WYSTĘPUJĄ
INTRYGANTKA
REŻYSERIA
Wejść!
Minęłam uroczego młodzieńca.
Cieszę się, że zachowujesz swoją wspaniałą witalność.
- Otrzymałaś mój list? - Tak.
Będę jutro w Wersalu
na audiencji u króla w twej sprawie.
Z twoim drogim Gercourtem?
To teatrzyk.
Gercourt i Castellet zadbają, by król podjął decyzję po ich myśli.
Zostaniesz pozbawiona tytułu i majątku.
Skoro finał jest już przesądzony,
spektakl będzie marny.
Niemniej role niespodziewanej świadkini
i bezwzględnej zdrajczyni są skrojone dla ciebie.
Isabelle, chcę ci pomóc.
- Weź. - Pieniądze?
Do tego sprowadza się twoja przyjaźń?
Musisz mi zaufać.
Niezwłocznie wyjedź do Londynu.
- Dlaczego? - Pojadę do Wersalu.
- Nic nie wskórasz. - Muszę się bronić.
Wiesz dobrze, że nie wolno mnie nie doceniać.
- Niech tak zostanie. - Wyjedź jeszcze dziś!
Mam w Londynie przyjaciół...
"Lady Isabelle..."
Dzięki temu się tam urządzisz.
- Kiedy mam zwrócić? - Nigdy.
Jesteś wolna.
Dziękuję.
Pani...
Jestem głodna.
Przybyła pani de Volanges.
- Towarzyszy jej komornik. - Dobrze, wprowadź.
Nie pragną cię widzieć, pani.
Dzień dobry.
Pani...
Nie chciałam zakłócać ci kolacji.
Proszę mi mówić: pani markizo.
- Co tu robisz? - Spisuję inwentarz.
Wiesz, jak kochałam brata.
To miejsce jest odbiciem delikatności jego ducha.
Nie pozwolę ci splądrować tego domu,
zanim na zawsze go opuścisz.
Jestem markizą de Merteuil i jako taka umrę.
Zdechniesz jak kurwa.
Tak się urodziłaś i tak też żyłaś.
Jak to możliwe,
że moja droga Cécile wpadła w twoje szpony?
Hrabia de Gercourt obnaży twoje sprawki
przed naszym dobrym królem.
Nigdy nie byłaś żoną markiza de Merteuil.
Wykorzystywałaś tylko dojrzałego mężczyznę
i jego hojność.
Twój brat był zboczeńcem, spragnionym świeżej cięleciny.
Poślubił mnie jak trzeba
i do mnie należy każdy nocnik w tym pałacu.
Jesteś szalona.
Proszę dalej.
Pani?
Przychodzę się pożegnać.
Ponoć wyjeżdżasz do Wersalu.
Pożegnać się i zapewne pomówić o Cécile?
Nie ma jej u matki
ani u markizy de Merteuil, która mnie nie przyjęła.
- Jeśli pani wie, gdzie jej szukać... - Niestety.
Przykro mi.
Nie pomogę.
A ja nie pojmuję.
Podobno markiza ma problemy.
Chciałam udzielić jej pomocy, ale nie zdecydowała się na nią.
Tak jak ty
jestem rozgoryczona.
Sądziłam, że jest moja.
Dziś Isabelle płonie gniewem.
Nie podda się bez walki.
Na pani twarzy rysuje się melancholia.
Idź już, młodzieńcze.
Zabraniam pani...
Ty - mnie?
Owszem.
Zabraniam, by widziała pani siebie inną, niż ja ją widzę.
Proszę spojrzeć.
Czy ta kobieta...
stworzona jest, by żałować?
Gdyby Cécile słyszała, jak swobodnie ze mną rozmawiasz,
byłaby z ciebie dumna.
Proszę o wybaczenie.
- Pani... - Dość!
Przepraszam.
- Myślę o Cécile... - Nie ma jej tu.
- Wie pani, gdzie jest? - Znam swego siostrzeńca na wylot.
Wyjdź.
Naszykujcie ekwipaż. Wyjeżdżam.
Dobrze, pani.
Drogi hrabio, pilnie cię potrzebuję.
Jedź ze mną do Wersalu.
Wicehrabio,
liczę, iż nie masz mi za złe, że przychodzę bez zapowiedzi.
Co u pana, wicehrabio?
Jestem w trudnym położeniu.
Zrujnowana, poniżona, rozbita...
Kochany wicehrabio...
Mój los w twoich rękach. Błagam, jedź ze mną do Wersalu!
Twoja obecność sprawi, że zostanę wysłuchana.
- Dzień dobry, Cécile. - Pani?
Odbyłam okropną rozmowę z twoją ciotką.
- Wiem. - Miała rację.
Sama w Wersalu nic nie zwalczę.
Jedźmy tam razem.
Grozi mi utrata tytułu i majątku.
Wolę umrzeć, niż sobie to wyobrażać.
Pomożesz więc?
Miałbym błagać króla o życie swoje i swej przyjaciółki?
Nie zamierzam poświęcać swojej reputacji.
Jesteś mężczyzną, do tego wicehrabią.
- Król na pewno cię wysłucha... - Nie.
Jako mężczyzna, wicehrabia z urodzenia
i siostrzeniec kobiety, która strzeże mnie jak anioł,
zostanę oszczędzony, ale twoja sytuacja jest trudniejsza.
Chętnie bym ci pomógł,
ale jak?
Znam cię.
Zostaliśmy sami. Powiedz jasno, co chcesz dostać.
Wszystko.
Ciebie.
Twoją rękę.
Jak na ironię uratuje cię Kościół,
a raczej mój przyjaciel kardynał, który jest mi winien przysługę.
W jego mocy jest połączyć nas powtórnie
i unieważnić pierwszy ślub.
Nawet król tego nie zakwestionuje.
Wybacz, że przed tobą nie uklęknę.
Oboje wiemy, że już jesteś moja.
Mam cię poślubić i oddać ci się ponownie?
To byłoby godne zakończenie.
Już zacząłem spisywać tę historię. Jestem ciekaw twojej opinii.
To twoje dzieło?
"Gotowa poślubić mężczyznę, którego uważa za najgodniejszego"
twoja bohaterka "kocha i płonie pożądaniem i wstydem"?!
Trochę ubarwiłem.
Literatura powinna upiększać rzeczywistość, by była ciekawa.
Uważaj!
Valmont!
Kawalerze, stój!
Skoro go bronisz, tym bardziej bękarta zastrzelę!
Oddaj broń, kawalerze!
Nie wiem, na ile jesteś winna mej niedoli...
Jeśli ktoś ma zapłacić, to ja!
Pchnęłam Cécile w jego ramiona, by dokończyć jej naukę.
Jest teraz wolną kobietą i nie ma się czego wstydzić,
zwłaszcza przed takim głupcem!
Strzelaj.
Śmiało.
Pal!
Isabelle...
- Oddaj pistolet! - Nie!
Cécile, kocham cię.
Tylko to się liczy.
Myślałem wpierw,
że kochać cię, znaczy przyjmować cię taką,
jaka jesteś, a nie miłować wyobrażenie.
Nie tyle mieć cię na własność, co z uczuciem ci towarzyszyć.
Nie być niczyją własnością i cieszyć się tym.
Nauczyć się twojej swobody,
abyś i ty mnie pokochała.
Ale - nie.
Oczywiście, że nie!
Tak podpowiada rozum,
ale ciało krzyczy, że to moja prawdziwa miłość
jest zdrowa i piękna.
Czemu wydajesz się tak samotna i zagubiona?
Kawalerze...
- A jeśli Danceny miał rację? - Ten prostaczek?
Być może, jednak zdobył tę, którą kocha.
Tak się obawiasz?
Czego?
Nie słuchałaś...
Chodź.
To moje życie. Oddaję ci je.
Zobacz, kim naprawdę jestem.
- A to? - Przeczytaj wszystko.
Nie mam nic do ukrycia.
Zostawię cię. Nie spiesz się.
Mam uwierzyć, że stałeś się innym człowiekiem?
Uwodziłem kobiety, żony najmożniejszych w królestwie.
Jest tu dość, by zabito mnie tysiąc razy.
Dziwi cię moja lekkomyślność?
Sama widzisz, zrobiłaś ze mnie głupca.
Wybrałeś sobie tę rolę, gdy mnie sobie upatrzyłeś.
Nie widzisz różnicy między tym, jaki byłem,
a jaki stałem się dzięki tobie?
Co robisz?
Rozgrzewam twoje serce.
Jeszcze nie jest za późno.
Musiałbyś uwierzyć, że i ja potrafię się zmienić.
Zostań na noc.
Wyjdź za mnie.
Cécile?
Tak?
Co zaszło między tobą a Valmontem?
Powiesz mi?
Proszę...
Nie kłam. Chcę znać prawdę.
Ile razy z nim spałaś?
Ile?!
"Droga ciociu,
partia skończona.
Wygrałem ją.
Isabelle przyjedzie dziś wieczór, a jutro mnie poślubi.
Nie ma innego wyjścia.
Przegrała, lecz tego właśnie było nam trzeba,
by ją ratować
i żebym mógł wreszcie wyrzec te proste słowa:
Kocham ją".
Znów wchodzę w złą rolę...
O czym mówisz?
Ten list...
Napisałeś go do ciotki
czy do mnie?
By przypieczętować ożenek,
który nade wszystko
będzie twoim triumfem?
Wiedziałeś,
że przyjadę...
że cię potrzebuję.
Przygotowałeś ostatni cios z pełnym rozmysłem...
Zmieniłem cię w potwora.
Zostawiam cię, przyjacielu.
Jadę do Wersalu.
"Drogi Valmoncie,
mój wspaniały, na wieczność!
Do tamtej chwili znałam Wersal tylko z kilku bladych rycin,
ale musiałam powstrzymywać zachwyty.
Razem z ciotką przepowiadaliście mi najgorsze.
Byłam w rozpaczliwym położeniu,
mimo to pozostałam niepokorna.
Nie bałam się.
Być może cieszyłam się ostatnimi chwilami wolności.
Odważyłam się spojrzeć w oczy największemu z królów".
Najjaśniejszy panie...
"Szłam jak na szafot
drogą ku swojej wieczności.
Ale ten, który stał naprzeciwko mnie, był jednak tylko człowiekiem.
Twoja ciotka też tam była,
odgrywając złowróżbną, nieprzystającą do niej rolę.
To ona nauczyła mnie srogości serca.
Bez niej nie byłabym tym, kim jestem.
Na tym wielkim balu szalbierzy
czułam się jak wśród swoich.
Występowałam, sądząc, iż to może ostatni już raz,
w przebraniu markizy de Merteuil,
umiłowanej żony wielkiego wojownika służącego królestwu
i rozszerzającego jego władztwo za Atlantykiem".
Pani, dostrzegam w tobie cnoty szczególnie drogie memu sercu:
odwagę, bez której nie ośmieliłabyś się przybyć tu,
do Wersalu,
i pasję, tę przemożną siłę,
która ukierunkowana na służbę szlachetnej sprawie
rezonuje, inspiruje i uwzniośla najsmutniejsze nawet dusze.
Aż wreszcie,
co nie mniej ważne...
rozpoznaję w tobie najwdzięczniejszą z cech...
Szczerość.
Dziękuję, że przyszłaś do mnie,
pani markizo Isabelle de Merteuil.
"Mój kochany, piszę do ciebie od razu w tej chwili.
Stałam się oto ważną personą w królestwie.
Zachowałam tytuł,
a król uczynił mnie równą swoim ministrom
oraz narzędziem swej woli.
Niemniej w oczach tego człowieka,
z Bożej łaski króla,
zauważyłam coś bardzo znajomego.
Książęta czy słudzy -
wszyscy mężczyźni są niewolnikami żądz.
Następnego dnia królewski intendent
objaśnił mi w najdrobniejszych szczegółach
obowiązki wynikające z mojej nowej roli.
Jako pierwsza kurtyzana Jego Królewskiej Mości
muszę wiedzieć o nim wszystko,
poznać wszelkie jego nawyki i zachcianki.
Król nie będzie już się nudził.
Kochany,
wciąż wracam myślami do nocy, którą spędziliśmy razem...
Ukochany,
chciałabym napisać, jak bardzo mi ciebie brak,
ale jak powtarzam po raz kolejny
w tych listach, których już nie przeczytasz,
ślubowałam sobie absolutną szczerość.
Po prawdzie jestem twoją śmiercią tyleż uradowana, co zdruzgotana.
Nigdy mnie już nie zdradzisz.
Mój kochany,
okazałam się nikczemniejsza z nas dwojga
i dobrze mi z tym.
To daje mi siłę, bym nadal trwała.
Na zawsze bezlitosna.
I na zawsze niezdobyta".
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Tomasz Tworkowski