ЗАВЕДУВАЊЕ
Влезете.
Го сретнав прекрасното момче.
Мило ми е што ја зачувавте својата убава привлечност.
Го примивте моето писмо?
Да.
Утре ќе бидам во Версај, каде што ќе се одлучува за вашата судбина.
Ќе одите со вашиот мил Жаркор?
Само глумев.
Жаркор и Кастелет веќе ја обезбедиле одлуката на кралот.
Ќе ви ги одземат титулата и имотот.
Ако е последниот чин веќе познат,
претставата ќе биде просечна.
Иако во неа вашата улога на ненадеен сведок
и совршен предавник ви прилега добро.
Изабел, сакам да ви помогнам. Земете ги овие.
Пари? На тоа се сведе нашето убаво пријателство?
Морате да ми верувате.
Отпатувајте во Лондон што побрзо.
Но зошто? -Ќе одам во Версај.
Тоа е невозможно. -Морам да можам да се бранам.
Досега сфативте дека не треба да ме потценувате.
Продолжете така. -Отпатувајте во Лондон уште денеска.
Имам мили пријатели кои ќе...
"Леди Изабел..."
Ова ви е за сместување таму.
Кога би требало да ви ги вратам? -Никогаш.
Слободна сте.
Благодарам.
Госпоѓо.
Гладна сум како волк.
Дојде г-ѓа Де Воланж, госпоѓо.
Во придружба на судски службеник. -Во ред. Нека влезат.
Но не дошле да ве посетат.
Добар ден.
Госпоѓо.
Не сакав да ве попречувам во оброкот.
Г-ѓо маркизо, повелете.
Што правите? -Инвентар.
Знаете колку го сакав брат ми.
Овој дворец ме потсетува на него.
Па ќе сфатите дека не можам да дозволам да ја опустошите куќава
пред да ја напуштите засекогаш.
Јас сум маркизата Де Мертеи и ќе умрам како маркизата Де Мертеи.
Ќе умрете како курва.
Како што сте родена и како што сте живееле.
Како мојата Сесил, моето нежно дете, можеше да падне под ваше влијание?
Грофот Де Жаркор ќе ве разоткрие пред нашиот добар Крал.
Никогаш не сте биле омажена за маркизот Де Мертеи.
Само ги искористивте добрината и великодушноста
на еден старец.
Брат ви беше стар перверзник кој ме третираше како парче месо.
Бев омажена и го заслужувам дури и секој ноќен сад во овој дворец.
Луда сте...
Продолжете.
Госпоѓо?
Дојдов да се простиме.
Слушнав, ќе одите во Версај.
Да се простите или можеби да разговарате за Сесил?
Не е со мајка и ни со маркизата Де Мертеи,
која не сака да ме прими.
Ако знаете каде е, ве молам...
Камо да знаев.
Жал ми е,
не можам да ви помогнам.
Не разбирам.
Слушнав маркизата Де Мертеи е во неволја.
Можев да помогнам.
Таа избра друг пат.
Но како и вие,
имам горчлив вкус во устата.
Мислев дека е моја.
Изабел врие од гнев
и нема да умре без борба.
Лицето ви е прекриено со меланхолија.
Одете, момче.
Госпоѓо, ви забранувам.
Вие мене? -Да, ви забранувам.
забранувам да не се гледате како што ве гледам.
Погледнете се.
Оваа жена...
Создадена е за каење?
Да ве чуе Сесил како слободно разговарате со мене...
Би се гордеела со вас.
Извинете...
Госпоѓо, се чувствувам... -Доста!
Извинете, госпоѓо.
Мислам на Сесил... -Не е овде.
Знаете ли каде е?
Знам се за животот на внук ми.
Излезете.
Подгответе ми ги коњите, излегувам.
Да, госпоѓо.
Драги виконту, морав итно да ве видам.
Ве молам дојдете во Версај.
Виконту...
Жал ми е што доаѓам ненајавено...
Драг виконту, како сте?
Во многу тешка ситуација сум.
Уништена сум, понижена, разорена.
Драги виконту...
Мојот живот е во ваши раце.
Ве молам дојдете со мене во Версај.
Поради вашето присуство ќе ме сослушаат.
Добар ден, Сесил. -Госпоѓо.
Имав страшен разговор со тетка ви.
Знам.
Има право, сама во Версај не би можела ништо.
Да одиме заедно.
Би ги изгубила титулата и имотот.
Би умрел за да не ве замислам на улица.
Сакате да ми помогнете?
Да го преколнувам кралот за мојот и животот на мојата пријателка?
Не по цена на мојот углед.
Никако.
Маж сте, и тоа виконт.
Кралот сигурно ќе ве ислуша.
Не.
Имам среќа што сум роден како маж, виконт
и внук на мојата мила тетка што ме чува како ангел.
Мене ќе ме поштедат.
Вашата позиција е поделикатна.
Би сакал да ви помогнам.
Но како?
Ве знам, виконту.
Сега сме сами, престанете да глумите, кажете јасно што сакате.
Се.
Вас.
Вашата рака.
Иронично, но така е.
Вашиот спас ќе дојде од Црквата.
Поточно, од еден мој пријател, кардинал, кој ми должи услуга.
Тој може да не венча пак.
Тоа би го поништило нашиот прв брак.
Ни кралот не би се спротивставил на тоа.
Нема да клекнам да ви ја побарам раката.
Двајцата знаеме дека сте веќе моја.
Со бракот, би ви се подала втор пат.
Прикладен крај на нашата приказна.
И веќе почнав да го пишувам.
Ме интересира што мислите.
Тоа е вашата приказна?
"Спремна да се омажи за мажот за кој вели дека е совршен и возвишен,
хероината вели дека е вљубена додека гори од страст и срам..."
Малку е дотерано.
Литературата ја менува реалноста во нешто најубаво,
нешто поинтересно.
Внимавајте!
Валмон.
Витезу, престанете.
Сега уште повеќе сакам да го застрелам гадот.
Дајте го оружјето.
Витезу...
Не знам каква улога игравте во мојот јад...
Јас треба да платам за ова.
Ја пуштив Сесил да ја заврши обуката.
Сега е слободна жена.
Нема од што да се срами.
Особено пред будала како вас.
Пукајте.
Ајде, пукајте.
Пукајте!
Изабел.
Дај го пиштолот. -Не, госпоѓице.
Сесил, ве љубам.
Тоа е се што имам.
На почеток мислев...
Да ве љубам значи да ве прифатам каква што сте, не мојата визија...
Да не ве поседувам, да ве следам, да ве љубам колку што можам.
Да не припаѓам никому и да уживам во тоа...
Да бидам слободен како вас.
За да ме љубите.
Но не.
Нормално дека не, г-це...
Разумот ми вели да мислам така.
Телото ми вреска дека начинот на кој ве љубам е искрен.
И здрав.
И убав.
Па зошто се чувствувам толку осамено и изгубено?
Витезу...
Што ако Дансени има право?
Тој будала?
Будалата е сега овде со таа што ја љуби и го љуби.
Толку ве плаши тоа?
Што?
Не ме слушате.
Дојдете.
Ова е мојот живот.
И вашиот.
Ви покажувам кој сум.
А ова? -Прочитајте ги, ве молам.
Немам што да кријам.
Одам. Задржете се колку што сакате.
Ме уверувате дека сте станале друг маж?
Заведував жени,
сопруги на најголеми моќници во кралството.
Овде има доволно за стопати да ме усмртат.
Моето невнимание ве чуди?
Видете,
направивте будала од мене.
Бев улога уште кога дојдовте да ме запознаете.
Вистина не гледате разлика меѓу она што бев
и ова што сум сега поради вас?
Што правите?
Сакам да ви го згреам срцето.
Не е предоцна.
Треба да верувате дека и јас може да се сменам.
Остани вечерва.
Омажи се за мене.
Ќе се омажам.
Сесил?
Добро сте?
Што се случи меѓу вас и Валмон?
Ќе ми кажете?
Ве молам. -Не лажете, ја сакам вистината.
Колку пати спиевте со него?
Колку пати?
"Драга тето,
играта е при крај
и јас победив.
Вечерва Изабел ќе дојде,
утре ќе се омажи за мене.
Нема друг избор...
Изабел изгуби,
но беше нужно за да сме среќни
да ја спасам.
Конечно да ги изустам зборовите што ги голтав:
ја љубам.
Пак ќе плаќам...
За што зборуваш?
Ова писмо...
Го напишавте за неа? За својата тетка? Или за мене?
За да ја потврдите венчавката која воедно ќе биде, над се,
ваша совршена победа?
Знаевте дека ќе дојдам.
Знаевте дека ми требате.
Подготвивте смртоносен удар. Сосема е разбирливо...
Ве претворив во чудовиште...
Заминувам, пријателе.
Морам да одам во Версај.
"Драги Валмон, мој голем Валмон,
мој довека.
Претходно го имав видено Версај само на неколку бледи гравури.
Но морав да ги задржам емоциите.
Вие и тетка ви ми ветивте се најлошо.
Состојбата ми беше безнадежна,
влошена од мојата надменост.
Но не се плашев.
Уживав во последните чекори како слободна жена.
Но се осмелив да го погледнам в очи најголемиот од сите кралеви."
Ваше Височество.
"Требаше да одам на бесилка, сигурна во својата вечност.
А мажот пред мене беше само маж,
ист како сите други.
Таму беше тетка ви,
во злокобната улога што воопшто не и прилегаше.
Таа ме научи никогаш да не го отворам срцето.
Без неа немаше да станам ова што сум.
На тој величествен бал на натрапници,
совршено се вклопив.
И го облеков, можеби за последен пат,
својот костим на маркизата Де Мертеи,
жена вљубена во големиот воин во служба на кралството
и неговото влијание преку Атлантикот."
Г-ѓо, препознавам во вас доблести кои ми се посебно мили.
Храброст, без која никогаш не би се осмелиле да дојдете овде,
во Версај.
Страст,
таа груба сила,
која, во служба на праведна и благородна цел,
вибрира толку што вдахновува и ги разоткрива и најтажните души.
И конечно...
И над се...
Во вас ја гледам најграциозната доблест.
Искреност.
Фала што ми дојдовте,
г-ѓо маркизо, Изабел де Мертеи.
"Љубен мој, сакам да ти напишам дека во тој момент
знаев дека станав клучна во кралството,
си ја зачував титулата уверувајќи го кралот
да ме направи рамна со своите министри, инструмент на неговата волја.
Но она што го видов во очите на тој маж,
крал по милоста Божја,
ми изгледаше многу попознато.
Принц или роб,
сите мажи се исти по прашање на желбата.
Утредента еден слуга ми објасни,
извнредно сурово и прецизно,
каква улога би требало да добијам.
Како прва куртизана на Неговото Височество,
ќе морам да научам се за него:
Неговите мали навики, како и големите апетити.
На кралот веќе нема да му биде здодевно.
Љубен мој,
секогаш одново размислувам за ноќта што ја минавме заедно."
"Љубен мој, би сакала да ти пишам и колку ми недостигаш.
Но ќе ти кажам и ќе повторам,
во писмата кои веќе не можеш да ги читаш,
дека се заколнав на целосна искреност."
"Искрено, твојата смрт ме исполнува колку што ме јаде.
Вака веќе никогаш нема да ме издадеш."
"Љубен мој,
од нас двајцата, јас бев позлобна
и тоа ми одговара,
зашто ми ја дава силата потребна за да преживеам.
Засекогаш без милост.
И засекогаш непробојна."
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС