"Shift ngayon ni Shun."
SHUN (23) ARTIST
DAI (23) ESTUDYANTE SA UNIBERSIDAD
Nakakabahala 'yong mga 'yon.
'Yong mga ganoong picture.
MODEL AT CAFE MANAGER
Si Shun.
Gusto ko siya.
Uy.
Grabe, pinili niya siya.
-Alam na natin. -Pinili niya?
Akala natin si Ryota, 'no?
Mas lalalim ang samahan nila.
Sigurado.
-Sana samahan mo ako. -Oo naman.
GENSEI (34) GALING TAIWAN, HAIR AND MAKEUP ARTIST
Aalis na kami.
Enjoy.
Bye!
Nagulat ako ngayon.
Na pinili ni Shun si Dai.
USAK (36) DANCER SA CLUB
-Naisip kong siya ang pipiliin niya. -Oo.
Talaga? Inasahan n'yo 'yon?
Pinili ni Dai si Shun,
at pinili ni Shun si Dai.
Itinadhanang maging sila.
Oo, kung pareho silang
interesado sa isa't isa,
posibleng totoo 'yan.
Oo.
SHUN AT DAI
Paumanhin.
Isang cookie at maliit na iced coffee nga.
Sige.
Handa na 'to nang wala pang limang minuto.
Nandito kami.
Ibibigay ko 'to sa kanila. Nasaan sila?
Sana magustuhan n'yo.
-Salamat. -Salamat.
-Walang sinasabi si Shun. -Naghihintay lang ba siya?
-Oo, tingin ko. -Di ba?
Kung interesado ka sa isang tao, magtatapat ka ba…
at kakausapin 'yong tao?
Para magpakita ng interes?
Hindi ko madalas ginagawa.
-Hindi? -Hindi.
Talaga?
Bakit naman?
Ayokong malaman nila.
At gumana naman ba 'yon?
Hindi kailanman.
Ikaw ba, Ryota?
-Ako? Kung interesado ako sa isang tao? -Oo.
Di ko ipapahalata 'yong interes ko,
pero gusto kong mas makasama sila.
Kung interesado ako sa isang tao,
'yong oras na magkasama kami,
'yong oras na magkausap kami, natural na tatagal.
ANG KITA NGAYON 8,950 YEN
-Salamat sa kanina, ha. -Oo.
Salamat.
Sobrang saya ko na ako ang pinili mo.
Pero nag-alangan ako.
-Talaga ba? -Oo.
Ba't ka nag-alangan?
Hindi ako sigurado minsan.
Bakit?
'Yong pagkagusto ko sa 'yo,
baka hindi totoo.
Baka dahil alam kong may gusto ka,
iniisip kong gusto rin kita.
Hindi ako sigurado sa nararamdaman ko.
Sa totoo lang,
baka sa isang halik…
baka doon ako malinawan.
Sa ganoon,
pag naghalikan tayo…
malalaman ko kung gusto talaga kita.
Ganoon ba.
Ano raw?
Gawin mo. Bago lumubog ang araw!
Sa ngayon, hindi ako sigurado.
Pagkatapos ng dalawang linggo,
ano kaya'ng mararamdaman ko?
Nandoon ako ngayon.
Gusto ko talagang malaman, pero kinakabahan ako.
Para mawala 'yong kaba, sinusubukan kong maging maunawain.
Nandoon ako.
Uuwi na ba tayo?
Sige.
Tara na.
Tumayo ka.
Ha?
-Ano? -Akin na'ng kamay mo.
Ano?
-Ano? -Mag-kiss tayo.
-Hindi. -Bakit?
Ayaw ko!
Wag ngayon.
Pag pakiramdam ko…
komportable ako, hahalikan kita.
Pag naghalikan tayo ngayon, mas malilito ako.
-Bakit hindi? -Bakit?
-Ito na ang oras! -Mukhang hindi.
Sabi niya malilito siya kung maghalikan sila ngayon,
pero dahil do'n, alam na ni Dai na may tsansa niya.
Mautak 'tong si Shun…
Para siyang kumunoy na hihilahin ka.
Oo, madali kang mahuhulog.
-Napakakomplikado ni Shun. -Nakakaadik.
Ang galing nito.
Ang galing talaga.
Parehong tipo na hihilahin ka talaga.
Pagalingan na lang sa paghila.
Totoo 'yan.
Tama, parehong nakakaadik.
Nakikita kong maghahalikan silang dalawa sa loob ng ilang araw.
Oo nga.
'Yong tensyon sa pagitan nila, hihigpit nang hihigpit…
-At maghalikan! -…hanggang maghalikan sila!
Ewan ko lang.
At…
Panloob mo ba ito?
Sa 'yo na 'yang lahat.
Mahal na mahal niya siya.
Tama.
-Takpan natin ang pangingitim ng mata mo? -Oo.
May linya dito, di ba?
Dito ka dapat magsimula.
Sa ilalim ng linya?
-Oo. -A, sige.
Simulan mo ng mas maitim na kulay,
ilagay mo, tapos ikalat mo, ha?
Tapos diinan mo ng mga daliri mo.
Uy, nawala nga.
Ito ba'ng makeup para mawala 'yong pangingitim sa mata?
Di kailangan lagyan 'yong paligid?
Hindi, maganda 'yong balat mo.
Hindi mo na kailangan.
At ang ganda ng pekas mo.
Ayos 'yong tubo ng kilay mo.
Ang haba pa ng mga pilik-mata mo.
Gusto ko 'yong lapad ng noo mo.
Iniisip ni Gensei na gusto siya ni Ryota,
pero ang totoo, di ba mas gusto siya ni Gensei?
-Oo nga. -Sa tingin ko.
Nakapagbenta na ang lahat.
Oo.
Saan pinakamabenta?
-Ayos 'yong pangatlong araw. -Oo.
Magandang puntahan 'yan.
Pwede tayong kumita ng 10,000 yen kahit may pasok.
Oo.
Pagpipilian talaga 'to.
'Yong pinuntahan namin ni Kazuto, isang parkeng mga 20 minuto ang layo.
-Ang lapit. -Oo, malapit.
Maraming pamilya at magkasintahan.
-Ano? -Ha?
Ngayon? Imposible.
Uy!
Para siyang terminal ng ferry,
kaya ayos 'yong pasok ng tao.
Naiipon 'yong mga tao sa mga istasyon sa kalsada at mga ferry terminal,
kaya kung susubukan nating umikot sa isang istasyon…
Grabe, ang angas niya!
-'Yong pranka. -Parang may bagyong paparating.
Tingin ko maaabot natin 'yong target natin sa tubo natin…
Hindi man lahat nakakaalala, pero…
Uy, ayos ang timing.
Ha?
Kilala mo ba?
Oo.
Nakakaloka.
-Hello. -Magandang umaga.
Masaya akong makilala kayo. Ako si Alan. Makakasama n'yo ako simula ngayon.
Masaya kaming makasama ka.
Ako si Alan.
Nagtatrabaho ako sa isang IT company sa ibang bansa.
ALAN (29) GALING BRAZIL
May parte akong Brazilian, Italian, at kalahating Japanese.
Mas Brazilian ang tingin ko sa sarili ko, pero sa Japan ako nakatira.
Medyo pranka ako.
Pag may nakilala akong tipo ko, sinasabi ko, "Gusto kita."
Kinilig ako.
-Maghugasan ba? -Ha?
Gusto mong maghugasan?
Hindi, hindi ko kaya.
Baliw. Pwede bang maupo?
-Pwede ka umupo kahit saan. -Doon?
-Paupuin n'yo sa gitna. -Kaibigan mo siya?
Kaibigan ko siya.
Wow, Usak!
Grabe 'to. Yakapin mo ako. Magyakapan muna tayo.
Nakakabaliw 'to!
Sobrang saya ko. Gusto kong yakapin ang lahat.
Ano'ng ginagawa n'yo? Masaya akong makilala ka.
-Masaya ako makilala ka. -Ako si Alan.
Ako si Taeheon.
-Ano? -Taeheon.
Taeheon?
Masaya ako makilala ka. Ako si Alan.
-Ako si Ryota. -Ay, Ryota.
-Nakakabaliw 'to, Dai. -Ang tagal na.
Nakakatawa.
-Mabuti maayos ka. -Magkakilala sila.
-Nakakabaliw. -Kumusta ka?
-Masaya ako makilala ka. -Ako rin.
Ako si Shun.
-Ha? -Ako si Shun.
-Shun? -Oo.
-Alan. -Masaya ako makilala ka.
Kakaibang umikot sa mesa at yumakap sa mga tao na ganito.
Ako si Alan. Masaya akong makilala ka.
Ako si Gensei.
-Gensei? -Ako si Alan.
Masaya akong makilala ka.
Nakakabaliw 'to. Sandali. Masyado ba maingay 'yong pagdating ko?
Hindi naman. Sakto lang.
Bigay na bigay ka.
Nakakaloka talaga.
Uy, Alan, kilala mo sina Usak at Dai?
Oo, tama. Uy, Dai, paano tayo nagkakilala?
Nag-message ako sa 'yo sa Instagram, kasi hot ka.
O, talaga?
Ako ba'ng nauna, o ikaw? Ikaw?
Oo.
Pero may ka-date kang iba noon.
Tama.
Konektado na kami mula noon na walang kakaibang palitan o anuman.
"Kakaibang palitan"?
Hindi ko tatawagin na malalim 'yong relasyon namin,
pero may nangyari na sa amin.
A, nag-sex na sila.
Oo.
Ibig sabihin may gusto sila sa isa't isa noon.
Oo naman.
Usak, di patas 'yan. Di talaga patas!
Uy, teka.
-Wag n'yo sunugin ang sarili n'yo! -Ang init.
Tiisin mo lang.
-Baligtarin natin. -Oo.
-Shun. -Ano?
Ang hirap siguro niyan.
-Mas komportable ka sa iba. -Hindi 'yan totoo.
Di ako makapaniwalang dumating ka.
Ayos ka lang ba? Di ba kita naaabala?
-Di ko alam… -O alam mo na…
Naaabala? Hindi.
Hindi?
Pag inisip mo,
magiging magandang alaala 'yong susunod na buwan.
Hindi laging may ganitong pagkakataon.
Ang galing. Sobrang saya ko nga.
Sobrang saya nga. Dapat i-enjoy lang natin, di ba?
I-enjoy dapat natin.
'Yon bang pagdating ni Alan
makakatulong kina Shun at Dai,
o makakasira sa kanila?
Pero 'yong nararamdaman ni Shun kay Dai lumalalim, di ba?
Mas alam 'yan ni Shun.
Pero hindi rin niya matanggap.
Hirap na hirap siguro ngayon si Shun.
Kailangang di ulitin ni Shun kung ano siya sa dati niyang mga relasyon.
Hanggang ngayon, iba 'yong nagsisikap…
-Tagasalo lang siya. -Oo, tumanggap siya ng pagmamahal.
Iniisip ko kung kaya niyang manindigan.
Ang daming nangyayari.
Oo.
-Tagay! -Tagay!
-Ayos!
Ang bango.
-Masarap. -Oo.
Ano'ng tipo mo?
Tipo ko?
'Yong maamo 'yong mukha,
pero malaman 'yong katawan, tingin ko.
Sa madaling sabi, gusto ko ng malalaking puwet.
-Ibig sabihin… -Si Usak.
-Si Sak-sak. -At si Taeheon.
-Oo, si Taeheon din. -Malaki.
-Maliit sa akin. -Hindi.
Lumalaki ang puwet pag pareho kayong nagtatrabaho.
-Walang katapusan ang posibilidad. -Ihaw nga.
-Ihawin mo 'yong karne. -Sige.
Bakit ka napasali dito?
Sobrang tagal bago ako magkaroon ng seryosong relasyon.
Malaking bagay sa akin 'yong pagkaka-boyfriend.
Pero, 29 na ako ngayon…
Ayokong pangunahan 'yong kaya ko at hindi.
Naisip kong pwede ako magkaro'n ng mga damdaming hindi ko pa naranasan.
Kaya ako pumunta.
Bravo! Ang galing!
Salamat sa pagsali.
'Yong tunog ng palakpakan
umaalingawngaw dito.
Marami na siyang pinagdaanan.
Parang mababaw siya sa una, kaya 'yong mga salita niya ngayon…
Mas nagiging kaakit-akit siya.
-Kaya mahalaga 'yong pagmamahal sa sarili. -Naniniwala talaga ako diyan.
Pero natatakot ako na maging makasarili rin.
Halimbawa, noong COVID-19 pandemic,
tingin ko maraming tao ang nagreklamo tungkol sa gobyerno,
kasama 'yong pamilya ko.
Pero ano'ng magagawa natin kung wala 'yong gobyerno?
Hindi natin dapat sisihin 'yong iba at gawin na lang 'yong kaya mo,
at mapunta sa punto kung saan hindi mo na sila kailangan.
'Yong pagpapahayag ng ego, di nangangahulugang pagiging makasarili.
"Ito ang kailangan namin."
"Ito ang hinihingi namin."
Di magbabago ang lipunan pag di tayo nagsalita.
-Di ba mahirap baguhin ang lipunan? -Pero dapat 'tong magbago.
Naglulumot ang tubig na di dumadaloy.
Kailangan ng pagbabago.
'Yong daloy ng tubig ang nagpapanatiling malinis dito.
'Yong lipunan natin ngayon pinapakinabangan ng mainstream.
Pero hindi paggalang sa mga tao sa mainstream 'yang pag-iisip nang ganyan.
Hindi ito sa hindi paggalang.
Pag nakikinabang ka, pwedeng di mo mapansin na may pribilehiyo ka.
Siguro iniisip mo 'yan,
pero sa pamamagitan ng media, masasabi kong 'yong mga nasa mainstream,
nagiging mas maalalahanin na sa mga LGBTQ na tao.
Hindi, hindi ko iniisip…
-'Yan ang pananaw mo, Dai. -Tama.
Sa huli, pag mas malakas 'yong paniniwala mo, 'yong pag-unawa at pagsasabuhay nito,
at mas pinapahalagahan mo 'yong mahalaga sa 'yo,
mas nakakahawa ito sa iba.
Parang pag-ibig.
Ang pinaniniwalaan ko talaga…
Pagkagising ko kada araw,
nakikita ko 'yong sarili ko
bilang taong kaya makaimpluwensiya sa mundong kakharapin ko.
Pinipili kong paniwalaan na puno ng pagmamahal ang mundong ginagalawan ko.
Simple lang talaga.
At sakto 'yong pagkaluto ng karne!
Ayos!
-Nasaan 'yong chopsticks? -Kumain na tayo.
Dapat nilagyan ko nitong rosemary.
-Wala tayo no'n. -Mayro'n, a.
Ha? Rosemary?
Kaunting oregano siguro.
-Sana talaga nilagyan ko ng rosemary. -Sige, ayos 'yan.
-Ano'ng nangyari, Dai? -'Yon ay…
Sa pananaw ni Dai…
Baka masama 'yong loob niya.
Akin na 'yong plato n'yo. Sasandukan kita.
Sobrang makatas.
Ang sarap.
-Ayos ba? -Oo. Ayos.
Apir!
-Masarap ba? -Salamat.
-Isa pang beer sa 'kin. -Magbabanyo ako.
-Ayos, Shun. -Ang galing.
Ang galing. Mahalaga ito.
Matutuwa si Dai.
Dai.
Shun?
Gusto kitang makita.
Kinailangan kong pakalmahin ang sarili ko.
May mga nangyayari talaga.
Matagal ko nang kilala si Alan.
Gusto niyang pinapalabas na maganda at maayos lahat.
Si Alan?
Hindi naman maayos masyado ang buhay.
E ano naman kung marumi 'to o makalat? Tingin ko ayos lang 'yon basta totoo ka.
Oo.
Alam ko.
"Paano mo naman malalaman kung hindi ka pa nakakaranas ng paghihirap."
Ganoon ang tingin sa akin ng iba.
Kaya pag ganitong nakaupo ka at nakikinig sa 'kin nang kalmado,
mas gusto kitang makilala.
Hindi ko alam kung bakit ka kung sino ka ngayon,
pero siguradong may dahilan, kundi hindi ka magiging ikaw.
Iba ka sa kahit sinong nakilala ko dati.
Tingin ko may naranasan kang isang bagay na malaki at mabigat,
at 'yong mga panahong 'yon ang nagtulak sa 'yong maging malakas…
at ginawa kang kung sino ka ngayon.
Sana marinig ko balang araw ang tungkol sa bagay na 'yon.
Kung gusto mo talagang marinig…
Tingin ko masasabi ko sa 'yo.
Ba't ko naman di gugustuhin?
-Gaya ng kung paano ako lumaki? -Oo.
Mula nang ipanganak ako,
di pa ako nagkaroon ng mga magulang.
Malamang,
inabandona ako noong baby pa ako.
Parang sa isang ampunan ng mga baby.
Doon ako iniwan.
-Ikaw? -Oo.
Hindi ako sigurado, kasi hindi ko maalala.
At
lumaki ako sa bahay ng mga bata hanggang noong 18 ako.
Sa bahay ampunan?
Oo, parang ganoong lugar.
Kahit doon…
marami akong pinagdaanan.
Naisip ko nga.
Hindi ko alam kung ano ang "pamilya".
O pagmamahal sa pamilya.
Hindi ako nagkaro'n ng normal na buhay.
Lumaki ako nang di alam kung ano 'yong alam dapat ng lahat.
At…
Buweno,
matapos ang maraming nangyari…
Nakarating ako sa Tokyo nang mag-isa.
'Yong nakaraang limang taon na nandito ako sa Tokyo…
Naging…
malaya ako.
Alam mo?
Hindi ko halos maisip.
Tutugtugan kita
para kumalma ka.
Sige.
Sobrang…
Nakakakalma…
kapag tumutugtog ako.
Ang cute mo. Gumagawa ka ba ng kanta?
Balikan na ba natin sila?
Ba't hindi?
Kumalma ka ba?
-Kalmado na ako dahil sa 'yo. -Mabuti.
Salamat.
Oo.
Sabi mo kanina, may ilang taong mahalaga sa 'yo
ang pumanaw na.
Pwede mo bang sabihin kung sino sila?
Ang tatay at lolo ko.
Naisip ko ngang baka tatay mo. At lolo rin.
-Kita ko nga. -Bale…
Biglang nagkasakit ang tatay ko.
Noong di niya na matiis, pumunta siya sa ospital
at sinabihang tatlong buwan na lang ang itatagal niya.
Cancer 'yon sa tiyan.
Ang totoo, di na umabot ng isang buwan ang tatay ko bago siya namatay.
Diyos ko.
Sa huli, wala siyang malay, hindi makapag-isip.
Pero sabi ng tatay ko sa 'kin sa huli, "Hinahangaan kita."
Ako no'n…
Uy, sobrang nahirapan ka siguro.
-Kailangan mo ba 'to? -Oo.
Wala pang isang taon.
Hindi ko pa talaga nakakausap ang tatay ko simula nang magtrabaho ako.
Medyo independent ako.
Bata pa ako noong nagsimula ako,
at madalas di ako makauwi.
At sa totoo lang, hindi ko sinabi sa mga magulang ko ang ginagawa ko.
Pero sinuportahan pa rin nila ako.
At 'yong huling sinabi niya,
"Hinahangaan kita"…
Hindi mo alam ang mangyayari sa buhay.
Gusto kong pahalagahan 'yong kasalukuyan.
Para wala akong pagsisihan.
Masaya akong makilala kayong lahat.
Tapos namatay din 'yong lolo ko.
Naisip ko na baka pagkakataon 'to na ibinigay ng tatay ko sa akin.
Oo.
Alam mo, sa tingin ko rin.
Kaya,
nagpasalamat ako sa tatay ko.
Lahat pumunta rito na may sariling mga kwento at karanasan.
Pag nakita natin 'yong parteng 'yon…
Di ba?
Tama 'yan.
Mahirap magkwento tungkol sa sarili mo sa simula, lalo na tungkol sa kahinaan
o kung ano'ng mahalaga.
Pero habang nagiging magkakaibigan sila at nagkakagusto sa isa't isa,
nagiging komportable silang magkwento sa isa't isa.
Pag lumalabas 'yong isang parte ni Gensei o ni Shun na di natin alam,
naiisip natin 'yong iba,
gaya ni Usak, Kazuto, at Taeheon, na malamang may mga ganoong parte din.
-Lahat may kanya-kanyang karanasan. -Oo naman.
Sa ngayon, nakatulong 'to kina Shun at Dai
na talagang maging konektado sa emosyonal na antas.
Parang nagiging totoo lang sila.
'Yong eksena sa piano.
-Malumanay lang. -Sobrang ganda!
Ang ganda, 'no?
Parang pelikula.
Oo, parang poster ng pelikula.
May espasyo pa nga para sa pamagat.
-May ilaw din sa likod. -Parang Wong Kar-wai.
Di ba ang ganda kung paano siya nilapitan ni Dai?
Kung paano niya tinanong si Shun kung bakit siya ganoon.
Gusto ko kung paano ginawa ni Dai. Si Shun din, parang, "Alam ko."
-Nagandahan ako do'n. -Ang daming nangyari.
Tumatag 'yong samahan nila.
-Oo, talagang tumatag. -Sobra.
Di ba nakakailang na umutang sa kaibigan?
-Di ko kaya. -Pag may kinalaman sa pera…
Hindi sa kaibigan.
Condensation ba ito?
Basang-basa.
Makikita mo 'yong desperasyon nila…
-Tumunog. -May message tayo.
May tumunog.
Ano?
-"Anunsiyo ito para sa inyo." -Gusto mo kainin?
-Gusto ko ng tinapay. -Sige.
Ano?
Ano 'yon?
-Ano? -Sige na.
"Bukas, pupunta kayong dalawa sa isang private date."
Diyos ko!
'Yon ang sinabi?
Ganoon ba 'yon?
-Ang galing! -Biglaan 'yon.
-Biglaan? Diyos ko! -Sige.
"Isulat sa papel ang pangalan ng taong gusto mo maka-date."
-Baliw. -Pwede magsulat lahat?
-Parang. -Wow!
Ano?
-Gusto ko talaga pumunta sa Disneyland. -Makinig kayo.
"Pwede kayong mag-date kung pareho kayo ng nararamdaman."
-Siguro isusulat ko 'yong pangalan ko. -Pangalan mo?
"Ilalabas ang anunsiyo bukas ng umaga."
Gusto mo ba 'to?
Ay, gusto ko!
Masyadong biglaan 'to.
Pero nakakasabik talaga.
Ipapakita na nila ang tunay nilang nararamdaman.
Pwede maging pareho.
Pagkatapos magkwento, iba na dapat sa kanila 'yong mga bagay, tama?
Tama.
Mukhang sina Dai at Shun na dito, di ba?
Sina Dai at Shun, oo.
-Pag di sila nagtugma, magugulat ako. -Oo, magiging magulo lang.
Sana magkatuluyan sila.
"Bukas, pupunta kayong dalawa sa isang private date."
Diyos ko.
"Isulat sa papel ang pangalan ng taong gusto mo maka-date."
"Pwede kayong mag-date kung pareho kayo ng nararamdaman."
Pakibasa nga, Usak.
Sige.
-"Magandang umaga." -Magandang umaga.
"Iaanunsiyo namin ang mga pares na pwedeng pumunta sa private date."
Sobrang biglaan.
Wow.
-Ayoko gawin 'tong parteng 'to. -Sang-ayon ako.
Di ako mapakali.
Ang unang pares…
Si Shun.
Sige.
Ang sakit ng tiyan ko.
Alam ni Shun kung sino na, di ba?
Oo.
-Ang suwerte! -Tama, alam mo.
Ang partner ni Shun ay si…
-Sino? -Dai.
Salamat naman!
UNANG PARES SHUN AT DAI
Gumaan na ang loob ko.
Congrats!
Ayun. Malinaw na 'yon, siyempre.
Ang tagal ng paghinto ni Usak.
Ayos.
Inaasahan na naman 'yon.
Alam kong si Dai ang isusulat ni Shun.
'Yong tingin ko kay Shun, ramdam kong gusto ni Shun si Dai.
O baka nahuhulog na siya sa kanya.
Sabi mo "ang unang pares". E, di may pangalawa?
Sige, pipindutin ko.
Gusto ko malaman kung sino sa pangalawa.
Pinili ko si Ryota kasi matagal ko na siyang gusto makausap.
RYOTA GENSEI
Isinulat ko 'yong pangalan ni Usak.
Kasi di ko siya inaasahan.
Noong makita kong kumain ng ice cream si Usak, naisip ko, ang cute.
"'Yon lang."
'Yon lang?
'Yon ang sabi?
'Yon ang nakalagay.
Mali ba 'yong intindi ko?
Posible bang hindi naman talaga siya interesado sa akin simula pa lang?
O hindi?
Sa isip ko lang ba lahat 'yon?
'Yon ba 'yon?
Sinulat ni Gensei ang pangalan ni Ryota, pero sa huli para siyang, "Ano?"
"Kung di niya sinulat ang pangalan ko, mali ba ako ng intindi?"
'Yon ang nangyari.
Iniisip ko 'yong gagawin niya.
Susuko na ba siya?
O malilinawan siya na gusto niya si Ryota?
Ano kaya?
-Enjoy. -Magbaba-bye ba kami?
-Oo. Enjoy. -Mamaya ulit.
-Enjoy. -Kita tayo mamaya.
Enjoy.
Ang galing.
Siguradong excited sila. Nakaka-excite din para sa atin.
Ang cute nila.
Masaya akong malaman na gusto mong makipag-date sa akin.
Wala naman akong pagpipilian.
Uy, sana sinabi mo na lang, "Gusto kong lumabas kasama ka."
YOKOHAMA CHINATOWN FUKUMANEN
Kain na tayo.
Iniisip ko ito sa banyo kahapon.
Iniisip ko kung paanong hindi ka magaling
sa pagpapakita ng emosyon.
-Alam mo? -Talaga?
Madalas kong isipin 'yon noong una.
Hindi pa kita gusto noon.
Oo, baka hindi ka talaga interesado.
Wala akong makuhang reaksyon mula sa 'yo.
Masaya ako na nagkamali ako.
Medyo malakas 'yong pasok ko.
Hindi ka pa ba hinabol nang ganito?
Oo na,
pero hindi ako interesado, kaya binitawan ko na lang.
Ano'ng magagawa mo, di ba?
Oo.
Ayoko talagang hinahabol ako.
Hanggang mag-date tayo,
wala akong pakialam kung nasa sampu ako at nasa zero sila.
-Oo. -Naiintindihan mo ba?
-'Yong nararamdaman natin. -Oo, kuha ko.
Tapos dapat 50/50 na kapag nagde-date tayo.
Baligtad na ngayon?
Ngayon 'yong level mo…
bandang walo.
Ba't mo sinasabi 'yan? Medyo may kayabangan 'yan.
Hindi mo alam kung nasa pang-walong level ako o dalawa.
Pero mas nagpapakita ka ng nararamdaman kaysa sa 'kin.
-Totoo 'yan. -Oo.
Hindi ako sanay.
Hindi ako magaling dito.
-Parang binabalanse nila'ng isa't isa. -Oo, ayos na date.
Mas nabibiro siya ni Dai.
Oo, bumubuo sila ng magandang relasyon.
Matagal na akong di napupunta sa aquarium.
Ano kayang ginagawa ng isang 'to?
Di pa ako nakakita ng ganitong isda.
-Nagtatago siya. -Ang galing.
-Tingnan mo! Mga pating. -Wow.
Ang laki niyan.
Ang saya nitong aquarium na 'to, 'no?
-Ang saya. -'Yong relasyon nila.
Tinitingnan 'yong repleksyon ng isa't isa sa salamin.
Alam ko'ng sinasabi mo.
Ang cute!
Bigay-todo kaya 'yong paglangoy nila?
Uy, lumalangoy sila!
Ang ganda nila!
Parating na sila! Ang cute!
Naglalaro sila.
Hala! Buhay 'yon? Sobrang cute naman.
Ang cute, di ba?
Busog kaya siya?
Oo, cute.
Tingnan mo sila.
Uy, gumagalaw 'to!
Cute.
Ang cute nila!
Gusto ko mag-picture.
Ayos ba? Masarap?
Masarap?
Ang cute.
Sinulat mo ang pangalan ko sa papel,
nilagay sa garapon, at nandito na tayo.
Makahulugan 'yon sa akin.
Kung ganoon pa rin ang nararamdaman mo para sa akin pagkatapos nito,
hindi kailangang halata,
pero magiging masaya ako kung ipapakita mo 'yong nararamdaman mo.
Tulad ngayon.
Sobrang saya ko.
Kita ko nga.
Siyempre. Halata naman.
Siyempre masaya ako do'n.
Punong-puno 'yong puso ko ngayon.
-Talaga? -Oo.
Masaya ako.
Napakahalaga mo sa 'kin.
Salamat.
"Salamat"?
'Yon lang?
Ano 'yon? Ano'ng ginagawa mo?
Nag-iisip ako.
Talaga ba?
Tungkol saan?
-Alam mo ba? -Oo.
Bale…
-Sabihin mo sa 'kin. -Hindi.
Sabi mo, "Alam mo ba?"
Ano?
May nakita akong masasamang aspeto sa kanya.
Pinalamig nito 'yong nararamdaman ko.
Ha?
-Ano raw? -Bakit?
-Kailan nangyari 'yon? -Kailan?
Uy, Shun!
Ano'ng problema?
Papanoorin ko 'yong sunod na sampung minuto.
-Di ba? -Seryoso.
Nagsalin ng Subtitle: Mary Concepcion Lonzano