Gakktu í bæinn.
Ég hitti á indælan ungan mann.
Ég er glöð að sjá að þú hafir endurheimt lífskraftinn þinn.
Fékkstu bréfið mitt?
Já.
Ég fer til Versala á morgun, þar mun framtíð þín verða ráðin.
Ásamt þínum heittelskaða Gercourt?
Þeir voru bara að þykjast.
Gercourt og Castellet höfðu þá þegar fengið sínu fram hjá konungnum.
Þú munt missa titil þinn og eignir.
Þetta verður nú ekki mjög áhugavert ef allt er fyrirfram ákveðið.
Þó að hlutverk þitt sem óvænta vitnið
og svikari virðist fara þér vel.
Ég vil hjálpa þér Isabelle. Taktu við þessu.
Peningum? Er þetta það sem eftir er af vinskap okkar?
Þú þarft að treysta mér. Farðu til Lundúna undir eins.
-Af hverju ekki? -Ég ætla að fara til Versala.
Það er ómögulegt.
Ég þarf að vernda sjálfa mig.
Þú hefur hingað til vitað betur en að vanmeta mig.
Þú ættir að halda því áfram.
Farðu til Lundúna í dag.
Ég á mér góða vini sem...
Lafði Isabelle.
Þetta mun hjálpa þér.
-Hvenær myndi ég borga þetta? -Aldrei.
-Þú ert frjáls. -Takk fyrir.
Frú.
Ég er glorsoltin.
Fröken Volanges er komin, frú.
Hún er í fylgd bæjarfulltrúa.
Bjóddu þeim inn fyrir.
Þau báðu ekki um að hitta þig.
Daginn.
Frú mín, ég vildi ekki trufla matinn.
Markgreifafrú, takk.
-Hvað ertu að gera? -Yfirlit um eignir.
Þú veist hve mikið ég elskaði bróðir minn.
Kastalinn minnir mig á hann.
Þú skilur að ég geti ekki leyft þér að stela því sem hér er,
áður en þú ferð.
Ég er Merteuil markgreifafrú, og þannig mun ég deyja.
Þú munt deyja sem hóra.
Þú varst fædd sem hóra, og þannig varðirðu lífi þínu.
Hvernig náðirðu að stjórna elsku dóttur minni, Cécile.
Gercourt greifi mun afhjúpa þig fyrir framan konung okkar.
Titill þinn sem markgreifafrú verður dreginn til baka.
Þú notfærðir þér einungis góðmennsku gamals manns.
Bróðir þinn var gamall öfuguggi, sem notaði mig sem hlut til afnota.
Ég var raunverulega gift og ég á allt þetta óþarfa dót skilið.
Þú ert klikkuð.
Haldið áfram.
Frú?
Ég kom til að kveðja. Ég frétti þú sért á leið til Versala.
Að kveðja eða kannski til að tala um Cécile?
Cécile er hvorki með móður sinni eða frú Merteuil
sem neitaði að sjá mig.
Gerðu það, ef þú veist hvar hún er?
Því miður.
Ég get því miður ekki aðstoðað þig.
Ég skil ekki.
Mér var sagt að Merteuil markgreifafrú væri í vanda.
Ég hefði getað hjálpað henni.
En hún valdi sér aðra leið.
En líkt og þér,
þá vekur það hjá mér óhug.
Ég hélt að hún væri mín.
Isabelle er öskureið og hún mun ekki láta þetta falla.
Andlit þitt er hulið með dapurleika.
Farðu nú.
Ég banna þér þetta.
-Þú bannar mér? -Já, ég banna þér.
Ég banna þér að sjá þig ekki, eins og ég sé þig.
Horfðu á sjálfa þig.
Þessi kona hér,
sér hún eftir einhverju?
Ef Cécile myndi heyra í þér að tala svona við mig.
Þá yrði hún svo stolt.
Afsakaðu mig.
-Frú, mér líður... -Þetta er nóg!
Afsakaðu mig, frú.
-Ég var að hugsa til Cécile... -Hún er ekki hér.
Veistu hvar hún er?
Ég veit allt um líf frænda míns.
Farðu.
-Gerðu hestana klára. -Skal gert, frú.
Kæri vísigreifi, ég vil hitta þig. Komdu með mér til Versala...
Afsakið að ég kom óboðin.
Kæri vísigreifi, hvernig hefur þú það?
Ég er í alvarlegri stöðu, ég er eyðilögð og niðurlægð.
Kæri vísigreifi...
Líf mitt er í þínum höndum.
Gerðu það, komdu með mér til Versala.
Viðvera þín er það eina sem neyðir þau til að virða mig.
-Sæl Cécile. -Frú.
Ég átti hörmulegt samtal við frænku þína.
Ég veit.
Hún hefur rétt fyrir sér, færi ég ein til Versala væri ég berskjölduð.
Förum saman.
Ég hætti á að missa allt.
Ég vil frekar deyja en að ímynda mér það.
Hjálparðu mér þá?
Á ég að grátbiðja konunginn fyrir mínu lífi og lífi þínu?
Ekki ef það hættir á orðstírinn minn, svo sannarlega ekki.
Þú ert maður og vísigreifi.
Ég er viss að það muni hjálpa til.
Nei.
Ég er heppinn að hafa fæðst sem maður og vísigreifi og
frændi frænku minnar sem sér um mig sem verndarengill.
Þeir munu hlífa mér.
Þú ert í viðkvæmari stöðu, ég er sammála því.
Ég væri til í að hjálpa þér.
En hvernig þá?
Ég þekki þig, vísigreifi.
Nú er við erum ein, hættu að spila leiki og segðu mér það sem þú vilt.
Ég vil allt.
Þig, hönd þína.
Kaldhæðnislegt en svona er það.
Björgun þín mun koma frá kirkjunni,
eða heldur frá vini mínum, kardinála sem skuldar mér greiða.
Hann getur gift okkur aftur.
Sem mun gera fyrsta hjónabandið ógilt.
Konungurinn mun ekki geta mótmælt því.
Fyrirgefðu ef ég fer ekki niður á skeljarnar.
Þú veist jafn vel og ég að þú ert mín.
Ef ég giftist þér, þá er ég aftur á þínu valdi.
Það passar við söguþráð okkar.
Ég hef jafnvel byrjað að skrifa hana, ég væri til í þína skoðun.
Er þetta þín hlið sögunnar?
Hún er tilbúin til að giftast manni sem henni finnst fullkominn,
hún segist vera ástfangin og heltekin ást og skömm...
Svona eru sögur skrifaðar.
Bækur verða að breyta veruleikanum í eitthvað fegurra.
Svo sagan verði áhugaverð.
-Passaðu þig! -Valmont.
Hættu, gerðu það!
Að sjá þig vernda hann fær mig til að vilja skjóta hann meira.
Gefðu mér vopnið, Chevalier...
Ég veit ekki hvaða hlutverk þú áttir í þessu...
Ef einhver á þetta skilið, þá er það ég.
Ég ýtti Cécile í þessa átt svo hún myndi klára menntun sína.
Hún er nú frjáls kona.
Hún hefur ekkert til að skammast sín fyrir.
Sérlega ekki fyrir bjána eins og þér.
Skjóttu þá.
Skjótt nú.
Skjóttu!
Isabelle.
-Gefðu mér byssuna. -Nei, fröken.
Ég elska þig Cécile, það er allt sem ég er.
Í fyrstu hélt ég að
elska þig þýddi að samþykkja þig eins og þú ert en ekki drauma mína um þig.
Ekki að eignast þig, en fylgja þér og elska eins mikið og ég get.
Að tilheyra engum og þykja það unaðslegt.
Að læra að vera jafn frjáls og þú ert.
Svo að þú gætir elskað mig.
En nei.
Auðvitað ekki.
Það segir hausinn minn.
En líkaminn minn öskrar á mig að mín leið til að elska þig sé rétt,
og heilbrigð og falleg.
Af hverju er ég þá svona einsamall og týndur?
Chevalier.
-En ef Danceny hefur rétt fyrir sér? -Sá hálfviti?
Sem er núna með þeirri sem hann elskar og hún elskar hann.
Ertu svo hrædd?
Við hvað?
Þú ert ekki að hlusta á mig.
Fylgdu mér.
Þetta er lífið mitt og lífið þitt.
Ég er að sýna þér hver ég er.
-Þessi hér? -Lestu þau.
Ég hef ekkert til að fela.
Ég skal gefa þér tíma til að lesa.
Á ég að trúa að þú hafir breyst?
Ég hef tælt konur
sem eru giftar voldugustu mönnum konungsríkisins,
þarna eru sönnunargögn sem gætu drepið mig.
Kemur kæruleysi mitt þér á óvart?
Þú hefur gert mig að fávita.
Þú varst núþegar í því hlutverki þegar ég kynntist þér.
Sérðu virkilega engan mun á manninum sem ég var þá,
og þeim sem ég er núna, út af þér?
Hvað ertu að gera?
Ég vil verma hjartað þitt.
Það er ekki of seint.
Þú þarft að trúa því að ég geti líka breyst.
Vertu hjá mér í kvöld.
Gifstu mér.
Já.
Cécile?
Er allt í lagi?
Hvað gerðist á milli þín og Valmont?
-Ætlarðu að segja mér það? -Gerðu það.
Ekki ljúga að mér, ég vil heyra sannleikann.
Hversu oft svafstu hjá honum?
Kæra frænka, leiknum er lokið,
og ég hef unnið.
Isabelle mun koma í kvöld og á morgun mun hún giftast mér.
Hún hefur engra annarra kosta völ.
Isabelle tapaði,
en það var það sem þurfti
til að við gætum bjargað henni.
Til að ég gæti loks sagt
þau orð sem ég hef haldið hjá mér, að ég elski hana.
Ég fæ aftur hlutverkið sem enginn vill.
Hvað ertu að tala um?
Skrifaðirðu þetta bréf til hennar?
Til frænku þinnar? Eða er það fyrir mig?
Til að ganga úr skugga um að brúðkaupið gerist,
og öllu framar, sem merki um þinn merkasta sigur?
Þú vissir að ég væri á leiðinni.
Þú vissir að ég þyrfti á þér að halda.
Þú undirbjóst þetta allt, þannig það myndi allt passa saman...
Ég hef gert þig að skrímsli.
Ég mun fara héðan, vinur.
Ég þarf að fara til Versala.
Elsku besti Valmont minn.
Þar til núna hafði ég einungis séð Versali í myndrænu formi.
Ég er agndofa.
Þið frænka þín höfðu lofað mér öllu slæmu.
Staða mín var örvæntingarfull og ósvífni mín gerði illt verra.
En ég var ekki hrædd.
Kannski var ég að njóta minna síðustu skrefa sem frjáls kona.
En ég þorði að horfast í augu við konunginn.
Yðar hátign.
Ég gekk til gálgans, viss um eilífð mína.
Maðurinn sem mér birtist var bara maður,
sem og allir aðrir menn.
Frænka þín var líka á staðnum, í hlutverki sem hentaði henni illa.
Hún kenndi mér að halda hjarta mínu leyndu.
Ég væri ekki hér án hennar.
Ég átti heima jafn vel og aðrir á þessu balli fyrir svikara.
Og mögulega í síðasta skiptið,
þá brá ég mér í búning Merteuil markgreifafrú,
sem ástfangin kona hugrakks hermanns, sem er í þjónustu konungsins,
ásamt veldi hans vestan hafs.
Frú, ég sé í þér dyggðir sem eru mér kærkomnar.
Hugrekki, en án þess hefðir þú aldrei þorað að koma til Versala.
Ástríða, sú ótamda orka,
sem í þjónustu réttláts og göfugs málefnis,
mun geta verið öðrum til innblásturs.
Og það síðasta,
en ekki sísta.
Þá sé ég í þér einn hinna náðarfyllstu eiginleika.
Einlægni.
Takk fyrir að koma til að hitta mig.
Isabelle Merteuil, markgreifafrú.
Elskan mín, ég vil segja þér að á þeirri stundu,
vissi ég að ég var orðin ómissandi,
að ég hefði bjargað mér,
með því að sannfæra konunginn að gera mig jafna ráðherrum sinum,
sem vopn sem lýtur hans valdi.
En það sem ég sá í augum hans, konungur vegna náðar Guðs,
var eitthvað mun kunnuglegra.
Prinsar sem þrælar. Allir menn lúta vilja þráa sinna.
Næsta dag kom til mín þjónn sem útskýrði fyrir mér,
með með einstakri nákvæmni hvaða hlutverkið ég hafi hlotið.
Sem aðal hirðmey hans hátignar, þarf ég að læra allt sem um hann er.
Hvað honum finnst gott og slæmt.
Konungnum mun ei leiðast lengur.
Elskan mín.
Ég hugsa aftur og aftur til nóttarinnar sem við áttum saman.
Elskan mín, ég vil líka segja þér hve mikið ég sakna þín.
En ég segi þér það aftur og aftur,
með þessum bréfum sem þú getir ei lengur lesið,
að ég hef svarið að vera hreinskilin.
Satt er að dauði þinn er mér jafn
mikill léttir og harmur.
Þú munt aldrei geta svikið mig.
Elskan mín, ég hefði verið sú andstyggilegri af okkur tveimur,
og það passar mér.
Því það hefur gefið mér þann styrk sem ég þarf til að lifa af.
Að eilífu miskunnarlaus,
og að eilífu ósnertanleg.
Þýðandi: Silja Sigrun Olafsdottir Iyuno