"Moja droga, mała markizo,
pytasz, co u mego siostrzeńca,
a raczej - co z waszym zakładem.
Jako że pani de Tourvel nie odpowiadała na jego listy,
Valmont sprokurował spotkanie
w całkiem niezwykłych okolicznościach w sklepie "Dalbert et Contini".
Zamierzał wygłosić jedną ze swych
tajemnych płomiennych deklaracji...".
Przepraszam.
- "... lecz ofiara uciekła...". - Przepraszam.
- "... nim otworzył usta". - Pani?
"Plotka o tej porażce obiegła cały Paryż,
radując jego nieprzyjaciół.
Obawiam się, że jego reputacja
tego nie przetrwa.
Ucieszy cię to zapewne.
Tourvel się opiera.
Triumfujesz.
Wkrótce nasz dumny wicehrabia nie będzie miał innego wyjścia,
jak przyznać się do klęski".
Cécile?
Nie przeszkadzam?
Kolejne złe wieści o biednym Valmoncie.
- Ku twojej radości? - Mogłyby być lepsze.
Duma Tourvel jest nieznośna, ale z drugiej strony...
- Życzysz Valmontowi sukcesu? - Na moich warunkach.
Ona go lubi?
Jest kobietą.
Oczywiście.
Zajmę się sprawą.
Markizo, cóż za niezwykły zbieg okoliczności!
Chciałam porozmawiać. Wątpiłam, czy przyjmiesz zaproszenie.
Gościłam w twoim domu.
Przyglądałam ci się
i uznałam cię za szczerą.
Słusznie.
Brakuje mi twego oddania, pani,
ale odebrałam określone wychowanie.
Acz Bóg...
pozostaje dla mnie okazyjnym rozmówcą.
A zatem,
zechcesz odwiedzić moje progi?
Wyświadcz mi przysługę, a dam ci to, czego odmówiłam twojemu mężowi.
Czyli?
Wyznam prawdę.
WYSTĘPUJĄ
INTRYGANTKA
REŻYSERIA
Dodam, że choć się tym nie chwali, hrabia Valmont był zawsze
niezwykle szczodry wobec ludzi źle traktowanych przez los.
Nużę cię, pani?
Przeciwnie.
Ale skoro rozmawiamy same jak kobieta z kobietą, sądziłam...
że powiesz mi o innych jego przymiotach.
Naprawdę jest najcudowniejszym z kochanków?
Nie myślałam, że to tobą wstrząśnie.
Nie masz mi za złe?
- Staram się wejść w ramy twej gry. - Gry?
Czyż dla ciebie i innych członków twego plemienia życie nie jest...
grą?
Obowiązują w niej jednak pewne ograniczenia.
Pewna zasada...
Jedna, jedyna.
Proszę...
Przyznawać się do przegranej.
Ale chodzi o przegraną szczególną.
Bo uleganie swoim żądzom jest przyjemne.
Sądzisz, zdaje się,
że opierając się Valmontowi, toczę ze sobą walkę?
Jesteś bastionem obrony Boga przed zepsuciem.
Zawsze cnotliwa pani de Tourvel...
Ale może kiedyś
znudzi ci się odgrywanie tej szlachetnej pozy?
A czy ciebie nie męczy dźwiganie korony
księżniczki libertynów?
Mój status zapewnia mi wiele rozkosznych przyjemności.
Nie wierzę.
W rozkosz?
We władzę!
Twoje piękno to broń potężna, lecz ulotna.
Zwyciężysz nim kilka bitew, ale w wojnie polegniesz.
Cieszę się!
Zgadzamy się w tym, co ważne:
Toczymy sekretną wojnę.
Ty jako święta, ja - dziwka.
A nasze zbroje i przyłbice służą manipulowaniu mężczyznami.
Bardzo pesymistyczna wizja ludzkości.
Tu się mylisz.
Uwielbiam tę epokę.
Czerpię z niej
i chcę ją zawojować.
Czego oczekujesz?
Że utracę wiarę i pobiegnę do Valmonta?
Należysz do ludzi...
którzy szalenie łakną kochać
i być kochanym.
Jeśli mąż ci już nie wystarczy,
Valmont zabierze cię tam, gdzie poznasz siebie...
Siebie kochasz dużo bardziej niż Boga, pani.
Potrzebujesz doznań
różnorodnych i zabronionych.
Byłam taka jak ty, zanim stałam się sobą.
Powiadam ci,
ulegając swemu pożądaniu, znajdziesz klucz do samej siebie.
Przepraszam!
Odpowiedź na twoje pytanie była przydługa.
Jakie pytanie?
"Czy Valmont jest najcudniejszym z kochanków?".
Pan hrabia de Gercourt.
- Pani... - Cóż za niespodzianka, mój drogi!
- Przynoszę pokój. - Czyżby?
Pax Libertina.
Znużyły mnie sprzeczki.
Tęsknię za naszą przyjaźnią. Przestałaś mnie odwiedzać.
Bez ciebie mój dom świeci pustkami.
Zbędna przesada.
Ale mów, miło posłuchać.
Wiesz, o czym huczy w Wersalu?
- Król się nudzi. - Doprawdy?
Przykre.
Ponoć chciałby wyrwać się z pałacu i zażyć uroków miasta.
Sam niewiele zdziałam.
Potrzebuję pomocy.
Połączmy siły, jak dawniej bywało.
Dokonywaliśmy razem rzeczy wielkich. Mieliśmy Paryż u stóp...
Przypomnij sobie, kim byliśmy...
Kim byłaś.
Znałaś sekrety każdej możnej postaci.
- Przez ciebie wszystko stracone. - Nie!
Naprawimy to.
Przywrócimy stolicy blask dawnych dni.
Dobrze.
Jednakże...
muszę wiedzieć, że twoje oddanie Pax Libertina jest szczere.
Tu nie wystarczy słowo. Potrzebny jest gest.
A raczej ofiara.
Poświęć swoją protegowaną markizę de Merteuil.
Ludzie mają dość jej wielkopańskiej arogancji.
Nie zdołam ci pomóc, jeśli jej nie porzucisz.
Więc po to przyszedłeś!
Isabelle jest mi jak córka.
Nie wygra.
Zaślepia ją nienawiść.
Jej przewrotności pozna wkrótce sąd.
Jeśli tego nie powstrzymamy,
wpadnie w ręce wersalskich fanatyków,
a ci skorzystają z okazji, by uderzyć w nas.
To byłby koniec, pani.
Upadek wolności, o którą zażarcie walczyliśmy.
Perfidny!
Że co?
Słyszałeś.
Jak śmiesz mi mówić o wolności?
Poczułeś, że wiatr się zmienia, tak?
Ilekroć chciałeś jej zaszkodzić,
Isabelle cię poniżała,
- a wkrótce zniszczy cię na dobre... - Dość!
Nie waż się!
Zadałem sobie wiele trudu, by okazać ci szacunek.
Uważaj, bo źle skończysz!
Nie!
Twój zapach, twoja skóra...
Jest tylko jeden sposób,
by zawrzeć pokój.
Wejść!
Powóz czeka, pani.
Dobrze.
- Pan hrabia właśnie wychodzi. - Pani...
Pamiętasz pana kawalera de Danceny?
To narzeczony panienki de Volanges.
Narzeczony? Dotąd nieoficjalny.
Biedak nie ma własnego instrumentu, a przygotowuje się do przesłuchań.
Zupełnie zapomniałam, że zaprosiłam go na wieczór.
Nie masz nic przeciwko?
Dziękuję.
Jestem wyczerpana.
Położę się.
Zostań, proszę.
Też idę na górę.
Dobranoc, pani.
Podoba ci się?
Pani, przyjąłem zaproszenie tylko z uwagi na przyjaźń...
Jaką przyjaźń?
Jesteśmy wspólnikami, drogi kawalerze.
I to odkąd się poznaliśmy.
Tobie potrzebne są pieniądze, a mnie twoje wdzięki.
Zapomina pani,
- że potem pojawiła się Cécile... - Owszem, wiem.
Już jutro będziesz mógł znowu kochać się w niej na zabój
i liczyć na mnie jako na swoją wspólniczkę i przyjaciółkę.
Ale dziś wieczór...
Zapukasz do drzwi pani de Tourvel.
Wyjaśnisz jej swoje wątpliwości,
to, w jak bezbrzeżne zmieszanie wprawia cię jej obecność,
jak wyrzucasz sobie, że zapominasz wtedy o Cécile...
Niech z tobą porozmawia,
niech ci doradzi, byś zwrócił się do Boga -
albo inną dziecinadę...
Słuchaj jej uważnie i wytrwale...
Długi czas...
I bądź, jaki jesteś...
Doskonały...
Dopóki nie wyjdziesz od niej, wszystko możliwe.
Wierzę, że przed świtem będzie twoja.
Pamiętaj, kawalerze,
pomagając mnie, pomagasz Cécile.
Gdyby nie ja, byłaby już żoną Gercourta.
Okazała mi pani dobroć serca. Dziękuję.
Postąpiłam jak zawsze,
bo musiałam.
Ta kobieta to łakomy kąsek.
Mogłabym cię poprosić o przykrzejszą przysługę.
Dalej!
Prędzej stracę Cécile, niż ją zdradzę.
Rób, co chcesz!
"Najdroższa markizo,
twoje milczenie potwierdza moje najgłębsze obawy.
Sądziłam, że jesteś zakochana, ale byłam w błędzie.
Padłaś ofiarą najmocniejszej trucizny - dumy.
Powinnaś skupić się na Gercourcie.
Musimy przygotować i zorganizować twoją obronę,
a tymczasem tracisz czas na Tourvel, która nie ma dla nas znaczenia.
Przez próżność i dumę oddajesz się zabawie, pani,
gdy powinnaś walczyć.
Już ani ty nie jesteś górą, ani też Valmont.
Zgubiliście się oboje w labiryncie, który zbudowaliście".
Pani?
Jak się miewasz?
Dość mam gier.
Wygrałaś.
I dobrze.
Nie poznaję cię.
Valmont założył się ze mną, że cię uwiedzie.
Stawką zakładu jestem ja sama.
Nie rozumiem...
Więc on pragnie mnie,
bo kocha ciebie?
Kocha?!
Czy jesteś ślepa?
Nigdy nie kochał mnie.
Tylko ciebie.
Los jest niesprawiedliwy.
Sądzisz, że libertynizm to gra?
Nie dla Valmonta.
Już nie.
Jego filozofia życiowa...
stała się dla niego więzieniem i piekłem.
Kryje się przed światem ze wstydu...
że jest zakochany i słaby.
Dlatego wymyślił ten żałosny zakład.
Po to, by zataić swoje uczucia.
Możesz nie odwzajemnić jego miłości, pani,
ale proszę...
nie udawaj, że jej nie widzisz.
"Moja Rosemonde, aniele stróżu mój,
nieomal zapomniałam, że sztuka manipulacji
zasadza się na wykorzystaniu prawdy.
Wiem, co robię.
Zaryzykowałam i powiedziałam pani de Tourvel
o moim zakładzie z twoim siostrzeńcem.
Tak zdołałam zaszczepić jej tę szaloną ułudę,
bez której na zawsze pozostałaby niezdobyta:
złudzenie, że Valmont bardzo ją kocha".
"Gdy wychodzi z domu,
jej wzrok pada tylko na miłe przedmioty;
gdy wraca,
znajduje jeszcze przyjemniejsze;
widzi wszędzie to, co raduje jej serce,
a jej dusza, tak niepodatna na miłość własną...".
"By pogodzić się z tym, do czego została stworzona,
musiała jak wiele poślednich istot uwierzyć, że jest kochana.
Przywitałam w domu kobietę triumfującą,
zaś pożegnałam postać pozbawioną pewności i kierunku,
toczoną najstraszliwszym z bakcyli:
lękiem przed zagubieniem siebie".
Dobrze cię widzieć.
Ponoć Danceny przysparza ci trosk?
Bardzo go kocham.
Panienko de Volanges...
Zapomnij o nim.
- Proszę? - O swoim kawalerze.
Zapomnij!
Oddawaj mu się lub korzystaj zeń, gdy przyjdzie ci ochota...
ale nie martw się nim więcej.
Danceny to chłopiec.
Podczas gdy ty...
jesteś kobietą,
panną Cécile de Volanges.
Uwielbiam cię, pani.
Gdybym tylko umiała okazać ci swoją wdzięczność.
Kiedyś zdołasz.
Zatem?
Żywi do ciebie niebywałą nienawiść.
Gercourt?
Nie dbam o to.
Co może mi zrobić?
Wierz mi...
Mógłby poprosić króla o twoją głowę.
Isabelle...
Jutro z samego rana napiszesz do męża.
Powiesz mu, że bardzo tęsknisz i że błagasz go rychły powrót.
Potrzebujesz go, a raczej jego ochrony.
- Jeśli wróci, stracę wszystko... - Twoje wygnanie nie potrwa długo.
Zabezpieczysz przyszłość.
Moją czy twoją, pani?
Czy nie wolno mi myśleć o sobie?
W tym wieku pragnie się spokoju.
Zbyt długo walczyłam o reputację, by ją roztrwonić.
Co ty mówisz?
Bzdury, pani!
Mam poświęcić swobodę, żebyś ty była wolna?
Czy to nie wypełnia definicji tchórzostwa?
Nie poznaję cię...
- Przecież ty pierwsza... - Nie filozofuj!
Nie wyrzeknę się wolności!
Nigdy!
Pani...
Zapraszam.
Isabelle wszystko mi wyznała.
O waszym zakładzie.
Nie będzie więcej tajemnic.
Kondolencje, pani markizo.
Łączymy się z tobą w bólu, pani.
Cały pułk pogrążył się w żalu.
Twój mąż był dla nas wzorem i światłem.
Jak to się stało?
Do samego końca był dla nas...
Wzorem i światłem.
Jak zginął?
Było to podczas przygotowań do straszliwie zaciętego boju,
gdy siły nieprzyjaciela gromadziły się pod Livingstone,
a on opracował plan bitwy, który pomimo przewagi liczebnej wroga
pozwolił nam zahamować postępy brytyjskie...
"Przygotowań"?
Mąż twój był dla nas wzorem i światłem, pani.
Poślij po panią de Rosemonde.
Zdejmij ten obraz i umieść go...
gdzieś indziej.
Nazbyt cierpię,
ale może z czasem...
Tak, pani.
Pani, raduje mnie twój widok.
Słyszałem o panu markizie.
Jedyna pociecha, że był wzorem i światłem dla nas wszystkich.
Oczywiście.
Nie zmuszaj mnie do udawania, że opłakuję łajdaka.
Niech ci się przyjrzę.
Sukces ci służy.
Opowiadaj!
Wczoraj wieczorem, ledwo przekroczyła moje progi,
tak niecierpliwie pragnąłem zwycięstwa
i tak bałem się jej nagłej ucieczki,
że pożarłem ofiarę
kilkoma żarłocznymi kęsami.
Pożałowałem zaraz pośpiechu
pewien, że po uniesieniu
naszą świętoszkę przytłoczy wstyd
i zniknie na zawsze...
Tak się nie stało.
Ogień płonął w moim pokoju jeszcze długo w noc.
Wypuściłem ją z objęć kilka godzin temu.
Pani de Tourvel jest wprost stworzona,
by kochać ją całą wieczność.
Więc ją kochasz?
Tej nocy kochałem ją jak diabli!
Ale wciąż myślałem o tobie.
Stale byłaś obok mnie.
Co ci, pani?
To nie koniec.
"... i dlatego taka noc nie może się nigdy powtórzyć.
Niech ci się wiedzie jak najlepiej.
Zasługujesz na to.
Wspomnienie pozostanie ze mną na zawsze...".
Nie tak, wicehrabio.
Daj spokój "niezatartym" wspomnieniom.
Biedaczka będzie robić sobie nadzieje.
Musisz ukrócić jej cierpienia.
Wmówiłam jej, że rozpaczliwie ją kochasz,
ale to właśnie potrzebowała usłyszeć.
No, pisz!
"Tym, za co cię pokochałem,
była twoja czystość.
Zawiodłaś mnie.
Żegnaj".
Przyznaj, kochałeś ją tylko póty się opierała.
Pisz!
Dobrze.
Sygnuj.
Wysłać pani de Tourvel.
- Rozbierz się. - O co ci chodzi?
Chcę na ciebie patrzeć.
Na twoje ciało.
Jak dochodzisz.
Dajmy już spokój temu niemądremu zakładowi.
Czy gdybym wygrała, zamknąłbyś się w klasztorze?
Nieważne. Przegrałaś, a ja wygrałem.
Ty nie wygrałeś, a ja nie przegrałam!
To dzięki mnie zdobyłeś de Tourvel.
Dobrze się bawiłeś?
Niezmiernie mnie to cieszy.
Jesteś moim przyjacielem.
Uczynię wszystko, by ci pomóc jeszcze nieraz.
- Zrobię, co w mojej mocy... - Na honor!
- Obiecałaś, pani. - Ja?
W przeszłości nauczyłam się ostrożnie szafować obietnicami.
Więc to zemsta?
Zatem to wszystko, co nas połączyło...
służyło tylko temu?
Poniżeniu?
Okrucieństwu?
Nie wierzę.
Jesteś jak ta biedna de Tourvel!
Wierzysz w jedno, potem w drugie, potem w coś jeszcze innego.
Jesteś marzycielem.
To była tylko gra, Sébastienie.
Jedź do niej zaraz.
Nie boisz się, że nie wybaczy ci tego listu?
"Po ostatnim przebudzeniu mój strach był tak wielki,
że nie zdołałam go przezwyciężyć.
Wyskoczyłam z łóżka, nie wiedząc, co czynię.
Zaczęłam błąkać się po pokoju,
przerażona jak dziecko nocnymi cieniami,
wierząc, że otaczają mnie zjawy,
a w uszach wciąż dzwonił mi ten żałosny głos,
którego dźwięku nigdy nie słuchałam bez emocji.
Zmierzch, najpierw oświetlając przedmioty,
przekształcał je zgodnie z kaprysami mojej niespokojnej wyobraźni...".
Wejdź, proszę.
To marszałek Castelet.
- Pani. - Panie.
Mój przyjaciel ma zostać awansowany do królewskiej rady sprawiedliwości.
Wiele ci zawdzięczam, panie.
Jak wiadomo, Francja to nie Anglia.
U nas pełnia władzy spoczywa w ręku króla.
Wieść o wyczynie wicehrabiego Valmonta wobec pani de Tourvel
dotarła już do Wersalu.
Religijni dworzanie są oburzeni.
Ich głośne skargi zakłócają królewski spokój.
Valmont musi zostać publicznie ukarany.
Nie pozwolę go tknąć.
Jest rzeczywiście przebiegły.
Dotąd zacierał za sobą ślady
i kupował milczenie świadków,
lecz nie tym razem.
- Kłamiesz. - Nie, pani.
Niestety ta sprawa dotyczy także ciebie.
Mówię o ślubie wicehrabiego z Isabelle Dassonville
obecnie markizą de Merteuil.
Sędzia de Tourvel umorzył sprawę.
Muszę cię ostrzec, pani,
że mamy dowody przeciwko tobie.
Jeśli zgodzisz się zeznawać przed sądem,
zapewnię, by nie spotkały cię konsekwencje.
W przeciwnym razie
zostaniesz poniżona i wypędzona, zaś twój siostrzeniec...
Panie,
w imię naszej dawnej przyjaźni...
Bez obaw.
Możemy wyobrazić sobie proces prowadzony tak skromnie i dyskretnie,
że twój siostrzeniec przypłaci go łatwą do zniesienia przykrością,
choćby kilkumiesięcznym odosobnieniem w więzieniu,
gdzie dołoży się wszelkich starań,
by zapewnić mu należne jego pozycji wygody.
Jednocześnie zostanie potwierdzone, że Isabelle,
wychodząc za markiza de Merteuil,
dopuściła się bigamii
i że ten szlachetny mariaż był niczym więcej jak oszustwem.
Isabelle straciłaby tytuł markizy i cały majątek.
Pozostaje nam wyrazić radość, że nieszczęsny markiz
nie będzie świadkiem jej upadku.
Żądasz, abym zdradziła siostrzeńca i drogą przyjaciółkę.
Niczego nie żądam.
To jedynie propozycja.
Poświęć swoją miłą przyjaciółkę,
kobietę, której kilka miesięcy temu nawet nie znałaś...
a to po to,
by ratować swoją sytuację
oraz życie siostrzeńca.
- Jak się wabi koń? - Cesar.
Piękny.
Ty jesteś piękniejsza, Cécile.
Isabelle?
Przysyła mnie pani markiza.
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Tomasz Tworkowski