
Będę się streszczać.
Niedawno z innymi obozowiczami dowiedzieliśmy się,
że czeka nas noc filmowa”.
Mam nadzieję, że to będzie jakieś kino akcji.
A ja, że jakiś fajny dokument.
Nie słyszałyście?
Obejrzymy klasykę horroru: Przybysze z kosmicznej laguny.
Chyba nie pokazaliby nam czegoś tak strasznego.
Słyszałam, że raz puścili film tak straszny,
że jeden dzieciak do tej pory nie wychodzi z domu.
Będzie fajnie.
Nigdy nie widziałam strasznego filmu.
A co jeśli się wystraszę?
Chyba właśnie o to chodzi.
„Obawiałam się.
Głównie tego, że przylgnie do mnie miano obozowego boidudka.
Na szczęście razem z Naomi wymyśliłyśmy,
jak podnieść moją tolerancję na strach”.
„Byłam gotowa”.
„Okazało się, że mała dawka strachu może być niezłą zabawą,
zwłaszcza gdy boisz się razem z przyjaciółmi”.
„Sumując, uważam, że był to najlepszy czas całych wakacji.
P.S. Proszę o przysłanie ciastek, najlepiej takich czekoladowych.
Pozdrawiam, Sally Brown”.
„Nasze próby zebrania jakiejkolwiek kolekcji nie powiodły się.
Wiedziałem, że powinna być czymś wyjątkowym,
ale co moglibyśmy zbierać? Brakowało mi pomysłu”.
„Wtedy mnie olśniło.
Wiem, co będziemy kolekcjonować,
a raczej, co kolekcjonowaliśmy od dawna:
wspomnienia.
Nie podniesiesz wspomnień i nie potrzymasz ich...
ale możesz nosić je w sercu do końca swoich dni.
To sprawia, że wspomnienia są najcenniejszą kolekcją ze wszystkich”.
POCZTA
„Prosto z letniego obozu, twój ukochany brat, Snoopy”.
TWÓRCA: CHARLES M. SCHULZ
DZIĘKUJEMY, SPARKY. NA ZAWSZE W NASZYCH SERCACH.