Jest.
- Cześć. - Cześć.
Dzięki, że jesteś.
Dziękujemy.
- Dziękuję. - Dziękujemy.
- Jestem Usak. - Dobrze się wczoraj bawiłem.
USAK (36) TANCERZ GO-GO
Co robiliście?
- To nasza poranna rutyna. - Tak?
Można to tak nazwać?
Tylko sobie gadamy.
Zjedzmy dziś razem obiad.
On może jeść to, co my?
Możesz?
Chciałbym zrobić smoothie z kurczakiem.
To pierś z kurczaka.
- Co? - Kurczę!
Ile to kilo?
Jakieś 1700 gramów.
SPOŻYWA 2 KG KURCZAKA DZIENNIE
Wkładam to wszystko do garnka.
To na jeden dzień?
Tak.
Tak!
To jest smaczne?
To gotowany kurczak?
- Gotowany kurczak? - Nieźle.
Jest zdyscyplinowany.
Do pracy.
Samotnie dążył do własnych celów,
więc być może nigdy nie był w poważnym związku.
Usak jest niemal jak sportowiec.
Jego partner musi o tym pamiętać.
Tak.
COFFEE TRUCK GOTOWY WYJDŹCIE NA ZEWNĄTRZ
Jest.
Wspaniały.
Ale piękny!
- Stylowy. - I to logo.
Świetne.
Super!
- Miętowa zieleń. - Piękna.
Piękny. Super.
Świetnie wygląda.
Dobry kontrast.
- Tak. - Niesamowite.
- Podoba mi się kolor. - Tak.
- Są fotogeniczni. - Świetnie.
Ach, młodość.
Chciałbyś zrobić tu jakąś ilustrację?
Umiesz rysować?
Lubię rysować.
Świetnie.
DRIP LATTE
Pokazuje się z innej strony.
Trzeba zatrzymać się tutaj.
Brak mi mięśni.
Co mogę? Nie ćwiczę.
Spróbuj w drugą stronę.
Obróć z pięć razy i dociśnij.
Możesz myśleć o bliskiej osobie.
Klienci to wyczują.
Nieźle, Gensei!
- A więc to tak. - Brawo.
Wiadomość.
„Jutro rozpoczniecie pracę w coffee trucku.
Od teraz musicie utrzymać się z budżetu wysokości 200 000 jenów”.
- Jasne. - Dobra.
To jakieś 6600 jenów dziennie.
To wykonalne.
Kto zajmie się budżetem?
Może dwie osoby?
Może być.
Tak będzie lepiej.
Chętnie się tym zajmę.
Dai, sprawdzisz się w księgowości?
Jasne. Wystarczy trochę policzyć.
Budżet i kalkulacje.
Imponujące.
Nakłada maseczkę.
Nic dziwnego.
Ćwiczy.
Mają tam siłownię.
- To nasze imiona. - Tak.
Dzwoni.
- Wiadomość. - Okej.
„Dzisiaj zmiana Ryoty”.
Postaram się.
Co to?
„Ryota, wybierz jedną osobę, z którą chcesz pracować”.
Okej.
Poważnie?
A więc to tak.
„To okazja, by porozmawiać z tą osobą na osobności”.
To też ważne.
Niesamowite!
Ale zabawa!
„Podejmij decyzję, wybierając plakietkę z imieniem”.
Muszę wybrać? Dobra.
Masz kogoś na myśli?
- Tak. - Tak?
Chcesz z nim pracować czy tylko go poznać?
Może jedno i drugie.
Okej.
Ale nerwy.
Emocje rosną.
Okej.
Kogo wybierze?
To niemal jak wyznanie.
„Jestem tobą zainteresowany”.
Co?
Zobacz.
- Pomożesz mi w pracy? - Co?
Ja? Jasne, bardzo chętnie.
To historyczna chwila.
Świetnie.
- Bezpiecznej podróży. - Bezpiecznej podróży.
Super.
Spory ten wóz.
Serio.
Ale widok!
Lepiej być nie może.
Jesteśmy.
Oby świeciło słońce.
Przygotujemy się?
Ale fartuszek!
- Tak. - No nie?
Dobrze to wygląda.
Pięknie.
Naprawdę.
Usak świetnie rysuje.
Poważnie.
- Dobry kolor. - Świetnie się spisał.
Otwieramy?
Otwarte.
Zaczynamy.
Dobrej zabawy.
Dzień dobry.
Kubek kawy? Jest pyszna.
Dopiero zaczynamy. Jesteście naszymi pierwszymi klientkami.
- Serio? - Tak.
Poproszę małe latte.
Robi się.
Gorące.
- Gorące. - Dla mnie też.
Często piją panie kawę?
Kubek dziennie.
Wolicie latte czy czarną?
Latte?
Pierwszy kubek gotowy.
Pierwszy kubek.
Pięknie.
Z serduszkami.
Smakuje im. Co za ulga.
- Słyszałeś? - Tak.
Mocna. Z podwójnym espresso.
Ziarna pochodzą z Etiopii, Brazylii i Salwadoru.
Nieźle.
Dziękujemy.
Imponujące.
Dziękuję.
Świetnie się spisałeś.
- Podobają mi się. - Dobra para.
Są tacy spokojni.
Słodko wyglądają w tym okienku.
Słodko.
Shun.
Musimy iść.
Dokąd?
Trzeba robić kawę.
Głowa mnie boli.
- Głowa? - Tak.
Może się nie wysypiasz?
Shun?
Wchodzę.
Dobra.
Woda i lekarstwo.
Tak? Przepraszam.
W porządku. Zażyj to.
- Dziękuję. - Proszę.
Spróbuję niedługo wyjść. Dzięki.
Spokojnie, nie wysilaj się.
Dziękuję.
Wypocznij.
Tak.
- Dobrze się bawiłem. - Ja też.
Chciałbym jeszcze z tobą pracować.
Naprawdę.
Dzisiaj musiałeś kogoś wybrać…
Tak.
Ale ty…
Tak?
Chciałem z tobą pracować.
Tak?
Więc od razu sięgnąłem po twoje imię.
Cieszę się.
Nie musiałem się zastanawiać.
Za 30 lat nic się nie zmieni.
Wciąż będą prowadzić kawiarnię.
- Spędzili razem dużo czasu. - Tak.
Pracują ciężko od rana.
- Jesteśmy. - Witajcie!
Jak poszło?
Było fajnie.
Tak.
Dobra współpraca.
Musieliśmy współpracować.
- To ważne. - Tak.
Zrobiliśmy trochę notatek.
Tak.
Dziękujemy.
Chcielibyśmy, żeby wszyscy prowadzili taki dziennik.
Dzisiejszy utarg…
1700 jenów.
Super!
DZISEJSZY DOCHÓD 1700 JENÓW
- Dobra robota. - Dziękujemy.
Zarobili 1700 jenów.
Oczywiście.
Co oni tam robili?
Właśnie.
Brak słów.
Tysiąc siedemset? Serio?
- Parę klientów… - 1700 to ja płacę za kurczaka.
- Za mało. - Rozumiem.
- Dobra robota. - Dziękujemy.
Dziękujemy.
- Żółwik! - Żółwik!
Mam wieści.
Pod koniec dnia poproszono nas, żebyśmy napisali coś do siebie.
DO GENSEIA: DOBRZE TRAKTOWAŁEŚ KLIENTÓW
DO RYOTY: BYŁEŚ NAPRAWDĘ SUPER
Ryota powiedział…
Można zobaczyć po charakterze pisma, kto wysłał komu list.
Myślę, że to Ryota dał mi wtedy list.
Przyjrzałem się mu.
Faktycznie, ten sam charakter pisma.
Podobam mu się?
To możliwe?
Okej, czyli mu się podobam.
Ciekawe.
- I dobrze. - Świetnie.
Napisałem list do Daia.
DZIEŃ 1
- Co? - Momencik.
Pomyłka.
- Niemożliwe. - Co?
Zobaczył to pismo…
Wcale nie są podobne.
- Racja. - No nie!
Wcale nie są takie same.
- Ta pomyłka może prowadzić do miłości. - Tak.
Miłość czasem potrzebuje takiej pomocy.
Dzień dobry.
„Dzisiaj zmiana Daia”.
Okej.
Ale nerwy.
Naprawdę.
Masz zamknięte oczy?
Shun.
Proszę, pomóż mi dziś.
Chętnie.
Cieszę się.
Tego się spodziewałam.
Inaczej bym się zdziwiła.
Mrożone latte.
I czarna kawa.
Czarna.
- Dobrze się czujesz? - Tak.
Powoli.
Okej!
Przepraszamy za zwłokę.
- Dziękujemy. - Dziękujemy.
Dziękujemy i zapraszamy ponownie.
Dobrze się dziś bawiłem.
Byliśmy tak blisko.
Mogliśmy pocałować się ze sto razy.
Usta Shuna były zawsze blisko mnie.
Mogłem się odważyć.
Podobam mu się?
Nie wiem…
co on czuje.
Nigdy nie widziałem z bliska takich mięśni.
Nie chcę się gapić.
Niesamowite.
Powiedzielibyście,
że możecie być tutaj sobą?
Ja na pewno.
Tak?
Wszystko w porządku? Możesz powiedzieć.
Absolutnie.
Tak.
Ludzie powoli pokazują swe prawdziwe oblicza.
Wieczorami gracie w różne gry.
Nie mogłem do was dołączyć.
Nie przejmuj się…
Muszę trenować.
Ja też często siedzę w pokoju.
Chciałbym być tu sobą i czuć się z tym komfortowo.
Nie przejmuj się…
Możesz być sobą.
Czasem sam nie wiem, jaki naprawdę jestem.
Rozumiem cię.
Jestem sobą czy tylko próbuję być uprzejmy?
Rozumiem.
Naprawdę jestem sobą?
Czasem sam nie wiem, co to znaczy.
Ciągle myślę o takich rzeczach.
Moje poprzednie związki często kończyły się,
kiedy nie potrafiłem wyrazić moich uczuć.
Pokazać innym, jaki jestem naprawdę…
Nigdy tego nie doświadczyłem.
Będąc tutaj, chciałbym móc wyrazić…
moje uczucia do drugiej osoby.
Celebrycie może być trudno pokazać, jaki jest naprawdę.
Osoby publiczne mogą dostrzegać siebie tylko tak, jak widzą ich inni.
Czują, że muszą sprostać oczekiwaniom ludzi.
Jeszcze trudniej jest im pokazać, jacy są naprawdę.
Usak na pewno jest uprzejmą osobą.
Dziewięć tysięcy?!
Z iloma osobami byłeś na poważnie?
- Na poważnie? - Tak.
Z trzema.
- Z trzema? - Tak.
Byli starsi?
Pierwszy miał 30 lat, drugi 28,
a trzeci 23.
- Trzeci był w twoim wieku? - Tak.
Był z Nowego Jorku.
- Poznaliście się w Japonii? - Tak.
Dla niego to była miłość od pierwszego wejrzenia.
Naprawdę mnie kochał.
Ale ten związek nie dał mi tego, czego potrzebuję.
Chciałem czegoś więcej.
Mam za wysokie standardy.
W porządku. Przynajmniej nie marnowałeś czasu.
Wciąż nie pojmuję jego uczuć.
Nie wiem, czy mnie lubi, czy nie, ale trochę mnie to kręci.
Co było między Shunem a nowojorczykiem?
Jakieś bolesne rozstanie?
Wiemy, że ten były go kochał,
ale coś sprawiło, że Shun jest nieufny w miłości.
Coś musiało się stać.
Kiedy ktoś, kto ci się podoba, opowiada ci o dawnych relacjach,
to tylko podsyca płomienie.
A może wręcz przeciwnie?
Kiedyś kręciłoby mnie coś takiego,
ale nie mam już czasu na takie zabawy.
- Ale Dai… - To się zmienia.
- Daia to kręci. - Oczywiście.
- Wciąż próbuje. - Nie przejmuje się.
Tylko udaje, że go słucha. Widzi tylko siebie.
Przyjaciółki też powtarzają mu, żeby po prostu działał.
Zagramy w Jengę?
Przegrany musi powiedzieć, kto mu się podoba.
- Lepiej nie przegrać. - O nie.
To masz kogoś?
- Ktoś mi się spodobał. - Tak?
Tak.
- Facet obok ciebie? - Ojej!
Powiedziałeś mu coś?
- Jeszcze nie. - Inaczej się nie dowie.
Racja, ale jeszcze tego nie zrobiłem.
Nie potrafię tego powiedzieć. Jest tuż przede mną.
Nie ma mowy.
To Shun.
- Co? - Momencik!
Shun?
Shun jest taki zabawny.
Jest ekscentryczny.
Interesuje mnie.
Chcę go lepiej poznać.
Podoba mi się.
Wiem już, że coś do mnie czuje.
Powinien przejść do działania, dotknąć mnie.
Nie mam nic przeciwko.
Może być bardziej bezpośredni.
Gensei źle go zrozumiał.
Dobry jesteś.
Słabeusz!
Gotowy?
Gensei, przyłączysz się?
Robi zdjęcia.
Ryota powinien to zauważyć.
Robi zbliżenie na Ryotę.
Wspomniałem o tym wczoraj,
ale chcę pogadać o naszym dziennym budżecie. 6000 jenów.
Co z tym kurczakiem?
Ile kosztuje?
Potrzebuję trzech paczek po 800 jenów.
To dwa tysiące jenów.
WCZORAJSZA NOC
Rozmawiałem o tym wczoraj z Genseiem.
Mamy 6000 dziennie na siedem osób.
Czyli jakieś 800 jenów na osobę.
Dla wielu z nas to trochę za mało.
Musimy radzić sobie, mając tylko 6000 jenów dziennie.
Tak.
To nasze wczorajsze wydatki.
Jedna trzecia poszła na kurczaka. Połowa na kolację.
Na śniadanie i obiad mieliśmy tylko banany.
Usak doi rodzinny budżet.
Ale to dla niego ważne.
Rozumiemy, że twoja praca wymaga konkretnej diety.
Ale chcielibyśmy być uczciwi wobec wszystkich.
Tak uważam.
- Ale mi go żal. - Usak!
Może zamiast dwóch tysięcy moglibyśmy kupować kurczaka za tysiąc?
Tysiąc pójdzie na kurczaka,
a reszta na jedzenie dla nas.
Znajdę w ogóle kurczaka za tysiąc?
Pamiętaj, proszę,
że ten tysiąc normalnie trafiłby do nas.
Ale wszyscy są gotowi na kompromis.
Proszę, pamiętaj o tym.
Dobrze.
Najmłodszy poucza najstarszego.
Nie spodziewałam się takiej dramy przez kurczaka.
Ładna dziś pogoda.
„Dzisiaj zmiana Taeheona”.
Tak!
- Taeheon! - Taeheon!
Kogo wybierze?
Trudno powiedzieć.
Shun.
- Naprawdę? - Pomożesz mi w pracy?
Nawet się cieszę.
Żadne „nawet”, po prostu się ciesz.
Cieszę się.
- Super. - Tak.
- Dzień dobry. - Macie latte?
- Latte? Tak. - Jedno latte i jedna mrożona kawa.
- Czarna. - Okej.
Jaki rozmiar? Mamy…
Przepraszam.
Proszę się nie kłopotać.
Ile za gorącą kawę?
- To… - Może być mniejsza.
- Mniejsza. - Rozmiar S.
Dla mnie też mniejsza.
Gorąca kawa. Czarna?
Latte?
- Z cukrem i mlekiem. - Ile?
- Dla mnie… - Momencik.
Czyli latte z cukrem i mlekiem.
Tak? Dziękuję.
Mogłem wziąć to.
- Szybko. - Tak, robi się.
Aj!
Nic mu nie jest?
Możesz nieco przyciąć?
Pewnie.
Stresowałeś się, wybierając partnera zmiany?
Tak, bardzo.
Waliło mi serce.
Ale wybór był jasny.
Musiałem tylko wybrać imię.
Masz talent!
Dziękuję.
Poczułeś coś w trakcie wspólnej pracy?
Kiedy mieliśmy do czynienia z klientami,
zobaczyłem Shuna z innej strony.
Traktuje pracę bardzo poważnie.
Kiedy wybrałeś Shuna…
rozpogodził się.
- Kto? - Shun.
Poważnie?
I zarumienił się.
Poważnie?
Gdy przyjdzie pora na ciebie…
- Wiesz, kogo wybierzesz? - Tak.
- Już postanowiłeś? - Tak.
Postanowiłem.
Nie mogę się doczekać.
DZIENNY UTARG 3250 JENÓW
Nie sądziłem, że mnie wybierzesz.
Wybrałem cię między innymi dlatego, że…
Nie chcę być niegrzeczny, ale nie wiem, skąd bierzesz pewność siebie.
Podziwiam takie osoby.
- Serio? - Tak.
Nikt w ciebie nie uwierzy, jeśli sam w siebie nie wierzysz.
To ważne.
Nie myślisz o sobie źle, prawda?
Stąd ta pewność siebie.
Tak.
Kochasz siebie.
Czyli jesteś gotowy na to, by pokochał cię ktoś inny.
To ma sens.
Dobra filozofia.
Shun żyje we własnym tempie.
„To boli, to bawi, to cieszy”.
Potrafi się wyrazić.
Racja.
- Nie próbuje wpasować się na siłę. - Nie.
Kiedy nie próbujesz się przypodobać, też możesz być popularny.
- Tak. - Prawda?
Zwłaszcza w młodości.
Szukają kurczaka w przystępnej cenie.
Siedemdziesiąt pięć jenów za 100 gramów.
Czyli 1500 za dwa kilo.
Chciałbym go wziąć.
CZY MOGĘ WZIĄĆ DWA KILO KURCZAKA ZA 1500 JENÓW?
Już o tym rozmawialiśmy. To nie w porządku.
To nieco…
On nas chyba nie rozumie.
Nie powinien o to pytać.
Racja.
Dzisiejsze danie to boczniaki mikołajkowe w bekonie.
- Znajdziemy coś na przystawkę. - Tak.
Dobra, kupił za 850 jenów.
- Brawo. - Nie wiem, czemu jestem z niego dumny.
Przepraszamy za zwłokę.
- Witajcie. - Dzięki, że zaczekaliście.
No proszę.
Kurczak w przystępnej cenie.
850 jenów.
W budżecie!
- Ale się cieszy. Jaki słodki. - Drobiowa celebracja!
Fu!
Jest zdyscyplinowany.
- Co to za scena? - Co?
- Co to było? - Czemu pokazują tam tylko Usaka?
O co gramy?
Zagrajmy w tę grę z klubu.
Trzeba powiedzieć, kto ci się podoba.
- Dobrze. - Okej.
- Gramy na serio. - Już?
Zaczynamy.
Przegrywa najniższa karta.
Najniższa karta przegrywa.
Ja?
Wymieńcie się kartami.
Niedobrze.
- Myślisz, że wygrasz? - Dai ma przerąbane.
Wszyscy na raz.
- Na trzy? - Zobaczmy.
Gotowi? Teraz.
Było blisko!
Shun.
Okej.
Nikt nie był w moim typie.
DZIEŃ 1
Tak powiedział.
Powiedz zaufanej osobie.
Nie mam takiej.
Powiem Ryo.
W co gramy?
- W co gramy? - W to?
To masz kogoś?
- Ktoś mi się spodobał. - Tak?
Ktoś mi się podoba.
To Shun.
Podoba mi się.
Pogadajmy, żebyśmy ich nie podsłuchali.
- O czym? - O czymkolwiek.
- Może… - Uno?
Zagrajmy na koniec.
W tyle osób będzie fajnie.
Uno!
Dalej gramy?
Powiedziałem, że to osoba z plakietką na samej górze.
- Najgorzej! - Nieźle…
- Ryota musi być rozczarowany… - Ryota!
Jak tam, Ryota?
W porządku.
W porządku? A tam!
Dobrze wiedzieć.
- Dobra. - Tak?
Tak.
Ale emocje!
Teraz, kiedy wiedzą o swoich uczuciach,
robi się z tego brutalna gra.
To bolesne. Ryota poznał prawdę.
Udaje, że wszystko gra.
- Popłaczę się. - To musiało być trudne.
Ja nie potrafiłabym tak udawać.
Gdy Shun był chory, Dai zaopiekował się nim.
- To dlatego? - Wybrał go.
Dai od początku mówił, że podoba mu się Dai.
Shun może być typem faceta,
który leci na tych, którym już się podoba.
Być może najważniejsze dla niego jest to, żeby ktoś go pokochał.
Wszyscy są w emocjach.
Dai nie próżnuje.
- Działa. - Brawo.
„Dzisiaj zmiana Genseia”.
Teraz?
- Kogo wybierze? - Co zrobi?
Nie chcę patrzeć.
Wiem.
Pomożesz mi w pracy?
Kto?
Proszę.
Dai.
Dziękuję.
Powodzenia.
- Cieszę się. - Bawmy się dobrze.
Chcę, żebyśmy dobrze dziś zarobili.
Przyjaźnimy się tu.
Ryo…
Nie, jeszcze nie mogę.
To by znaczyło, że oboje się sobie podobamy.
To jeszcze nie czas.
Co się stanie?
- Gensei… - Nie chcę, żeby cierpiał.
Myśli, że nie będzie mógł się powstrzymać.
Wysłałem ci śmieszne zdjęcie.
- Spójrz na tę minę. - Zabawne.
Odkąd mi powiedziałeś…
Tak.
Zrozumiałem, jak go spostrzegasz.
To mnie uderzyło.
Serio.
Może trzy dni temu.
Był ostatni na mojej liście.
Czasem ponoszą go emocje.
To prawda.
„Ale dobre!”
- Tak. - „Pycha!”
Też mi się to nie podobało.
Ale zrozumiałem, że to część jego uroku.
Jest szczery
i życzliwy.
Racja.
Kiedy zrozumiałem swoje uczucia,
zaczął podobać mi się coraz bardziej.
No proszę!
Granica między niechęcią a miłością jest cienka.
Jest w tym siła.
Shun powiedział Ryocie, kto mu się podoba.
Jesteś ciekaw?
Oczywiście, ale…
Tak myślałem.
Myślę, że idzie dobrze.
Kiedy wczoraj graliśmy,
trzymał głowę na moim ramieniu.
No tak.
Cały czas waliło mi serce.
Czuję, że wreszcie zbliżam się do niego emocjonalnie.
Czyli oboje czujecie to samo?
Nie wiem.
- Wciąż nie jestem na to gotowy. - Nie?
Boję się.
Chcę, żeby mi pokazał, że to muszę być ja.
Inaczej nie mogę.
Ale…
zastanawiam się, co mu się we mnie podoba.
Chcę wyznać moje uczucia Shunowi.
W końcu chcę to zrobić.
Kiedy dzisiaj rozmawialiśmy, to nie był odpowiedni moment.
Czułem, że to mogłoby go dziś przytłoczyć.
Ma dobre serce.
To przykre. Ryota wziął na siebie rolę spowiednika.
Nie mogę wybrać z tej trójki.
Nie nadadzą się.
Żadne?
Znalazłem coś lepszego.
Poważnie?
Tak. Zobacz!
Co?
Poczekaj.
- Co? - Co się dzieje?
To jakieś zdjęcie?
- Sprośne? Wszystko okej? - Zajrzał do reszty albumu?
Zajrzałem mu do albumu ze zdjęciami.
Znalazłem zdjęcia, które nadają się do aplikacji randkowych.
Zupełnie nagie.
Naprawdę pikantne.
Pomyślałem, że jest rozwiązły.
Wolałbym tego nie widzieć.
Kiedy to się stało…
poczułem, że mogłem zniszczyć wszystko, co do tej pory zbudowaliśmy.
Cóż…
W poprzednich związkach…
miałem często do czynienia z rozwiązłymi facetami.
Zawsze źle się to kończyło.
To mnie martwi.
Takie zdjęcia.
Przepraszam.
Wróciły wspomnienia.
Surfer, z którym zerwałem, był okropny.
Polegałem na nim.
Nie potrafiłem zakończyć tamtej relacji.
Po wszystkim postanowiłem,
że będę unikał takich osób.
Chcę szczęśliwego życia.
Chcę znaleźć kogoś, z kim mogę być na poważnie.
Miałem nadzieję, że znajdę tu taką osobę.
Chcę wcisnąć reset…
zacząć życie od nowa.
Widziałem twoją reakcję.
Rozumiem, że mogłeś sobie wyobrazić wiele rzeczy.
Tak.
Ale podobasz mi się
i chcę cię lepiej poznać.
Wiem, że potrafię dać ci pewność
i pokazać przez moje czyny, że byłbyś ze mną bezpieczny.
Nie chciałbym, żebyś się martwił.
Shun zrozumie, co naprawdę czuje do Daia.
Chyba tak.
Te zdjęcia idealnie pasują do wizerunku, którego tak się obawiał.
Najgorzej.
Źle to wyszło.
Niełatwo jest poznać kogoś w pracy i tego typu miejscach.
Więc to zrozumiałe, że używamy aplikacji randkowych.
To normalne, że pokazujemy w nich pikantne fotografie.
- No nie wiem. - Serio.
Shun nie powinien się martwić.
Też tak myślę.
Nie podoba mi się to.
Shun miał już złamane serce przez takich playboyów.
W tym programie może wybrać kogoś zupełnie innego.
Szuka kogoś, dla kogo będzie naprawdę ważny.
Zwiększył dystans.
Ale to również może symbolizować uczucie.
- Tak. - Tak myślicie?
Zgadzam się.
Shun go lubi, ale…
Wiadomość.
„Dzisiaj zmiana Kazuto”.
Wreszcie ty.
Muszę jechać do pracy na jakieś trzy dni.
Kiedy?
Jutro.
Więc dziś dam z siebie wszystko.
Co teraz czuje?
Kogo wybierze?
Zobaczmy.
Kto to?
Ryota, pomożesz mi?
Pewnie.
- Bawcie się dobrze. - Pewnie.
Udanego dnia!
Cześć!
Dajcie z siebie wszystko.
Pojechali.
- Pięknie. - O tak.
Ładnie tu.
Pochodzisz z Tokio?
Nie, z prefektury Shimane.
- Shimane? - To wiejski obszar.
Wyprowadziłeś się zaraz po liceum?
Nie, dopiero kiedy miałem z 23 lata.
A ty pochodzisz z Tokio?
- Z Niigaty. - Niigata…
Czyli wszyscy przyjechaliśmy tu ze wsi.
Usak jest z Gifu.
À propos Usaka.
Wiedziałeś, że zjada 1,5 kilo kurczaka dziennie?
Spróbowałem tego w mojej restauracji.
Smoothie z kurczaka.
- I jak? - Ohyda.
Było mi niedobrze.
Zabawne, że w ogóle je zrobiłeś.
Pracownicy byli obrzydzeni.
A Usak i tak to pije.
- Musi być obrzydliwe. - Stara się.
Podziwiam go.
Dzień dobry.
Mamy mrożoną kawę. Trzy razy? Robi się.
Mamy też pyszne ciasteczka.
- Weszliście tu pieszo? - Tak.
- To piękny dzień. - Idealny na wspinaczkę.
Proszę. Mrożone latte i mrożona kawa.
- Powodzenia. - Dziękujemy.
Kazuto, świetnie radzisz sobie z klientami.
- Naprawdę? - Tak.
Świetnie nam idzie. Która godzina?
Dopiero 14.15.
Świetnie.
DZIENNY UTARG 11 600 JENÓW
- Sprzedali 14 ciasteczek! - Niesamowite!
Mogę spytać cię o poprzednie związki?
Kiedy zakończył się ostatni?
Niecałe dwa lata temu.
A twój?
Byłem z kimś przez pięć lat.
Dość długo.
Ktoś jeszcze?
To był mój drugi związek. A pierwszy…
Pierwszy raz byłem z kimś w wieku 19 lat.
Ale wtedy…
nie przyznałem jeszcze w pełni, jaka jest moja orientacja.
„Przyznałem” to za mocne słowo.
Nie widziałem sensu w związku, skoro nie mogłem wziąć ślubu.
Rozumiem cię.
W mojej miejscowości nikt nie był taki jak ja.
Norma to mężczyzna i kobieta, ślub i potomstwo.
Tak.
Tak to zwykle wygląda.
Wyznaczona ścieżka.
Nie rozumiałem, jak może wyglądać związek dwóch mężczyzn.
Naprawdę…
Tak.
„Dlaczego się taki urodziłem?” Każdy z nas miał taką myśl.
Przynajmniej raz.
Moi rodzice uprawiają ryż.
Jestem najstarszym synem. Miałem odziedziczyć farmę.
Ale to było dla mnie trudne,
kiedy zdałem sobie sprawę ze swojej orientacji.
Gdybym przejął interes,
rodzice i inni oczekiwaliby ode mnie wiele rzeczy.
Zdradziłem ich zaufanie.
Czuję przez to poczucie winy i wstyd.
Aby sobie z tym jakoś poradzić,
używam ryżu z plantacji moich rodziców
w mojej własnej restauracji.
To jest teraz moją motywacją.
To urocze.
Podziwiam go.
Próbuje pogodzić się tak z rodzicami.
Wszyscy otwierają się przed Ryotą.
- Otwierają się? - Bardzo.
Są z nim szczerzy.
Ma w sobie to coś.
Absolutnie.
- Więc… - Tak?
Czy kino to dobry pomysł na pierwszą randkę?
Mówiliśmy o tym.
Ja wybrałbym coś innego.
No nie?
Poszedłbym raczej do kawiarni czy gdzieś, gdzie można pogadać.
Do kina poszedłbym raczej za drugim czy trzecim razem.
Shun, dołączysz do nas?
Nie wypowiesz się?
Nie?
Nie chciałem z nim gadać.
Nawet nie mogę spojrzeć mu w oczy.
Co mogę zrobić?
Ale wczoraj z nim rozmawiałeś?
Tak. Sporo się działo.
Nawet nie chciałem przy nim być.
Ale chciał się jakoś pogodzić.
- Porozmawialiście? - Tak.
Ale kiedy to przemyślałem…
Rozmawialiśmy o tym wczoraj.
Uspokoiłeś się?
Udało się nam dojść do porozumienia, ale…
Ale…
Rozumiem.
Sam nie wiem.
Wciąż się przez to zamartwia.
„Dzisiaj zmiana Shuna”.
Dobrze.
Zaczynamy.
Dobrze.
- Shun. - Zobaczmy.
Co zrobi?
Kogo wybierze?
Ale emocje!
Powiedziałem, że to osoba z plakietką na samej górze.
Wolałbym tego nie widzieć.
Co jest?
- Co… - Co się stanie?
Napisy: Filip Bernard Karbowiak