Kom binnen.
Ik heb een leuke jongeman ontmoet.
Fijn om te zien dat u uw prachtige vitaliteit heeft behouden.
Heeft u m'n brief ontvangen?
Ja. -Ik ben morgen in Versailles.
Voor de koninklijke hoorzitting over u.
Met uw geliefde Gercourt?
Dat was gewoon toneelspel.
Gercourt en Castellet hebben zich al verzekerd...
van het besluit van de koning.
Uw titel en uw eigendommen worden u afgenomen.
Als de laatste akte al vaststaat...
wordt het een middelmatige voorstelling.
Zelfs als uw rol van verrassingsgetuige...
en perfecte verrader me zeer veelbelovend lijkt.
Isabelle, ik wil u helpen. Pak aan.
Geld? Is dat waar onze vriendschap inmiddels om draait?
Vertrouw me. Ga zo snel mogelijk naar Londen.
Waarom? -Ik ga naar Versailles.
Dat kan echt niet.
Ik moet me verdedigen.
Tot nu toe wist u dat u me niet moet onderschatten.
Ga daarmee door.
Vertrek vandaag nog naar Londen.
Ik heb dierbare vrienden die...
Lady Isabelle.
Hiermee kunt u zich daar vestigen.
Wanneer moet ik u het terugbetalen? -Nooit.
U bent vrij.
Dank u.
Madame.
Ik heb vreselijke honger.
Madame de Volanges is er.
Ze heeft een deurwaarder bij zich. -Uitstekend. Laat ze binnen.
Ze hebben er niet om gevraagd om u te zien.
Hallo.
Madame.
Ik wilde uw avondmaal niet verstoren.
Madame de markiezin, alstublieft.
Wat doet u? -We maken een inventaris.
U weet hoeveel ik van m'n broer hield.
Dit kasteel herinnert me aan z'n zachtaardige geest.
U begrijpt dus vast dat u dit huis niet mag plunderen...
voordat u het voorgoed verlaat.
Ik ben markiezin de Merteuil.
En ik zal sterven als markiezin de Merteuil.
U zult sterven als een hoer.
Zoals u geboren bent en zoals u altijd geleefd hebt.
Hoe kon m'n kleine Cecile, m'n lieve kind, onder uw controle raken?
Graaf de Gercourt zal u ontmaskeren en alles rechtzetten.
U bent nooit echt getrouwd geweest met markies de Merteuil.
U maakte misbruik van de goedheid van een oude man...
die veel te ruimhartig was.
Uw broer was een oude viezerik die me behandelde als een stuk vlees.
Ik was inderdaad eerder getrouwd.
En ik verdien elke pispot in dit kasteel.
Arme gek.
Ga maar verder.
Madame.
Ik kom afscheid nemen. Ik hoorde dat u naar Versailles ging.
Om afscheid van me te nemen en om over Cécile te praten?
Ze is niet bij haar moeder of bij markiezin de Merteuil.
Die weigerde me te ontvangen.
Als u weet waar ze is, smeek ik u.
Helaas.
Het spijt me. Ik kan u niet helpen.
Ik begrijp het niet.
Ik hoorde dat markiezin de Merteuil in de problemen zit.
Ik had haar kunnen helpen.
Maar ze heeft een ander pad gekozen.
Maar net zoals jij...
heb ik er een bittere smaak aan overgehouden.
Ik dacht dat we eensgezind waren.
Isabelle is woedend en geeft zich niet zomaar gewonnen.
Uw gezicht straalt weemoed uit.
Kom, jongeman. Ga weg.
Madame, ik verbied het u.
Verbieden? -Ja, ik verbied het u.
Ik verbied u uzelf niet zo te bewonderen zoals ik u bewonder.
Kijk naar uzelf.
Deze vrouw...
is die gemaakt om spijt te hebben?
Als Cécile je zo vrijmoedig tegen me zou horen spreken...
zou ze zo trots op je zijn.
Neem me niet kwalijk.
Madame, ik vind u echt... -Zo is het wel genoeg.
Neem me niet kwalijk, madame.
Ik dacht aan Cécile, dus... -Ze is er niet.
Weet u waar ze is?
Ik weet alles over het leven van m'n neef.
Ga weg.
Laat m'n rijtuig klaarmaken, ik ga uit.
Ja, madame.
Burggraaf, ik moest u dringend spreken.
Gaat u alstublieft mee naar Versailles. Burggraaf...
Neem me niet kwalijk dat ik onaangekondigd kom.
M'n beste burggraaf, hoe maakt u het?
M'n situatie is zeer ernstig. Ik ben geruïneerd, vernederd, vernietigd.
M'n beste burggraaf...
M'n leven ligt in uw handen.
Ik smeek u, ga met me mee naar Versailles.
Alleen als u aanwezig bent, zullen ze naar me luisteren.
Hallo, Cécile. -Madame.
Ik had een vreselijk gesprek met uw tante.
Dat weet ik.
Ze heeft gelijk. Als ik alleen in Versailles ben, ben ik hulpeloos.
Laten we samen gaan. Ik kan m'n titel en m'n eigendommen kwijtraken.
Ik sterf liever dan dat u alles kwijtraakt.
Dus u wil me helpen?
Ik? De koning smeken om m'n leven en dat van m'n beste vriendin?
Niet ten koste van m'n reputatie. Nee, zeker niet.
U bent een man, een burggraaf.
De koning zal vast naar u luisteren.
Nee.
Ik heb het geluk geboren te zijn als man, burggraaf...
en neef van een tante, die voor me zorgt als een engel.
Dus ik word gespaard.
U zit in een moeilijkere situatie, dat geef ik toe.
Ik zou u heel graag helpen.
Maar hoe?
Ik ken u, burggraaf.
We zijn nu alleen, hou op met die spelletjes en vertel me wat u wil.
Alles.
U, uw hand.
Het is ironisch, maar het zit zo.
Uw verlossing zal van de kerk komen.
Beter gezegd, van een vriend van me, een kardinaal.
Hij staat bij me in het krijt.
Hij kan ons opnieuw trouwen.
Dat zou onze eerste verbintenis ongeldig maken.
Zelfs de koning zal dat niet kunnen afkeuren.
Vergeef me dat ik niet kniel om om uw hand te vragen.
U weet net zo goed als ik dat u al de mijne bent.
Door met u te trouwen, geef ik mezelf een tweede keer aan u.
Dat zou een passend einde zijn voor ons verhaal.
Ik ben er al aan begonnen.
Ik wil graag uw mening horen.
Is dit uw versie van het verhaal?
'Klaar om te trouwen met de man die volgens haar perfect en subliem is.'
Uw heldin zegt, dat ze verliefd is en brandt van genot en schaamte.
Het is wat 'aangevuld'. Literatuur moet de realiteit verfraaien.
Om het interessanter te maken.
Pas op. -Valmont...
Ridder, alstublieft. Hou op.
Als u hem zo verdedigt, wil ik hem nog liever doden.
Geef me uw wapen. Ridder.
Ik weet niet welk aandeel u in m'n ellende had, maar...
Als iemand ervoor moet boeten, ben ik het.
Ik duwde Cécile deze richting op om haar opvoeding af te maken.
Nu is ze een vrije vrouw.
Ze hoeft zich nergens voor te schamen.
Vooral niet voor een dwaas zoals jij.
Schiet.
Toe dan, schiet.
Schiet.
Isabelle.
Geef me het pistool. -Nee, mademoiselle.
Cécile, ik hou van u. Dat is het enige wat ik heb.
Eerst dacht ik... Ik dacht dat van u houden...
inhield dat ik van u zou houden zoals u bent, niet van een droombeeld.
Niet als m'n bezit maar als een metgezel.
Die zoveel mogelijk van u zou houden.
Dat ik aan niemand moest toebehoren en moest genieten.
Ik moest leren net zo vrij te zijn als u.
Zodat u een beetje van me zou houden.
Maar nee.
Natuurlijk niet, mademoiselle.
M'n verstand zegt dat ik zo moet denken.
Maar m'n lichaam schreeuwt dat m'n liefde voor u oprecht is.
En gezond. En mooi.
Waarom voel ik me dan zo eenzaam en verloren?
Ridder...
Stel dat Danceny gelijk had? -Die sukkel?
Die sukkel is hier met de vrouw van wie hij houdt en die van hem houdt.
Bent u zo bang?
Waarvoor?
U luistert niet naar me.
Kom.
Dit is mijn leven. En het uwe.
Ik laat u zien wie ik echt ben.
Hierin? -Lees ze, alstublieft.
Ik heb niets te verbergen.
Ik laat u alleen. Neem de tijd.
Moet ik geloven dat u een andere man bent geworden?
Ik heb vrouwen verleid...
die getrouwd waren met de machtigste mannen in het koninkrijk.
Er zijn hier genoeg mannen om me duizend keer te laten vermoorden.
Verbaast m'n roekeloosheid u?
Ja, u heeft me voor schut gezet.
Die rol had u al gekozen toen u me opzocht.
Ziet u echt geen verschil tussen wie ik toen was...
en wie ik nu ben, dankzij u?
Wat doet u?
Ik wil uw hart verwarmen.
Het is nog niet te laat.
U moet geloven dat ik ook kan veranderen.
Blijf vannacht.
Trouw met me.
Cécile.
Gaat het?
Wat is er gebeurd tussen u en Valmont?
Gaat u het me vertellen? -Alstublieft.
Lieg niet tegen me, ik wil de waarheid weten.
Hoe vaak hebben jullie seks gehad?
Hoe vaak?
Lieve tante...
het spel loopt ten einde.
En ik heb gewonnen.
Vanavond komt Isabelle naar me toe en morgen trouwt ze met me.
Ze heeft geen andere keuze.
Isabelle heeft verloren.
Maar dat was nodig zodat we gelukkig kunnen zijn.
Om haar te redden.
Zodat ik eindelijk gewoon kon zeggen wat ik zo lang heb opgekropt.
Ik hou van haar.
Ik krijg alweer een slechte rol.
Waar heeft u het over?
Deze brief, heeft u die aan haar geschreven?
Aan uw tante? Of aan mij?
Om u van dit huwelijk te verzekeren? Dat dan ook, maar bovenal...
uw meest volmaakte zege zal zijn?
U wist dat ik zou komen.
U wist dat ik u nodig had.
U bereidde de genadeklap voor, dat is heel redelijk.
Ik heb een monster van u gemaakt.
Ik ga weg, m'n vriend.
Ik moet naar Versailles.
Lieve Valmont, m'n geweldige Valmont, m'n eeuwige.
Daarvoor had ik Versailles alleen op vale gravures gezien.
Maar ik moest m'n emoties bedwingen.
U en uw tante hadden me het ergste voorspeld.
M'n situatie was uitzichtloos. M'n brutaliteit maakte het nog erger.
Maar ik was niet bang.
Misschien genoot ik van m'n laatste stappen als vrije vrouw.
Maar ik durfde de grootste koning ooit onder ogen te komen.
Majesteit.
Ik zou naar het schavot gaan en in het hiernamaals eindigen.
En de man die voor me stond, was gewoon een man.
Niet anders dan de anderen.
Uw tante was er.
Ze speelde een duistere rol die helemaal niet bij haar paste.
Ze leerde me om m'n hart nooit open te stellen.
Zonder haar zou ik niet zijn wie ik ben.
Op dit grote bal vol bedriegers hoorde ik helemaal thuis.
En ik trok, misschien wel voor de laatste keer...
m'n kostuum aan van markiezin de Merteuil.
Een vrouw die toegewijd was aan een strijder en aan het koninkrijk...
dat heerste over de Atlantische Oceaan.
Madame, ik herken in u deugden die me zeer dierbaar zijn.
Moed. Zonder die moed had u nooit hierheen durven komen.
Naar Versailles.
Passie, die rauwe kracht...
die als hij gebruikt wordt voor een rechtvaardige en nobele zaak...
ontroert en zelfs de meest trieste zielen inspireert en verheft.
En tot slot...
maar zeker niet onbelangrijk.
In u merk ik de aangenaamste eigenschap op.
Oprechtheid.
Bedankt dat u naar me toe bent gekomen.
Madame de markiezin, Isabelle de Merteuil.
Liefste, ik wil je schrijven dat ik op dat moment...
wist dat ik essentieel was voor het koninkrijk.
Ik had m'n titel gered en de koning ervan overtuigd...
me gelijk te maken aan z'n ministers. Het instrument van z'n wil.
Maar wat ik in de ogen van deze man zag...
een koning, alleen bij de gratie Gods...
kwam me veel bekender voor.
Prins of slaaf, alle mensen zijn gelijk als het om verlangens gaat.
De volgende dag kwam een bediende...
me met uitzonderlijke nauwkeurigheid en precisie uitleggen...
welke rol ik zou krijgen.
Als eerste courtisane van zijne majesteit...
moest ik alles over hem leren.
Z'n kleine gewoontes en z'n grote verlangens.
De koning zou zich niet meer vervelen.
M'n liefste.
Ik denk steeds aan de nacht die we samen hebben doorgebracht.
M'n liefste, ik wil je ook schrijven hoe erg ik je mis.
Maar ik blijf het tegen je zeggen.
In deze brieven die je niet meer zult lezen.
Ik heb een belofte gedaan dat ik volledig oprecht zal zijn.
De waarheid is dat je dood me bevredigt.
Evenveel als hij me verteert.
Dus je zult me nooit verraden.
M'n liefste, van ons tweeën zou ik de gemeenste zijn geweest.
En dat vind ik prima.
Omdat het me de kracht geeft om te overleven.
Voor altijd genadeloos.
En voor altijd ondoordringbaar.
Vertaling: Romy Buchheim Iyuno